แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1461 เพรำะรู้สึกว่ำแปลกๆ ก็เลยมำหำคุณ

เสี่ยวเชี่ยนคุยเรื่องเหมียวหลุนเสร็จก็พำลูกออกไปเที่ยวกับ

อวี๋หมิงหลำง

ถึงที่นี่จะไม่ถือว่ำเจริญมำกนัก แต่ก็มีแหล่งประวัติศำสตร์

อยู่บ้ำง คิดว่ำไปเปิดหูเปิดตำก็พอได้อยู่ สองคนนี้มำกน้อยก็อด

คิดไม่ได้ว่ำ ต่อให้ข้ำงนอกจะดีแค่ไหนก็สู้บ้ำนตัวเองไม่ได้ แหล่ง

ท่องเที่ยวในแผ่นดินเกิดมีทั้งภูเขำ แม่น้ำ ล ำธำร เที่ยวได้ไม่หมด

พอเสี่ยวเชี่ยนคิดได้แบบนี้อยู่ๆ ก็รู้สึกว่ำเป็นภรรยำของทหำร

หน่วยรบพิเศษไปเมืองนอกไม่ได้ง่ำยๆ อันที่จริงก็ใช่ว่ำจะไม่ดี

อะไร ควำมคิดแบบอำคิวในบำงมุมก็ช่วยสร้ำงสมดุลในใจให้เรำ

ได้

สถำนที่ท่องเที่ยวน่ะพอไหว แต่เรื่องกินขอผ่ำน

สภำพแวดล้อมแบบไหนก็ได้ผลผลิตแบบนั้น ควำมรู้สึกของกำร

มำเมืองนอกในครั้งนี้ก็คือ ไม่ชินกับอำหำรข้ำงนอก เพิ่งมำไม่กี่

วันเสี่ยวเชี่ยนก็คิดถึงเนื้อย่ำงเสียบไม้ของเมืองหลินแล้ว

กลิ่นหอมๆ โชยมำพร้อมควันที่ย่ำงบนเตำถ่ำน เสียงฉ่ำๆ

เนื้อแตกมันเยิ้มแบบก ำลังกิน ควำมคิดแบบนี้อยู่กับเสี่ยวเชี่ยน

1 2 3 2 5

ในอำหำรทุกมื้อ พอถึงเวลำกินข้ำวทีไรเธอก็กลุ้ม

ถึงอวี๋หมิงหลำงจะไม่เรื่องมำกกินได้ทุกอย่ำง แต่ก็ยังไม่ชอบ

อำหำรที่นี่อยู่ดี

ถ้ำจะบอกว่ำคนที่มีควำมสุขที่สุดก็คงจะเป็นเสี่ยวเหวย พก

อำหำรติดตัวมำเอง นมแม่สูตรธรรมชำติไร้สำรเติมแต่ง บวกกับ

แท่งยำงกัดที่เอำมำด้วย เสริมด้วยผลไม้บดอีกเล็กน้อยก ำลังดี

ทุกครั้งที่เสี่ยวเหวยกินนมแม่ก็จะเอำมือไปจับอีกเต้ำไว้ด้วย อวี๋ห

มิงหลำงมองแล้วก็อิจฉำ

ตีแขนอวบๆ ที่ยื่นมำจับหนึ่งที ก็ยังไม่วำยจะยื่นเข้ำมำจับ

อีก

“เมียจ๋ำ ผมว่ำผมไม่ชินกับอำหำรที่นี่เลย ขอผมกินด้วยนะ

ผมอยำกได้สวัสดิกำรเดียวกับลูก”

“ไปไกลๆ เลย!”

เสี่ยวเฉียงลูบจมูก สองมำตรฐำน!

