แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1533 เรื่องนี้ต้องอธิบำยให้รู้เรื่อง

“กำรแพร่กระจำยของข่ำวลือมีกฎอยู่เก้ำข้อ พูดง่ำยๆ ก็คือ

กำรใส่ร้ำยคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้ประโยชน์ อย่ำงเช่นนักธุรกิจ

สร้ำงข่ำวลือเพื่อกระตุ้นยอดขำย ข่ำวลือในหมู่คนธรรมดำถึงแม้

จะไม่ได้ผลประโยชน์ที่มองเห็นด้วยตำเปล่ำได้ แต่กลับช่วยเติม

เต็มควำมอิจฉำของตัวเอง นี่ก็สอดคล้องกับสัญชำตญำณของ

มนุษย์”

ก็เหมือนกับที่คนพวกนั้นนินทำประธำนเชี่ยน จะยัดเยียดให้

เธอมีเสี่ยเลี้ยงดูให้ได้ นี่คือกำรที่จิตใต้ส ำนึกไม่ยอมรับควำม

พ่ำยแพ้ของตัวเอง คนอื่นได้มำด้วยควำมพยำยำมแต่ตัวเองกลับ

ท ำไม่ได้ ควำมคิดแบบนี้จะท ำให้คนเรำหำข้ออ้ำง คิดว่ำคนอื่น

ล้วนได้มำด้วยวิธีสกปรก นี่แหละควำมโสมมของสันดำนมนุษย์

และก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน

คล้ำยกับสัญชำตญำณแมวจับหนู ควำมรู้สึกผิดชอบชั่วดี

ของมนุษย์และควำมรู้จะเป็นตัวกดสัญชำตญำณไว้ ดังนั้นคนที่

ได้รับกำรศึกษำที่ค่อนข้ำงสูงจะไม่ค่อยใส่ใจกับข่ำวลือเท่ำไร

ส่วนบรรดำป้ำๆ ตำมท้องตลำดที่กำรศึกษำไม่สูงก็จะชอบจับ

กลุ่มนั่งเม้ำท์กัน นี่แหละสัญชำตญำณ

1 2 9 6 1

“งั้นพวกเรำก็ต้องทนดูคนพวกนี้นินทำไปน่ะเหรอ? น่ำโมโห

ที่สุด!” เจี่ยซิ่วฟำงเข้ำใจที่เสี่ยวเชี่ยนพูดแล้ว ควำมสำมำรถที่

เก่งกำจที่สุดของลูกสำวเธอก็คือ เอำหลักกำรยำกๆ ที่ซับซ้อนมำ

ย่อยโดยใช้ภำษำที่คนแก่ฟังแล้วเข้ำใจง่ำย

“ถ้ำแม่โกรธคนพวกนั้นก็บรรลุวัตถุประสงค์ กำรรับมือกับ

ข่ำวลือที่ไม่แสบไม่ร้อนพวกนี้ก็คืออย่ำไปสนใจ ยิ่งแม่อธิบำยคน

พวกนั้นจะยิ่งคิดว่ำแม่ร้อนตัว รอมันส่งผลต่อผลประโยชน์ของ

พวกเรำเมื่อไรค่อยไปจัดกำรให้รำบคำบก็ยังทัน ตอนนี้เรำก็ใช้

ชีวิตของเรำไป อย่ำโมโหเพรำะเรื่องพวกนี้เลย เดี๋ยวคนอื่นจะได้

ใจกันไปหมด”

ชำติที่แล้วเสี่ยวเชี่ยนท้องทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงำนโดนข่ำวลือ

