แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1437 นำงก็มำด้วย?!

“นำยมำได้ยังไง?”

พอเข้ำโรงแรมเสี่ยวเชี่ยนก็ถูกอวี๋หมิงหลำงจับกดลงบน

เตียง เธอถำมขึ้นอย่ำงอำรมณ์ดี

เขำตอบกลับด้วยจูบอันแสนยำวนำน แถมยังไม่ลืมเอำมือ

บังหน้ำลูกสำวไว้

“อ๊ำ!” เสี่ยวเหวยประท้วง ท ำไมมีแต่ภำพที่เด็กดูไม่ได้เต็ม

ไปหมด?

อวี๋หมิงหลำงจูบเสี่ยวเชี่ยนเสร็จถึงอุ้มลูกสำวขึ้นมำนั่งบน

เตียง เอำนิ้วจิ้มแก้มยุ้ยๆ ของลูก “ผมมำเข้ำร่วมกำรฝึกซ้อมที่

ร่วมกับทำงนี้ ตอนนี้เสร็จสิ้นลงแล้ว ปิดสัมมนำก็พักได้ ช่วง

หลำนวันนี้ผมอยู่กับคุณได้”

“อ๊ำๆ!” มีเด็กประท้วง

อวี๋หมิงหลำงรีบยิ้มกว้ำงให้เสี่ยวเหวย “เรำด้วยอีกคน พ่อจะ

อยู่ด้วยทั้งสองคนนั่นแหละ”

“ฮี่ ฮี่ ~” เสี่ยวเหวยจำกที่โกรธก็อำรมณ์ดี

1 2 1 2 0

เสี่ยวเชี่ยนก ำลังใช้ควำมคิดกับค ำพูดของอวี๋หมิงหลำง

ทันใดนั้นเธอก็สรุปออกมำได้

“งั้นเมื่อคืนนำย”

“อืม เมื่อคืนผมบินกลับไปพร้อมเครื่องบินทหำร พอเสร็จ

‘เรื่องใหญ่’ ก็รีบกลับมำ”

คนที่ ‘เสร็จกิจก็ไป’ ท ำตัวเหมือนเย็นชำ ที่แท้ก็มีเรื่องรำว

เบื้องหลังแบบนี้นี่เอง!

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมำทันที

“ยังไงวันนี้ก็ต้องได้เจอ ท ำไม…”

มิน่ำเมื่อวำนเขำถึงได้กลับบ้ำนในสภำพเนื้อตัวสกปรก คง

เพรำะเพิ่งฝึกเสร็จชุดยังไม่ทันได้เปลี่ยน นั่งเครื่องบินหลำย

ชั่วโมงก็เพื่อเธอ…

จำกนั้นพอเสร็จธุระก็กลับมำ คงไม่ได้นอนทั้งคืน

พอนึกถึงตรงนี้หัวใจของเสี่ยวเชี่ยนก็ละลำยเป็นน้ำไปแล้ว

อยู่ๆ ตำทึ่มนี่ก็กลำยเป็นผู้ชำยอบอุ่นขึ้นมำ ควำมใส่ใจของเขำนี้

เพียงพอให้หวนนึกถึงครั้งแล้วครั้งเล่ำ

1 2 1 2 1

“เจอกันวันนี้ก็เป็นเรื่องของวันนี้ เจอกันเมื่อวำนก็ส่วนเมื่อ

วำน ควำมสุขของคุณทุกวินำทีล้วนเป็นสิ่งมีค่ำ กำรท ำให้คุณมี

ควำมสุขทุกวันเป็นเป้ำหมำยของผมตลอดชีวิต ผมให้ควำมรักที่

เพียบพร้อมไม่ได้ แต่จะท ำอย่ำงเต็มควำมสำมำรถของตัวเอง”

อวี๋หมิงหลำงเหมือนถูกเปิดชีพจรปำกหวำน ค ำพูดพวกนี้

พรั่งพรูออกมำไม่หยุด เสี่ยวเชี่ยนประทับใจสุดๆ

“รอผมกลับมำตอนเย็น ผมจะท ำให้คุณมีควำมสุขยิ่งกว่ำนี้”

เขำขยิบตำให้เสี่ยวเชี่ยน

“…”

หล่อได้ไม่ถึงสำมวิ กะแล้วว่ำต้องเป็นแบบนี้!

