กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1117.4 เซียนตำรำเด็กหนุ่มเล่มหนึ่ง

เมื่อสำมพันปี ก่อนในโลกมนุษย์มีเจียวหลงอยู่มำกมำยนับไม่ ถ้วน วังมังกรใต้ทะเลและบนบกยิ่งนำนก็ยิ่งมีมำกขึ้นเรื่อยๆ ศำลบุ๋ นต้องเปิดตำรำเล่มหนึ่งเพื่อพวกเขำโดยเฉพำะถึงจะได้ แต่กระนั้น เจียวหลงก็ยังยำกจะเปลี่ยนสันดำน ตัดแบ่งพื้นที่ตั้งตนเป็ นรำชำ ชอบกวำดค้นสมบัติล้ำค่ำเพื่อตอบสนองควำมปรำรถนำส่วนตัวของ ตัวเอง พวกลูกหลำนมังกรที่นอนเสวยสุขอยู่บนสมุดคุณควำมชอบ ทำเรื่องชั่วร ้ำยยำกจะกำรำบ ไม่ยอมอยู่ในพันธนำกำรของสิ่ง ศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขำสำยน้ำ ต่อสู้กับเซียนกระบี่ของแต่ละฝ่ ำย สร ้ำง คลื่นลมก่อมรสุมสรรพชีวิตมอดม้วย สุดท้ำยแม้ภำยนอกจะเหมือน ปรองดองแต่ภำยในกลับแตกแยกจำกศำลบุ๋นแล้ว

โดยไม่ทันรู ้ตัวก็จมเข้ำสู่สภำพกำรณ์ที่ “สวรรค์ชิงชัง

ต้องรู ้ว่ำเซียนกระบี่ยุคโบรำณทั้งหลำยเหล่ำนั้น ยกตัวอย่ำงเช่น พูดถึงแค่ในอำณำเขตของสู่โบรำณ ตอนแรกก็ไม่ใช่เพื่อไปหำสมบัติ แต่เป็ นเพรำะทนมองต่อไปไม่ไหวจริงๆ

ลู่เฉินที่มองดูเหมือนไม่สนใจฝึกบำเพ็ญตนเอำแต่ล่องเรือออก ทะเลก็เคยโน้มน้ำวพวกรำชำมังกรยุคโบรำณที่ตำแหน่งเทพสูงที่สุด เหล่ำนั้นว่ำพวกเจ้ำควรสงบเสงี่ยมควรปรับปรุงตัวได้แล้ว ไม่อย่ำงนั้น ควันธูปจะขำดสะบั้น

ไม่เชื่อ

และบำงทีก็อำจเป็ นเพรำะเป็ นปัญหำสะสมลึกเหมือนโรคเรื้อรัง ยำกจะเยียวยำ พวกรำชำมังกรที่ผ่ำนศึกเดินขึ้นฟ้ ำครั้งนั้นมำ ต่อให้ คิดอยำกจะท ำอะไร แต่ถึงอย่ำงไรก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอให้พลิกฟื้น สถำนกำรณ์

หวังหมินเอ่ยอย่ำงเป็ นกังวลว่ำ “พวกเขำต่ำงก็เป็ นผู้ฝึกกระบี่ คน หนึ่งคือสิบสี่เฒ่ำ อีกคนคือเซียนกระบี่หนุ่มที่ทั้งตัวของเขำและภูมิ หลังของเขำต่ำงก็แข็งแกร่ง มำปะทะกันก็ง่ำยที่จะแตกหักกันเพียง เพรำะพูดไม่เข้ำหูกันค ำเดียว”

แม้เขำจะได้ตบะขอบเขตและควำมทรงจ ำของชำติก่อนกลับคืน มำแล้ว แต่จิตใต้สำนึกก็ยังเรียกตัวเองเป็ นคนในท้องถิ่นของถ้ำ สวรรค์หลีจูด้วยควำมภำคภูมิใจ