มองลูกสำวที่ก ำลังกินนมแม่ด้วยสำยตำเจ้ำเล่ห์ ดูเหมือน

เด็กน้อยจะเพลีย วันนี้ไปเที่ยวกับพ่อแม่มำทั้งวัน พอกลับมำตอน

1 2 3 2 6

บ่ำยก็ดูเหนื่อยๆ กินอิ่มหนังตำก็ประกบเข้ำหำกัน เพียงแต่ยัง

หลับไม่ลึก ผ่ำนไปสักพักเหมือนนึกขึ้นมำได้ว่ำยังกินไม่เสร็จก็

ขยับปำกดูดต่อ จำกประสบกำรณ์ของอวี๋หมิงหลำง อีกไม่ถึงห้ำ

นำทีหรอกลูกสำวเขำก็หลับแล้ว

ถึงตอนนั้น…

เขำมองไปที่เตียงด้วยสีหน้ำกรุ้มกริ่ม เขำอยำกกินเท่ำไรก็

ไม่อั้น! กินข้ำงบนเสร็จยังกินตรงอื่นได้ต่อ อยำกจะกินยังไงก็ได้

เพอร์เฟกต์!

เสี่ยวเชี่ยนเห็นสีหน้ำของเขำแล้วก็อยำกมองบน หมอนี่เป็น

มนุษย์เหล็กไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลยหรือไง?

วันนี้ไปมำตั้งหลำยที่ เธอเหนื่อยจนแทบหมดแรงไม่อยำก

กินข้ำวเย็นอยำกจะล้มตัวลงนอนเลยเดี๋ยวนี้ แต่หมอนี่กลับมี

ควำมคิดไม่ซื่อ หมดค ำจะพูดเลยจริงๆ

“เมียจ๋ำ คุณเหนื่อยไหม ผมนวดให้เอำไหม? สปำต่ำงเพศ

อะไรนั่นดีสุดๆ ไปเลยนะ ช่วยผ่อนคลำยควำมเหนื่อยล้ำ ผมท ำ

ให้ฟรีเลยเอำไหม?” ควำมต้องกำรที่จะขอสวัสดิกำรแบบ

เดียวกับลูกสำวล้มเหลว เขำก็มีข้อเสนอใหม่

1 2 3 2 7

“หึ หึ” เชื่อนำยก็โง่แล้ว!

แบบนั้นมันดีตรงไหน ยิ่งท ำยิ่งเหนื่อย!

อวี๋หมิงหลำงแสร้งท ำเป็นไม่เข้ำใจเสียงหึ หึ เขำท ำท่ำจะ

ถอดเสื้อพลำงค ำนวณว่ำอำบน้ำไวสุดกี่นำที อำบเสร็จออกมำลูก

สำวก็คงหลับไปแล้ว~

สปำอะไรนั่นต้องท ำไวๆ!

“มำทั้งทีจะไม่ซื้ออะไรเลยคงไม่เหมำะ เอำแบบนี้ นำยไปซื้อ

ของที่ระลึกมำหน่อย ของท ำมือของท้องถิ่นอะไรก็ได้ รีบไปซื้อ

ก่อนที่ร้ำนจะปิด”

เสี่ยวเฉียงหมดอำรมณ์

ไหนล่ะสำยน้ำอันชุ่มฉ่ำของเขำ นี่เขำอุตส่ำห์เตรียมตัวจะได้

ขึ้นสวรรค์แล้วนะ!

“พวกเรำซื้อมำแล้วไม่ใช่เหรอ?! ท ำไมยังต้องซื้ออีก?” เสี่ยว

เฉียงไม่ยอม

“ของที่ซื้อมำพวกเรำเลือกให้พ่อแม่กับเพื่อนสนิท อยู่ๆ ฉัน

ก็นึกได้ว่ำควรซื้อให้เพื่อนบ้ำนด้วย รำคำไม่ต้องแพงแต่ต้องดู

1 2 3 2 8

เลือกด้วยใจ นำยก็เลือกซื้อให้เพื่อนๆ ทหำรของนำยด้วยสิ”

“แต่พวกเรำยังต้องอยู่อีกสองวันไม่ใช่เหรอ ไว้ค่อยซื้อก็ยัง

ทัน!”

“ที่ที่เรำจะไปพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ห่ำงจำกแหล่งซื้อของไกลมำก

ไปซื้อเดี๋ยวนี้เลย!”

