Semantic Error ลอจิกของคุณมีปัญหานะครับ - บทที่ 28 Cyan #1
เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องประชุมก็พบว่าชูซังอูกำลังรออยู่แล้ว เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซซ์สีน้ำเงินกับกางเกงยีนส์สีเข้ม แจยองจงใจนั่งห่างจากอีกฝ่ายให้มากที่สุดและจ้องไปที่ปีกหมวกเพื่อเลี่ยงการสบตา
“วันนี้ไม่สายเท่าไรนี่ครับ”
“…”
“แค่สิบสองนาที”
ริมฝีปากของซังอูปรากฏรอยยิ้มหยันที่มุมปากข้างหนึ่งขณะที่แจยองเพียงแค่ยิ้มเจื่อน ไม่ตอบอะไร
แม้แจยองจะตะครุบข้อเสนอที่ไม่น่าเชื่ออย่างรวดเร็วแต่เขาก็กลุ้มใจมาก เขาจะเจอชูซังอูในสภาพนี้ได้ไหม ความสัมพันธ์นี้จะดำเนินไปทางไหน อย่างน้อยหยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่าไหม นั่นคือสาเหตุที่เขามาสายทั้งที่มาถึงมหาวิทยาลัยก่อนถึงเวลาประชุมหนึ่งชั่วโมง
“ผมเตรียมไว้ให้รุ่นพี่ครับ ทานเยอะๆ นะครับ”
ใช่แล้ว ซังอูซื้อขนมและน้ำเตรียมไว้ให้บนโต๊ะ ไม่สมกับเป็นอีกฝ่ายเอาเสียเลย ทว่าของกินแต่ละอย่างก็ดูไม่ธรรมดาอย่างบอกไม่ถูก น้ำข้าว ขนมมันเทศ มันฝรั่งทอดคลุกเนยน้ำผึ้ง ขนมยักกวา[1]จิ๋ว…
‘นี่มันงานแซยิดเหรอวะ’
แจยองหยิบขนมมันเทศใส่ปากหนึ่งชิ้นตามมารยาท
“ขอบใจนะ”
เขาเคี้ยวขนมแข็งๆ พลางแอบมองเงียบๆ ซังอูทำสีหน้าเย็นชาเหมือนคนที่เพิ่งพบกันครั้งแรก แจยองรู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย นี่ใช่คนที่ส่ายหางมาเกลี้ยกล่อมให้ทำเกมด้วยกันแน่หรือ เมื่อวานดวงตายังเป็นประกายแถมน้ำเสียงก็นุ่มนวลดีแท้ๆ เขาตาฝาดไปอย่างนั้นหรือ?
“ถ้าอยากทำงานกับผม โปรดระวังสองเรื่องนะครับ”
ซังอูเข้าประเด็นหลักทันทีโดยไม่บอกไม่กล่าว
“หนึ่ง ผมทนไม่ได้กับการไม่รักษาเดดไลน์ การเข้าประชุมสายก็เช่นกัน”
“…อือ”
“สอง ไม่อนุญาตให้ทำงานลวกๆ”
“…”
“ถ้าคิดว่าทำสองข้อนี้ไม่ได้ เชิญถอนตัวตอนนี้ได้เลยครับ”
แจยองชักจะควบคุมสีหน้าได้ยากขึ้นทุกที สมองของเขารู้ดีว่าชูซังอูไปหาถึงที่ทำงานเพียงเพราะต้องการ ‘ดีไซเนอร์ที่มีความสามารถ’ แต่หัวใจของเขากลับไม่ยอมรับ สำหรับแจยอง ซังอูไม่ใช่แค่ ‘นักพัฒนา[2]ที่มีความสามารถ’ ไม่รู้ว่าบรรยากาศแสนพิเศษของวันก่อนที่ทำให้ถึงกับเกิดอารมณ์ทางเพศมันหายไปไหนแล้ว
“ถือว่าไม่มีอะไรคัดค้านนะครับ”
