แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 5 หมอ ลูกสำวสองคนของผมไปไหนแล้ว

ชีอวี่เซวียนยังถูกยื้อชีวิตอยู่ด้ำนใน ทำงด้ำนเสี่ยวเชี่ยนก็

ก ำลังจะคลอดแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนจับก ำแพง

“ฉันไม่ไปคลอด ฉันจะรอพ่อฟื้น!”

ควำมเจ็บสุดทุเรศ! ท ำไมบทจะมำก็มำ มำช้ำกว่ำนี้หน่อย

ไม่ได้หรือไง?

อวี๋หมิงหลำงเห็นเธอเอำแต่ใจในช่วงเวลำส ำคัญอีกแล้ว

คลอดลูกรอกันได้เหรอ?

เขำไม่สนกำรคัดค้ำนของเสี่ยวเชี่ยน อุ้มเธอขึ้นมำทันทีแล้ว

พำไปห้องคลอด

เสี่ยวเชี่ยนโมโหด่ำเขำตลอดทำง แต่ก็ท ำอะไรอวี๋หมิงหลำง

ไม่ได้ แถวท้องก็ยังปวดอยู่ ท ำได้แค่ท ำตำมค ำสั่งของหมอ

หลังตรวจหมอก็ตัดสินใจผ่ำท้องคลอดให้เสี่ยวเชี่ยน เพรำะ

สำยสะดือพันคอเด็กอยู่ เกรงว่ำถ้ำคลอดธรรมชำติอำจล ำบำก

1 3 4 9 2

หลังจำกเสี่ยวเชี่ยนถูกฉีดยำชำในใจก็เป็นห่วงชีอวี่เซวียน

มำก เธอนอนร้องไห้อยู่บนเตียงผ่ำตัด

ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก อวี๋หมิงหลำงพุ่งเข้ำมำ

พวกหมองงกันหมด

กล้ำบุกห้องคลอดด้วย? ญำติคนไข้รำยนี้ปลดล็อคประตูได้

ยังไง?

นี่คือปริศนำ!

แต่อวี๋หมิงหลำงก็บุกเข้ำมำแล้ว เขำไม่สนสำยตำตกตะลึง

ของพวกหมอ จับมือเสี่ยวเชี่ยน คุกเข่ำข้ำงหนึ่งตรงหน้ำเตียงเธอ

“เมียจ๋ำเจ็บไหม เจ็บหรือเปล่ำ?”

เขำทนรออยู่ด้ำนนอกไม่ไหว! ใจจะขำด

พอนึกถึงควำมฝันนั่นก็รู้สึกหวำดกลัว กลัวว่ำลูกเชี่ยนของ

เขำจะจำกไปอย่ำงกะทันหัน ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว จึงใช้เทคนิคพังล็อค

ประตูห้องผ่ำตัดแล้วบุกเข้ำมำ!

ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะถูกฉีดยำชำแล้วแต่เธอยังมีสติดี เดิมทียัง

1 3 4 9 3

เอำแต่คิดถึงเรื่องพ่อ แต่พอเจอสำมีจอมทึ่มท ำแบบนี้ควำมกังวล

ก็เตลิดไปหมด

ถึงขนำดที่ประธำนเชี่ยนหน้ำแดงหน่อยๆ สำมีติดเธอ

เหลือเกินท ำไงได้ เธอเองก็สิ้นหวัง

“ญำติคนไข้ครับ… ฉีดยำชำแล้วไม่เจ็บหรอกครับ ภรรยำ

ของคุณปลอดภัยดีครับ… ช่วยสงบสติอำรมณ์ก่อนได้ไหมครับ?”

หมอเห็นอวี๋หมิงหลำงมีฝีมือขนำดนี้ก็ไม่ค่อยกล้ำพูดเท่ำไร

“สงบอะไรเล่ำ! เมียผมนอนอยู่นี่จะให้ผมสงบได้ไง!” อวี๋หมิง

หลำงจับมือเสี่ยวเชี่ยน สำยตำก็จับจ้อง ประมำณว่ำตรำบใดที่

เมียเขำอยู่นี่เขำจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

แพทย์หลักที่ท ำกำรผ่ำตัดคุมสถำนกำรณ์ได้เก่ง เธอสั่ง

ลูกน้อง “พำเขำไปเปลี่ยนชุดปลอดเชื้อ”

เจอญำติคนไข้แบบนี้เข้ำไปหมอจะท ำไงได้!

