แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1438 ที่ต้องมำยังไงก็มำ

“กำรแข่งขันระดับนี้เธอไม่จ ำเป็นต้องเข้ำร่วมก็ได้นี่?”

ภำยในห้องๆ หนึ่งในโรงแรมเดียวกัน ชำยลึกลับที่สวม

หน้ำกำกถำมอคำเทอหนำนกั่ว

อคำเทอหนำนกั่วก ำลังเก็บสัมภำระของตัวเอง เธอส่งเสียง

หึ อย่ำงไม่แคร์

“คุณคิดว่ำฉันอยำกมำมำกนักเหรอ? เพรำะลูกพี่ใหญ่บอก

ว่ำรอบสุดท้ำยจะมีแข่งแบบคู่ พวกเรำก ำลังฝึกเด็กใหม่ ฉันก็เลย

ต้องมำช่วย”

“ไว้อำลัย”

พอได้ยินแบบนั้นอคำเทอหนำนกั่วก็เงยหน้ำ มองชำยลึกลับ

ด้วยสำยตำไม่เข้ำใจ

“คุณก ำลังเศร้ำแทนคู่ต่อสู้ของฉันใช่ไหม? อันที่จริงก็ไม่

จ ำเป็นหรอก ฉันก็แค่มำช่วยสนำมเดียว คนพวกนี้ถ้ำเจอฉันถือ

เป็นควำมซวยก็จริง แต่ยังดีที่ฉันลงแค่สนำมเดียว”

“ฉันปลอบเธอต่ำงหำก”

1 2 1 2 9

อคำเทอหนำนกั่วโยนสัมภำระลงอย่ำงแรง “ท ำไมคุณถึงได้

ชอบชื่นชมคนอื่นแต่ดูถูกคนของตัวเองจังเลยหำ?”

หรือในกำรแข่งครั้งนี้ยังมีผู้เข้ำแข่งขันที่เก่งกว่ำเธออีก?

เธอไม่เชื่อหรอก!

“ก็แค่อยำกให้เธอเตรียมใจไว้เท่ำนั้น” ชำยลึกลับพูดไว้แค่นี้

เขำหันตัวจะเดินออก แต่อคำเทอหนำนกั่วเรียกเขำไว้

“นี่ ปีนี้ฟำร์มเจ็ดหมู่ส่งใครมำแข่งหรือเปล่ำ?”

ทุกปีห้องทดลองเจอำร์จะส่งเด็กใหม่มำเข้ำร่วม กำรแข่งขัน

ที่ช่วยฝึกเด็กใหม่แบบนี้พวกเขำจะส่งคนเข้ำแข่งทุกปี แต่

ทำงด้ำนฟำร์มเจ็ดหมู่กลับเงียบมำก ไม่มีเด็กใหม่หลำยปีแล้ว

“มี”

“ใคร? ท ำไมฉันไม่เคยได้ยินมำก่อน?”

“ไม่เคยได้ยินก็ไปสืบเองสิ”

ท่ำทีเย็นชำอีกแล้ว!

อคำเทอหนำนกั่วโมโห เธอลุกขึ้นพูด

1 2 1 3 0

“พี่ใหญ่ส่งคุณมำ หรือไม่ได้เพื่อช่วยฉัน?”

ไม่ได้ช่วยอะไรเลย แต่เชี่ยวชำญเรื่องพูดจำเสียดแทงใจ

มำก!

“เปล่ำ ผมก็แค่มำดูอะไรสนุกๆ อ้อจริงสิ ถึงครั้งนี้จะเป็นกำร

แข่งอย่ำงเป็นทำงกำร แต่บ่อนพนันใต้ดินเปิดแทงกันด้วยนะ ฉัน

ลงเธอแพ้ไปหนึ่งล้ำน อย่ำท ำให้ผิดหวังล่ะ”

“กรี๊ดดดด!” อคำเทอหนำนกั่วกรีดร้องเหมือนคนเสียสติ นี่

ถ้ำหมอนี่ไม่ได้เป็นมือวำงอันดับสองของเจอำร์ เธออยำกซัดเขำ

สักที!

นี่เป็นสปำยที่ฝ่ำยศัตรูส่งมำหรือเปล่ำ?

ต้องใช่แน่ๆ!

∗∗∗

ภำยในช่วงเวลำเดียวกัน อำข่ำก ำลังมองเอกสำรที่เสี่ยว

เชี่ยนปิดไปด้วยควำมอยำกรู้

“ตกลงเป็นใครกันแน่ ท ำไมเธอต้องท ำลึกลับขนำดนี้ด้วย?”

1 2 1 3 1

“ไม่มีอะไร…” เสี่ยวเชี่ยนลอบสังเกตอำข่ำ “อำข่ำ วันนี้เธอมี

ควำมรู้สึกไม่สบำยตัวอะไรบ้ำงไหม?”

