Semantic Error ลอจิกของคุณมีปัญหานะครับ - บทที่ 58 <1000> #5
แต่ถึงแม้จะเสร็จไปแล้ว ส่วนกลางลำตัวของอีกฝ่ายกลับยังคงตั้งตรงชี้ฟ้าอยู่เช่นเดิม หลังจากวัดขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางด้วยตาเปล่า ซังอูก็นึกตกใจที่เจ้าสิ่งนั้นเคยเข้ามาในร่างกายของตน พอเห็นแจยองหยิบถุงยางชิ้นใหม่มาแกะ เขาก็เดินบนเข่าเข้าไปจับแขนของคนตรงหน้าไว้
“ไม่เอาแบบนี้แล้ว เปลี่ยนมาทำข้างนอกเหมือนคราวก่อนเถอะครับ”
“ทำไมล่ะ ไม่เอาอะ ยังไม่ทันได้ทำดีๆ เลย”
“ทำไม่ได้ไม่ใช่เรื่องผิดนะครับ แค่ทำสิ่งที่ทำได้ดีกว่าก็ได้แล้ว”
“ใครว่าทำไม่ได้ล่ะวะ!”
แจยองตวาดลั่นด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงจัดก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
“เพราะมันแน่นเกินไป แล้วก็นาย…เซ็กซี่เกินไปต่างหาก”
“ลองคิดดูนะครับ อะไรที่มันแคบมันก็ไม่มีทางขยายออกได้ แล้วอะไรที่เซ็กซี่มันก็เลิกเซ็กซี่ไม่ได้ไงครับ”
อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอพลางมองซังอู ท่าทางที่ดูสบายๆ กลับมาอีกครั้ง
“แต่ฉันเสร็จไปรอบหนึ่งแล้ว น่าจะโฟกัสอย่างอื่นได้แล้วล่ะ”
แจยองว่าพลางฉีกซองถุงยางชิ้นใหม่โดยที่ซังอูไม่มีโอกาสห้ามปราม อีกฝ่ายจับส่วนปลายแล้วสวมเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาชิด
“ขอโอกาสอีกครั้งเถอะนะ”
“…”
“แค่ห้านาที”
ทั้งที่ถึงคราวจะต้องปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ทว่าสีหน้าของแจยองนั้นดูจริงจังเกินไป ซังอูจึงหลงกลสายตาที่แน่วแน่นั้น
“…งั้นแค่ห้านาทีนะครับ”
ไหนๆ ก็ล่มไม่เป็นท่า ทนต่ออีกห้านาทีก็คงไม่ต่างกันเท่าไร ซังอูล้มตัวลงนอนตามเดิม คิดเพียงว่าถ้าอีกฝ่ายชอบถึงขนาดนั้นก็จะยอมให้ทำอีกครั้งก็แล้วกัน
สิ้นเสียงบีบหลอดเจล แจยองก็ทาบทับลงมาอีกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้อีกฝ่ายจับซังอูพลิกไปอีกทาง พอขยับตัวตามแรงนั้น เขาก็มาอยู่ในท่านอนคว่ำในที่สุด
“…รุ่นพี่?”
