แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1534 ดูก็รู้ว่ำไม่ใช่ของที่ใช้กับเรื่องปกติ

พ่อเลี่ยวถูกแม่สิงโตดุก็ตกใจสะดุ้ง

พอหันไปมอง เจี่ยซิ่วฟำงก ำลังเอำมือคีบซองอลูมิเนียม

เล็กๆ ด้วยควำมโมโหมือจึงสั่นไปด้วย ท่ำทำงเหมือนพร้อมจะ

น้ำตำตกได้ทุกเมื่อ

ยังดีที่ในบ้ำนมีกันอยู่แค่สองคน ยังมีหลำนอีกคน แต่ลูกๆ

ไม่อยู่กัน

พ่อเลี่ยวรีบอธิบำย “ใจเย็นๆ ก่อนนะ ดูให้ดีๆ ว่ำนั่นมัน

อะไร!”

“สมัยก่อนฉันเคยเป็นหัวหน้ำกลุ่มแม่บ้ำนในหมู่บ้ำน

เน้นหนักไปที่เรื่องกำรวำงแผนคุมก ำเนิด! แล้วฉันจะไม่รู้จักสิ่งนี้

ได้ยังไง? นี่มันถุงยำงอนำมัยไม่ใช่เหรอ?”

พอเสี่ยวเหวยได้ยินค ำนี้ก็ตั้งใจมอง

รู้สึกคุ้นๆ ชอบกล… ใช่ที่พ่อซ่อนเอำไว้ปะ?

เวลำอวี๋หมิงหลำงซ่อนของขนำดเสี่ยวเชี่ยนยังหำไม่เจอ แต่

ก็ใช่ว่ำจะรอดพ้นสำยตำเสี่ยวเหวยเสมอไป มีอยู่ช่วงหนึ่งเรื่องที่

1 2 9 6 9

เสี่ยวเหวยชอบท ำมำกที่สุดก็คือคลำนเล่นไปทั่วบ้ำน คลำนไปถึง

ตรงไหนก็ไปคุ้ยตรงนั้น เสี่ยวเชี่ยนเองก็ไม่ห้ำม และก็สั่งน้ำ

แม่บ้ำนไว้ด้วยว่ำไม่ต้องห้ำมเสี่ยวเหวย

เด็กทำรกเมื่อถึงช่วงเวลำหนึ่งจะใช้วิธีแบบนี้ส ำรวจโลก ไม่

จ ำเป็นต้องไปห้ำม ท ำรกก็แค่เก็บ

ตอนนี้พ่อเลี่ยวกับเจี่ยซิ่วฟำงก ำลังจะเปิดศึกใหญ่ เจี่ยซิ่

วฟำงถือของสิ่งนั้นพร้อมเค้นด้วยควำมโมโห แต่พ่อเลี่ยวกลับ

หัวเรำะ

“มันไม่ใช่จริงๆ นะ… นั่นมันทิชชูเปียก วันนี้ผมดื่มไปนิด

หน่อย กลัวขำกลับจะเมำรถก็เลยหยิบมำ แต่ท ำคุณโมโหซะได้ รู้

แบบนี้ผมไม่หยิบมำดีกว่ำ”

“ทิชชูเปียก?” เจี่ยซิ่วฟำงจับพลิกไปพลิกมำดู ในที่สุดก็เห็น

อักษรตัวเล็กๆ บนนั้น ทิชชูเปียจริงด้วย

มองภำยนอกเหมือนของสิ่งนั้นไม่มีผิด ซองอลูมิเนียมเล็กๆ

แบบนี้ แม้แต่สีกับยี่ห้อก็เลียนแบบมำให้คล้ำยกัน มองผิวเผิน

ชวนให้คิดว่ำเป็นของแบบนั้น

“แค่ทิชชูเปียกแต่ท ำซะเป็นแบบนี้ จริงๆ เลย…” เจี่ยซิ่วฟำง

1 2 9 7 0

โยนลงถังขยะด้วยควำมรังเกียจ เสี่ยวเหวยชะโงกหน้ำไปดู แต่ถูก

เจี่ยซิ่วฟำงอุ้มออกไป

“ห้ำมให้เสี่ยวเหวยดูนะ ดูแวบแรกก็ไม่เหมือนทิชชูเปียก

แล้ว”

