Semantic Error ลอจิกของคุณมีปัญหานะครับ - บทที่ 18 <11> #5
“เฮ้อออออออออ…”
ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาก็ได้ยินแจยองถอนหายใจเฮือกใหญ่ ซังอูโยนถุงเยลลี่ลงบนตักของแจยอง
“ช่วยสั่งทีเดียวทีเถอะครับ”
“เฮ้อออออออออออออออ…”
“แล้วก็ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาครับ อย่าเอาแต่ถอนหายใจ”
“เจ็บปวดจัง เจ็บปวด”
“แล้วผมจะรู้ไหมครับว่าต้องทำยังไง”
ซังอูพึมพำแล้วหันหลังให้แจยอง ขณะจับลูกบิดประตูของโซนสูบบุหรี่เขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง
“ฉันว่าจะสั่งจนกว่านายจะถามว่าทำไมถึงถอนหายใจ”
ซังอูแค่นหัวเราะ ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดสิ ทำไมต้องใช้วิธีอ้อมค้อมให้เสียเงินเสียเวลาด้วย
“งั้นทำไมถึงถอนหายใจล่ะครับ”
“โน้ตบุ๊กฉันพัง”
แจยองพึมพำราวกับรออยู่แล้ว ขณะเดียวกันก็เหมือนแค่พูดผ่านๆ ซังอูนึกสงสัย
“มีปัญหาตรงไหนเหรอครับ”
“ไม่รู้อะ มันส่งเสียงปิ๊บแล้วก็เปิดไม่ติด”
“เมมโมรี่การ์ด[1]น่าจะหลุดออกจากสล็อต[2] หรือไม่ก็มีปัญหาที่เมนบอร์ด[3]ครับ ถ้าแรมหลุด แค่ใส่กลับเข้าไปก็ใช้ได้แล้ว แต่ถ้าชิปเซ็ตมีปัญหาคงต้องเข้าศูนย์ฯ ลองฟังเสียงดูแล้วกันครับว่าเสียงดังกี่ครั้งแล้วตัดสินอาการตามนั้น”
“ฉันโง่คอมอะ เรื่องแบบนั้นฉันไม่รู้หรอก”
แจยองพูดงึมงำอย่างหดหู่และถอนหายใจอีกครั้ง
“อันนี้ต้องทำไงอะ ต้องเอาไปร้านรับซื้อเศษเหล็กปะ คงจะได้สักห้าแสนวอนแหละเนอะ”
‘เป็นพวกเชื่อคนง่ายเรอะ’
ซังอูหันกลับมาพลางกอดอด แจยองฝังตัวอยู่บนเก้าอี้พลางจ้องมองซังอู จากนั้นก็เริ่มพึมพำราวกับพูดคนเดียว
“ถึงจะเอามาด้วยแต่ก็ใช่ว่าฉันจะซ่อมได้ เล่นเกมสักหน่อยแล้วเดี๋ยวคงต้องออกไปศูนย์ฯ แล้วล่ะ เวลานี้จะยังมีที่ไหนเปิดอยู่หรือเปล่านะ กังวัลจัง”
“เอามาให้ผมสิครับ”
ซังอูพูดโพล่งออกไป ไม่ใช่ว่าเขาช่วยเพราะสงสาร เพียงแต่อยากแก้ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น แจยองปรบมือและเบิกตากว้าง
“จริงสิ นายอยู่เอกคอมนี่? เป็นคอมพิวเตอร์เหมือนกันน่าจะรักษากันได้เนอะ”
“ผมจะดูให้ครับ”
แจยองยื่นกระเป๋าโน้ตบุ๊กสีเขียวมาให้โดยไม่ปฏิเสธ ซังอูรับโน้ตบุ๊กมาแล้วกลับไปที่เคาน์เตอร์ เมื่อเปิดกระเป๋าก็พบกับโน้ตบุ๊กสีขาวขนาดสิบสี่นิ้ว เป็นแบรนด์ต่างประเทศที่เขารู้จักดีเพราะเคยใช้มาก่อน วางจำหน่ายมาแล้วสองปี
พอกดเปิดเครื่อง เครื่องก็บูต[4]ไม่ติดเหมือนที่แจยองบอก และมีเสียงปิ๊บๆ ดังขึ้นสองครั้ง ไม่ใช่สี่ครั้งแต่เป็นสองครั้ง นั่นคือสัญญาณเตือนของปัญหาเกี่ยวกับเมมโมรี่ ซังอูกดปุ่มพาวเวอร์ค้างไว้เพื่อบังคับปิดโน้ตบุ๊ก จากนั้นหยิบไขควงออกมาจากลิ้นชักแล้วเริ่มถอดส่วนประกอบ
‘นี่มันเป็นไปได้เหรอ’
