Semantic Error ลอจิกของคุณมีปัญหานะครับ - บทที่ 57 <1000> #4
ริมฝีปากของแจยองเคลื่อนตัวลงไปถึงหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว ซังอูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่อนล่างเหลือแต่กางเกงในตั้งแต่เมื่อไหร่ อีกฝ่ายสัมผัสเล้าโลมไปทั่วทุกที่ มีก็เพียงแก่นกายที่ขยายใหญ่เท่านั้นที่ยังไม่ถูกแตะต้องราวกับจะแกล้งกันจนน่าโมโห ขนาดบอกให้พอและเริ่มขั้นตอนต่อไปได้แล้ว เจ้าตัวก็ไม่ฟังกันเลย
“พอ...บอกให้พอไงครับ”
แจยองไม่ตอบ แต่กลับใช้ฟันกัดสีข้างจนซังอูเผลอหวีดร้องออกมา ซังอูชักจะหงุดหงิดจึงผุดลุกขึ้นนั่ง เห็นดังนั้นแจยองก็ตกใจ
“ถอดสิครับ”
ซังอูดึงเสื้อเชิ้ตของแจยองขึ้นลวกๆ แม้แต่กระดุมก็ไม่ได้ปลด เมื่อร่างกายที่ถูกปั้นมาอย่างดีเผยตัวออกมา ลมหายใจก็เริ่มกระชั้นถี่ แจยองขยำเสื้อปาออกไปไกลๆ แล้วมองมาที่ซังอู ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร แต่ซังอูกลับรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หน้าอกแบนราบของแจยองเองก็ขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงเช่นกัน
เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่กระทั่งไหล่ของคนตรงหน้าก็ยังดูกว้างกว่า ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้มีอารมณ์กับร่างกายนี้ ถ้ามีรสนิยมแบบนี้ ทำไมตอนอยู่โรงเรียนมัธยมชายล้วน หรือแม้แต่ตอนเกณฑ์ทหารถึงไม่เกิดอะไรขึ้น? ระหว่างที่ซังอูกำลังตั้งคำถามมากมายอยู่ในหัว แจยองก็ลุกพรวดขึ้น
แจยองก้าวฉับๆ ไปที่ผนังห้องเพื่อปิดไฟแล้วกลับมา พอแสงไฟจากหลอดไฟดับลงทุกอย่างก็ถูกปกคลุมด้วยความมืด มีเพียงแสงสลัวที่ลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างเท่านั้นที่มอบความสว่างให้กับพวกเขา ซังอูกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า ระหว่างที่แจยองเดินกลับมาก็ก้มหยิบถุงยางกับเจลหล่อลื่นที่หล่นอยู่ตามพื้นมาด้วย ก่อนจะถอดกางเกงโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี แล้วปีนกลับขึ้นมาบนเตียงโดยสวมเพียงกางเกงใน
ชายหนุ่มผู้อยู่ท่ามกลางความมืดกะพริบตาช้าๆ พอเขาเผยอปาก จูบที่อ่อนโยนที่สุดก็ทาบทับลงมา เขาปิดเปลือกตาลงโดยอัตโนมัติ ในตอนนั้นเองแจยองก็โอบแผ่นหลังของซังอูและดันให้นอนลงอีกครั้ง ก่อนจะกอบกุมแก่นกายของซังอูซึ่งพร้อมแล้วสำหรับการมีเพศสัมพันธ์ไว้เบาๆ อีกฝ่ายหัวเราะอย่างซุกซน ก่อนจะกระซิบถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“เจ้านี่ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ”
