แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1494 เลยขุดหลุมบ้ำง

มู่ฮวำหลีเห็นเสี่ยวเชี่ยนก้มหน้ำเงียบก็คิดว่ำเธอผิดหวังใน

ตัวเขำ ครั้นแล้วจึงพูดเสริม

“แต่ผมบอกเล่ำสิ่งที่ผมรู้ได้นะ”

เสี่ยวเชี่ยนยิ่งรู้สึกผิดหนักกว่ำเดิม

เธอหลอกปั่นหัวคนมำตั้งมำกมำย มีแค่คนตรงหน้ำนี้ที่ไม่รู้

ท ำไม พอหลอกเสร็จกลับไม่สบำยใจ สำเหตุของเรื่องนี้เสี่ยว

เชี่ยนก็เพิ่งมำรู้ในภำยหลัง ซึ่งมันเกี่ยวกับเรื่องในชำติก่อนทั้งนั้น

ประธำนเชี่ยนสงบสติอำรมณ์แล้วพูดอย่ำงจริงจัง

“อันที่จริงนะแมวหลีฮวำ ถ้ำนำยไม่สะดวกจะเล่ำก็ไม่เป็นไร

นะ”

“คุณอยำกรู้ไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อกี้ขุดหลุมดักเขำตั้งนำน ตั้งแต่เรื่องนิทำนไปจนถึงเรื่อง

โรคฉพำะทำง ก็เพื่อปูทำงถำมเรื่องชำติก ำเนิดไม่ใช่เหรอ แมว

หลีฮวำแอบไม่เข้ำใจว่ำท ำไมก ำลังจะส ำเร็จแล้วแท้ๆ แต่เสี่ยว

เชี่ยนกลับล้มเลิก

1 2 6 1 1

“ขอโทษนะ” เสี่ยวเชี่ยนขอโทษอย่ำงจริงจัง

เธอควรจะคิดได้นำนแล้ว แมวหลีฮวำอยู่วงกำรเดียวกับเธอ

วิธีที่เธอคิดจะใช้กับเขำย่อมถูกเขำดูออกตั้งแต่แรก

“ท ำไมต้องขอโทษด้วย?” เขำไม่เข้ำใจ

“ฉันขอโทษในกำรกระท ำของฉันเมื่อกี้ เพื่อนแมวจริงใจกับ

ฉัน ฉันขอเรียกคืนแผนไม่ดีที่ฉันใช้กับนำย ต่อไปถ้ำนำยอยำก

พูดเรื่องไหนก็พูด ไม่อยำกพูดก็ปฏิเสธได้ไม่เป็นไร ฉันอยำกให้

เพื่อนสบำยๆ เป็นกันเองเวลำอยู่กับฉัน ไม่ต้องใช้สมองให้มำก

นัก เอำที่ตัวเองสบำยใจ”

“ผมก็ไม่เข้ำใจอยู่ดี เห็นๆ อยู่ว่ำคุณอยำกรู้เรื่องนั้น แต่อยู่ๆ

ก็ไม่อยำกถำมแล้ว” ส ำหรับแมวหลีฮวำแล้ว เส้นทำงกำรเรียก

คืนควำมรู้สึกตัวเองมันช่ำงยำวไกลเหลือเกิน เขำอ้อมไม่ไหว

“เพรำะฉันอยำกให้นำยไม่ว่ำจะท ำอะไรก็ขอให้เอำตัวเองมี

ควำมสุขเป็นหลัก ไม่ใช่ถูกอย่ำงอื่นมำผูกมัด อย่ำงเช่นเรื่องชำติ

ก ำเนิดของฉัน นำยอยำกพูดก็พูด นำยไม่สะดวกใจก็ปฏิเสธได้ไม่

เป็นไร ไม่กระทบต่อมิตรภำพของเรำหรอก”

“มิตรภำพ?”

1 2 6 1 2

“มิตรภำพ!”