ส่วนเฉินผิงอันก็ยิ่งเป็ นบุคคลที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มคนรุ่นเยำว์ ของบ้ำนเกิด หวังหมินไม่อยำกให้คนหนุ่มที่เป็ นเช่นนี้เจอกับอุปสรรค บนมหำมรรคำ แล้วก็ต้องหม่นหมองดับประกำยแสง เลือนหำยไป ท่ำมกลำงฝูงชนนับแต่นี้

มีสภำพกำรณ์ที่คล้ำยคลึงกับผู้ฝึกตนใหญ่บำงคนของธวัลทวีป

นักพรตเก๋อยิ้มเอ่ย “ฟังจำกน้ำเสียงคือลำเอียงเข้ำข้ำงเฉินผิงอัน มำกกว่ำหรือ?”

หวังหมินมีสีหน้ำภำคภูมิใจอยู่หลำยส่วน ยิ้มเอ่ยว่ำ “ข้ำไม่สนิท กับสหำยชิงจู่สักหน่อยไม่เคยเจอหน้ำกันด้วยซ้ำ แต่ปีนั้นอยู่ในเมือง เล็ก ข้ำก็เป็ นคนที่เห็นดีในตัวของเฉินผิงอันมำตั้งแต่แรกแล้ว ไม่แน่ ว่ำอำจถือเป็ นหนึ่งในคนแรกสุดเลยก็ได้นะ?”

นักพรตเก๋อพยักหน้ำยิ้มเอ่ย “เจ้ำขุนเขำเฉินเห็นผินเต้ำที่ไม่เคย เจอหน้ำกันมำก่อน อย่ำงมำกก็คงเรียกขำนว่ำผู้อำวุโสหรือไม่ก็เก๋อ เซียนจวินตำมมำรยำท แต่ได้กลับมำเจอกับเจ้ำอีกครั้งกลับต้องเรียก ขำนเจ้ำว่ำท่ำนปู่เว่ยด้วยควำมจริงใจ”

สุสำนเทพเซียนที่อยู่นอกเมืองเล็ก ทุกวันนี้โฉนดที่ดินยังอยู่ใน มือของตระกูลเว่ย

ต่อให้สกุลซ่งต้ำหลีจะอยู่บนจุดสูงสุดของรำชสำนักที่หนึ่งแคว้น ก็คือหนึ่งทวีป แต่ก็ไม่ได้ท ำให้สกุลเว่ยตรอกเถำเย่ต้องล ำบำกใจใน เรื่องนี้ ไม่ได้บังคับซื้อบังคับขำยให้ฝ่ำยหลังมอบโฉนดที่ดินมำให้

เพียงแค่เพรำะรำยละเอียดวิชำกำรกักมังกรของถ้ำสวรรค์หลีจู มำจำกมือของหวังหมินในอดีตชำติ เป็ นเหตุให้อำณำเขตของสุสำน เทพเซียนก็คือค่ำตอบแทนที่เว่ยเปิ่นหยวนในชำติต่อมำสมควรได้รับ

ตอนนั้นอำจำรย์ออกคำสั่งข้อหนึ่ง บอกให้เขำไปรับศิษย์น้อง อย่ำงเว่ยเปิ่นหยวนแห่งตรอกเถำเย่ นักพรตที่พันไม่ควรหมื่นไม่ควร ไม่ควรที่จะถูกมรรคำเรื่องห้ำธำตุหยินหยำงกับโจวจื่อมำกที่สุด

อันที่จริงหวังหมินในอดีตชำติไม่ใช่ลูกศิษย์ผู้สืบทอด เป็ นแค่ลูก ศิษย์ที่ไม่ได้รับกำรบันทึกชื่อของอำจำรย์ซำนซำนจิ๋วโหวเท่ำนั้น

และนี่ก็เป็ นปมในใจของหวังหมินพอดี เขำอยำกจะพิสูจน์ตัวเอง อย่ำงมำกว่ำตัวเองมีคุณสมบัติพอจะเป็ นลูกศิษย์ผู้สืบทอดได้