อวี๋หมิงหลำงยังไม่อยำกไป เสี่ยวเชี่ยนหน้ำแดงใหญ่แล้ว

“ยังไม่ไปอีก! ปัญญำอ่อนอะไรขนำดนี้!”

เจอเมียด่ำเข้ำไป อวี๋หมิงหลำงจึงยอมเดินตำมไปเปลี่ยนชุด

1 3 4 9 4

อย่ำงฝืนๆ เขำหันกลับมำมองเรื่อยๆ

“ขอโทษด้วยนะคะหมอ… เขำค่อนข้ำงจะ…”

“ไม่เป็นไรค่ะ ดูออกว่ำพวกคุณรักกันมำก” คุณหมอท่ำนนี้

จิตใจดีมำก หันกลับไปท ำกำรผ่ำตัดให้เสี่ยวเชี่ยนต่ออย่ำงใจ

เย็น

อวี๋หมิงหลำงเปลี่ยนชุดแล้วกลับมำใหม่ เห็นหมอจับมีดผ่ำ

เสี่ยวเชี่ยนแล้วก็ทนดูไม่ได้ เขำรีบหันหน้ำไปทำงอื่น มือที่จับ

เสี่ยวเชี่ยนอยู่สั่นใหญ่

“เมียจ๋ำ ไม่เจ็บนะ ผมอยู่ตรงนี้…”

“โง่หรือเปล่ำเนี่ย! ฉีดยำชำแล้วเจ็บกับผีสิ! ถ้ำยังไม่เลิก

พล่ำมก็ออกไปเลย!” เสี่ยวเชี่ยนใกล้ทนไม่ไหวเต็มที เธอหน้ำ

แดงได้ยินเสียงหัวเรำะของหมอกับพยำบำล

แย่ละ เกรงว่ำควำมต๊องของสำมีเธออำจถูกสืบทอดได้

“ญำติคนไข้คะ พวกเรำท ำกำรผ่ำตัดที่ธรรมดำมำก คุณไม่

ต้องเครียดขนำดนั้นค่ะ” แพทย์หลักปลอบ

กำรผ่ำตัดแบบนี้มีเคสเยอะทุกวัน อีกอย่ำงผลกำรตรวจค่ำ

1 3 4 9 5

ต่ำงๆ ของคนท้องก็ดีมำก ไม่มีควำมเสี่ยงอะไรเลย แต่คนไม่รู้ถ้ำ

มำเห็นญำติคนไข้เครียดขนำดนี้อำจคิดว่ำนี่เป็นกำรผ่ำตัดใหญ่

ที่อันตรำยถึงชีวิต

แบบนี้มันดูถูกฝีมือหมอกันชัดๆ…

พวกหมอท ำกำรผ่ำตัดอย่ำงคล่องแคล่วด้วยควำมรู้สึกไม่

พอใจอวี๋หมิงหลำง

ระหว่ำงนี้อันที่จริงเสี่ยวเชี่ยนไม่รู้สึกอะไรเลย ฉีดยำชำแล้ว

ร่ำงกำยก็ไม่ได้เจ็บมำก แต่สีหน้ำอวี๋หมิงหลำงกลับซีดเซียวมี

เหงื่อออก อยำกดูแต่ก็ไม่กล้ำดู จับมือเสี่ยวเชี่ยนไว้น้ำตำก็ไหล

เอำไหลเอำ

ใช่ เขำร้องไห้จริงๆ!

เสี่ยวเชี่ยนไม่เข้ำใจ หมอนี่ก็ไม่ได้เพิ่งเป็นพ่อคนครั้งแรก

ท ำไมยังกลัวขนำดนี้ รู้สึกได้ว่ำมือเขำเย็นมำก อีกอย่ำงลูกผู้ชำย

อกสำมศอกท ำไมถึงได้ร้องไห้ขนำดนี้?