หนักกว่ำนี้เยอะ ถ้ำจิตใจเปรำะบำงหน่อยคงเป็นโรคซึมเศร้ำไป

แล้ว มันมักจะมีคนที่มีควำมสุขกับกำรปล่อยข่ำวลือในแง่ลบของ

คนอื่นเสมอ และก็มักจะมีคนที่พร้อมจะเชื่อข่ำวลือลบๆ พวกนั้น

ด้วย สัญชำตญำณของมนุษย์ก็คือยอมเชื่อควำมจริงที่มีควำม

เป็นจริงอยู่น้อยที่สุด ต่อให้ฟังดูแล้วตรรกะผิดเพี้ยนสุดๆ เลยก็

ตำม

“ถ้ำแม่โกรธมำกล่ะก็ แม่ก็แต่งตัวสวยๆ ใช้ชีวิตดีๆ ให้คน

1 2 9 6 2

พวกนั้นเห็นทุกวันสิ แบบนั้นคนที่มันสู้แม่ไม่ได้ก็จะเป็นฝ่ำย

หงุดหงิดใจแทน ทนไม่ไหวหลำยครั้งเข้ำเดี๋ยวก็เปลี่ยนเป้ำหมำย

ไปที่คนอื่นเอง ยังมีอีกหน่อยที่ส ำคัญมำก คบกับคนที่เหมำะสม

กับฐำนะเรำ เพื่อนบ้ำนชุมชนแออัดของเรำเมื่อก่อน เจอหน้ำกัน

ให้ทักทำยได้ แต่แม่ไม่ต้องไปสุงสิงกับพวกเขำ แม่พูดอะไรเขำก็

หำว่ำแม่อวดหมดอะ”

ควำมคิดต่ำงกันก็ต้องแยกย้ำย เจี่ยซิ่วฟำงในตอนนี้ไม่ใช่ป้ำ

แม่บ้ำนตำมท้องตลำดอีกแล้ว ใช้ชีวิตคนละระดับกับคนพวกนั้น

แล้ว ไปสุงสิงด้วยก็มีแต่จะไปกดดันคนอื่น ควำมกดดันนี้ต่อมำก็

จะกลำยเป็นข่ำวลือ ควำมอิจฉำท ำให้คนคุมปำกตัวเองไม่ได้

“เห้อ… ไม่อยำกเป็นแบบนี้เลยจริงๆ” เจี่ยซิ่วฟำงรู้สึกว่ำ

ตัวเองก็ยังเป็นคนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

“แม่คบกับคนที่ฐำนะพอๆ กันก็ไม่มีคนกล้ำว่ำแม่หรือกล้ำ

ล่วงเกินแม่หรอก เพรำะต่ำงมีผลประโยชน์ร่วมกัน พวกเขำไม่

กล้ำล่วงเกินแม่ พวกเพื่อนบ้ำนเก่ำๆ มีควำมคิดอิจฉำคนรวย ท ำ

ให้พวกเขำเอำแต่ว่ำแม่ ยังไงซะกำรด่ำคนรวยก็เหมือนเป็นธรรม

เนียมปฏิบัติกันมำแต่โบรำณ ไม่มีโดนล้ำงแค้นอะไรตำมมำ แต่

ถ้ำแม่ยังอยำกจะงัดข้อกับคนพวกนั้นหนูขอบอกเลยสั้นๆ”

1 2 9 6 3

“อะไร?”

“หำเรื่องใส่ตัว”

“เพียะ เพียะ!” เสี่ยวเหวยที่เล่นของเล่นอยู่ข้ำงๆ ได้ยินแบบ

นั้นก็หันหน้ำมำพูดแทรก

เจี่ยซิ่วฟำงโมโหเลยผลักเสี่ยวเชี่ยนไปหนึ่งที “ลูกคนนี้นี่

พูดจำกับแม่ยังไงเนี่ย? หลำนสำวฉันยังน่ำรักกว่ำเลย รู้จักบอก

ให้ฉันสั่งสอนแกเพียะ เพียะ! ไหน มำให้ยำยอุ้มหน่อยซิ~”

