Semantic Error ลอจิกของคุณมีปัญหานะครับ - บทที่ 23 <100> #5
เลือดสูบฉีดอย่างรวดเร็ว หัวใจร้องตะโกนอย่างกระตือรือร้นว่ามันอยู่ตรงนี้ ตึกตึกตึกตึก ภายในรู้สึกปั่นป่วนเหมือนมีอาการมึนเมา ขนบนผิวหนังตั้งชัน ร่างกายส่งสัญญาณเตือนสถานการณ์ฉุกเฉิน ซังอูรู้สึกงงงันและสิ้นหวังในเวลาเดียวกันกับความรู้สึกที่ไม่เหมาะสมกับสถานการณ์นี้
‘ตะ ตราบทะเลบูรพา…แห้งเหือดไป แล้วก็เหือดแห้ง แห้งผาก… ทับแห้ง…’[1]
แจยองกดศีรษะของซังอูอย่างแรงพลางเข้ามาใกล้ ริมฝีปากที่ซังอูจ้องอยู่ขยายขึ้นอย่างรวดเร็ว มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะหายไปจากสายตา จากนั้นหูที่ถูกเจาะเป็นรูและผมด้านหลังที่เหยียดตรงเล็กน้อยก็เฉียดผ่านไป พร้อมกันนั้นกลิ่นบุหรี่ก็ลอยมากระตุ้นประสาทการรับกลิ่น
“ไปดูหนังกันเถอะ”
หลังจากที่ลมหายใจร้อนๆ กระทบกับใบหู เสียงกระซิบนั้นก็ถูกถ่ายทอดไปที่สมอง ความยาวคลื่นซึ่งถอดรหัสสัญญาณที่แลกเปลี่ยนกันระหว่างมนุษย์ได้อย่างถูกต้องกลับกลายเป็นแรงกระตุ้นของร่างกาย ความร้อนพุ่งขึ้นจากลำคอมาที่ใบหน้า อวัยวะที่ไม่สามารถทำงานได้อย่างอิสระถูกระบบประสาทอัตโนมัติควบคุมให้ทำงานเหนือเหตุผล โดยปราศจากการพยายามทำให้มันสงบ
ซังอูผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปที่ประตู ดูเหมือนเขาจะทำเก้าอี้ล้ม แต่เขาไม่ได้หันไปดูให้แน่ใจ
เขาผลักประตูห้องน้ำชายอย่างแรงแล้วพุ่งเข้าไปยืนหอบหายใจอยู่หน้ากระจก ใบหน้าของเขาแดงจัดเหมือนคนที่เพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนมา เขาก้มตัววักน้ำเย็นสาดหน้าอย่างไม่มีสติอยู่หลายครั้งเพื่อลดความร้อน
‘บ้าไปแล้ว’
ซังอูรู้ดีว่าอวัยวะเพศชายจะแข็งขึ้นมาเมื่อไหร่และเพื่ออะไร แต่เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองได้รับแรงกระตุ้นทางเพศตอนไหน การที่ท้องน้อยแข็งเกร็งและอวัยวะเพศหนักอึ้งจึงเป็นการทำงานผิดปกติของอวัยวะที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
ซังอูล้างหน้าอย่างไม่มีสติแล้วเงยหน้าขึ้น ในตอนนั้นเองประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดเข้ามา น้ำหยดจากคางของเขาหยดแล้วหยดเล่า เขาสบตากับแจยองผ่านทางกระจก
“เป็นอะไรของนาย”
ร่างกายของซังอูสั่นเล็กน้อย อีกฝ่ายขมวดคิ้วมองมา เขารู้สึกว่าแจยองในตอนนี้ดูคุกคามยิ่งกว่าตอนไหนๆ เมื่อฝ่ายนั้นก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว ซังอูก็ยื่นมือออกไปขวางคนตรงหน้าและเปิดปาก
“ไม่ครับ”
“อะไร”
“ผมไม่อยากไปดูหนัง”
ซังอูพูดออกไปตรงๆ เขาไม่ใช่เพศตรงข้ามเสียหน่อย ทำไมถึงได้มาชวนให้ไปดูหนังด้วยกันล่ะ? ข้อเสนอของแจยองทำให้โดมิโนประหลาดที่เพิ่งก่อตัวอย่างสลับซับซ้อนพังครืนลงมาในคราวเดียว ด้วยเหตุนั้น ค่ายคุ้มกันหัวใจที่ซังอูสร้างไว้ภายในจึงถูกเผาวอด
แจยองหรี่ตาจ้องมองซังอู
“เพราะเป็นฉันเหรอ? หรือไม่อยากไปดูกับผู้ชาย?”