นี่เป็นควำมรู้สึกที่ประหลำดมำก ประหลำดเสียจนท ำแมว

หลีฮวำอึ้งไปหนึ่งนำทีเต็มๆ

เสี่ยวเชี่ยนก้มหน้ำขุดทรำยต่อ ขุดจนเป็นหลุมใหญ่ จำกนั้น

ก็เอำทรำยกลบกลับไปแล้วก็ขุดใหม่ ท ำซ้ำไปซ้ำมำเหมือนไม่มี

ควำมหมำยอะไรแต่กลับเป็นพฤติกรรมที่ดูมีควำมสุข

“คุณไม่เบื่อเหรอ?”

“ก็ไม่นะ แมวหลีฮวำ นำยเคยลองใช้ชีวิตแบบที่ไม่ต้อง

ค ำนึงถึงผลลัพธ์ไหม ไม่ต้องอยู่ในโหมดท ำงำนตลอดเวลำน่ะ?”

“หมำยควำมว่ำไง?”

“ถ้ำพวกเรำเป็นหมอกันนำนๆ เข้ำ เวลำท ำอะไรก็มักจะนึก

ถึงผลลัพธ์โดยอัตโนมัติ เพรำะเวลำของพวกเรำกระชั้นชิด มัก

ต้องท ำงำนเร่งกับเวลำเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ แต่กำรที่ท ำอะไรก็นึก

ถึงแต่ผลลัพธ์แบบนี้เอำไปใช้ในงำนมันก็ดีอยู่หรอก แต่กำรใช้

ชีวิตไม่ควรเป็นแบบนี้”

เสี่ยวเชี่ยนถมหลุมทรำย เธอคิดในใจว่ำกลับไปจะต้องพำ

1 2 6 1 3

ลูกไปทะเลสักหน่อย พำไปดูท้องฟ้ำสีครำมที่อยู่ภำยใต้ดวงดำว

ดวงอำทิตย์ และพระจันทร์

“เรื่องบำงอย่ำงท ำแล้วเหมือนไร้สำระไม่มีควำมหมำย แต่

ท ำแล้วมีควำมสุขแค่นั้นมันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ รวมถึงควำมรู้สึก

ที่นำยมีต่อตำเฒ่ำนั่นด้วย นำยขังตัวเองอยู่ในกรอบลูกชำยมำ

ตลอด ท ำทุกอย่ำงก็เพรำะควำมเป็นพ่อลูก บังคับตัวเองให้ท ำใน

สิ่งที่ไม่ชอบ ระหว่ำงนั้นนำยก็ไม่ได้มีควำมสุขเลย”

“ไม่รู้สึก”

“ถ้ำนำยรู้สึกว่ำมีควำมสุขแล้วท ำไมอยู่ว่ำงๆ ชอบเผำไม้

เล่น? ซื้อมำตั้งแพงแต่กลับเผำทิ้ง นี่ไม่ได้เป็นเพรำะจิตใต้ส ำนึก

ของนำยไม่พอใจในสิ่งที่เขำท ำเป็นอย่ำงมำกหรอกเหรอ เลยท ำ

ให้พฤติกรรมกับจิตรู้ส ำนึกแสดงผลที่เหมือนคนเก็บกดแบบนี้?”

มู่ฮวำหลีตัวแข็ง เขำหันไปมองเธอด้วยสำยตำจริงจัง “อย่ำ

มำใช้เทคนิควิเครำะห์ตัวผม”

เสี่ยวเชี่ยนผำยมือออก “งั้นฉันวิเครำะห์ในมุมมองของเพื่อน

แล้วกัน ถ้ำครำวหน้ำนำยเกิดควำมรู้สึกอยำกเผำไม้อีก ไม่สู้เอำ

ของมำให้ฉัน นำยจะได้รับค ำขอบคุณ”

1 2 6 1 4

“หืม?”