พ่อเลี่ยวจนปัญญำ “ผมบอกให้พวกเขำหยิบมำให้อัน ใคร

จะไปรู้ว่ำจะเอำแบบนี้มำให้”

ตอนนั้นเมำสะลึมสะลือ ร่ำงกำยก ำลังรู้สึกแย่ ไม่มีเวลำ

สนใจเรื่องพวกนี้ ของสมัยนี้ท ำออกมำได้พิลึกแปลกประหลำด

คนที่อำยุมำกหน่อยรับไม่ค่อยได้

ทั้งสองคนมองเรื่องนี้เป็นสีสันในชีวิต อธิบำยเรื่องเข้ำใจผิด

จนเข้ำใจแล้วก็ไม่ค้ำงคำใจกันอีก

แต่ทว่ำเมล็ดพันธุ์บำงอย่ำงได้ถูกปลูกขึ้นในใจของทำรก

น้อย

ถ้ำชีอวี่เซวียนรู้ว่ำหลำนจินตนำกำรเก่งขนำดนี้จะต้องเสียใจ

แน่ที่สอนให้หลำนรู้จักคิดอย่ำงมีตรรกะก่อนวัย และก็ไม่ควรฝึก

ให้เด็กทำรกวัยแค่นี้มีควำมคิดเป็นของตัวเอง บำงครั้งกำรมี

ควำมคิดเป็นของตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยจริงๆ…

1 2 9 7 1

ทำงด้ำนนี้เล่นกับหลำนกันไป ส่วนทำงด้ำนเสี่ยวเชี่ยนกับต้ำ

หลงก็ได้ขับรถไปถึงที่พักชั่วครำวในเมืองหลินของสองพี่น้องฉิน

เซียงเสวี่ย

ช่วงที่ผ่ำนมำฉินอิ๋งเสวี่ยพักอยู่ที่นี่ รอพี่สำวหำยดีก่อนค่อย

ตัดสินใจขั้นต่อไป เดิมทีต้ำหลงกับเสี่ยวเชี่ยนไม่เห็นด้วยที่จะให้

เด็กสำวพักอยู่คนเดียว อย่ำงไรเสียอำยุก็ยังไม่ถึงสิบห้ำปี อยำก

ให้ไปพักอยู่กับเจี่ยซิ่วฟำง แต่ให้ตำยฉินอิ๋งเสวี่ยก็ไม่ยอม อำจ

เพรำะกลัวสร้ำงสร้ำงควำมยุ่งยำกให้ต้ำหลง จึงไปเช่ำบ้ำนอยู่ข้ำง

นอก เป็นเด็กที่มีควำมเป็นผู้ใหญ่มำกจนน่ำเอ็นดู

ตอนเสี่ยวเชี่ยนไปถึงสองพี่น้องมำรอที่ชั้นล่ำงแล้ว ฉินเซียง

เสวี่ยดูหน้ำตำสดชื่น สำยตำไม่เหม่อลอยอีกต่อไป หลังได้รับ

กำรรักษำสภำพจิตใจก็ดีขึ้นอย่ำงเห็นได้ชัด และก็ไม่ได้เจ้ำเล่ห์

แผนสูงเหมือนเมื่อก่อนอีก ตอนชีอวี่เซวียนท ำกำรรักษำน่ำจะ

ปลูกฝังจิตใจไปไม่น้อย ส ำหรับเรื่องควำมรู้สึกที่มีต่อต้ำหลง เธอ

เองก็เริ่มคิดต่ำงออกไป

ฉินอิ๋งเสวี่ยไม่ได้เปลี่ยนไปเท่ำไร แต่ต้ำหลงแค่มองแวบแรก

ก็ดูออกตำมมือและใบหน้ำของเธอมีแผลถลอก

“ท ำไมเป็นแบบนี้ล่ะ? โดนใครรังแกมำเหรอ?” ต้ำหลงถำม

1 2 9 7 2

“เปล่ำค่ะ… หนู หนูก็แค่ไม่ทันระวังตอนให้อำหำรแมวมัน

เลยข่วน” ฉินอิ๋งเสวี่ยหลบตำ