เมื่อเปิดดูก็พบว่าไม่ใช่แค่แรมหลุดออกจากสล็อตเล็กน้อย แต่มันไม่มีแรมอยู่เลย ซังอูส่งข้อความขอคุยกับลูกค้าหมายเลข 22 ผ่านระบบของร้านอินเทอร์เน็ตทันที
[Admin: รุ่นพี่ครับ มันไม่มีแรมครับ_20:16]
[Guest22: มันคือไรอะ?ㅠㅠ ลองหาในกระเป๋าดู_20:16]
เมื่อเห็นคำพูดเพ้อเจ้อของอีกฝ่ายซังอูก็ขมวดคิ้ว แต่ลองดูก็ไม่เสียหายจึงค้นในกระเป๋าเล็ก และข้างในนั้นมีแรมอยู่จริงๆ อย่างไม่น่าเชื่อ
[Admin: ในกระเป๋ามีครับ เอาแรมออกทำไมครับ_20:18]
[Guest22: มันหลุดออกมาตอนหิ้วไปนั่นมานี่มั้งㅠㅠ_20:19]
‘จะบอกว่าอะไหล่คอมพิวเตอร์แกะเคสแล้วหลุดออกมาเองเรอะ’
นี่เป็นคำพูดที่ไร้สาระที่สุดในบรรดาคำพูดที่แจยองเคยพูดมา อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเสียบแรมกลับเข้าไปอีกครั้งแล้วเปิดเครื่อง เครื่องก็ทำงานตามปกติ แต่ดูเหมือนว่าโน้ตบุ๊กเครื่องนี้ไม่ได้มีปัญหาที่ฮาร์ดแวร์[5]เท่านั้น เพราะมันใช้เวลาในการบูตเครื่องนานกว่าปกติ
ห้านาทีผ่านไป หน้าเดสก์ท็อปก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ เมื่อเห็นหน้าเดสก์ท็อป ซังอูก็หมดคำจะพูด ไอคอนของโปรแกรมกราฟิกดีไซน์ครองพื้นที่ส่วนใหญ่ นอกจากนี้ยังมีโฟลเดอร์สำหรับรูป วิดีโอ เอกสาร และอื่นๆ อีกมากมาย ด้วยเหตุนั้นจึงมองไม่เห็นใบหน้าของดาราหญิงที่ตั้งเป็นรูปพื้นหลัง
[Admin: เครื่องบูตช้ามากครับ จัดไอคอนที่อยู่บนหน้าเดสก์ท็อปด้วยนะครับ โปรแกรมไหนไม่ใช้ก็ลบทิ้ง_20:27]
[Guest22: พังเหรอ?ㅠㅠ_20:27]
[Admin: ไม่ถึงกับพังหรอกครับ ผมจะติดตั้งโปรแกรมออปติไมซ์[6]ให้ ถ้าเป็นไปได้ก็ไปซื้อ SSD[7] มาสักตัวเถอะครับ_20:27]
แต่มันไม่ใช่เรื่องที่โปรแกรมจะแก้ไขได้ แค่เปิดเว็บบราวเซอร์ทีหนึ่งใช้เวลาถึงหนึ่งนาที เท่านี้ก็พอรู้แล้วว่าเจ้าของใช้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้มาอย่างไรทั้งที่มันไม่ได้เก่าขนาดนั้น
[Admin: ถ้าฟอร์แมต[8]น่าจะดีขึ้นครับ_20:32]
[Guest22: ทำให้หน่อยㅠㅠ_20:32]
[Admin: ผมไม่มี OS[9] ไงครับ_20:32]
[Guest22: จะว่าไปแล้วในกระเป๋าเหมือนจะมีซีดีอะไรสักอย่างอยู่นะ_20:32]
มีมนุษย์คนไหนบนโลกใบนี้พกระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ใส่กระเป๋าไปไหนมาไหนด้วยเหรอ แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ในกระเป๋าเล็กด้านหลังมี CD ระบบปฏิบัติการถูกลิขสิทธิ์อยู่จริงๆ ซังอูรู้สึกพูดไม่ออก
[Admin: ปกติพก OS ไปไหนมาไหนด้วยเหรอครับ_20:34]
[Guest22: ไม่รู้อะㅠㅠ คงเป็นของขวัญขอบคุณมั้ง_20:34]
[Admin: โอเคครับ ต้องแบ็กอัปข้อมูลด้วยครับ_20:35]
[Guest22: แบ็กอัปคือไรอะㅠㅠ_20:35]
[Admin: หาแฟลชไดรฟ์ที่มีพื้นที่เยอะๆ ไม่ก็ฮาร์ดดิสก์พกพามาครับ ถ้าไม่มีก็ใช้ไดรฟ์ออนไลน์_20:35]