“ทั้งคู่ครับ”
“จะตอบแทนที่ซ่อมคอมฯ ให้ไง มันถึงขั้นต้องล้มเก้าอี้แล้ววิ่งออกมาเลยเหรอวะ”
น้ำเสียงดุดันที่ไม่ได้ยินมาสักพักกลับมาอีกครั้ง ซังอูเปิดปากโดยอัตโนมัติแล้วพูดโต้กลับ
“รุ่นพี่ไม่มีหัวคิดเหรอครับ ผมต้องลำบากแค่ไหนเวลาอยู่กับรุ่นพี่ แล้วแบบนั้นมันจะเป็นการแสดงความขอบคุณได้ยังไงครับ”
“พูดแรงไปนะ อย่าให้มันเกินไปนักเลยน่า”
ท่าทีของแจยองเริ่มดูไม่ดี ความตึงเครียดที่ทำให้หวนนึกถึงวันแรกที่เจอกันหมุนวนอยู่ในอากาศ ในตอนนั้นแม้แจยองจะพูดจาหยาบคายและทำตัวเหมือนอันธพาลแต่ซังอูไม่รู้สึกกลัวสักนิด ทว่าตอนนี้ซังอูรู้สึกกลัวอีกฝ่ายที่พูดอย่างใจเย็น และมันไม่ใช่ความกลัวทั่วไป
‘อย่าเข้ามาใกล้ผม อย่าแตะต้องผม เลิกทำลายชีวิตประจำวันของผมสักที’
แจยองจ้องหน้าซังอูเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถากถางอย่างเย็นชา
“งั้นฉันจ่ายค่าจ้างเป็นเงินแล้วกัน เท่าไรล่ะ?”
“สิบล้านวอนครับ”
“ไอ้เวรนี่ทำตัวแบบนี้อีกแล้ว นายนี่ถึงจะพูดดีๆ แต่ก็มีนิสัยหมาๆ หลุดออกมาอยู่ดีว่ะ”
รอยยิ้มของแจยองดูเหมือนศัตรูมากกว่ามิตร วินาทีนั้น ความกลัวของซังอูเปลี่ยนเป็นความต่อต้าน
“ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่จำเป็นต้องตอบแทน กลับไปก่อกวนเหมือนวันแรกยังจะดีซะกว่า อย่ามาทำตัวแปลกๆ แบบนี้”
“ฉันทำอะไร”
“ทำไมต้องมากระซิบด้วยล่ะ!”
“งั้นจะให้ตะโกนในห้องสมุดหรือไง”
ซังอูเดินกระแทกไหล่แจยองแล้ววิ่งกลับไปที่ห้องอ่านหนังสือ บรรณารักษ์เบิกตากว้างมองมาคล้ายลังเลว่าจะเข้ามาขวางดีหรือไม่ เขากวาดทุกอย่างลงกระเป๋าอย่างลวกๆ ถือกระเป๋าไว้ในมือโดยไม่แม้แต่จะปิดซิปแล้วออกมาที่ประตู เขาวิ่งราวกับกลัวว่าจะมีใครตามมา แต่เบื้องหลังก็ไม่มีวี่แววอะไร
ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR! ERROR!
เขาได้ยินเสียงสัญญาณเตือนสีแดงในหัว เตือนว่าร่างกายของเขาเกิดปัญหาร้ายแรง อาการสาหัสถึงขั้นควรวิ่งไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้
[หัวใจ – มีอัตราการเต้นสูงผิดปกติเมื่อเทียบกับปริมาณการออกกำลังกาย
ผิวหนัง – แผ่ความร้อนสูง
มือ – สั่นตลอดเวลา
ปาก – ปากคอแห้ง
อวัยวะเพศ – …เชี่ยเอ๊ย]
เมื่อกลับถึงบ้าน ซังอูรู้สึกเวียนหัวจึงตรงไปที่เตียงทันที แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงศีรษะ
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อ 20 นาทีก่อนเรียกได้ว่าเป็นเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่สุดในชีวิตของเขา เหตุการณ์คล้ายๆ กันเคยเกิดขึ้นตอน ม.2 ครั้งหนึ่งเท่านั้น
ในตอนนั้นซังอูจินตนาการถึงสิ่งที่อยู่ใต้เสื้อสีขาวของหญิงสาวที่เดินผ่านไปพร้อมกลิ่นหอมที่โชยมาระหว่างทางไปโรงเรียน เวลานั้นภาพชุดว่ายน้ำของนางแบบสาวที่เขาเห็นที่ป้ายรถเมล์ผุดขึ้นมาในหัว หัวใจของเขาเต้นรัว และส่วนล่างก็เริ่มแข็ง
ซังอูรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายในทางวิทยาศาสตร์ แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับเขาด้วย เขารู้สึกอับอายราวกับตัวเองกลายเป็นสัตว์จึงหันปลายเท้าตรงกลับบ้าน สารภาพความจริงกับแม่ที่เพิ่งเลิกงานกลับมาในตอนเย็นและรู้สึกโล่งใจที่มันเป็นเรื่องธรรมชาติ
‘ลูกรู้หรือเปล่าว่ามีอะไรอยู่ในลูกอัณฑะของลูก’
‘มีอสุจิสองร้อยถึงห้าร้อยล้านตัวที่พร้อมสำหรับการสืบพันธุ์ครับ’
‘ใช่แล้ว ปกติมันจะสะสมไว้ในนั้นและปล่อยออกทางอวัยวะเพศเมื่อถูกกระตุ้นทางเพศ แต่ลูกยังเด็ก ยังไม่ถึงวัยที่จะมีเพศสัมพันธ์ เพราะฉะนั้นจนกว่าลูกจะเจอคนที่ยินยอมพร้อมใจอย่างชอบด้วยกฎหมาย ลูกสามารถกระตุ้นให้เกิดการหลั่งได้ด้วยการทำสิ่งที่คล้ายกับการมีเพศสัมพันธ์โดยใช้มือบีบอวัยวะเพศ สังคมมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสกปรก เพราะฉะนั้นลูกต้องทำตอนที่อยู่คนเดียวเท่านั้น อย่าทำในที่สาธารณะ ระวังอย่าให้อะไรกระเด็นลงพื้น และต้องล้างมือก่อนและหลังทำ’
‘เข้าใจแล้วครับ แต่มันจะทำให้ป่วยไหมครับ’
‘…ทำไมพูดอะไรไม่เป็นวิทยาศาสตร์แบบนั้น ถ้าเป็นผู้ชายที่สุขภาพดีจะเริ่มมีการหลั่งตั้งแต่อายุ 11 ปี และจะคงอยู่ไปตลอดชีวิต ลูกไม่ต้องกังวลหรอก’
หลังจากนั้นแม้ว่าจะเกิดเรื่องทำนองเดียวกัน ซังอูก็ไม่ได้ตื่นตระหนก โชคดีที่เขาสามารถควบคุมอวัยวะในร่างกายได้เป็นอย่างดี โดยส่วนใหญ่เขาสามารถป้องกันสถานการณ์ได้ล่วงหน้า และบางครั้งแม้ไม่ได้ควบคุม มันก็เข้าโหมด Sleep ไปเอง ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเจอสถานการณ์ที่ไม่สมควรแบบนี้มาก่อน
ซังอูเข้าใจว่าการแข็งตัวโดยมีเป้าหมายเฉพาะเจาะจงเป็นการแสดงออกถึงความปรารถนาของเพศผู้ที่อยากจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามตั้งครรภ์และสร้างทายาทรุ่นที่สอง แต่การมีปฏิกิริยากับผู้ชายที่ไม่มีมดลูกไม่ได้ตรงกับจุดประสงค์ของอวัยวะเลยสักนิด ‘ข้อผิดพลาด’ ที่ทำให้ซังอูเสียเวลาไปสองอาทิตย์ดูเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปจนถึงในร่างกายในที่สุด
[ชูซังอู – ผิดปกติ
เหมือนโถส้วมในห้องน้ำห้องที่ 2 ชั้น 4 คณะมนุษยศาสตร์]
ซังอูนอนทั้งวันโดยไม่ได้กินหรือดื่ม และใช้เวลาทั้งวันนั้นอย่างว่างเปล่า เขาสะเทือนใจมากกับความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ดั่งใจ ถึงขั้นคิดเรื่องดรอปเรียนอย่างจริงจัง การเรียนก็สำคัญ แต่ถ้าเขาปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกคงเกิดปัญหาที่ร้ายแรงกว่าการเลื่อนการจบการศึกษาออกไปหนึ่งเทอม
เขาไม่มีความมั่นใจที่จะเข้าเรียนในคาบเรียนของวันพรุ่งนี้ ถ้าจางแจยองมากอดคอ ลูบหัว หรือกระซิบข้างหูอย่างเปิดเผยอีก ร่างกายของซังอูอาจทำงานผิดพลาดเหมือนวันนี้ก็เป็นได้
ในวันนั้นซังอูปิดนาฬิกาปลุกในรอบปีและนอนดึกมาก
return 0;