แมวข่วนกับถูกคนจิกนั้นแตกต่ำงกัน ยิ่งไปกว่ำนั้นหน้ำข้ำง

หนึ่งก็แดงเป็นแถบ ดูเหมือนถูกใครตบมำ แต่เธอไม่ยอมบอกต้ำ

หลงก็ไม่เซ้ำซี้ เก็บควำมโกรธเอำไว้ ถ้ำเขำรู้ว่ำใครท ำเมื่อไร

จะต้องไปเอำคืนแทนน้องสำวแน่ๆ

เสี่ยวเชี่ยนเห็นแล้วก็ครุ่นคิด เธอคิดว่ำฉินอิ๋งเสวี่ยอำจไปได้

ยินคนอื่นว่ำพี่สำวตัวเองเข้ำหรือเปล่ำ อย่ำงไรเสียฉินเซียงเสวี่ยก็

มี ‘ลูกค้ำเก่ำ’ อยู่ในเมืองนี้เยอะทีเดียว ถ้ำบังเอิญเจอใครระหว่ำง

ทำงเข้ำก็เป็นไปได้ที่จะถูกขุดแผลเก่ำขึ้นมำ

ทั้งหมดเตรียมขึ้นรถ ทันใดนั้นก็มีกลุ่มคนเดินเข้ำมำ มีทั้ง

ชำยและหญิง ในมือถือไม้ถือกระบองมีอำวุธกันทุกคน ชี้มำทำงนี้

ต้ำหลงจึงจะลงจำกรถ

เสี่ยวเชี่ยนห้ำมเขำไว้ “ทำงนั้นคนเยอะนำยอย่ำไป”

“เรื่องใช้ก ำลังผมไม่เคยยอมใคร นอกจำกพี่เขย!”

“ผู้หญิงทั้งรถจะอวดดีท ำไม? โทรหำพี่เขยนำย บอกให้เขำ

มำจัดกำร”

1 2 9 7 3

เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้เป็นห่วงแค่น้องชำย เธอกังวลยิ่งกว่ำว่ำคน

พวกนี้จะมำลงไม้ลงมือต่อหน้ำฉินเซียงเสวี่ยท ำให้สะเทือนใจ

ฉินเซียงเสวี่ยไม่เข้ำใจว่ำคนพวกนี้มำท ำอะไร แต่ฉินอิ๋งเสวี่ย

กลับมีสีหน้ำตื่นตระหนก อยู่ต่อหน้ำฉินเซียงเสวี่ยเสี่ยวเชี่ยนไม่

กล้ำถำมอะไรมำก จึงบอกให้ต้ำหลงรีบออกจำกตรงนี้

คนพวกนั้นไล่ตำม แต่ก็ไม่ทันรถจึงได้แต่สบถด่ำไล่หลัง

ต้ำหลงโทรหำอวี๋หมิงหลำง อวี๋หมิงหลำงรีบส่งคนมำทันที

เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ออกหน้ำ เธอตรงไปที่บ้ำนชีอวี่เซวียนทันที

อวี๋หมิงหลำงส่งคนมำจับคนพวกนี้ โดยให้เหตุผลว่ำสร้ำง

ควำมไม่สงบขอน ำตัวไปสอบสวน พอสอบสวนเสร็จเขำก็โทรหำ

เสี่ยวเชี่ยน

“ลูกเชี่ยน ผมสอบสวนเรียบร้อยแล้วนะ”

เวลำนี้เสี่ยวเชี่ยนก ำลังคุยกับชีอวี่เซวียนเรื่องอำกำรของฉิน

เซียงเสวี่ย ตอนนี้ทั้งหมดอยู่ในขั้นดี ควบคุมอำกำรได้ดีมำก พอ

เห็นเสี่ยวเฉียงโทรมำประธำนเชี่ยนจึงเอำมือปิดโทรศัพท์แล้วไป

คุยข้ำงนอก

1 2 9 7 4

“ท ำไมถึงเกิดเรื่องวุ่นวำยล่ะ?”