“เนื้อเยื่อ…”
“ฉันผิดเองที่ถาม ไม่ต้องพูดแล้ว”
แจยองถอดกางเกงในของตัวเองออกแล้วฉีกซองถุงยาง ซังอูจงใจไม่มองภาพที่อีกฝ่ายกำลังสวมใส่เครื่องป้องกันเพราะรู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวมันจะเข้ามาทางไหน ไม่มองตรงๆ คงจะดีต่อสภาพจิตใจมากกว่า
“ใส่ถูกแน่นะครับ ไม่ได้กลับด้านใช่ไหม”
“อือ”
“ไล่อากาศตรงปลายออกแล้วเหรอครับ”
“คิดมากขนาดนั้นทำไมไม่มาใส่เองล่ะ”
แจยองแกะถุงยางอนามัยอีกอันก่อนจะสวมไว้ที่นิ้ว พอเห็นอีกฝ่ายบีบเจลลงไปบนปลายนิ้ว ซังอูก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมา แต่ก็ทำได้แค่กัดปากแล้วหุบขาเข้าหากัน
แจยองดึงกางเกงในของซังอูลงด้วยมือข้างเดียวโดยไม่สนใจท่าทางนั้นแล้วทาบร่างทับลงมา จากนั้นก็จูบราวกับตั้งใจจะเบนความสนใจของซังอูออกจากส่วนล่าง ในระหว่างที่จูบจนสติพร่าเลือน นิ้วของแจยองก็แทรกเข้ามาในร่าง เขาไม่รับรู้อะไรอีกเลยนอกจากความรู้สึกแปลกปลอมที่รุนแรง
แจยองยังคงกวาดเรียวลิ้นไปทั่วโพรงปากของซังอู ในขณะเดียวกันก็บีบเจลเพิ่มและขยับปลายนิ้วปัดป่ายไปทั่ว ซังอูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใช้ลำแขนโอบรอบคอของแจยองไว้ ในเมื่อเจ้าตัวบอกว่าเคยทำมาก่อน เขาจึงคิดว่าจะลองเชื่ออีกฝ่ายดู ถ้าไม่ใช่คนมีประสบการณ์ เขาคงไม่ยอมให้ทำเรื่องอันตรายๆ แบบนี้ด้วย
“ซังอูยา”
แจยองกระซิบ นิ้วมือยังคงขยับไม่หยุด ซังอูรู้สึกประหม่าจนไม่สามารถตอบอะไรได้
“จะทำตัวสงบเสงี่ยมแบบนี้ต่อไปหรือไง”
“ถึงเวลาเดี๋ยวก็รู้เองแหละครับ”
พวกเขาโต้ตอบกันราวกับคนโง่ ความรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างกายทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น แบบนี้คงไม่ใช่แค่นิ้วเดียวแล้ว แจยองขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ ซังอูนิ่วหน้าพลางเกาะแขนอีกฝ่ายไว้แน่น
“เจ็บไหม”
“ทำต่อไปครับ ผมอดทนเก่ง”
เขารู้สึกว่าข้างในกำลังถูกถ่างออก ขณะที่กล้ามเนื้อถูกขยายความรู้สึกไม่สบายตัวก็ยิ่งเพิ่มขึ้น แจยองพูดอย่างใจเย็นราวกับไม่ได้กำลังสอดนิ้วเข้ามาในช่องทางหลังของคนอื่นอยู่
“ไม่ได้ทำเพื่อให้เจ็บซะหน่อย”