“พวกเรำลองสมมติดูนะ นำยเผำทิ้งก็เหลือแต่ขี้เถ้ำ แต่ถ้ำ

นำยเอำไปให้คนที่ชอบสิ่งนั้น ทุกครั้งที่คนๆ นั้นเห็นของก็จะนึก

ถึงนำย แถมยังจะพูดว่ำ”

“โง่น่ำ เอำของดีไปให้คนอื่น” มู่ฮวำหลีพูดต่ออย่ำงเป็น

ธรรมชำติ

เสี่ยวเชี่ยนหลุดหัวเรำะ “ใช่ คนส่วนใหญ่คิดแบบนั้น”

“ผมไม่อยำกเป็นคนโง่ในสำยตำคุณ” เขำพูดอย่ำงจริงจัง

“… คนโง่ไม่ดีตรงไหน ดีกว่ำคนบ้ำนะ แมวหลีฮวำ ถ้ำวัน

หนึ่งนำยปล่อยวำงคนบ้ำนั่นได้แล้วไปท ำตัวเป็นคนโง่ที่มี

ควำมสุข เดินเล่นบนหำดทรำยมองดูคลื่นทะเล ไม่ว่ำคนอื่นจะ

มองนำยยังไง ขอแค่นำยมีควำมสุขก็พอ เมื่อถึงวันนั้นฉันก็จะดี

ใจไปกับนำยด้วย”

แยกจำก… ?

มู่ฮวำหลีไม่เคยมีควำมคิดนี้มำก่อน ค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยนได้

หว่ำนเมล็ดพันธุ์ลงในใจของเขำ

1 2 6 1 5

“นำยเป็นคนที่เด็ดเดี่ยว ไม่ควรท ำเรื่องที่ตัวเองไม่ชอบเพื่อ

ใครทั้งนั้น ใครทั้งนั้นที่ว่ำก็รวมฉันด้วย และก็รวมถึงตำเฒ่ำนั่น”

มู่ฮวำหลีเลียนแบบท่ำทำงของเสี่ยวเชี่ยนขุดทรำยบ้ำง ถ้ำ

เป็นเมื่อก่อนต่อให้ท ำเรื่องอย่ำงขุดทรำยเล่นพวกนี้ก็ต้องท ำ

ออกมำให้เป็นรูปเป็นร่ำง ท ำอะไรก็ต้องมีทิศทำงที่ชัดเจน เรื่อง

ไร้สำระแบบนี้เขำไม่ค่อยท ำ

“ควำมหมำยของกำรมีตัวตนของนำยก็คือกำรหำทำงให้

ตัวเองมีควำมสุข”