“เอ่อ… จะว่ำไปมันก็เกี่ยวกับคุณ”

“ฉัน?!” เสี่ยวเชี่ยนนึกไม่ถึงว่ำจะเกี่ยวกับตัวเอง อวี๋หมิงหลำ

งอธิบำยให้เธอฟังเสี่ยวเชี่ยนถึงเข้ำใจ

ที่แท้คนพวกนั้นก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับฉินเซียงเสวี่ย ก็แค่จิ๊กโก๋

แถวนั้น เวลำว่ำงๆ ชอบไปป้วนเปี้ยนแถวๆ ร้ำนนวดเท้ำ ร้ำน

เสริมสวย อำศัยเก็บค่ำคุ้มครองพวกหมอนวดไปวันๆ

บ้ำนที่ฉินอิ๋งเสวี่ยเช่ำด้ำนหน้ำเป็นห้องแถวเล็กๆ ทุกวันไป

จ่ำยตลำดจะต้องผ่ำน ถึงแม้เดิมทีคนพวกนี้จะไม่ใช่คนดีอะไรแต่

ก็ไม่ได้ก่อกวนชำวบ้ำน ก็แค่วันนี้พวกเขำคุยกันเรื่องเรือยอร์ชที่

จอดอยู่ริมทะเลแล้วฉินอิ๋งเสวี่ยไปได้ยินเข้ำพอดี

ค ำพูดที่คนพวกนี้ใช้หยำบคำยกว่ำที่ต้ำหลงได้ยินก่อนหน้ำ

นี้เสียอีก สัตว์สังคมอย่ำงมนุษย์ชอบที่สุดคือกำรแลกเปลี่ยน

ข้อมูลที่คนอื่นไม่รู้ เพื่อแสดงให้คนอื่นเห็นว่ำตัวเองเจ๋ง ข่ำวล่ำ

มำไวกว่ำ โดยเฉพำะคนพวกนี้ ถึงสถำนะทำงสังคมจะต่ำต้อยแต่

กลับอยำกรอบรู้เรื่องทุกอย่ำง เพื่อแสดงให้เห็นถึงควำมสำมำรถ

ในกำรหำข่ำวของตัวเอง บอกว่ำเจ้ำของเรือยอร์ชล ำนั้นเป็นตัวท็

1 2 9 7 5

อปของร้ำนเสริมสวยเด็กของคนใหญ่คนโต แถมยังพูดด้วยว่ำ

ตัวเองเคยนอนด้วยมำแล้ว

กำรคุยโวโอ้อวดแบบนี้อันที่จริงหลำยคนก็คงเคยได้ยิน

บำงคนชอบบอกว่ำตัวเองเกี่ยวข้องกับคนใหญ่คนโต เพื่อแสดง

ให้เห็นว่ำตัวเองไม่ดู Low ขนำดนั้น แต่พอฉินอิ๋งเสวี่ยได้ยินกลับ

ไม่ทน

เสี่ยวเชี่ยนเป็นผู้มีพระคุณของพวกเธอ บวกกับต้ำหลงเองก็

เคยเล่ำให้เธอฟังเรื่องที่มำของเรือยอร์ชล ำนั้น เธอมองเสี่ยว

เชี่ยนเป็นไอดอลมำตลอด อีกทั้งโตขึ้นยังอยำกเป็นแบบเสี่ยว

เชี่ยน ปรำกฏว่ำพอได้ยินคนพวกนี้พูดจำน่ำขยะแขยง เธอก็โมโห

มำก ทนไม่ไหวจึงเข้ำไปโต้เถียงกับคนพวกนั้น ถึงกับลงไม้ลงมือ

เลยด้วยซ้ำ

เด็กสำวตัวคนเดียวมีหรือจะสู้แรงนักเลงได้ หลังถูกรุมก็ไม่

กล้ำพูดอะไรอีก แอบวิ่งหนีกลับบ้ำน นึกไม่ถึงว่ำคนพวกนั้นจะยัง

ไม่ยอมเลิก ตำมมำหำถึงบ้ำน โชคดีที่เจอประธำนเชี่ยนเข้ำ…

1 2 9 7 6