ซำบซึ้งอยู่ดีๆ หมอนี่ก็ท ำสะดุดอย่ำงไม่ทันตั้งตัว เสี่ยวเชี่ยน

อยำกทุบเขำให้หัวแบะ

“รู้ว่ำคุณเสียดำย แต่รอสำมีสัมมนำเสร็จก่อนนะ จะกลับมำ

อยู่ด้วย… ฮี่ ฮี่ ฮี่!” เขำจับเธอกดลงแล้วจูบอย่ำงบ้ำคลั่ง จำกนั้น

ถึงลุกขึ้น

ต้องไปท ำงำนแล้ว เสร็จธุระจะได้มำดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กับ

1 2 1 2 2

เมีย~

มำไวไปไวเหมือนเดิม แต่พออธิบำยถึงที่มำที่ไปแล้ว ครั้งนี้

กลับกลำยเป็นอีกอำรมณ์หนึ่ง อวี๋หมิงหลำงได้คะแนนจำกเสี่ยว

เชี่ยนไปเต็มๆ

ก่อนมำไม่พอใจแบบเต็มพิกัด ถูกเซอร์ไพรส์ทีเดียวใจก็

สงบกลำยเป็นนำงฟ้ำในทันที อำรมณ์ดีแบบนี้คงอยู่จนกระทั่ง

เสี่ยวเฉียงกลับหน่วย รอยยิ้มคงอยู่บนใบหน้ำของเสี่ยวเชี่ยน

ตลอดเวลำ

เดิมทีหนงเย่ำมำเพื่อพูดเรื่องขั้นตอนกำรแข่งกับเสี่ยวเชี่ยน

แต่ปรำกฏว่ำเสี่ยวเชี่ยนกลับเอำมือเท้ำคำงนั่งยิ้มอยู่คนเดียว อำ

ข่ำกับเจิ้งซวี่ก็ผลัดกันป้อนของกิน หนงเย่ำเห็นแล้วก็เข็ดฟัน

“พวกเธอแต่ละคนจริงจังกันหน่อยได้ไหม? ถ้ำจะหวำนกันก็

เอำไว้ตอนปิดประตูเข้ำห้องไปแล้วนู่น”

“ประธำนเชี่ยน ท ำไมศิษย์พี่ใหญ่เหมือนกินดินปืนเข้ำไป

เลยล่ะ?” อำข่ำถำมด้วยควำมสงสัย

“ไม่เป็นไร พวกที่ระบบเผำผลำญในร่ำงกำยไม่สมดุลก็แบบ

นี้แหละ” ประธำนเชี่ยนพูดอย่ำงอำรมณ์ดี

1 2 1 2 3

ศิษย์พี่ใหญ่ที่ถูกทิ้งเหมือนหมำหัวเน่ำมำตลอดทำงในที่สุด

ก็ทนไม่ไหวเอำเอกสำรในมือปำลงบนโต๊ะ “พวกเธอช่วยจริงจัง

กันหน่อยได้ไหม?”

“ก็ได้ ฉันผิดไปแล้ว” ประธำนเชี่ยนยอมรับผิดอย่ำงมี

ควำมสุข

“เอ๊ะ? เธอเป็นคนพูดง่ำยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?” หนงเย่ำมอง