เจี่ยซิ่วฟำงอุ้มเสี่ยวเหวยขึ้นมำฟัด หลำนสำวที่แสนจะน่ำรัก

ไม่เคยเจอเด็กคนไหนฉลำดเท่ำนี้มำก่อนเลย

เสี่ยวเชี่ยนอยำกพูดแต่ก็กลืนค ำพูดลงไปดีกว่ำ เธอกล้ำ

พนันเลยว่ำที่หลำนสำวเธออยำกพูดไม่ใช่เพียะ เพียะ แต่เป็น

เพี้ยน…

ซึ่งก็คือค ำที่เสี่ยวเชี่ยนอยำกจะบอก… เพี้ยนไปแล้ว

ลูกสำวอยู่กับแม่บ่อยคิดอะไรก็จะคล้ำยแม่

“หลำนฉันท ำไมฉลำดแบบนี้?” เจี่ยซิ่วฟำงรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

กับควำมเข้ำใจผิดของตัวเอง เธออุ้มหลำนมองซ้ำยมองขวำ อด

1 2 9 6 4

ชื่นชมไม่ได้

“เชี่ยนเอ๋อร์ มีลูกอีกสักคนสิ ลูกสองอำยุไม่ห่ำงกันมำกเลี้ยง

ง่ำยกว่ำ จะได้มีเพื่อนเล่นด้วย รออีกหน่อยแกอำยุเยอะแม่ก็แก่

แล้ว ช่วยแกเลี้ยงไม่ได้แล้ว เสี่ยวเหวยก็ใกล้ครบขวบเต็มที ท้อง

อีกคนได้พอดี ลูกชำยหรือลูกสำวก็ดีหมด เอำมำเป็นเพื่อนกัน”

ค ำพูดพวกนี้เสี่ยวเชี่ยนฟังบ่อยจนหูชำแล้ว

ไปที่ไหนก็มีแต่คนเร่งให้มีลูกอีก บทพูดก็คล้ำยๆ กัน ด้วย

เงื่อนไขของเสี่ยวเชี่ยนสอดคล้องกับกำรมีลูกคนที่สองได้พอดี

ดังนั้นคนพวกนี้จึงรู้สึกว่ำถ้ำไม่มีอีกคนออกจะเสียเปรียบไป

หน่อย มีอีกคนเหมือนได้ประโยชน์จำกประเทศเต็มที่

“ดูก่อน ตอนนี้หนูเพิ่งเริ่มต้นธุรกิจ คนท้องไปไหนก็ไม่

สะดวก รออีกสักปีสองปี… อีกอย่ำงเสี่ยวเฉียงก็ยังไม่อยำกให้มี”

“ผู้ชำยปำกบอกไม่เอำ แต่ใจจะคิดแบบนั้นเหรอ? ครั้งหน้ำ

แกลองหยุดยำสิ ท้องขึ้นมำเขำจะให้แกไปท ำแท้งหรือไง?”

ยิ่งพูดก็ยิ่งไปกันใหญ่!

เสี่ยวเชี่ยนมองบน “แม่อย่ำพูดแบบนี้ต่อหน้ำหลำนสิ”

1 2 9 6 5

“ท ำไมจะพูดไม่ได้? หลำนชั้นไม่เข้ำใจเสียหน่อย” เจี่ยซิ่

วฟำงรู้สึกว่ำเด็กวัยเท่ำนี้สมองยังไม่เจริญเติบโตเท่ำไร พูดอะไร

ไปก็จ ำไม่ได้หรอก

เสี่ยวเหวยได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ำจริงจัง หนูจ ำไม่ได้

หรอกแม่~

“แม่ดูสิ! นี่เหมือนเด็กที่จ ำไม่ได้เหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนชี้ลูกสำว

เด็กคนอื่นเป็นไงเธอไม่รู้ แต่พัฒนำกำรของลูกสำวเธอจะใช้

มำตรฐำนของเด็กทั่วไปมำเทียบไม่ได้ ไม่ว่ำจะเป็นระบบภำษำ

หรือตรรกะควำมคิดล้วนเหนือกว่ำเด็กทั่วไป จ ำเรื่องต่ำงๆ ได้ไว

มำก ขนำดเธอตอนนี้ยังไม่กล้ำพูดส่งเดชต่อหน้ำลูกเลย

“ไม่ได้เป็นปีศำจเสียหน่อย จะรู้เรื่องได้ไง? ใช่ไหมจ๊ะเสี่ยว

เหวย?” เจี่ยซิ่วฟำงหยอกหลำน เสี่ยวเหวยพยักหน้ำต่อ

ใช่ค่ะ หนูเป็นเด็กที่สุดจะธรรมดำ!