ซังอูสรุปเอาเองเสร็จสรรพแล้วหยิบกระดาษ A4 ออกมาจากแฟ้ม หลังจากรับกระดาษมาจากฝ่ายนั้น แจยองถึงกับพูดไม่ออก
ตอนที่อีกฝ่ายพูดเหมือนจะสร้างเกมที่ยิ่งใหญ่ภายในสี่เดือน เขาคิดว่านั่นเป็นแค่การคุยโว เพราะไม่ว่าซังอูจะเก่งกาจแค่ไหน แต่นักศึกษาก็มีขอบเขตของนักศึกษา และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพัฒนาเกมในช่วงเวลาสั้นๆ ด้วยคนเพียงสองคน
แต่ไอ้เจ้าบ้านี่มันเอาจริง ในแผนงานของซังอูคำนึงถึงทุกกระบวนการอย่างละเอียด เริ่มตั้งแต่ Flowchart หรือผังงาน[3] ที่วาดไว้ในขั้นตอนของโครงการตลอดจนการ QA[4] หลังพัฒนา
“มันแน่นไปปะ โดยเฉพาะตารางของนาย”
แม้การเขียนแผนและการออกแบบจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การเขียนโปรแกรมก็ไม่ใช่เล่นๆ เลย ระยะเวลาสั้น มิหนำซ้ำยังวางแผนจะปล่อยบนระบบ iOS และแอนดรอยด์พร้อมกันอีก โดยเฉพาะเดือนสุดท้ายนี่เรียกได้ว่าซ้อมตาย ไหนจะเชื่อมต่อเซิร์ฟเวอร์ ทดสอบระบบเครือข่าย ทดสอบระบบรักษาความปลอดภัย ทดสอบประสิทธิภาพ ปรับปรุงประสิทธิภาพเพื่อการรองรับบนทุกอุปกรณ์ แจยองไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับการพัฒนาโปรแกรมเท่าไรนัก แต่แค่เห็นตัวหนังสือก็รู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าซังอูกลับพูดราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญ
“ผมโอเคนะครับ ตารางของฝั่งกราฟิกมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
แจยองขมวดคิ้ว ฝั่งดีไซน์ยังไม่ได้กำหนดแผนตายตัวจึงยังมีช่องว่างอยู่มาก แต่ในช่วงแรกการออกแบบตัวละคร ไอเทม และแผนที่ถูกกำหนดเป็นรายวัน ไม่รู้อีกฝ่ายเห็นดีไซเนอร์เป็นเครื่องขายของอัตโนมัติที่วาดดราฟได้ทุกวัน วันละสามชิ้นหรืออย่างไร
“งั้นถือว่าไม่มีปัญหาอะไร…”
นี่เป็นอีกครั้งที่ซังอูเปลี่ยนเรื่องตามอำเภอใจ เจ้าตัวนั่งกอดอกและสบตากับแจยอง วินาทีนั้นซังอูดูเหมือนหุ่นยนต์มากจริงๆ จนแจยองรู้สึกประหลาดใจ
“ส่วนแบ่งกำไรอยู่ที่ 8:2 ครับ ผม 8 รุ่นพี่ 2”
แจยองไม่ได้สนใจเรื่องผลประโยชน์อะไรนั่นแม้แต่น้อย โปรเจกต์ที่ยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้จนจบจริงหรือไม่นี้เป็นแค่ข้ออ้างเพื่อให้ได้เจอชูซังอูอีกครั้งเท่านั้น แต่แทนที่จะปล่อยผ่านไป เขากลับผลักดันตัวเองเข้ามาด้วยพลังอันเต็มเปี่ยมจึงรู้สึกว่าจำเป็นต้องกดพลังนั้นลงหน่อย