ซังอูหันไปมองด้านหลังด้วยสังหรณ์ใจไม่ดี แต่แจยองกลับทาบทับลงมาด้านหลังแล้วค่อยๆ สอดใส่เข้ามาแทนคำตอบ ซังอูกัดฟันแน่นอีกครั้งแล้วเริ่มนับถอยหลังจากสามร้อย อาจเพราะนี่เป็นครั้งที่สอง เขาจึงไม่รู้สึกเจ็บและอึดอัดเท่าครั้งแรก ถ้าเข้ามาจนสุดแล้วอาจจะดีขึ้นด้วยซ้ำ พอคิดได้ดังนั้นซังอูก็เอาแต่เฝ้ารอ แต่แจยองกลับไม่ยอมสอดเข้ามาให้สุด
แจยองแนบอกลงบนแผ่นหลังของซังอูแล้วเริ่มขยับกายเนิบนาบ คล้ายกับกำลังเขียนตัวหนังสือและคล้ายกับกำลังข่วนผนัง ต่างจากเมื่อครู่ที่เอาแต่กระแทกกระทั้นเข้ามา เมื่อเดาจากท่าทางที่หมอบคว่ำราวกับสัตว์และโครงสร้างของอวัยวะภายในแล้ว ซังอูก็เข้าใจจุดประสงค์ของอีกฝ่ายทันที
ตอนที่นับถึงสองร้อยยี่สิบสี่ ซังอูกคิดว่าตนเริ่มจะชินกับจังหวะการขยับแล้วจึงนับเลขอย่างวางใจ แต่แล้วซังอูที่อยู่ในท่าสองมือค้ำกับเตียงก็หลุดเสียงครางออกมาโดยไม่รู้ตัว
“อา…”
นั่นเป็นเพราะปลายมนของแท่งเอ็นไปครูดสะกิดโดนบางจุดเข้า ซังอูเม้มปากแน่นและพยายามนับเลขถอยหลังต่อไป 220… 219… 218…
“อึก...”
“ซังอูยา ยังนับเลขอยู่หรือเปล่า”
“สองร้อยสิบห้าแล้วครับ ไม่ต้องห่วง– อื้อ…”
แจยองกอดเอวเขาไว้แน่นแล้วกระแทกแรงขึ้น คราวนี้ก็โดนจุดนั้นอีกแล้ว ซังอูกำผ้าปูแน่นโดยอัตโนมัติ แอบคิดว่าอาจจะแค่บังเอิญแต่แล้วอีกฝ่ายก็แทงเข้ามาที่จุดเดิมอีกครั้ง
“ผ่านมาครึ่งทางแล้วเป็นอะไรไป พอแค่นี้ไหม”
ซังอูไม่อาจตอบคำถามนั้นได้ พอคิดจะตอบ ความรู้สึกแปลกๆ ก็จะแทรกเข้ามาจนต้องกัดฟันไว้แน่น ถ้าเมื่อกี้คือการสำรวจอย่างช้าๆ มาตอนนี้แจยองเริ่มการขุดค้นอย่างจริงจังแล้ว มันเป็นความรู้สึกดีที่ฝังลึกและไม่รุนแรง ต่างจากความรู้สึกในยามกระตุ้นที่อวัยวะเพศโดยตรง เป็นความรู้สึกที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต
“อะอื้อ… อะ อา…”
ความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินบรรยายตีรวนขึ้นมาเป็นระยะๆ แม้จะกัดปากกักเสียงร้อง แต่พอวางใจว่าเจ้าสิ่งนั้นออกไปแล้ว มันก็จะถูกดันกลับเข้ามาทันทีจนเขาเผลออ้าปากอยู่เรื่อย
“เดี๋ยวก่อนครับ… เดี๋ยวก่อน อึก...”
“ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไร”
“ช้า… ช้าๆ… ไม่สิ เร็วๆ…”
ซังอูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เขาหลับตาแน่น พยายามดึงสติของตัวเองไว้ไม่ให้ไหลไปกับความสุขสมที่แปลกใหม่ ถึงอย่างนั้นอีกใจก็อยากปล่อยตัวไปกับความรู้สึกนั้น ไม่รู้เลยว่าใจจริงตนต้องการอะไรกันแน่
แจยองวางคางไว้บนไหล่ของซังอูแล้วบดเบียดร่างกายให้แนบชิดกันยิ่งขึ้น ฝ่ามือที่เคยไล้วนอยู่บริเวณหน้าอกและลำคอเคลื่อนผ่านแก้มขึ้นไปกำเส้นผมของซังอูไว้ จากนั้นวิธีการสวนสะโพกของอีกฝ่ายก็ค่อยๆ ตรงไปตรงมายิ่งขึ้น แจยองควานหาและกดจุดที่ทำให้แขนของซังอูสั่นระริกราวกับล็อกพิกัดแล้วโจมตีฉับพลัน จากนั้นก็เพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ
“อือ อื้อ อึก... อา!”