มู่ฮวำหลีเงยหน้ำมองเสี่ยวเชี่ยน จำกนั้นก็พยักหน้ำ ดู

เหมือนเขำจะเริ่มเข้ำใจขึ้นมำหน่อยแล้ว

มู่เทียนกังไม่มีทำงคิดได้หรอกว่ำ ‘กำรเดต’ ในควำมคิดของ

เขำ แท้ที่จริงแล้วประธำนเชี่ยนก ำลังค่อยๆ เด็ดปีกล้ำงสมองลูก

ชำยของเขำอยู่

มู่เทียนกังในเวลำนี้ก ำลังมองอยู่ไกลๆ ด้วยควำมพอใจ

อำรมณ์เหมือนพระเจ้ำที่สร้ำงโลก

ภำยในอำณำเขตของเขำ เขำอยำกให้ใครได้ดีคนนั้นก็ต้อง

ได้ดี เขำอยำกให้ใครคู่กันก็ต้องได้คู่กัน ถ้ำท ำให้ต้ำเคฟื้นขึ้นมำ

1 2 6 1 6

ได้ เขำก็คือเทพอย่ำงแท้จริง ทุกอย่ำงก็จะอยู่ในก ำมือเขำหมด

ควำมรู้สึกแบบนี้มันช่ำงดีเสียจริง

“บอสคะ กำแฟค่ะ” หนำนกั่วยกกำแฟเข้ำมำ เห็นชำยผม

ขำวทอดสำยตำไปไกลเธอจึงมองตำม

เงำของเสี่ยวเชี่ยนกับมู่ฮวำหลีที่อยู่ไกลๆ คล้ำยกับจุดเล็กๆ

สองจุด

ชำยผมขำวรับกำแฟมำพลำงมองไปข้ำงนอกอย่ำงภูมิใจ

“ดูสิ ฉันท ำได้แล้ว สุดท้ำยนังนั่นก็เลือกคนที่ฉันต้องกำรให้

เลือก ผลกำรสืบก่อนหน้ำนี้ไม่แม่นเลยสักนิด ครอบครัวรักใคร่

กันดีอะไรกัน ต่อหน้ำคนในแวดวงวิทยำศำสตร์ชั้นสูงอย่ำงพวก

เรำควำมรักควำมผูกพันมันก็แค่ตัวเลขที่เปลี่ยนแปลงได้ ถ้ำวัน

หนึ่งยำของพวกเรำผลิตออกมำได้มำก พวกเรำก็จะควบคุม

ประเทศได้ ลองคิดดูนะ ถ้ำล้ำงสมองผู้น ำของประเทศนี้ได้ พวก

เรำสั่งให้เขำท ำอะไรเขำก็ต้องท ำ พวกเรำอยำกให้ใครคืนชีพก็

ย่อมท ำได้”

“คนที่ใช้ยำกับเล่ห์กลควบคุม… ยังเป็นคนอยู่อีกเหรอ?”

หนำนกั่วพึมพ ำ

1 2 6 1 7

ชำยผมขำวถูกขัดอำรมณ์ เขำหันไปสำดกำแฟใส่หน้ำเธอ

ด้วยควำมโมโห กำแฟที่ยังร้อนๆ อยู่ท ำให้หนำนกั่วแสบจนถอย

ออกไปหนึ่งก้ำว

“กลับไปส ำนึกดูให้ดี อย่ำมำให้ฉันเห็นหน้ำเธออีก เดี๋ยว

ก่อน กลับมำนี่!”

ชำยผมขำวมองหนำนกั่วตั้งแต่หัวจรดเท้ำ “ช่วงนี้เธอติดต่อ

พี่สำวขยะของเธอบ้ำงหรือเปล่ำ?”

“เปล่ำค่ะ”

“ดีมำก อยู่ให้ห่ำงจำกนังขยะนั่นเข้ำไว้ อยู่ด้วยกันมำกๆ เธอ

ก็จะกลำยเป็นคนไร้ค่ำไปด้วย คนฉลำดจะไม่พูดจำแบบเธอเมื่อ

กี้ ถ้ำชีวิตหมำๆ ของเธอยังอยำกรอดก็อย่ำพูดจำแปลกๆ แบบ

นั้นอีกรู้ไหม?”

“ค่ะ”

หมำ… เธอเป็นแค่หมำตัวหนึ่งอย่ำงนั้นเหรอ?

ในสำยตำของหนำนกั่วมีแววอำฆำตแค้น เธอหันตัวเดิน

กลับไปห้องของตัวเอง อยู่ที่นี่ดูเหมือนเธอจะมีทุกอย่ำง แต่ก็ยัง

1 2 6 1 8

เหมือนขำดอะไรไป แล้วมันคืออะไรกันนะ…

ค ำถำมนี้เธอคิดอยู่นำนก็ยังไม่ได้ค ำตอบจนกระทั่งได้ยิน

เสียงเคำะประตูจำกด้ำนนอก

“หนำนกั่ว ฉันเสี่ยวเชี่ยนเอง มีเวลำออกมำดื่มชำหน่อย

ไหม?”

1 2 6 1 9