“ถ้าหมายถึงทฤษฎีที่คนเราสามารถรู้สึกดีได้ด้วยการกระตุ้นต่อมลูกหมากล่ะก็ ผมรู้อยู่แล้วล่ะครับ เพราะมันเป็นวิธีที่ใช้ในการรักษาโรคเกี่ยวกับทางเดินปัสสาวะ”
หลังจากปล่อยให้เสียงเหนอะหนะดำเนินไปสักพัก นิ้วมือของแจยองก็หมุนคว้านแล้วกดเข้ากับบางจุด ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่างชั่ววูบ จากนั้นอีกฝ่ายก็ถอนนิ้วออกไป ซังอูรู้ว่ามีอะไรบางสิ่งที่มีปลายมนๆ แตะที่บั้นท้าย แม้จะเป็นเรื่องที่คาดไว้แล้ว แต่ก็ยังอดเสียวสันหลังวูบไม่ได้ ซังอูพยายามจะผลักอกของแจยองออกทั้งที่หัวสมองขาวโพลน แต่กลับถูกบดเบียดแนบชิดยิ่งกว่าเดิม
“เดี๋ยวก่อนครับ ขอผมวัดเส้นผ่านศูนย์กลางก่อน”
“…อย่าพูดอะไรแบบนั้นในสถานการณ์แบบนี้ได้ไหม”
“ลำไส้ตรงมันไม่มีความยืดหยุ่นนะครับ ถ้าเกิดพลาดขึ้นมา…”
“ฉันไม่ทำให้เจ็บหรอกน่า”
แจยองไม่ยิ้มแม้สักนิด ซังอูเองก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายเครียดไม่น้อยไปกว่าตน ฝ่ามือของซังอูชื้นไปด้วยเหงื่อจากความกังวล เขาคิดอย่างจริงจังว่ายอมแพ้เสียตั้งแต่ตอนนี้คงยังไม่สายเกินไป ทว่าสิ่งที่มีขนาดใหญ่จนนิ้วมือเทียบไม่ติดก็ชำแรกปากทางเข้ามาแล้ว ซังอูเม้มปากแน่นอย่างอดทนแต่กู่ร้องเสียงดังอยู่ในใจ หลังจากเข้ามาได้เพียงนิดเดียว แจยองก็นิ่วหน้าแล้วถอนตัวออกไป ฝ่ายนั้นบีบเจลหล่อลื่นลวกๆ แล้วดันอวัยวะเพศที่ชุ่มโชกไปด้วยเจลเย็นกลับเข้ามาอีกครั้ง
ซังอูกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้มีเสียงอะไรหลุดออกไป เขาอดทนต่อความเจ็บปวดเก่งก็จริง แต่นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน แน่นอนว่ามันจึงไม่ง่ายเลย
แจยองจับมือของซังอูประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน เจ้าตัวก้มมองส่วนที่เชื่อมต่อกันอยู่ แล้วค่อยๆ ขยับกายทะลวงมาข้างหน้าอย่างช้าๆ อีกฝ่ายใช้มือสัมผัสใบหูของซังอูและบดเบียดริมฝีปากรุนแรงกว่าปกติ ซังอูนอนแน่นิ่ง อ้าปากค้าง หยุดหายใจเหมือนตายไปแล้ว หัวสมองขาวโพลน ในขณะที่หัวใจกลับเต้นถี่รัว เหมือนประสาทสัมผัสทั้งหมดไปรวมอยู่ที่ส่วนล่าง ดูเหมือนมันจะถูกดันลึกเข้ามาเรื่อยๆ แต่ไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะไปสุดที่ตรงไหน แจยองขบกัดริมฝีปากของซังอู
“นายตั้งใจใช่ไหม”
“อะไร…ครับ”
อีกฝ่ายหายใจแรงพลางตอบกลับมาทีละคำ
“ขอร้องล่ะ…ช่วย…ผ่อนคลายหน่อย จะขาดแล้ว”
“…”