“พ่อค้าหน้าเลือดนี่หว่า”
“นี่ก็ให้เยอะแล้วครับ แผนงานก็มีหมดแล้ว แค่วาดเส้นสองสามเส้นมันจะไปยากอะไรล่ะครับ เอาเวลาที่เคยมาตามรังควานผมไปทำงานก็ได้แล้วนี่ครับ”
“ไอ้เวรนี่พูดไม่คิดอีกแล้ว”
ไม่ว่าจะตั้งใจยั่วโมโหหรือไม่ แต่ซังอูกำลังกระตุ้นแจยองและมองว่าเขาเป็นจิตรกรไส้แห้ง แจยองไม่คิดจะแพ้ เขานั่งกอดอกเอนตัวพิงพนักเก้าอี้
“ยังไม่ทันเริ่มเลยไม่ใช่หรือไง จะล่มตอนไหนก็ไม่รู้ แล้วจะมาพูดเรื่องส่วนแบ่งอะไรกัน แผนงานแบบนั้นฉันไม่คิดจะออกแบบด้วยซ้ำ”
แม้จะพูดออกไปอย่างรุนแรง แต่ซังอูก็ตอบกลับมาโดยไม่กะพริบตาสักนิด
“งั้นจะทำยังไงดีล่ะครับ”
“ก็แก้แผนสิวะ ไอ้นี่ ไม่ต้องมาถามฉัน”
“ถ้าเป็นรุ่นพี่จะแก้ยังไงครับ”
“ถ้าเป็นฉันก็รื้อใหม่น่ะสิ แผนงานแบบนี้จะทำได้ยังไง”
“โอเคครับ จะปรับเปลี่ยนแผนตรงนี้เลยคงจะยาก งั้นรุ่นพี่ไปแก้แผนมาก่อนการประชุมคราวหน้านะครับ ในเมื่อรุ่นพี่มีส่วนร่วมในการวางแผน ผมจะปรับส่วนแบ่งเป็น 5:5 ครับ”
“หา?”
ตกหลุมพรางเสียแล้ว แจยองต้องรับผิดชอบการเขียนแผนโดยไม่ทันตั้งตัว เขาอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ซังอูไม่เปิดโอกาสนั้นให้ เขายื่นเอกสารสรุปคอนเซปต์ตั้งต้นของเกมให้แจยอง เป็นเอกสารเดียวกับที่เคยเห็นก่อนหน้านี้
“ก่อนหน้านี้รุ่นพี่บอกว่ามันโคตรจะไม่น่าสนุกใช่ไหมครับ รุ่นพี่ก็ไปแก้ให้มันสนุกนะครับ ถ้าไม่ทำมาภายในการประชุมคราวหน้า ผมก็จะยึดแผนเดิมครับ กรุณาส่งแผนมาตามอีเมลที่เขียนไว้ตรงนั้นภายในเที่ยงคืนก่อนวันประชุมด้วยนะครับ”
แจยองเช็กตารางเวลาแล้วแค่นหัวเราะออกมา การประชุมครั้งต่อไปคือวันพรุ่งนี้ เพราะฉะนั้นเที่ยงคืนก่อนวันประชุมที่ว่าก็คืออีกเจ็ดชั่วโมงข้างหน้า
“…เป็นพวกชอบพาลหรือไงวะ?”
“ตารางแน่นแล้ว แบ่งเวลาให้กับการวางแผนมากเกินไปไม่ได้หรอกครับ”
ซังอูพูดอย่างเย็นชา ก่อนจะรวบเอกสารบนโต๊ะแล้วเก็บใส่กระเป๋า เขาลุกขึ้นโดยไม่สบตากับแจยอง การประชุมนี้มีชูซังอูเป็นเจ้าภาพ แจยองพอจะคาดเดาได้ว่ามันคงไม่เป็นเหมือนที่เขาคิด แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นทางการขนาดนี้
“จะไปแล้ว?”
“ผมมีเหตุผลที่ทำให้อยู่นานไม่ได้ครับ”
“ทำไม?”