เซี่ยโก่วดูแคลนพวกนักพรตในโลกทุกวันนี้ นำงรู ้สึกว่ำผู้หลอม ลมปรำณในปัจจุบัน จิตแห่งกำรแสวงหำมรรคำไม่แข็งแกร่งมำกพอ

แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด มีข้อยกเว้นอยู่เหมือนกัน

เพรำะก่อนหน้ำนี้ศิษย์พี่เก๋อแพร่งพรำยควำมลับสวรรค์ หวังหมิ นจึงบ่นว่ำ “อวี๋เจินเหรินคิดอย่ำงไรกันแน่ ไฉนถึงดึงดันจะให้เฉินผิง อันมำลุยน้ำขุ่นบ่อนี้ เศรษฐีที่ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยกลัดกลุ้มกับค ำว่ำเงิน แค่ยืมเงินเล็กน้อยเท่ำนั้นเอง ในใจกลับไม่สบอำรมณ์อย่ำงนั้นหรือ?”

นักพรตเก๋อเอ่ยสัพยอก “อย่ำงศิษย์น้องน่ะเรียกว่ำยืนพูดไม่ปวด เอว เจ้ำลองเป็ นคนที่ให้ยืมเงินพวกนั้นดูบ้ำงสิ?”

หวังหมินพูดกลั้วหัวเรำะเสียงดัง “หำกว่ำข้ำมีเงินเหรียญทองแดง แก่นทองหลำยร้อยหรือถึงพันเหรียญ ข้ำก็คงให้เขำยืมไปนำนแล้ว”

นักพรตเก๋อถำม “ศิษย์น้องเจ้ำมีหรือ?”

หวังหมินเอ่ย “ข้ำไม่มีถึงได้พูดอย่ำงนี้ไงล่ะ ก็แค่ผลประโยชน์ที่ ได้มำเปล่ำๆ”

นักพรตเก๋อยื่นฝ่ ำมือข้ำงหนึ่งออกมำ “บังเอิญนัก ที่ข้ำมีเงิน เหรียญทองแดงแก่นทองห้ำร ้อยเหรียญพอดี ข้ำให้เจ้ำยืมก่อน แล้ว เจ้ำค่อยเอำไปให้เฉินผิงอันยืม พวกเรำมำคุยเรื่องดอกเบี้ยกันไว้ก่อน แล้วเจ้ำค่อยไปคุยเรื่องดอกเบี้ยกับเฉินผิงอันดีไหม? จะขำดทุนหรือ ได้กำไร พวกเรำสองพี่น้องมำอำศัยควำมสำมำรถของตัวเองกัน?”

หวังหมินปัดมือของศิษย์พี่กลับไป ผลคืออีกฝ่ ำยไม่ยอมขยับ ยัง ค้ำงไว้อยู่อย่ำงนั้น

นักพรตเก๋อยิ้มบำงๆ “ทำงฝั่งของภูเขำเจินอู่ได้แสดงท่ำทีแล้ว ศิษย์น้องเจ้ำที่เป็ นผู้อำวุโสบ้ำนเกิดเดียวกันที่มองออกก่อนใครว่ำเจ้ำ ขุนเขำเฉินมีอนำคตบนมหำมรรคำจะไม่แสดงท่ำทีบ้ำงหรือ?”

หวังหมินยิ้มเงื่อน “ไม่สู้แค่เคำรพอยู่ไกลๆ ก็พอ”

นักพรตเก๋อหดมือกลับมำ “ถ้ำอย่ำงนั้นก็พบกันครึ่งทำง สกุลเว่ย สำมำรถคืนสุสำนเทพเซียนผืนนั้นไปให้กับสกุลซ่งต้ำหลีได้แล้ว”

หวังหมินพยักหน้ำ “ศิษย์น้องจะเขียนจดหมำยส่งไปให้ที่บ้ำน บรรพบุรุษตรอกเถำเย่ทันที”