“เอาล่ะ ใจเย็นๆ นะ… ลองคิดถึงสิ่งที่นายชอบดูสิ…จะได้ผ่อนคลาย รถแบ็คโฮอะไรนั่นไง”
“พูดบ้าอะไรวะเนี่ย”
ซังอูตอบกลับอย่างหัวเสีย น้ำเสียงที่แหบพร่าอย่างมากบ่งบอกถึงความกังวลใจ จางแจยองอาจจะยังมีอารมณ์เล่นมุกได้อยู่ แต่ซังอูนั้นไม่ใช่ แม้ว่าเรื่องนี้จะเริ่มต้นขึ้นเพราะเขาเป็นฝ่ายอนุญาตเอง แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นแค่เรื่องบ้าๆ เท่านั้น
แจยองเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วสบตากับซังอู ใบหน้านั้นเหยเกอย่างไม่น่าเชื่อ
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ”
“เจ็บฉิบหายเลย”
“อะไรกันครับ? ใครกันแน่ที่ควรเจ็บกว่ากัน”
“ไม่รู้โว้ย ก็มันเจ็บอะ”
“อ่า…”
ซังอูนึกอยากร้องไห้ขึ้นมา
“รีบทำให้มันเสร็จๆ ไปเถอะครับ”
“โว้ย แม่ง… แหกตาดูเอาเองสิวะ มันยังเข้าไปไม่ถึงครึ่งเลยเนี่ย จะให้ทำบ้าอะไรล่ะ”
ซังอูส่ายหน้า ไม่อยากเห็นภาพอะไรแบบนั้นเลยสักนิด ตามทฤษฎีได้ยินมาว่าฝ่ายรับควรจะเจ็บกว่า แต่ไม่รู้ทำไมถึงกลับกันแบบนี้ ดูเหมือนจะมีอะไรสักอย่างผิดพลาด ซังอูดันไหล่ของแจยองพลางเอ่ย
“ไม่เห็นจะรู้สึกดีเลย เอาออกเถอะครับ”
แจยองส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วโอบรอบคอของซังอูไม่ยอมปล่อยพลางตอบ
“ไม่ได้ ไม่เอา”
“เอาออกตอนผมที่ยังพูดดีๆ เถอะครับ”
“ถ้างั้น… นายลองท่องค่าพายดูไหม ถ้าท่องได้ถึงร้อยหลักแล้วจะเอาออกให้”
“…คิดว่าทำไม่ได้เหรอครับ”
“เร็วสิ”
‘บ้าหรือเปล่าเนี่ย’
ซังอูแค่นหัวเราะ แต่สีหน้าของแจยองกลับดูจริงจัง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราต้องมาท่องค่าพายทั้งๆ ที่มีอวัยวะเพศของคนอื่นเสียบคาอยู่ที่ช่องทางหลัง แต่ถ้าไม่ทำ จางแจยองก็คงไม่ยอมแพ้ เขาจึงเปิดปาก
“ก็ได้ครับ 3.1415926…”
ถ้าแค่ร้อยหลักคงใช้เวลาไม่เกินสองนาที พอคิดว่าทนอีกนิดเดียวเรื่องบ้าๆ นี้คงจะจบลง เขาก็สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย ซังอูหลับตาลงพลางท่องตัวเลขที่ปรากฏขึ้นมาในหัว
“535897… อะ อึก!”
แต่แจยองที่เคยอยู่นิ่งกลับแทรกตัวเข้ามาในช่องทางแคบในทันใด พอซังอูหยุดพูด อีกฝ่ายก็หยุดขยับ พอเขม้นมอง แจยองก็ทำหน้าซื่อๆ พลางว่า
“เปล่า ไม่มีอะไร ท่องต่อสิ”
“932…38… อะ อ๊ะ…”
“ท่องต่อสิครับ”
“46… ฮึก... เดี๋ยวครับ หยุด…”
“ซังอูยา ลืมไปแล้วเหรอ ไหนว่าท่องได้พันหลักไง”
“พันยี่สิบสี่หลัก… อ๊า!”