“…ผมไม่อยากบอกครับ”
ซังอูไม่เคยเลี่ยงตอบคำถามด้วยท่าทีคลุมเครือแบบนี้มาก่อน แม้ว่าแจยองจะเป็นคนจับความรู้สึกได้ไว แต่เขาก็เดาไม่ออกว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงรีบจากไป ไม่ทันไรเขาก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องประชุม
‘ก็ดี โล่งอกเหมือนกันที่พูดแต่เรื่องงานแล้วก็จบ’
แจยองบ่นพึมพำในใจ ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดหวัง
“อ้อ ยังมีอีกเรื่อง…”
คำพูดของซังอูทำให้เขาเงยหน้าพรึ่บ ดวงตาที่ถูกปกคลุมด้วยเงาสีเข้มของปีกหมวกมองลงมาที่แจยอง
“ต่อไปกรุณาเลี่ยงการสัมผัสร่างกายโดยไม่บอกไม่กล่าวด้วยนะครับ เพราะผมไม่สะดวกใจอย่างมาก”
คำพูดนั้นไม่ได้พูดเพราะไปรู้อะไรมา แต่มันกลับแทงใจแจยองราวกับถูกจับได้ว่ามีความปรารถนาลับๆ ในขณะเดียวกันความภาคภูมิของเขาก็ถูกทำลายจนหน้าร้อนวูบ
“โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจับหัว จับข้อมือ และกระซิบข้างหู โปรดระวังด้วยนะครับ”
“แน่นอนครับ”
“งั้นเจอกันในการประชุมครั้งหน้านะครับ”
“พูดว่าพรุ่งนี้เถอะ พอบอกว่าการประชุมครั้งหน้าแล้วเหมือนห่างออกไปอีกสองสามวัน”
“เรื่องของผมครับ”
ซังอูพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้นแล้วออกไปเลย ในห้องประชุมที่ชูซังอูพูดตามอำเภอใจอยู่ฝ่ายเดียวแล้วจากไป แจยองนั่งอยู่ที่นั่นท่ามกลางขนมด้วยสีหน้าเหมือนถูกต่อยหนึ่งหมัด
‘นี่มัน…อะไรกันวะเนี่ย’
เขาไม่ได้สนใจเรื่องทำเกมมือถือ มันไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนถึงขั้นต้องฝืนเปลี่ยนเวลาในตารางงานที่แน่นขนัด ที่เขายอมรับข้อเสนอไร้สาระแท้จริงแล้วเป็นเพราะเขาเคลิ้มไปกับคำว่า ‘พี่’ ทว่า คนที่ปรากฏตัวในการประชุมกลับไม่ใช่รุ่นน้องผู้น่ารัก แต่ดันเป็นไอ้ปีศาจบ้างาน
‘โคตรไม่มีอารมณ์จะทำเลยแฮะ’
เพราะมัวแต่จัดการกับของกินที่ซังอูเตรียมไว้ แจยองจึงไปนัดมื้อค่ำสาย
⌘W[5]
“แค่สองคนภายในสี่เดือน? แถมเรียนไปด้วย?”