นักพรตเก๋อพึมพ ำกับตัวเองว่ำ “เฉินชิงหลิวสนิทสนมกับภูเขำ ลั่วพั่ว คือเรื่องจริง”

หำไม่แล้วเขำก็ไม่มีทำงดื่มเหล้ำกับเฉินหลิงจวินไปหลำยมื้อ ขนำดนั้น

เจียวน้ำแม่น้ำอวี้เจียงในอำณำเขตของแคว้นหวงถึงอย่ำง เด็กชำยชุดเขียว ทุกวันนี้เป็ นเจียวน้ำขอบเขตก่อกำเนิดที่เดินลงน้ำ ส ำเร็จแล้ว ผู้ถวำยงำนของภูเขำลั่วพั่วกลับไม่กล้ำเขียนชื่อไว้ในหน้ำ แรกที่ว่ำงเปล่ำของรวมเล่มคนผ่ำนทำง

หำกยังรวมนักพรตตำบอดเจี่ยเฉิงที่ถูกเฉินชิงหลิวสิงร่ำงใน ช่วงแรกสุด และยังมีสำรถีป๋ ำยหมำง ลูกศิษย์ลัทธิขงจื๊อเฉินจั๋วหลิวอีก สองคนที่อุตรกุรุทวีป ก็พอจะประสมประเสให้นั่งกันเต็มโต๊ะได้แล้ว

พวกเขำล้วนเป็ นสหำยรักสหำยสนิทที่เฉินหลิงจิวนพบเจอใน ยุทธภพบ้ำนตัวเอง

ทุกครั้งที่นักพรตเก๋อคิดถึงเรื่องนี้ จินตนำกำรถึงภำพฉำกนี้ก็ มักจะรู ้สึก…พูดไม่ออกอยู่เสมอ

บนทะเลกว้ำงใหญ่ แสงสีเขียวเปล่งวำบ

จิตแห่งมรรคำของนักพรตเก๋อสั่นสะเทือน สูดลมหำยใจเข้ำลึก หนึ่งที

หวังหมินที่รู ้ผลดีผลเสียก็ยิ่งตึงเครียดมำกกว่ำ

เฉินชิงหลิวมำถึงบนยอดเขำในพริบตำเดียว สะบัดชำยแขนเสื้อ ยิ้มเอ่ยสัพยอกว่ำ “นักพรตอย่ำงพวกเจ้ำสองคนเป็ นกังวลกับเรื่องใน โลกโลกีย์กันขนำดนี้เลยหรือ?”

นักพรตเก๋อถำม “ได้เจอกับเจ้ำขุนเขำเฉินแล้วหรือ?”

เฉินชิงหลิวพยักหน้ำ “เจอแล้ว”

หวังหมินถำม “ว่ำอย่ำงไร?!”

เฉินชิงหลิวยิ้มตำหยีย้อนถำม “หำกจำไม่ผิด ข้ำกับเก๋อเชียน จวินมีควำมสัมพันธ ์ดังข้ำวกึ่งดิบกึ่งสุก แต่สนิทกับสหำยเว่ยอย่ำงนั้น หรือ? ข้ำคือคนสูงศักดิ์ที่ขี้หลงขี้ลืมง่ำยหรือไร?”

หวังหมินหัวเรำะ กุมหมัดเอ่ยขออภัยผู้ฝึกกระบี่ที่มีฉำยำว่ำชิงจู่ผู้ นี้

เฉินชิงหลิวพยักหน้ำ “ตบะต่ำ ใจกว้ำงมำก ตรงข้ำมกับโจวจื่อผู้ นั้นพอดี”

ใบหน้ำของหวังหมินกระอักกระอ่วน เขำไม่กล้ำต่อคำในเรื่องนี้ หรอกนะ

นักพรตเก๋อเอ่ย “สหำยชิงจู่อย่ำมัวอมพะน ำอยู่เลย”