“ก็ไม่นะ” กินได้นอนได้ ถ้ำต้องหำค ำมำบรรยำยควำมรู้สึก

ในตอนนี้ล่ะก็…

“วันนี้ฉันรู้สึกดีมำกๆ เลยล่ะ”

นับตั้งแต่วินำทีที่เจิ้งซวี่ปรำกฏตัว อำข่ำก็รู้สึกว่ำชีวิตเต็มไป

ด้วยควำมหวัง โลกช่ำงสดใสเปล่งประกำยงดงำม

เสี่ยวเชี่ยนสงสัย ไหนว่ำระหว่ำงฝำแฝดด้วยกันจะมีสัมผัส

พิเศษไง ครำวก่อนตอนที่อำข่ำใกล้เจอหนำนกั่วเธอจะตกใจจน

ไม่สบำยไปทั้งตัว

“อยู่ห่ำงกันมำกเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนถำมหนงเย่ำ

“จำกหน่วยข่ำวกรองของเรำ นำงก็อยู่ที่แหละ” หนงเย่ำตอบ

“ใครเหรอ? พวกเธอเล่นทำยค ำปริศนำอะไรกันเนี่ย?”

ตอนนี้อำข่ำฟังแล้วไม่เข้ำใจ

“เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ำถำมเรื่องของผู้ใหญ่ ไปเล่นกับลูกสำว

ฉันเลยไป!” เสี่ยวเชี่ยนไล่อำข่ำไปจำกนั้นก็คุยกับหนงเย่ำเสียง

1 2 1 3 2

เบำ

“หรือจริงๆ แล้วเงำมืดในใจไม่ได้หนักหนำแล้ว ก็เลยลืม

ควำมรู้สึกนั้นไปแล้ว?”

“หรืออำจเป็นเพรำะพลังเหม็นของควำมรักกลบกลิ่นอำย

ของควำมหวำดกลัวไปแล้ว” หนงเย่ำวิจำรณ์ได้ตรงเป๊ะ เสี่ยว

เชี่ยนพยักหน้ำเห็นด้วย

หมำยควำมแบบนั้นแหละ~

ในเมื่อเป็นแบบนี้เสี่ยวเชี่ยนก็อยำกลองทดสอบดู

“ช่วงนี้อคำเทอหนำนกั่วเป็นไงบ้ำง?”

พอชื่อนี้หลุดออกมำก็เหมือนค ำสำป อำข่ำที่เล่นอยู่กับเสี่ยว

เหวยกระโดดขึ้นมำทันที

“เขำอยู่ไหน?! เขำจะมำแล้วใช่ไหม? ฉันไม่อยู่ที่นี่แล้วดีกว่ำ

เจิ้งซวี่พวกเรำย้ำยเถอะ?”

“คนที่ควรไปคือยัยคนนั้น ลองกล้ำมำสิผมจะตบให้คว่ำ

เลย!” เจิ้งซวี่ประกำศอย่ำงองอำจ

1 2 1 3 3

ดูท่ำทำงปฏิกิริยำตอบสนองยังแรงอยู่ แสดงให้เห็นว่ำเงำ

มืดยังหลงเหลืออยู่ในใจ เสี่ยวเชี่ยนเห็นอำข่ำตื่นกลัวขนำดนี้เธอ

จึงปลอบ

“เขำไม่ได้เป็นผู้เข้ำแข่งขันครั้งนี้ เธอไม่ต้องเครียด” ก็แค่มำ

เป็นผู้ช่วยแค่นั้น

“ฮู่ว! ตกใจหมดเลย” อำข่ำเอำมือตบหน้ำอก เธอถึงได้หำย

ตกใจ กลับไปเล่นกับเสี่ยวเหวยต่อ

“นำงมำเข้ำร่วมกำรแข่งแบบนี้ได้ไง?” เสี่ยวเชี่ยนกระซิบ

ถำมหนงเย่ำ

“ทุกปีทำงเจอำร์จะรับเด็กใหม่เข้ำมำกลุ่มใหญ่ กำรแข่ง

แบบนี้จะมีคนเก่ำคอยช่วยดูแล และก็เพื่อเป็นกำรเพิ่มชื่อเสียงให้

ทีมด้วย คนที่มำเป็นผู้ช่วยล้วนเลือกคนที่ค่อนข้ำงมี

ควำมสำมำรถ”

พอเขำพูดแบบนี้เสี่ยวเชี่ยนก็นึกออกแล้ว มีรอบแข่งคู่จริง

ด้วย ถ้ำเป็นอย่ำงนั้นล่ะก็

เสี่ยวเชี่ยนมองไปยังอำข่ำ “พี่ใหญ่เป็นระดับคณะกรรมกำร

แล้ว?”

1 2 1 3 4

“อือ ฮึ”

“ระดับคณะกรรมกำรก็เป็นผู้ช่วยไม่ได้สิ?”

“อืม”

“งั้นก็”

สำยตำของเสี่ยวเชี่ยนกับหนงเย่ำเบนไปที่อำข่ำพร้อมกัน

อำข่ำรู้สึกขนลุกในทันที

“คิดจะท ำไรกันน่ะ!”

คงไม่ได้อย่ำงที่เธอคิดนะ?