[Guest22: ลองหาในกระเป๋าดู_20:35]
ไม่น่าเชื่อว่าในกระเป๋าด้านในจะมีฮาร์ดดิสก์พกพาขนาด 1 TB[10] อยู่จริงๆ ขนาดนี้คงต้องเรียกว่ากระเป๋าครอบจักรวาลแล้วล่ะ คนที่ไม่รู้ว่าแบ็กอัปคืออะไรแต่กลับมีฮาร์ดดิสก์พกพาที่มีความจุเยอะขนาดนี้ เป็นเรื่องที่น่าตกใจจริงๆ
[Admin: ผมจะฟอร์แมตให้ครับ พาร์ติชั่น[11]จะแบ่งเองไหมครับ_20:37]
[Guest22: แบ่งเป็นไดรฟ์ C กับ D อย่างละครึ่ง ลงวินโดวส์ไว้ที่ไดรฟ์ D_20:38]
[Guest22: ฉันไม่รู้อะไรสักอย่างเลยㅠㅠ แต่เห็นเขาว่ามันเป็นวิธีแบ่งที่ดี_20:38]
[Admin: ครับ_20:39]
เขาย้ายข้อมูลของโน้ตบุ๊กที่ช้าเป็นเต่าไปไว้ในฮาร์ดดิสก์พกพา หลังจากนั้นก็ฟอร์แมตเครื่อง เสริมประสิทธิภาพให้เครื่อง และติดตั้งโปรแกรมพื้นฐานต่างๆ ซังอูพับหน้าจอลงอย่างภาคภูมิใจ เมื่อได้ทำเรื่องที่มีประโยชน์ เวลาก็ผ่านไปอย่างมีประโยชน์ และตัวเขาเองก็อารมณ์ดีขึ้น
“แหม ตาเป็นประกายเชียวนะ”
แจยองยืนเอามือเท้าคางบนเคาน์เตอร์มองซังอู อีกฝ่ายมาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ซังอูไม่รู้ตัวเลย
“เสร็จหมดแล้วเหรอ ยอดไปเลย”
ซังอูเพิ่งมาคิดได้เมื่อสายไป เพราะมัวแต่ซ่อมโน้ตบุ๊กให้อีกฝ่าย เวลาจึงปลิวหายไปสองชั่วโมง และนี่เป็นเรื่องที่เขาทำด้วยตัวเองโดยไม่มีใครสั่ง ถึงอย่างไรนี่ก็ยังคงเป็นโน้ตบุ๊กของอันธพาลนิสัยขยะที่น่ารำคาญคนนี้ แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ทำตัวชั่วร้ายเหมือนตอนแรกๆ แล้วก็ตาม ซังอูเก็บอุปกรณ์ใส่กระเป๋าด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายและยื่นให้แจยอง
“นี่ครับ สเปกมันไม่ได้รองรับโปรแกรมกราฟิก เพราะงั้นอย่าลงโปรแกรมพวกนั้นนะครับ”
“ขอบใจนะ ซังอูยา”
คำพูดหกพยางค์ของแจยองมีน้ำหนักในใจของซังอูอย่างประหลาด เขารู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย ค่าตอบแทนของการใช้แรงงานสองชั่วโมงจะเป็นแค่คำขอบคุณง่ายๆ ได้อย่างไร แต่วินาทีที่ได้ฟังคำพูดนั้นเพียงคำเดียวก็รู้สึกราวกับว่าความเหน็ดเหนื่อยพวกนั้นไม่นับเป็นอะไร ซังอูพยักหน้าโดยไม่สบตากับแจยอง
ในตอนนั้นเองพนักงานพาร์ตไทม์กะดึกก็มาถึงพอดีจึงสลับที่กับซังอู ระหว่างที่ซังอูเก็บข้าวของและสวมเสื้อคลุม แจยองก็สะพายกระเป๋าโน้ตบุ๊กไปยืนอยู่ที่ประตู
ซังอูเดินไปโดยไม่คิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเมื่อสารเอ็นดอร์ฟินที่หลั่งออกมาระหว่างที่ได้จัดการกับคอมพิวเตอร์คลายตัวลง เขาก็พบว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ข้างแจยอง แจยองเดินอยู่ข้างๆ พลางเอามือล้วงกระเป๋าฮัมเพลงแปลกๆ แต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะแกล้งขัดขาหรือทำให้ขายหน้า
“นี่รุ่นพี่กำลังทำอะไรอยู่ครับ”
“หืม?”