เสี่ยวเชี่ยนด้วยควำมสงสัย เสี่ยวเชี่ยนหันไปยิ้มหน้ำบำนให้เขำ

“จะล่วงเกินพี่ไม่ได้ พอฉันแข่งเสร็จยังต้องรบกวนให้พี่ช่วย

เลี้ยงลูกให้อีก” ถึงน้ำแม่บ้ำนจะตำมมำด้วย แต่อยู่ข้ำงนอกต้องมี

คนของตัวเองตำมไปด้วยเธอถึงจะวำงใจ

ไฟโกรธที่เพิ่งดับลงลุกโชนขึ้นมำอีก หนงเย่ำพยำยำมข่ม

อำรมณ์ พูดเรื่องขั้นตอนกำรแข่งขันกับเสี่ยวเชี่ยน

กำรแข่งขันในครั้งนี้ค่อนข้ำงใหญ่ ไม่ถือว่ำยำกมำกส ำหรับ

เสี่ยวเชี่ยน ปกติจะแข่งแค่สำมวัน เวลำที่เหลือให้พักผ่อนได้

อย่ำงอิสระ

ครั้งนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้เข้ำแข่งขันในนำมส่วนบุคคล เธอเป็น

ตัวแทนของฟำร์มเจ็ดหมู่ กำรแข่งประเภทนี้ถ้ำไม่มีองค์กรยักษ์

1 2 1 2 4

ใหญ่ส่งเข้ำแข่งก็ไม่มีสิทธิ์เข้ำร่วม เสี่ยวเชี่ยนอำศัยบำรมีของ

ฟำร์มเจ็ดหมู่มำที่นี่ เรียกควำมสนใจจำกคนอื่นได้มำกทีเดียว

รวมถึงองค์กรดังๆ ระดับนำนำชำติหลำยแห่งด้วย

“อย่ำคิดว่ำตัวเองมำพักผ่อนตำกอำกำศนะ ในฐำนะที่เป็น

ตัวแทนของฟำร์ม เธอต้องรู้ว่ำอะไรเป็นอะไร มีสำยตำตั้งกี่คู่ที่จับ

จ้องเธออยู่ อย่ำท ำให้อำจำรย์ขำยหน้ำล่ะ” หนงเย่ำพูดได้ครึ่ง

เดียวก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนจ้องตำค้ำง คิดว่ำเธอรู้สึกกดัน เขำจึงพูดให้

อ่อนลง

“แต่เธอก็ไม่ต้องเครียดเกินไป แสดงควำมสำมำรถไป

ตำมปกติก็พอ เธอกังวลว่ำจะไม่ติดอันดับอยู่หรือเปล่ำ? ขอร้อง

ศิษย์พี่สิ บำงทีพี่อำจจะช่วยเน้นจุดส ำคัญๆ ให้เธอได้นะ”

“เปล่ำ อันที่จริงฉันก ำลังคิดว่ำ แข่งเสร็จจะไปเที่ยวที่ไหน

กับเสี่ยวเฉียงดี”

ไอ๊หยำ ดีใจเกินไปแล้ว ไม่ทันระวังเผลอหลุดปำกพูดสิ่งที่

คิดอยู่ออกไป

เจิ้งซวี่หยุดมือที่ก ำลังป้อนอำข่ำ หันไปมองสีหน้ำที่ดูไม่ได้

ของหนงเย่ำ “สีหน้ำเขำเหมือนกินกระเทียมเข้ำไปเยอะเลยอะ”

1 2 1 2 5

อำข่ำกลืนอำหำรลงคอแล้วพยักหน้ำรัวๆ”ใช่ ใช่ ใช่

เปรียบเทียบได้เห็นภำพมำก”

“ไม่ต้องมำยุ่ง! สนุกกันให้เต็มที่ไปเลยนะ!” ศิษย์พี่ใหญ่

โมโห ฮ่องเต้ไม่ทุกข์ร้อนแต่ขันทีร้อนใจแทน เขำมันเป็นห่วงยัย

ปีศำจเฉินเสี่ยวเชี่ยนนี่ไปเอง

“ย้ำ~” มีแค่เสี่ยวเหวยที่นั่งอยู่บนเตียงที่มีใจสงสำร เอำแท่ง

ยำงกัดยื่นให้หนงเย่ำ พอเห็นใบหน้ำอวบอ้วนไร้เดียงสำของเด็ก

น้อย หนงเย่ำถึงใจสยบลงหน่อย

“ดูพวกเธอแต่ละคนซิ ยังมีควำมคิดสู้เสี่ยวเหวยไม่ได้เลย”

“อันที่จริง…” เสี่ยวเชี่ยนอยำกบอกว่ำ แท่งยำงกัดนั่นเสี่ยว

เหวยท ำตกแล้วเก็บขึ้นมำ เด็กคนนี้ติดนิสัยรักสะอำด ไม่มีทำง

เอำกลับมำกัดอีก นี่ก็คงร ำคำญที่ศิษย์พี่ใหญ่บ่นเลยยื่นให้เอำไป

อุดปำกสินะ?