เพื่อนของเขานิ่วหน้า อีกฝ่ายคงไปเจอท่าใหม่มาจึงเท้าแขนกับโต๊ะพูล จรดไม้คิวแล้วแทงลูกออกไป ก่อนจะพลาดไปอย่างสวยงาม
“เป็นไปไม่ได้เลยเหรอวะ”
“ขึ้นอยู่กับคุณภาพว่ะ ถ้าใช้เอนจิ้นเก่งๆ แค่วันเดียวก็สร้างพวกเกมกาลาก้า[6]ได้แล้ว”
“ที่แน่ๆ กูรู้ว่าเขาเขียนโค้ดเก่ง ดูเหมือนจะคาดหวังกำไรเป็นสิบๆ ล้านเลยนะ”
“เห ไม่มีทางอะ มึงถูกต้มแล้ว”
“อ้อ งั้นเหรอ”
ได้ยินดังนั้นแจยองเพียงแต่ยิ้มนิ่งๆ และจับไม้คิวขึ้นมา เขาตั้งท่าอย่างถูกต้อง วางไม้คิวไว้ระหว่างนิ้วเตรียมจะแทงออกไป แต่แล้วก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อทำเอาสมาธิแตกกระเจิง เสียงแจ้งเตือนดังต่อเนื่องสองครั้ง แจยองจึงวางไม้คิวลงครู่หนึ่งแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดู
[เบอร์ที่ไม่ได้บันทึก: อีก 5 นาทีจะหมดเวลาครับ_23:55]
[เบอร์ที่ไม่ได้บันทึก: เห็นยังไม่ส่งเมลมาผมเลยมาเตือน_23:55]
แจยองเก็บมือถือลงในกระเป๋าด้วยสีหน้าหงุดหงิดรำคาญ เมื่อเห็นข้อความเขาก็พาลนึกถึงสีหน้าบูดบึ้งตลอดเวลาราวกับพวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันขึ้นมา
‘สำหรับนายคงไม่ใช่เรื่องใหญ่สินะ’
แจยองกำไม้คิวแน่นเกินความจำเป็น เขาตั้งท่า หมุนลูกบอลสีขาวแล้วแทงออกไปอย่างแรง ลูกบอลสีขาวไถลไปชนลูกบอลสีแดงจนมันกลิ้งไปทั่วโต๊ะ แล้วลงหลุมไปอย่างง่ายดาย
“โห…ฟลุ๊กปะ”
“ความสามารถเว้ย ไอ้นี่”
ถึงตาของฝ่ายเพื่อนอีกครั้ง คราวนี้เจ้าตัวก็แทงลูกในท่าที่ดูดีที่สุดเช่นเคยพลางเอ่ยถาม
“มึงบอกว่าเด็กนั่นเป็นรุ่นน้องเอกกูสินะ ชื่ออะไรวะ”
“ชูซังอู”
“ไม่รู้จักว่ะ แต่ก็นะ อยู่ปีสูงแล้ว ถ้ารู้จักเด็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็แปลก”
“ห่างกันแค่สองปีเถอะ มึงก็น่าจะรู้จักนะ… เด็กใหม่ในงานรับน้องตอนปีสามที่บอกว่า ‘ผมดื่มเก่งครับ แต่ผมไม่อยากดื่มเหล้าที่รุ่นพี่ให้’”
“อ๋อ ไอ้สุดโต่งนั่น? จะว่าไปก็นึกออกละ แม่งเขียนโปรแกรมอย่างเทพ แต่มันจะทำงานเป็นทีมได้เหรอวะ”
‘กูก็ว่างั้น’
แจยองแทงลูกต่อโดยไม่ตอบอะไร รุ่นน้องที่ทำงานเป็นทีมไม่เป็นกับรุ่นพี่ที่มีอารมณ์เพราะถูกเรียกว่าพี่ เขาคิดว่านี่เป็นการรวมตัวที่โคตรเท่ เขาแทงลูกอย่างแรงอีกครั้ง ลูกพูลกลิ้งเป็นวงโคจรซับซ้อนแล้วลงหลุมไปอย่างหวุดหวิด ดูเหมือนจะโชคดีอย่างที่เพื่อนว่า
“วันนี้มึงไม่เบานี่หว่า”
ขณะกำลังอ้าปากจะตอบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น แจยองนิ่วหน้าพลางหยิบอุปกรณ์สื่อสารที่ทำตัวเอะอะมะเทิ่งขึ้นมา เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกอีกแล้ว เห็นได้ชัดว่าคิดจะกดดันให้บันทึกไว้ แจยองเลือกตัดสายทิ้ง