เขากลั้นเสียงร้องเอาไว้ไม่อยู่ เผลอเมื่อไหร่แจยองก็จะดันแก่นกายเข้ามา แถมคราวนี้ไม่ได้เข้ามาทีละนิดด้วย ขนาดที่ใหญ่โตเกินกว่าค่าที่ยอมรับได้แทรกเข้ามาในร่างกายจนช่องทางขยายแล้วตอดรัดอย่างแนบแน่น ซังอูหลับตาแน่นน้ำตาคลอหน่วย
“เจ็บ เจ็บครับ”
แม้จะโดนทุบไหล่แต่แจยองก็ไม่สนใจ เอาแต่ขยับสะโพกสอดท่อนเอ็นเข้ามา
“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”
“เป็นสิครับ ดูให้หน่อยครับว่าเลือดออกหรือเปล่า เร็วสิครับ”
ซังอูไม่กล้าดูเองจึงเร่งให้อีกฝ่ายช่วยดูให้ แจยองถอนหายใจแล้วก้มลงมองด้านล่างก่อนจะส่ายหน้าอย่างแรงแล้วอิงหน้าผากกับลำคอของซังอู
“ผมว่าแบบนี้คงไม่ได้แล้ว พอแค่นี้แล้วทำอย่างอื่นเถอะครับ”
“แม่งเอ๊ย… อย่าเพิ่งสิ”
แจยองเหลือบตาขึ้นมองมาแล้วบีบเจลลงตรงจุดที่เชื่อมต่อกันอยู่ เขาถอนส่วนกลางกายออกไปเล็กน้อย ทาเจลหล่อลื่นจนชุ่มแล้วกลับเข้ามาอีกครั้ง แต่การสอดใส่คราวนี้รุนแรงจนร่างกายสั่นสะท้าน
ซังอูยึดไหล่ของแจยองไว้แน่น เขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่อนุญาตให้อีกฝ่ายทำเรื่องแบบนี้ สิ่งที่ดูเป็นไปไม่ได้อัดแน่นอยู่ในช่องทางของซังอู เขากัดฟันแน่นเพราะไม่อยากส่งเสียงครวญครางออกไป
แจยองใช้ฝ่ามือยันร่างกายส่วนบนขึ้น จากนั้นก็ก้มลงมองซังอูแล้วเริ่มขยับสะโพกช้าๆ คนด้านบนกัดริมฝีปากด้วยสีหน้าเหยเก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้รู้สึกดีแม้แต่น้อย ว่าแล้วเชียว ผู้ชายด้วยกันมันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
‘อยากให้มันจบลงเร็วๆ แล้ว’
ตอนนี้ซังอูต้องการเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ถ้าทำให้อีกฝ่ายมีอารมณ์มากขึ้น บางทีเจ้าตัวอาจจะเสร็จเร็วขึ้น ซังอูกุมแก้มทั้งสองข้างของแจยองแล้วดึงรั้งเข้าหาตัวเอง พอเขาจูบที่ริมฝีปาก แจยองก็หยุดเคลื่อนไหวแล้วทิ้งตัวลงบนอกของซังอูก่อนจะหายใจเข้าออกทางปากอย่างแรง อกขยับขึ้นลงอย่างหอบถี่
“ทำไมไม่ทำล่ะครับ เจ็บเหรอ”
แจยองไม่ตอบ แต่กลับเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย มองซังอูด้วยสายตาเลื่อนลอย ซังอูลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ แม้จะไม่ได้รู้สึกดีอย่างที่คาดหวังไว้ แต่การที่ร่างกายได้แนบชิดกันโดยไม่มีเสื้อผ้ากั้นก็ทำให้ใจเต้นแรง
ซังอูปรับลมหายใจแล้วเอื้อมมือไปสัมผัสต้นขาชื้นเหงื่อของแจยอง ไล้ปลายนิ้วขึ้นมาจนมาจนถึงบั้นเอว ทำเอาแจยองตัวสั่นระริก ซังอูโอบรอบคอของอีกฝ่ายแล้วแนบริมฝีปากกับใบหูก่อนจะกระซิบเสียงทุ้ม
“พี่ครับ ไหนบอกว่าอยากมีเซ็กซ์กับผมไง รีบทำสิครับ”
แจยองขมวดคิ้วมุ่นแล้วจู่ๆ ก็ทิ้งน้ำหนักลงบนร่างของซังอู ขณะที่ซังอูได้แต่นอนกะพริบตาปริบๆ โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แจยองก็ถอนแก่นกายออกไปอย่างหัวเสีย
“เชี่ยเอ๊ย ทำไมจู่ๆ ถึงทำตัวแปลกไปล่ะวะ”
“…”
แจยองถอดถุงยางออก มัดปากถุงแล้วโยนทิ้ง เสร็จไปแล้วหนึ่ง
YOU MAY ALSO LIKE