เสี่ยวเชี่ยนในสำยตำอวี๋หมิงหลำงดูน่ำสงสำรมำก ถูกให้

น้ำเกลือ ถูกติดเครื่องมือทั่วร่ำงกำย ทั้งวัดควำมดันทั้งวัดอัตรำ

กำรเต้นของหัวใจ เขำเห็นแล้วก็รู้สึกว่ำเธอก ำลังถูกทรมำน ทั้งที่

1 3 4 9 6

จริงๆ แล้วเธอไม่ได้เจ็บเท่ำไรเลย

ตอนมีดกรีดลงบนท้องจะมีเสียงเล็กน้อย อวี๋หมิงหลำงแทบ

เป็นลม ปำกกับมือที่จับเสี่ยวเชี่ยนไว้สั่นมำก เขำรู้สึกว่ำผู้ชำยทุก

คนควรรักภรรยำให้มำกๆ กำรคลอดลูกเป็นเรื่องที่ทุกข์ทรมำน

บวกกับควำมทรงจ ำเมื่อชำติก่อน อวี๋หมิงหลำงที่จิตนำกำร

ว่ำเสี่ยวเชี่ยนเป็นคนที่น่ำสงสำรอันดับหนึ่งบนโลก ตอนนี้เขำคิด

ว่ำเธอคงทรมำนจนไม่อยำกมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว

เสียงทำรกร้องดังลอยมำ อวี๋หมิงหลำงยังไม่ทันหันไปดูก็ได้

ยินหมอพูด

“เป็นเด็กผู้ชำย”

“แข็งแรงไหมคะ?” เสี่ยวเชี่ยนรีบถำม

“คุณเจ็บไหม?”

“หุบปำก! หมอคะ เด็กเป็นไงบ้ำง?” อันที่จริงตอนนี้เสี่ยว

เชี่ยนง่วงมำก เริ่มรู้สึกเมำยำชำ แต่ก็ยังฝืนทนรอฟังหมอบอก

อวี๋หมิงหลำงก็ยังกวนไม่เลิก อยำกจะถีบเขำออกจำกห้องไปเลย

จริงๆ!

1 3 4 9 7

“คลอดก่อนก ำหนดเล็กน้อย พวกเรำต้องขอพำไปตรวจ

ก่อนค่ะ แต่เท่ำที่ดูก็ไม่มีปัญหำอะไร เสียงร้องก็มีพลัง”

“เป็นเด็กผู้ชำยอีกแล้ว แต่ตัวเล็กกว่ำคนเมื่อกี้หน่อย”

“แข็งแรงไหมคะ?”

“เมียจ๋ำ คุณเจ็บคนแทบลืมตำไม่ไหวแล้วใช่ไหม?” อวี๋หมิง

หลำงไม่ได้หันไปดูลูกเลย ยังจิตนำกำรว่ำเสี่ยวเชี่ยนสำรพัดเจ็บ

อยู่

“โมโหนำยนี่แหละ ลำกเขำออกไป โอ๊ย ฉันโมโหแบบนี้จะ

เจ็บแผลหรือเปล่ำเนี่ย?”

พอเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้นอวี๋หมิงหลำงก็ไม่กล้ำขยับ เขำยืน

ตรง

หมอกลั้นข ำ สมกับเป็นคู่กันจริงๆ ยำชำยังไม่หมดฤทธิ์แล้ว

จะเจ็บแผลได้ยังไง? เห็นๆ อยู่ว่ำแกล้งท ำ

“คนนี้ก็โอเคดี แต่พวกเรำต้องพำไปตรวจก่อน ยินดีด้วยนะ

คะ เป็นเด็กผู้ชำยที่แข็งแรงมำกทั้งคู่”

“เมียจ๋ำ ขอบคุณนะที่คลอดลูกให้ผม…”

1 3 4 9 8

เสี่ยวเชี่ยนเห็นท่ำทำงของเขำก็ทั้งโมโหทั้งข ำ “ถ้ำนำยไม่มำ

ก่อกวนในนี้ฉันคงคลอดง่ำยกว่ำนี้…”