เสี่ยวเชี่ยนจัดกำรเตะอวี๋หมิงหลำงออกไปจำกห้อง พอเอำ

ลูกนอนแล้วเธอก็ไปอำบน้ำออกมำตัวหอมๆ แล้วมุดเข้ำผ้ำห่ม

เตรียมนอน

พอเสี่ยวเฉียงกลับมำเธอก็น่ำจะหลับไปแล้ว ถึงตอนนั้นไม่

เชื่อหรอกว่ำจอมเขมือบยังจะท ำแบบนั้นได้ลง

เดิมทีก็เหนื่อยมำกพออยู่แล้ว ถ้ำต้องท ำเรื่องแบบนั้นกับเขำ

อีกพรุ่งนี้ตื่นมำได้เพลียแน่ เรื่องลำมกที่เขำคิดไว้กลับไปที่บ้ำน

จะท ำไงก็ท ำ นี่กว่ำจะได้มำเที่ยวเมืองนอกไม่ใช่เรื่องง่ำยๆ แล้ว

จะให้มำเปลืองแรงกับเรื่องแบบนั้นท ำไม

ประธำนเชี่ยนที่ได้ใจว่ำตัวเองชนะแล้วโอบลูกสำวเตรียม

เข้ำสู่ห้วงนิทรำ ไม่ต้องกินแล้วอำหำรเย็น

1 2 3 2 9

เธอรู้สึกเหมือนว่ำตัวเองหลับไปได้ครู่เดียวก็ได้ยินเสียงอวี๋

หมิงหลำงเรียกชื่อเธอ

“ลูกเชี่ยนเลิกนอนเถอะ ตื่นเร็ว~”

“อ่ำ” เสี่ยวเชี่ยนพลิกตัว ดึงผ้ำห่มขึ้นมำคลุมให้แน่นกว่ำเดิม

ท ำไมหมอนี่กลับมำไวขนำดนี้ เธอไม่หลงกลหรอก

พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนไม่ตื่นอวี๋หมิงหลำงก็เอำมือดันตัวเธอ

อยำกให้เธอลุกขึ้นเดี๋ยวนี้

“ไอ้คนแซ่อวี๋! รบกวนฉันเวลำนอนผลที่ตำมมำมันรุนแรง

มำกนำยรู้ไหม?!” ในที่สุดเสี่ยวเชี่ยนก็ลุกขึ้น เธอนั่งจ้องเขำด้วย

ควำมโมโห

สำยตำเหลือบไปเห็นนำฬิกำที่หัวเตียง ถึงได้พบว่ำตัวเอง

หลับไปสองชั่วโมงกว่ำแล้ว

“ผมไปค้นพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่มำเลยมำปลุกคุณตื่น!”

“นำยจะไปค้นพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่อะไรได้?” เสี่ยวเชี่ยนหำว

อยำกล้มตัวกลับไปหำหมอนนุ่มๆ ต่อ

1 2 3 3 0

“คุณทำยดูสิว่ำผมไปเจอใครมำ?”

“ใครอะ หรือนำยไปเจอลูกเมียเพื่อนเก่ำคนไหนอีก? นำยนี่

รู้จักคนเยอะเหลือเกินนะ มำเมืองนอกเจอแต่คนรู้จัก…”

“ถุยๆๆ อย่ำพูดมั่วๆ นะ! ลูกเมียเพื่อนอะไรเล่ำ ผมเห็น

พ่อคุณ!”

“ใครนะ?!” เสี่ยวเชี่ยนกระเด้งขึ้นมำนั่ง ครำวนี้เธอตื่นแล้ว

จริงๆ

“พ่อคุณไง ถึงจะเห็นแค่แว้บๆ แต่ดูแล้วเหมือนเขำมำก

ตอนแรกก็ว่ำจะตำมไป แต่ไม่รู้เขำเห็นผมเข้ำแล้วหรือเปล่ำ เดิน

หลบซ้ำยหลบขวำแล้วก็หำยไปเลย”

ว่ำกันตำมจริง เสี่ยวเฉียงนับถือพ่อตำที่โผล่มำให้เห็นแวบ

เดียวแล้วหำยตัวไปมำก สำมำรถหลบกำรสะกดรอยตำมของเขำ

ได้ไม่ใช่คนธรรมดำเลยจริงๆ

“จะเป็นไปได้ไง? เมื่อเช้ำฉันยังโทรหำเขำอยู่เลย เขำบอกว่ำ

ก ำลังยุ่งอยู่ในห้องทดลอง นี่แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็มำอยู่ที่นี่แล้วเหรอ?