ซังอูพยายามเกร็งแขนพยุงตัวเองไว้ แต่ไม่ว่าจะพยายามปิดปากอย่างไรก็ไม่สามารถกลั้นเสียงร้องที่ระเบิดออกมาจากภายในได้ ยังไม่ทันตั้งรับคลื่นอารมณ์ลูกแรก คลื่นอีกลูกก็ตามมา ซังอูเริ่มถูกคลื่นนั้นซัดอย่างไร้ทางต่อต้าน จังหวะการเคลื่อนไหวถี่รัวยิ่งขึ้น จากที่นับเลขหนึ่งครั้งต่อวินาที ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไม่มีเวลามานับเลขแล้ว
“อะ อ๊ะ ฮาา!”
ปากของเขาส่งเสียงร้องแปลกๆ ออกมา เป็นเสียงที่ไม่มีทางหลุดออกมาในยามปกติเด็ดขาด ลมหายใจที่กระทบอยู่ข้างหูเริ่มรุนแรงขึ้นทุกที จากนั้นแจยองก็งับใบหูพลางกดแก่นกายเข้ามาอย่างแรงจนมิดลำ ซังอูรู้สึกถึงความสุขสมที่จุกถึงหน้าท้องและหวีดร้องออกมาเสียงหนึ่ง
แขนที่คอยพยุงร่างกายได้อย่างดีมาตลอดสั่นเทาจนซังอูทรุดลงในที่สุด แม้จะพยายามยันตัวลุกขึ้นมาอีกครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ ซังอูหมดแรงจะค้ำร่างตัวเองไว้ ปล่อยให้แก้มและไหล่แนบกับเตียงพลางหายใจหอบถี่ จนกระทั่งแจยองทิ้งน้ำหนักตัวลงมากอดจากด้านหลังพร้อมกระซิบข้างหู
“เป็น…อะไรไป ให้หยุดไหม”
ซังอูส่ายหน้าทั้งที่ยังนอนคว่ำอยู่ แม้ร่างกายจะรู้สึกแปลกๆ แม้จะทรมานจนน้ำตาแทบไหลพราก แต่เขาไม่อยากให้หยุดมากกว่า มากกว่านี้ เร็วกว่านี้ แรงกว่านี้ ซังอูกัดฟันกรีดร้องอยู่ในใจ
จู่ๆ แจยองก็หยุดชะงัก ซังอูซึ่งคุ้นเคยกับความสุขสมที่โถมเข้ามาอย่างต่อเนื่องแล้วถึงกับหงุดหงิดขึ้นมาในทันใดและหันขวับไปมองด้านหลัง แจยองถอนตัวออกไปแล้วจับซังอูพลิกตัวนอนหงาย
อีกฝ่ายเคลื่อนกายกลับเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว จัดท่าทางให้ขาทั้งสองข้างของซังอูพาดอยู่บนไหล่ ใช้มือแหวกบั้นท้ายแล้วสอดใส่ตัวตนกลับเข้ามาอีกครั้ง
แจยองครางออกมาแล้วโน้มตัวลงมางับริมฝีปากของซังอู ซังอูจับแขนทั้งสองข้างของแจยองไว้แน่น หลับตาพลางกัดฟันทนรับความอึดอัดตอนที่ท่อนเนื้อแข็งแกร่งแทรกตัวเข้ามาเป็นครั้งที่สาม
แจยองกระทำรุนแรงตั้งแต่เริ่มต้น เขากดเข้ามาทีเดียวสุดโคนจนเนื้อกระทบเนื้อเกิดเสียงดังเฉอะแฉะ จากนั้นก็ขยับร่างกายส่วนล่างอย่างรุนแรงและเริ่มปลุกอารมณ์อีกครั้ง หยาดเหงื่อหยดลงมาจากปลายจมูกของแจยอง สีหน้านั้นดูจริงจังจนเหมือนกำลังโกรธ
“อ๊ะ อา อือฮึก... อึก เชี่ย เดี๋ยวก่อนครับ…”