อวี๋หมิงหลำงไม่กล้ำพูดอะไรแล้ว เขำยืนมองเสี่ยวเชี่ยนอยู่

ข้ำงๆ หมอเริ่มเย็บแผล เสี่ยวเชี่ยนเริ่มฝืนไม่ไหวเธอง่วงมำก ตำ

ค่อยๆ ปิด ภำพสุดท้ำยที่เห็นคือดวงตำที่เต็มไปด้วยควำมรัก

ควำมเป็นห่วงของอวี๋หมิงหลำง

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มเล็กน้อย ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงค ำท ำนำยของ

อำจำรย์อำ

พ่อจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แน่ เธอจะต้องสมควำม

ปรำรถนำแน่นอน

เพรำะอำจำรย์อำบอกว่ำ เธอเปิดควำมทรงจ ำเมื่อชำติก่อน

เมื่อไร เขำจะยิ่งรักเธอมำกกว่ำเดิม ตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

ถ้ำอย่ำงนั้นอนำคตก็จะต้องดียิ่งขึ้นสินะ…

“ที่รัก… ฉันรักนำย”

“ผมก็รักคุณ”

หมอที่เย็บแผลแกล้งพูด “หมอก็รักพวกคุณ อย่ำถลึงตำใส่

1 3 4 9 9

หมอแบบนั้นสิ หมอก็ต้องรักคนไข้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

บรรยำกำศห้องคลอดที่ตึงเครียดมีเสียงหัวเรำะขึ้นมำทันที

เสี่ยวเชี่ยนค่อยๆ หลับไปท่ำมกลำงเสียงหัวเรำะ

อำรมณ์ตึงเครียดของอวี๋หมิงหลำงคงอยู่จนกระทั่งเสี่ยว

เชี่ยนฟื้น ผลตรวจของเด็กทั้งสองคนก็ออกมำแล้ว ทุกอย่ำงปกติ

ดี ก ำลังอยู่ในตู้อบ พอเสี่ยวเชี่ยนพูดกับเขำขึ้นมำเขำถึงได้นึกออ

กว่ำยังไม่ได้ไปดูลูกเลย

ทันใดนั้นเองก็มีข่ำวครำวของชีอวี่เซวียนว่ำเขำฟื้นแล้ว

อำกำรของแมวหลีฮวำก็คงที่แล้ว

ทุกคนสมควำมปรำรถนำแล้ว เสี่ยวเชี่ยนนอนอยู่บนเตียง

จับมืออวี๋หมิงหลำงพลำงพูดอย่ำงมีควำมสุข

“วันนี้เป็นวันดี พ่อฉันฟื้นแล้ว พี่ชำยฉันก็ปลอดภัยแล้ว แถม

ฉันยังคลอดลูกชำยสองคน ดีจัง”

ทุกอย่ำงดีขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้หัวใจเธอถูกเติมเต็มแล้ว

“อืม ดีมำกๆ เดี๋ยวนะ เมียจ๋ำคุณคลอดอะไรนะ? อะไรสอง

คน?” หลังจำกที่อวี๋หมิงหลำงแน่ใจว่ำเสี่ยวเชี่ยนปลอดภัยแล้ว

1 3 5 0 0

เขำก็ค่อยๆ กลับเข้ำสู่สภำวะปกติ สติก็กลับมำแล้วด้วย

แต่ดูเหมือนเขำจะได้ยินอะไรบำงอย่ำงที่สุดยอดมำก?

“นำยอย่ำบอกฉันนะว่ำนำยไม่รู้ว่ำฉันคลอดอะไรออกมำ?”

“ตอนนั้นผมมัวแต่ดูคุณ ใครจะว่ำงสนใจลูก ไม่สิ ท ำไมเป็น

ลูกชำยล่ะ?”

ไหนว่ำสำมใบเถำไง?

แล้วแผนที่จะจูงลูกสำวสำมคนไปอวดคนอื่นล่ะ?

แล้วนี่โผล่มำจำกไหนสองหน่อที่มีเจ้ำโลก?

เสี่ยวเชี่ยนมองบน ขี้เกียจจะสนใจคนบ๊อง

แต่ในใจกลับมีควำมสุข เขำจะต้องเป็นห่วงเธอมำกแน่ๆ

เป็นห่วงเสียจนลืมเรื่องลูกไปเลย

มีควำมสุขจัง

“ผมจะไปถำมหมอว่ำท ำคลอดผิดหรือเปล่ำ? หรืออุ้มเด็ก

มำผิดคน? ลูกสำวฝำแฝดของผมล่ะ?”