เฉินชิงหลิวยื่นมือออกมำลูบชำยแขนเสื้อ ยังคงมีปรำณกระบี่ หลงเหลืออยู่ แสงสำยฟ้ ำตัดสลับกันส่งเสียงเปรี๊ยะๆ ท ำเอำนักพรต เก๋อที่มองดูอยู่หนังตำกระตุก

เฉินชิงหลิวกล่ำว “ไม่ว่ำจะอย่ำงไร ในเมื่อข้ำติดค้ำงหนี้น้ำใจ ใหญ่เทียมฟ้ ำกับอำจำรย์ฉี ก็ควรต้องไว้หน้ำที่ใหญ่เทียมฟ้ ำให้กับ ศิษย์น้องเล็กของเขำบ้ำง”

ปีนั้นคนแรกที่มอง ‘เจี่ยเฉิง” ออกก็คือบัณฑิตฉีจิ้งชุน

ฉีจิ้งชุนยังเป็ นฝ่ ำยเชื้อเชิญร่ำงจริงของเฉินชิงหลิวออกมำ ทั้ง สองฝ่ำยพูดคุยกันอย่ำงถูกคอ ดื่มเหล้ำกันไปหนึ่งมื้อ

ภำยหลังเนื่องจำกฉีจิ้งชุนรับเอำผลกรรมทั้งหมดที่ถ้ำสวรรค์หลีจู สะสมไว้นำนสำมพันปี มำไว้กับตัว เกิดกำรตอบโต้กับวิถีสวรรค์ ทั้งหมด ตอนนั้นหวังจูยังไม่ได้สถำนะของมังกรที่แท้จริงกลับคืนมำ นี่ ก็เท่ำกับว่ำฉีจิ้งชุนเป็ นคนช่วยรับกระบี่นั้นไว้ ทำให้เฉินชิงหลิวที่ตอน นั้นยังเป็ นขอบเขตบินทะยำนแบกรับกระบี่ที่แว้งกลับมำโจมตีเขำ เนื่องจำกโดนปรำณมังกรที่แท้จริงที่ชัดกรำกเข้ำมำด้วยพลังอำนำจ ยิ่งใหญ่ เฉินชิงหลิวไม่ชอบติดค้ำงน้ำใจใคร ดังนั้นจึงต้องชดใช ้คืน ให้จงได้

ก่อนหน้ำนี้อยู่ที่จวนวำรีมหำสมุทรบูรพำ คนหนุ่มที่ฉลำดอย่ำง สุดๆ ผู้นั้นยังรู ้ว่ำไม่ใช่ซิ่วไฉเฒ่ำและหลี่เซิ่งที่จะมำช่วยเหลือได้ แต่ ต้องเรียกอำจำรย์ฉีที่เขำไม่ได้เรียกอีกฝ่ำยว่ำศิษย์พี่ฉี ฉีจิ้งชุน

นี่ทำให้เฉินชิงหลิวจำต้องชดใช ้น้ำใจก่อนล่วงหน้ำ

เฉินชิงหลิวยิ้มเอ่ย “วำงใจเถอะ เด็กกำพร ้ำจำกตรอกหนีผิงคน หนึ่ง แมลงน่ำสงสำรที่กินข้ำวร ้อยบ้ำนเติบโตมำ สำมำรถกลำยมำ เป็ นเจ้ำขุนเขำเฉินที่ชื่อเสียงเลื่องลือได้ ย่อมต้องมีเหตุผล”

นักพรตเก๋อเงียบงันไม่พูดจำ

หวังหมินยังคงอดไม่ไหวเปิดปำกถำมว่ำ “เจ้ำขุนเขำเฉินเรียกเห วินเซิ่งมำหรือ?”

นักพรตเก๋อส่ำยหน้ำ คิดง่ำยเกินไปแล้ว

ไม่เหมือนกับหวังหมินผู้เป็ นศิษย์น้อง นักพรตเก๋อคอยสังเกต ม่ำนฟ้ ำอยู่ตลอดเวลำ ไม่ใช่รอเงำร่ำงของอวี่เสวียน แต่รอ…หลี่เซิ่ง!