ซังอูไม่รู้จะทำอย่างไรจึงกอดคอแจยองไว้แน่น แจยองกดฝ่ามือเข้ากับแก้มของเขาก่อนจะสอดนิ้วที่หมดความอดทนเข้ามาในโพรงปาก ซังอูงับนิ้วมือคนตรงหน้าไว้อย่างแรงเพื่อไม่ให้ตัวเองถูกความรู้สึกที่เป็นการหลอมรวมกันระหว่างความทรมานกับความสุขสมดูดกลืน พายุแห่งแรงปลุกเร้าที่ได้ประสบพบเจอเป็นครั้งแรกทำให้ร่างกายเปียกโชก ขณะเดียวกันเขาก็ยกสะโพกรับโดยอัตโนมัติ ยิ่งเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเท่าไร ความกระหายก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น
ซังอูอึดอัดจนต้องเอามือกอบกุมแก่นกายของตัวเองแล้วรูดรั้งถี่รัวเพื่อบรรเทาความต้องการที่จุดติดขึ้นมาเบาๆ อย่างเสียวซ่าน ทั้งยังมีแต่จะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง สัญลักษณ์ความเป็นชายที่ร้อนขึ้นอย่างผิดปกติสั่นระริกตอบรับการกระตุ้น ราวกับว่าหากได้รับการลูบคลำอีกเพียงเล็กน้อย เขาก็จะได้สัมผัสกับความสุขสุดยอด
แต่จู่ๆ แจยองก็คว้ามือของซังอูที่กำลังขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็วไปประสานนิ้วเข้าด้วยกัน และทำกับมืออีกข้างแบบเดียวกัน ซังอูจึงทำอะไรไม่ได้
“ปล่อยครับ แฮ่ก... ปล่อย!”
ซังอูออกแรงดิ้นแต่แจยองก็ใช้ร่างกายกดทับไว้ อีกฝ่ายเพียงแค่ขยับสะโพกพลางจ้องหน้าซังอูเงียบๆ เท่านั้น ก่อนจะตัดสินใจโจมตีที่จุดเดิมอีกครั้ง และทุกครั้งที่ถูกกระแทกที่จุดนั้นภาพตรงหน้าก็วูบวาบไปหมด ความต้องการทางเพศที่เคยต่อต้านทุกสิ่งพุ่งขึ้นสูงราวกับติดปีก ร่างกายของซังอูบิดเร่าด้วยความต้องการที่จะปลดปล่อยเดี๋ยวนี้
“เชี่ยเอ๊ย บอกให้ปล่อยไง!”
“แฮ่ก...แฮ่ก... ทำไมทำตัวไม่สุภาพแบบนี้ล่ะ ขืนยังพูดจาหยาบคาย…ฉันหยุดนะ”
เพราะมือถูกจับไว้ไม่ให้แตะต้องส่วนนั้นได้ ซังอูจึงได้แต่ขยับบั้นท้ายแทน เขาไม่อาจอดทนรอจังหวะที่คนด้านบนสอดใส่กลับเข้ามาได้จึงจับจังหวะแล้วสวนสะโพกเข้าหาอีกฝ่ายก่อน เสียงครางกระเส่าดังตัดผ่านอากาศ ผิวเนื้อกระทบผิวเนื้อจนเกิดเป็นระลอกคลื่น เสียงเฉอะแฉะดังก้องห้องขนาดเล็ก ลมหายใจรุนแรงระเบิดออกมาจากปอดราวกับคนวิ่งมาราธอน ซังอูบีบมือแจยองไว้แน่นและกัดไหล่ของอีกฝ่าย
“ให้ตาย แม่ง… จะบ้าตายอยู่แล้ว”
แจยองกระซิบท่ามกลางเสียงครวญครางและเสียงหอบหายใจ ไหนบอกว่าห้ามพูดคำหยาบ ตัวเองก็พูดอยู่แท้ๆ คนด้านบนโน้มตัวลงมากดจูบที่ลำคอของเขา
“แฮ่กๆ…”
“ซังอูยา แฮ่ก... ความผิดฐานทำให้คนเสียสติจำคุกกี่ปี”
“แฮ่ก... ฮื่อ… อึก... เฮือก!”