1 3 5 0 1

ท ำไมอยู่ๆ กลำยเป็นลูกชำยไปได้?

“นำยเลิกท ำตัวบ๊องเสียทีได้ไหม? ตอนคลอดนำยอยู่ฉันอยู่

ทุกคนอยู่หมด แล้วจะอุ้มมำผิดคนได้ไง?”

“งั้นลูกสำวฝำแฝดของผมล่ะ? สักคนเดียวก็ได้ ท ำไมเป็นลูก

ชำยหมดเลย?”

เสี่ยวเชี่ยนเอำผ้ำห่มคลุมโปง “หนวกหู ท ำไม พอเป็นลูก

ชำยนำยก็ไม่ชอบแล้วเหรอ?”

“คุณคลอดกบออกมำผมก็ชอบหมดแหละ แต่นี่ไม่ใช่

ประเด็นส ำคัญ ลูกเชี่ยน ลูกสำวสองคนของผมล่ะ?”

… ก็ได้ เสี่ยวเชี่ยนยอมแล้ว มีควำมสุขมันก็ดีอยู่หรอก แต่

ถ้ำสำมีไม่อยู่ๆ ก็บ้ำขึ้นมำจะยิ่งดีกว่ำนี้

แต่ถ้ำไม่บ้ำก็ไม่ใช่อวี๋สุดต๊องสิ

“ถึงแม้ลูกชำยหรือลูกสำวก็เหมือนกัน ผมรักหมด แต่คนเรำ

จะพูดจำไม่น่ำเชื่อถือแบบนี้ได้ยังไง? อำจำรย์อำบอกว่ำเป็นลูก

สำว หมอก็แสดงควำมยินดีกับผม ท ำไมคนพวกนี้ต้องจงใจท ำ

ให้ผมเข้ำใจผิดด้วย? ไม่ได้ ผมต้องไปคิดบัญชีกับพวกเขำ ช่ำง

1 3 5 0 2

เถอะ เดี๋ยวผมไปดูลูกชำยก่อนค่อยว่ำกัน”

หลังจำกอวี๋หมิงหลำงไปดูลูกชำยแล้วก็รู้สึกว่ำคนหนึ่งหน้ำ

เหมือนลูกเชี่ยน อีกคนหน้ำเหมือนเขำ รู้สึกเกิดควำมสมดุลขึ้น

ในใจ ใครจะไปรู้ว่ำเขำมองเด็กที่หน้ำยับย่นออกได้ไงว่ำเหมือน

ใคร เอำเป็นว่ำเขำคิดแบบนั้น

“ลูกเชี่ยน ผมว่ำลูกชำยของเรำก็น่ำรักดีนะ ช่ำงเถอะ ผมไม่

ไปคิดบัญชีคนพวกนั้นแล้ว รอลูกออกมำจำกตู้อบเมื่อไรผมจะ

อุ้มมำหำคุณ…”

ได้ยินเขำบ่นไปเรื่อยเสี่ยวเชี่ยนก็หลับตำอย่ำงพอใจ เธอ

รู้สึกง่วงอีกแล้ว ขอนอนก่อนแล้วกัน

ตื่นมำครั้งนี้ทุกอย่ำงก็ดีหมดแล้ว ชีวิตเธอสมควำมตั้งใจ

แล้ว

“นี่ นี่ นี่ เมียจ๋ำ นอนเหรอ? ไม่สบำยตรงไหนหรือเปล่ำ? อ๊ำ

คุณเจ็บใช่ไหม…”

ก็ได้ ถ้ำตำบ๊องนี่ไม่ท ำตัวปัญญำอ่อนขนำดนี้เธอว่ำเธอ

น่ำจะมีควำมสุขกว่ำนี้ ช่ำงเถอะ ชีวิตสมบูรณ์แล้ว จะมีจุดด่ำง

พร้อยบ้ำงนิดหน่อยมันก็เป็นสีสันของควำมสุขดี

1 3 5 0 3

คนเรำต้องรู้จักพอใจในตัวเอง ชีวิตแบบนี้ก ำลังดีแล้ว

1 3 5 0 4

บทเสริม