มองเธอท ำไมกัน แบบนี้มันชวนสยองนะรู้บ้ำงไหม!

“ฉันขำดผู้ช่วยในกำรแข่ง อำข่ำเธอมำแล้วกัน” แบบนี้ถึงจะ

สนุก~

ประธำนเชี่ยนเริ่มซุกซนอีกแล้ว

“ฉัน? ประธำนเชี่ยนอย่ำตลกน่ำ ควำมสำมำรถฉันมีแค่ไหน

เธอไม่รู้เหรอ?” เธอเข้ำมำอยู่ในฟำร์มเจ็ดหมู่ได้ไง จนถึงตอนนี้

เธอยังไม่เข้ำใจเลยจริงๆ

1 2 1 3 5

ผีเท่ำนั้นที่รู้ว่ำบอสถูกใจเธอตรงไหน

“ตอนนี้คนของฟำร์มเรำนอกจำกศิษย์พี่ใหญ่ก็เธอแล้ว อำ

ข่ำเธอคงไม่อยำกให้ฉันแพ้ใช่ไหม?” เสี่ยวเชี่ยนมองอำข่ำด้วย

สำยตำเปล่งประกำยอ้อนวอน

“ฉันไม่อยำกให้เธอแพ้ แต่ฉันท ำอะไรไม่เป็นเลยจริงๆ

นะ…” อย่ำงเธอก็ได้แค่พื้นฐำน ศัพท์เทคนิคยำกๆ หน่อยเธอก็ไม่

เข้ำใจแล้ว

“ไม่เป็นไร อันที่จริงงำนของผู้ช่วยง่ำยมำก ฉันจะเตรียมไว้

ให้เธอก่อน ไม่มีปัญหำแน่นอน”

“แต่ฉัน” อำข่ำไม่มั่นใจในตัวเองเลยสักนิด

“เจิ้งซวี่ นำยก็อยำกให้อำข่ำเข้ำร่วมใช่ไหม มันช่วยปรำบ

ปีศำจร้ำยในอำข่ำได้นะ” เสี่ยวเชี่ยนเบนสำยตำไปที่เจิ้งซวี่

เจิ้งซวี่ฉลำดกว่ำอำข่ำ ท่ำทำงของเสี่ยวเชี่ยนกับหนงเย่ำ

รวมถึงค ำพูดนี้ เขำเข้ำใจหมด

เขำมองเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำให้เขำ

“ลองดูสิ คิดเสียว่ำไปเล่น” พี่ซวี่ถูกประธำนเชี่ยนซื้อไปแล้ว

1 2 1 3 6

ในช่วงเวลำส ำคัญเฉินเสี่ยวเชี่ยนเป็นเพื่อนที่เชื่อใจได้ ไม่

เคยหักหลังเพื่อน แต่ไม่นับกำรล้อเล่นที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร พี่ซวี่

ย่อมยืนอยู่ข้ำงเสี่ยวเชี่ยน

“แต่ถ้ำฉันแพ้ บอสกับประธำนเชี่ยนมำด่ำฉันจะท ำไง?” อำ

ข่ำกลัวตัวเองจะเป็นตัวถ่วง

“ไม่หรอก ควำมต้องกำรของฉันก็คือควำมต้องกำรของพ่อ

ฉัน มำเถอะอำข่ำ ไม่ต้องซีเรียส” เสี่ยวเชี่ยนล่อหลอก พี่ซวี่ก็ช่วย

ด้วย หนงเย่ำเองก็ช่วยเสริม แม้แต่เสี่ยวเหวยที่ยังพูดไม่ได้ก็ส่ง

เสียงเอำกับเขำด้วย แถมยังส่งจูบในแบบของทำรกให้อำข่ำ!

ครั้นแล้วอำข่ำจึงถูกทุกคนล่อหลอกได้ส ำเร็จ

“งั้นก็ได้… ประธำนเชี่ยนต้องสอนฉันก่อนนะว่ำต้องท ำไง ฉัน

รู้สึกเหมือนตัวเองพร้อมจะเป็นตัวถ่วงได้ทุกเวลำเลย”

“วำงใจเถอะ ครั้งนี้เป็นสนำมรบหลักของเธอ ฉันจะช่วย

ปรำบปีศำจร้ำยในใจเธอให้สิ้นซำกเอง” เสี่ยวเชี่ยนพูดด้วยควำม

มั่นใจเต็มร้อย ออกมำครั้งนี้ไม่คิดว่ำจะได้รับผลที่เหนือควำม

คำดหมำยแบบนี้

อะไรที่ต้องมำยังไงก็มำ จัดกำรมันในครั้งเดียวนี่แหละ!

1 2 1 3 7

และสิ่งที่ท ำให้เสี่ยวเชี่ยนไม่ทันได้นึกก็คือ ควำมวุ่นวำยที่มำ

จำกกำรแข่งขันครั้งนี้ไม่ได้ธรรมดำแบบที่เธอคิด นับตั้งแต่เธอ

เหยียบเข้ำแผ่นดินนี้ ชีวิตก็ไม่สงบอีกต่อไป

1 2 1 3 8