พวกเขามีสมาธิอยู่กับการเล่นพูลโดยไม่พูดอะไรกันชั่วขณะหนึ่ง แม้เพื่อนจะไล่ตามมาติดๆ แต่ดูเหมือนว่าการเดิมพันในเกมนี้อย่างไรแจยองก็เป็นฝ่ายชนะอย่างสบายๆ ไม่นานก็มีโทรศัพท์เข้ามาอีกครั้ง แจยองคิดว่าเป็นชูซังอู แต่เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอคราวนี้กลับเป็นเบอร์ของโทรศัพท์แบบมีสาย ที่ห้องของซังอูไม่มีทางมีโทรศัพท์แบบนั้น และบางครั้งคุณตาของเขาที่ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือก็ชอบโทรมาจากโรงแรมหรืออะไรทำนองนั้น แจยองจึงกดรับ
“สวัสดีครับ”
[ผมชูซังอูครับ]
“…”
[ผมโทรมาเพราะเห็นว่าเที่ยงคืนแล้วแต่ยังไม่มีเมลเข้ามาน่ะครับ มีเหตุผลอะไรที่ทำให้ส่งงานตามกำหนดไม่ได้หรือเปล่าครับ]
น้ำเสียงแห้งห้วนดังกระทบหู ที่จริงแค่ตอกกลับไปว่าไม่อยากทำก็จบแล้ว แต่แจยองกลับทำตัวไม่เด็ดขาดเพียงเพราะอีกฝ่ายคือชูซังอู
“เอ่อ ยุ่งๆ นิดหน่อยน่ะ”
[รุ่นพี่ครับ]
“ว่า”
[ผมได้ยินเสียงลูกพูลครับ]
น้ำเสียงราบเรียบนั้นไม่มีแววของการตำหนิ แต่แจยองกลับพูดไม่ออก
“เอาไปให้พรุ่งนี้ก็ได้นี่หว่า”
[ต่อไปช่วยรักษาเวลาด้วยนะครับ]
เขาได้ยินเสียงเด็กร้องไห้แหวกผ่านความเงียบของซังอู ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไปยืมโทรศัพท์ของบ้านข้างๆ ไอ้เด็กหัวดื้อนี่
“แค่นี้นะ”
[ครับ]
แจยองเก็บมือถือลงในกระเป๋าแล้วถอนหายใจออกมา สถานการณ์ตอนนี้คือเขาไม่อยากทำงานแต่ก็ถอนตัวไม่ได้ เขาถึงกับหมดความสนใจที่จะเล่นเกมต่อ
“อันนี้เดี๋ยวกูจ่ายเอง ไปก่อนนะ”
“โหย ‘ไรวะ ไม่‘หนุกเลย”
แจยองปล่อยเพื่อนบ่นอย่างเบื่อหน่ายอยู่ตรงนั้นแล้วตรงกลับบ้าน
[ฉันเริ่มทำงานที่เธอทิ้งไปแล้ว_02:47]
– [ฮันซูยอง: เป็นไง??_02:47]
[ถามจริง?_02:48]
– [ฮันซูยอง: 555555555555555_02:49]
– [ฮันซูยอง: 555555_02:49]
– [ฮันซูยอง: เราไปดื่มกันเมื่อไหร่ดีจ๊ะ แจยอง^^_02:49]
[อย่างน้อยก็อธิบายมาว่าทำไมโครงร่างออกมาเป็นแบบนั้น_02:53]
– [ฮันซูยอง: นายคิดว่าฉันทำให้มันเป็นแบบนั้นตั้งแต่แรกหรือไง?? เดฟคืออย่างดื้อ เขาบอกให้ฉันแก้ใหม่หมด ฉันก็เลยแก้ตามที่เขาบอกไงล่ะ^^; นายเองก็ช่วยแก้ให้มันเข้าที่เข้าทางทีนะ คิดซะว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี_02:54]
[ไสหัวไปเลยไป_02:55]
– [ฮันซูยอง: ขอโทษจ้า~~_02:55]