“หืม? ว่าไง ไอ้ตัวดี ฉันถามว่า…ทำให้คนเป็นบ้าต้องเสียค่าปรับเท่าไร”
เสียงครวญครางของแจยองแตกพร่าอยู่ข้างหู อีกฝ่ายปล่อยข้อมือของซังอูให้เป็นอิสระ แล้วยื่นมือไปคว้าส่วนกลางลำตัวของเขาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยเมือกลื่น จากนั้นซังอูก็อ้าปากหวีดร้องออกมาอย่างเสียการควบคุม
เสียงนั้นฟังดูไม่เหมือนเสียงของเขา ไม่มีทางเป็นเสียงของเขาไปได้ ร่างกายที่ถูกรุกล้ำด้วยอวัยวะเพศของผู้ชายและรู้สึกดีไปกับการรุกล้ำนั้นจนมัวเมานี้ก็ไม่มีทางเป็นร่างกายของเขา ทว่าซังอูไม่ได้สนใจ เขาสนใจเพียงว่าแรงปลุกเร้าทั้งหลายกำลังมุ่งไปสู่ปลายทาง
“พูด…อะไร…”
“ชูซังอู นาย…เซ็กซี่เป็นบ้า”
แจยองกระซิบข้างหูพร้อมกระแทกแก่นกายเข้ามาจนมิดลำและส่งซังอูถึงจุดสุดยอด
เขาเห็นปลายทางของการปลุกเร้าแล้ว ซังอูหลับตาแน่น ของเหลวที่อัดแน่นอยู่ภายในราวกับลาวาที่ได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ท่ามกลางภาพสีดำตรงหน้ามีพลุแห่งความใคร่ส่องประกายวูบวาบ แม้จะหลับตาอยู่แต่กลับพร่ามัวด้วยแสงสว่างจ้า ซังอูไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
“แฮ่ก...แฮ่ก...”
แจยองถอนกายออกทำให้เกิดเสียงประหลาด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อ่อนเพลียเกินกว่าจะมารู้สึกกระดากอาย และเหนื่อยล้าเพราะความสุขสมมากพอกัน ร่างกายของแจยองคล้ายเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางเพศตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางรู้สึกพอใจได้ขนาดนี้
“บวมมากเลยแฮะ”
ซังอูรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงแว่วมาจากที่ไกลๆ ความรู้สึกแปลบปลาบยังคงแล่นอยู่ที่ปลายนิ้วมือ ซังอูจ้องมองนิ้วมือที่ชุ่มเหงื่อด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ
สติค่อยกลับเข้าร่างอย่างช้าๆ เขามองนาฬิกาที่บอกเวลา 4:58 น. ด้วยความสงสัยว่ามันเสียหรือเปล่า และเห็นส่วนนั้นของแจยองที่ยังคงตั้งตระหง่านด้วยแรงอารมณ์รางๆ แม้ต่อมาจะรู้สึกเหนียวตัว แต่เขากลับไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกนิ้ว ในอารมณ์แบบนี้เขาไม่อยากทำอะไรเลย
“ง่วงแล้วใช่ไหม เปลี่ยนผ้าปูแล้วค่อยนอนนะ”
ซังอูกะพริบตา ท่ามกลางความมืดนั้นแจยองมาพร้อมกับผ้าปูผืนใหม่ที่ถูกพับเป็นสี่เหลี่ยม แทนที่จะลุกขึ้น ซังอูกลับอ้าแขนออกกว้างไปทางอีกฝ่าย พอแจยองยอบกายนั่งลง ซังอูก็โอบรอบคอดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดแล้วหลับตาไปทั้งอย่างนั้นทันที
“ซังอู”
“…”
“หลับแล้วเหรอ”
เหลือเวลานอนอีกแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง แค่ซังอูตื่นมาจนถึงตีห้าได้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ตอนที่แจยองถามว่า “หลับแล้วเหรอ ไอ้เด็กลามก” เขาก็เหมือนจะหลับไปแล้วจริงๆ
YOU MAY ALSO LIKE