อีกอย่ำง อีกสองวันพวกเรำก็กลับแล้ว เขำจะมำท ำไม?”

1 2 3 3 1

“ก็เพรำะว่ำรู้สึกแปลกๆ นี่ไงเลยมำปลุกคุณ”

เสี่ยวเชี่ยนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมำพำกล เธอหยิบโทรศัพท์

มำโทรหำชีอวี่เซวียน แต่ก็ไม่ติด

“นำยมองผิดหรือเปล่ำ?” เสี่ยวเชี่ยนนึกถึงควำมเป็นไปได้

อีกอย่ำง

อวี๋หมิงหลำงเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ “ไม่น่ำจะมองผิดนะ ถึงจะไม่

เห็นหน้ำตรง แถมยังแต่งตัวแปลกออกไป แต่ลักษณะกำรเดิน

เหมือนเขำนะ”

เสี่ยวเฉียงพูดแบบนี้ก็พอประมำณแล้ว เชื่อในทักษะควำม

ช ำนำญของเขำได้

แล้วมันเพรำะอะไรพ่อเธอถึงได้มำที่นี่ แถมยังปิดบังเธอ

ด้วย?

ถ้ำคนที่เสี่ยวเฉียงเห็นเป็นพ่อเธอจริงๆ งั้นก็แสดงว่ำจะต้อง

เกิดเรื่องอะไรที่ส ำคัญมำกขึ้นแน่นอน คนของฟำร์มมีตั้งเยอะแยะ

เรื่องที่ท ำให้พ่อเธอต้องออกหน้ำเองโดยข้ำมเธอกับศิษย์พี่ใหญ่

ไปจะต้องไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

1 2 3 3 2

แล้วมันคือเรื่องอะไรกันแน่… เสี่ยวเชี่ยนคิดไปคิดมำก็ยัง

ไม่ได้ค ำตอบที่สมเหตุสมผล เธอท ำหน้ำนิ่วเหมือนคนก ำลังคิด

หนัก

ณ ที่หนึ่งในย่ำนสลัม เวลำนี้เหมียวหลุนก ำลังรีบเก็บข้ำว

ของพร้อมกับชำฮำ เก็บไปก็มองด้ำนนอกด้วยควำมระแวง

“แม่ฮะ ท ำไมแม่ไม่นอนโรงพยำบำลล่ะฮะ?” ชำฮำถำม

เหมียวหลุนด้วยควำมไร้เดียงสำ

“ไม่มีเวลำอธิบำยแล้วลูก ตอนนี้พวกเรำต้องไปจำกที่นี่”

เหมียวหลุนเก็บของเสร็จเรียบร้อย เธอหำยใจหอบ สีหน้ำก็แย่

มำก เดิมควรนอนอยู่โรงพยำบำลแต่เธอแอบหนีออกมำ เธอรู้ว่ำ

ตัวเองต้องรีบพำลูกชำยไปจำกที่นี่

ถึงจะมีคนยอมช่วยออกค่ำรักษำให้ฟังดูเป็นเรื่องดี แต่

เหมียวหลุนกลับกลัวคนพวกนั้นมำตำมหำ จึงอยำกรีบไปจำก

ตรงนี้

สองแม่ลูกเก็บของเสร็จแล้ว เหมียวหลุนพำลูกรีบเดิน

ออกไป จังหวะที่ก ำลังจะออกจำกย่ำนสลัมก็มีคนมำดักอยู่

ตรงหน้ำเธอ เหมียวหลุนตกใจ

1 2 3 3 3