เขาไม่รู้เลยว่าควรจะเริ่มแก้โครงร่างของ ‘ยอดมนุษย์ผัก’ ตรงไหน ระหว่างที่ทำนั่นทำนี่ในตอนดึกๆ แจยองก็รู้สึกโกรธอยู่ลึกๆ เขาเริ่มเครียดหลังจากรับโปรเจกต์ที่ยากจะแก้ไขมาทำต่อ ทั้งยังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากใจที่เขาเริ่มมองชูซังอูในเชิงชู้สาว
‘เชี่ยเอ๊ย นี่มันไม่ใช่แล้ว’
ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ควรทำ แต่เขาก็ทนเห็นงานสภาพเละเทะโดยมีชื่อของตัวเองแปะอยู่ไม่ได้ แต่ถ้าจะวางคอนเซปต์ใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง และเขาก็ไม่มีแรงจูงใจจะทำด้วย หมอนั่นมีอะไรดี ทำไมเขาต้องทำอย่างเต็มที่เพื่อคนที่เห็นเขามีค่าน้อยกว่าขี้เล็บเท้าของตัวเองด้วย
ชูซังอู… เมื่อนึกถึงหมอนั่นขึ้นมา แจยองก็ถอนหายใจอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเขามาติดอยู่กับคนไร้มนุษยธรรมที่คิดว่าการออกแบบเสกได้ในวันเดียวได้อย่างไร
‘ไม่อยากเห็นหน้าแต่ก็อยากเห็นว่ะ’
จุดยืนของแจยองไม่ชัดเจน เขาควงปากกาอย่างหงุดหงิด ใจหนึ่งไม่อยากทำเลยสักนิดแต่ก็ไปประชุมมือเปล่าไม่ได้ ด้วยเหตุนั้นแจยองจึงดึงปลอกปากกา
⌘W
[1] ยักกวา (약과) ขนมทอดชนิดหนึ่งของเกาหลี ขนมที่ทำขึ้นโดยนวดผสมน้ำผึ้ง น้ำมัน แป้งและพิมพ์ในแม่พิมพ์ให้เป็นรูปร่าง จากนั้นนำไปทอดหรือเจียวในน้ำมัน
[2] นักพัฒนา (Developer) โดยทั่วไปอาจเข้าใจว่านักพัฒนากับโปรแกรมเมอร์เป็นตำแหน่งเดียวกัน แต่โดยเนื้องานแล้วจะมีความแตกต่างกันอยู่ โดยนักพัฒนาจะรับผิดชอบตั้งแต่การออกแบบซอฟต์แวร์ (หรือโปรแกรม) การวางแผนพัฒนาซอฟต์แวร์ ตลอดจนการเขียนซอฟต์แวร์ ในขณะที่โปรแกรมเมอร์รับผิดชอบการเขียนซอฟต์แวร์เป็นหลัก
[3] Flowchart ผังงานรูปภาพที่ใช้แสดงแนวคิด ตลอดจนขั้นตอนหรือทิศทางการทำงานของโปรแกรม และเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้มองเห็นภาพรวมของโปรแกรม ทำให้สามารถเขียนโปรแกรมได้ง่ายยิ่งขึ้น
[4] การประกันคุณภาพ หรือ Quality Assurance: QA หมายถึงการกระทำที่มีการวางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างมีระบบ เพื่อให้เกิดความมั่นใจได้ว่าผลิตภัณฑ์หรือบริการจะมาสามารถตอบสนองความต้องการทางด้านคุณภาพได้ตามตกลง
[5] ⌘W สัญลักษณ์ ⌘ คือปุ่ม command (cmd) ของ Macbook และ iMac คำสั่ง ⌘+W = ปิดหน้าต่าง ในที่นี้ผู้เขียนนำมาใช้คั่นฉาก เหมือน return 0;
[6] เกมกาลาก้า เกมที่ให้ผู้เล่นควบคุมยานอวกาศซึ่งจะอยู่ทางด้านล่างของหน้าจอ ในแต่ละด่านศัตรูจะค่อยๆ บินเข้ามาในหน้าจอและจัดขบวนเพื่อรอโจมตีผู้เล่น
YOU MAY ALSO LIKE