แจยองทำหน้าเหมือนเพิ่งรู้ว่าซังอูอยู่ข้างๆ
“รุ่นพี่จะไปไหนครับ”
“ฉันเหรอ? อ้อ…บ้านไง?”
“นี่มันทางไปบ้านผมนะครับ”
“ฉันก็อยู่ทางนี้เหมือนกัน”
ถ้าอย่างนั้นก็พออธิบายได้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเดินอยู่ข้างๆ เจ้าตัวแค่กำลังกลับบ้าน ไม่ได้เดินตาม
“ซังอู นายทำคอมพิวเตอร์เก่งมากอะ”
“ก็แค่มีทุกอย่างที่ต้องใช้อยู่ในกระเป๋าแล้วเท่านั้นแหละครับ”
“ฉันควรจะต้องแสดงความขอบคุณสักหน่อยนะ”
“ช่างเถอะครับ ผมแค่ทำไปเพราะทนดูไม่ได้”
ซังอูพูดอย่างเด็ดขาด ที่ว่าจะแสดงความขอบคุณไม่รู้คิดจะทำอะไรอีก และเขาก็ไม่ได้ต้องการของแบบนั้น
“ไม่ๆ นายอุตส่าห์ตั้งใจทำก็ต้องได้รับรางวัลสิ”
“ไม่เป็นไรครับ”
แจยองนิ่งไปสักพักแล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้น
“เลี้ยงหนังเอาไหม”
ซังอูไม่ได้สนใจเรื่องหนัง แต่เขารู้ว่าสมการ ‘โรงหนัง = สถานที่ออกเดต’ เป็นมุมมองทั่วไปของคนในสังคม
“ทำไมผมต้องไปดูหนังกับรุ่นพี่ด้วยครับ”
“หืม? ไม่ได้จะชวนไปดูด้วยกันซะหน่อย แค่จะซื้อตั๋วให้นายไปดูคนเดียวนะ”
“…”
ไม่รู้ทำไมสองสามวันมานี้เขาถึงชอบคิดไปเองแปลกๆ ซังอูรู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก
“ยังไงก็ได้ครับถ้างั้น”
เขารีบพูดอะไรก็ได้ออกไปแล้วเดินต่อ โชคดีที่มาถึงบ้านแล้ว ฝีเท้าของแจยองหยุดลงตรงหน้าอะพาร์ตเมนต์ ส่วนซังอูเดินไปทางประตูราวกับจะหนี
“ฝันดีนะ ซังอูยา”
นั่นเป็นคำบอกลาที่อ่อนโยนโดยไม่จำเป็น คำบอกลาของแจยองวันนี้ทำให้ซังอูอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ทำไมเขาถึงเมินอีกฝ่ายเหมือนปกติไม่ได้
“…รุ่นพี่ด้วยครับ”
ซังอูพูดออกไปโดยไม่สนว่าแจยองจะได้ยินหรือไม่ จากนั้นก็วิ่งขึ้นบันไดทีละสองขั้นจากไป
[1] เมมโมรี่การ์ด ในที่นี้หมายถึง RAM (Random-access memory) หรือ แรม หน่วยความจำหลักของคอมพิวเตอร์ ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญที่มีผลต่อประสิทธิภาพการทำงานโดยรวม ทั้งยังส่งผลต่อความเร็วในการทำงานของระบบ
[2] สล็อต (slot) มีลักษณะเป็นช่องสำหรับเสียบอุปกรณ์ เช่น แรม โมเด็ม แบบติดตั้งภายในหรืออุปกรณ์อื่นที่ช่วยขยายความสามารถในการทำงานของเครื่องคอมพิวเตอร์บนเมนบอร์ด