วันต่อมา ต่อให้นาฬิกาไม่ปลุก ซังอูก็ยังคงตื่นเวลาเดิม เขาเจ็บปวดกับการเข้าเรียนไม่ได้ แต่ก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่เพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดที่ใหญ่กว่านั้น แม้จะเลยเวลาที่ต้องลุกจากเตียงแล้วเขาก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงในท่าเดิม ขณะที่นอนเล่นเกมมือถืออยู่ว่างๆ ก็ถึงเวลาเข้าเรียน แต่ซังอูไม่ขยับตัวสักนิด
10:00
ไม่รู้ว่าอาจารย์วิชา ‘Embedded System’ จะคิดอย่างไร เขาน่าจะจำได้ว่าในคาบแรกมีนักศึกษาคนหนึ่งนอนฟุบโต๊ะและวาดหนวดไว้ใต้จมูก ถ้าถึงขั้นขาดเรียน เขาคงคิดว่าน่าสมเพช
‘ยังไงก็จะดรอปเรียนอยู่แล้วนี่นะ’
10:10
ซังอูลองเสิร์ชหาวิธียื่นขอดรอปเรียน ซึ่งขั้นตอนนั้นง่ายกว่าที่คิด เขาจึงตัดสินใจจะจัดการให้เรียบร้อยในวันนี้เลย แต่เนื่องจากไม่มีหน้าไหนอธิบายว่าเวลาดรอปเรียนกลางคันต้องจัดการกับทุนการศึกษาทั้งหมดอย่างไร ดูเหมือนเขาคงต้องไปถามที่มหาวิทยาลัย
10:20
เขาดูแผนที่จะต้องปรับเปลี่ยนเพราะการดรอปเรียน เขาวางแผนไว้ว่าจะเรียนให้จบในครึ่งปีแรกของอายุยี่สิบหก และจะเข้าทำงานในบริษัทเกมของต่างประเทศในครึ่งปีหลัง ต่อให้ดรอปเรียน แผนก็ช้าไปแค่ครึ่งปีเท่านั้นจึงไม่เสียหายเท่าไร
นอกจากนี้ ปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นคือเขาจะไม่ได้ทำโปรเจกต์เกมในเทอมนี้ เดิมทีเขาวางแผนจะทำเกมแล้วปล่อยออกสู่ตลาดเพื่อใช้เป็นพอร์ตโฟลิโอหลักในการยื่นสมัครงานกับบริษัทเกม แต่ยังไม่สายเกินไป ขอเพียงหาดีไซเนอร์ได้ ถึงจะดรอปเรียนเขาก็ยังทำเกมได้
10:30
ซังอูเข้าเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยและอ่านประกาศรับสมัครดีไซเนอร์ที่เขาลงไว้อีกครั้ง ตอนนี้มันถูกดันไปอยู่ที่หน้า 30 แล้ว โพสต์ที่ไม่มีใครอ่านนี้มีคนแสดงความเห็นไว้มากมาย
[ความคิดเห็น]
[ความคิดเห็นของคุณ rless: เพื่อนนักศึกษาที่จะสมัครโปรเจกต์นี้ยังไม่ต้องติดต่อหาเพื่อนนักศึกษาชูซังอูตามประกาศ แต่ติดต่อผมก่อนนะครับ จางแจยอง เอกดีไซน์ 010-****-****]
[└ ความคิดเห็นของคุณเป็ดปักกิ่ง: รุ่นพี่จางแจยอง! ฉันติดต่อไปแล้วนะคะ^^]
[└ ความคิดเห็นของคุณชเวซูจิน: ติดต่อไปแล้วค่ะรุ่นพี่^0^]
[└ ความคิดเห็นของคุณ mingee03: อ๊ะ ช้าไปสินะคะ… แต่ยังไงก็ส่งข้อความไปนะคะ]
[└ ความคิดเห็นของคุณ Scap-jjangS: ปิดรับแล้วเหรอคะ? ㅠㅠ]
[└ ความคิดเห็นของคุณยูฮยอนจอง: รุ่นพี่จางแจยองก็ร่วมโปรเจกต์นี้ด้วยเหรอคะ??? ส่งข้อความไปแล้วนะคะ]
มีความคิดเห็นกว่าสิบโพสต์ที่บอกว่าติดต่อมาแล้ว แต่ซังอูกลับไม่ได้รับข้อความแม้แต่ข้อความเดียว เขาข่มความหงุดหงิดคัดลอกเนื้อหาในกระทู้ไปตั้งกระทู้ใหม่ แล้วลบกระทู้ที่ถูกจางแจยองก่อกวนทิ้ง ถ้าฝ่ายนั้นไปปล่อยข่าวลือเสียๆ หายๆ ในเอกดีไซน์จนเขาหาคนไม่ได้ เขาจะจ้างฟรีแลนซ์มืออาชีพแทน
[1] มาจากเนื้อเพลงเพลงชาติเกาหลีท่อนแรก ที่มีการแปลเป็นเนื้อภาษาไทยว่า “ตราบทะเลบูรพาแห้งเหือดไป ขุนเขาแพ็กตูไซร้ทลายสิ้น เทวาจักพิทักษ์แผ่นดินเราชั่วนิรันดร์”
YOU MAY ALSO LIKE