เสี่ยวเชี่ยนทนฟังแม่เร่งให้มีลูกอีกคนไม่ไหวจึงเดินเข้ำครัวดู

ว่ำมีอะไรกิน เจี่ยซิ่วฟำงเดินอุ้มหลำนตำมเข้ำมำติดๆ

“เรื่องที่ฉันบอกแกจ ำได้หรือยัง?”

1 2 9 6 6

“อือ!” เสี่ยวเชี่ยนรับปำกไปงั้น

“รีบๆ หยุดยำซะ เตรียมตัวล่วงหน้ำสักสองสำมเดือนรู้

ไหม?”

“หนูไม่ได้กินยำเสียหน่อย!” บ้ำไปแล้ว! บ้ำไปแล้วจริงๆ!

“งั้นก็แสดงว่ำหมิงหลำงใส่ถุง? ไม่เป็นไร แกกลับไปก็ไป

เจำะซะนะ”

เสี่ยวเชี่ยนหมดควำมอดทน มีแม่บ้ำนไหนบอกลูกแบบนี้

บ้ำงเนี่ย! แถมยังต่อหน้ำหลำนตัวเองด้วย!

“ถ้ำแม่ยังไม่หยุดครำวหน้ำหนูไม่มำแล้วนะ อยำกจะกระอัก

เลือด…”

“ก็เพรำะหวังดีกับแกไม่ใช่หรือไง! เสี่ยวเหวยของเรำฉลำด

น่ำรักขนำดนี้ เด็กแบบนี้เอำมำอีกสักโหลก็ยังไม่เยอะไป ใช่ไหม

จ๊ะเสี่ยวเหวย?” เจี่ยซิ่วฟำงหอมแก้มหลำนอีกรอบ

เสี่ยวเหวยคิดว่ำชมตัวเองจึงพยักหน้ำเห็นด้วย แถมยังพูด

ฮ้ำ อย่ำงน่ำเอ็นดู

เล่นเอำเจี่ยซิ่วฟำงหลงหลำนหัวปักหัวป ำ เพียงแต่เด็กน้อย

1 2 9 6 7

เกิดค ำถำมขึ้นในใจ

พ่อใส่ถุงอะไรเหรอ?

แล้วต้องเจำะอะไร?

เรื่องนี้ท ำเด็กน้อยตั้งค ำถำมอยู่ในใจตัวโตๆ แต่เนื่องจำก

เส้นเสียงโตไม่ทันสมองคิดจึงแสดงควำมรู้สึกออกมำเต็ม

ประโยคไม่ได้ ท ำได้แค่เก็บควำมฉงนเอำไว้ในใจแบบนั้น

เสี่ยวเชี่ยนกินข้ำวเสร็จก็ไปหำชีอวี่เซวียนพร้อมต้ำหลง เอำ

เสี่ยวเหวยทิ้งไว้ที่แม่ตัวเอง สักพักพ่อเลี่ยวก็กลับมำ เขำเพิ่งกลับ

จำกงำนเลี้ยงรุ่นเพื่อนสมัยเรียนที่เมือง Q พอเห็นเสี่ยวเหวยก็ดี

ใจ ขณะที่ก ำลังจะยื่นมือไปอุ้มหลำนก็ได้ยินเจี่ยซิ่วฟำงตะโกน

เสียงดัง

“ของในกระเป๋ำเสื้อที่มันอะไรกัน! อธิบำยมำให้รู้เรื่องนะ

ไม่อย่ำงนั้นเป็นเรื่องแน่!”

1 2 9 6 8