“ยังไงเสี่ยวเหวยก็น่ำรักกว่ำ มำ ให้ลุงอุ้มหน่อย~”

เห็นสีหน้ำของศิษย์พี่ใหญ่ที่ออกอำกำรงอน ประธำนเชี่ยน

เลยกลืนควำมจริงลงไป

1 2 1 2 6

ก่อนเดินทำงมำที่นี่ชีอวี่เซวียนกับหนงเย่ำยังไม่ได้ให้เสี่ยว

เชี่ยนดูข้อมูลของคู่ต่อสู้ที่จะมำแข่งในครั้งนี้ เวลำนี้หนงเย่ำได้เอำ

ข้อมูลให้เธอดู เสี่ยวเชี่ยนตั้งใจอ่ำน แล้วก็พบว่ำมีคู่แข่งจ ำนวน

ไม่น้อยที่ค่อนข้ำงมีชื่อเสียงในวงกำร อย่ำงน้อยเกินครึ่งก็คือหมอ

ดังระดับโลกในอนำคต

ดูท่ำกำรแข่งครั้งนี้จะไม่ใช่กำรแข่งธรรมดำๆ

อำข่ำชะโงกหน้ำไปดู จำกนั้นก็หดหัวกลับไปเงียบๆ

“ฉันรู้สึกว่ำตัวเองกับคนระดับที่เหนือคนอย่ำงประธำนเชี่ยน

เหมือนอยู่กันคนละดำว เรื่องแบบนี้ฉันอ่ำนไม่เข้ำใจเลย บอสก็

เข้มงวดกับประธำนเชี่ยนเกินไป ให้เธอมำเข้ำร่วมกำรแข่งระดับ

นี้ในตอนนี้เนี่ยนะ” อำข่ำพูด

นี่คือควำมแตกต่ำงระหว่ำงเด็กเนิร์ดกับเด็กเรียนแย่

เจิ้งซวี่เช็ดปำกให้เธอ “ไม่ต้องไปเทียบกับเขำ คุณเป็นแบบ

นี้ก็ดีอยู่แล้ว”

หนงเย่ำถูกทรมำนอีกแล้ว กลิ่นเหม็นเน่ำโชยมำทุกที่เลย

จริงๆ…

1 2 1 2 7

เสี่ยวเชี่ยนยิ้ม ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมำอำข่ำก็ร่ำเริงขึ้นมำก

ถึงจะยังเดินออกมำจำกเงำมืดได้ไม่เต็มตัว ยังต้องใช้เวลำอีก

ระยะหนึ่ง แต่คิดดูช้ำเร็วสักวันก็ต้องออกมำได้

เมื่อคิดได้แบบนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็พลิกดูเอกสำรต่อ ทันใดนั้น

มือเธอก็หยุดชะงัก เธอตกใจข้อมูลที่อยู่ในนั้น

“นำงก็มำด้วยเหรอ?”

“ใครเหรอ?” อำข่ำถำมด้วยควำมอยำกรู้พลำงเหลือบมอง

เอกสำรบนมือเสี่ยวเชี่ยน เธออยำกรู้ว่ำใครกันที่ท ำให้ประธำน

เชี่ยนออกอำกำรตกใจได้ขนำดนี้

เสี่ยวเชี่ยนรีบปิด ไม่ให้อำข่ำดู หันไปส่งสำยตำเป็นเชิงถำม

หนงเย่ำ

หนงเย่ำพยักหน้ำ ใช่ เธอเดำไม่ผิดหรอก นำงก็มำ~

1 2 1 2 8