[3] เมนบอร์ด (Mainboard) หรือแผงวงจรหลัก แผงวงจรหลักที่คอยสั่งการให้อุปกรณ์ต่างๆ ที่มีการเชื่อมต่อทำงานตามคำสั่ง มีชิปเซ็ต (Chipset) เป็นส่วนประกอบหลักและส่วนประกอบสำคัญ ถือเป็นหัวใจของระบบ คอยทำหน้าที่ควบคุมการทำงานร่วมกันระหว่างอุปกรณ์ต่างๆ บนเมนบอร์ด
[4] บูต (Boot) การเตรียมความพร้อมในการใช้คอมพิวเตอร์ เป็นสิ่งแรกที่ปรากฏขึ้นมาหลังจากกดปุ่มเปิดเครื่อง มีการตรวจสอบสถานะของเครื่อง การบอกรายละเอียดต่าง ๆ ของเครื่องคอมพิวเตอร์ บอกว่ามี RAM เท่าไร BUS อะไรบ้าง CPU ของเรามีความเร็วเท่าไร โดยใช้โปรแกรม BIOS
[5] ฮาร์ดแวร์ (Hardware) ส่วนที่ประกอบเป็นเครื่องคอมพิวเตอร์ รวมอุปกรณ์ต่อพ่วงต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์ที่เราสามารถมองเห็นและสัมผัสได้ เช่น ตัวเครื่อง จอภาพ คีย์บอร์ด และเมาส์ เป็นต้น
[6] Optimization software หรือที่เรียกในภาษาชาวบ้านว่าโปรแกรมล้างเครื่อง หรือโปรแกรมล้างไฟล์ขยะ เป็นโปรแกรมที่ช่วยลบไฟล์ที่ไม่จำเป็นออกจากคอมพิวเตอร์ แท็ปเล็ต หรือสมาร์ทโฟน และช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของระบบโดยรวม (หรือที่เรียกว่าการออปติไมซ์ : optimize) ในโปรแกรมแอนตี้ไวรัสก็มีเครื่องมือนี้
[7] SSD (Solid State Drive) อุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลชนิดหนึ่งที่ใช้กับคอมพิวเตอร์หรือโน้ตบุ๊กเพื่อจัดเก็บข้อมูลแบบถาวรเหมือนกับฮาร์ดดิส (HDD) แต่เร็วและเสถียรกว่า
[8] ฟอร์แมต (Format) การลบข้อมูลทั้งหมดบนไดรฟ์ ถ้าเป็นกรณีไดรฟ์ C: หรือไดรฟ์ที่มีการติดตั้ง OS (หรือที่เรียกว่าระบบปฏิบัติการ เช่น Windows macOS Linux เป็นต้น) จะต้องลง OS ใหม่ด้วย
[9] OS (Operating System) หรือ ระบบปฏิบัติการ หมายถึง โปรแกรม หรือ ซอฟต์แวร์ระบบที่ทําหน้าที่ควบคุมการทํางานของอุปกรณ์และโปรแกรมประยุกต์ ต่างๆ ที่อยู่ภายในอุปกรณ์ เช่น เครื่องคอมพิวเตอร์ (มีระบบปฏิบัติการ ได้แก่ Windows MacOS Linux ฯลฯ) โทรศัพท์มือถือ (มีระบบปฏิบัติการ ได้แก่ Android iOS HarmonyOS ฯลฯ) แท็บเล็ต (มีระบบปฏิบัติการ ได้แก่ Windows Android iOS ฯลฯ)
[10] 1 TB (เทราไบต์) = 1,000 GB (กิกะไบต์) = 1,000,000 MB (เมกะไบต์)
[11] พาร์ติชั่น (Partition) การแบ่งพื้นที่ของฮาร์ดดิสก์เป็นส่วน ๆ หรือแบ่งเป็นหลาย ๆไดร์ฟ เพื่อความสะดวกในการเข้าถึงข้อมูลและโปรแกรม
YOU MAY ALSO LIKE