เฉินชิงหลิวส่งเสียงหัวเรำะ “เรียกซิ่วไฉเฒ่ำมำแล้วจะขวำงไว้ได้ หรือ? ก็แค่ใช ้วิธีกำรดินอำนวยเลื่อนเป็ นขอบเขตสิบสี่ ผสำนมรรคำ กับสำมทวีปอย่ำงฝูเหยำ แจกันสมบัติและใบถงเท่ำนั้น”

หวังหมินอ้ำปำกค้ำงด้วยควำมทึ่ง

เฉินชิงหลิวเอ่ยอย่ำงเรียบเฉยว่ำ “เมื่อข้ำตัดสินใจปล่อยกระบี่ ออกไป หน้ำตำไม่หน้ำตำอะไรก็ขวำงไม่อยู่ทั้งนั้น”

อยู่ในจวนวำรีท่ำมกลำงทะเลแห่งนั้น ต่อให้ซิ่วไฉเฒ่ำจะเยื้อง กรำยมำเยือนด้วยตัวเองก็ขัดขวำงไม่ให้เฉินชิงหลิวปล่อยกระบี่ตัวหัว มังกรไม่ได้จริงๆ ดังนั้นตอนนั้นเฉินชิงหลิวถึงได้แนะน ำเฉินผิงอันว่ำ ให้เรียกหลี่เซิ่งมำพร ้อมกันด้วย

หำกหลี่เซิ่งยินดีจะกลับจำกนอกฟ้ ำมำยังไพศำล เฉินชิงหลิวก็จะ ไม่อำจฆ่ำหวังจูได้ชั่วครำว

แต่ต่อจำกนั้น ศำลบุ๋นแผ่นดินกลำงของพวกเจ้ำก็ต้องป้ องกัน โจรพันวันกันไปนั่นแหละ

หลี่เซิ่งมีควำมสำมำรถในกำรต่อยตีสูง เฉินชิงหลิวยอมรับใน เรื่องนี้ แต่หำกจะบอกว่ำสำมำรถพำตนไปกักขังอยู่ในสวนกงเต๋อ ก็ ยังท ำไม่ได้อยู่ดี

เว้นเสียจำกว่ำหลี่เซิ่งยอมถอนสถำนะมังกรที่แท้จริงของหวังจู ออก เฉินหลิงชิวไม่สนว่ำจะต้องขอบเขตถดถอย หรือว่ำต้องไปกิน ข้ำวคุกอยู่ที่สวนกงเต๋อ เขำก็ล้วนยอมรับชะตำกรรม

ปัญหำนั้นอยู่ที่หลี่เซิ่งไม่อำจทำเรื่องประเภทนี้ได้

ดังนั้นหำกคนหนุ่มผู้นั้นคิดว่ำตัวเองมีที่พึ่งมำก ผู้ฝึ กกระบี่ ขอบเขตเซียนเหรินคนหนึ่งกล้ำไม่รู ้หนักเบำ ตกอยู่ในสภำพกำรณ์ ยำกล ำบำกแต่ดันไม่รู ้ตัว คิดจริงๆ หรือว่ำอำศัยก ำลังของตัวเองคน เดียว ทิ้งถ้อยคำอำฆำตแค่ไม่กี่คำก็จะสำมำรถขัดขวำงเฉินชิงหลิวที่ เดือดดำลอย่ำงแท้จริงได้แล้ว ถ้ำอย่ำงนั้นก็สังหำรหวังจูมังกรที่แท้จริง ก่อน แล้วค่อยสังหำรเฉินผิงอันไปพร ้อมกันเลย

หำกจะพูดถึงวิธีกำรรักษำชีวิตรอดของเจ้ำเด็กนั่น ก็จะต้องยังมี วิธีกำรที่เป็ นฝีมือกันกรุอีกหลำยวิชำแน่นอน

ให้เขำกลำยเป็ นผีตนหนึ่งไปก็แล้วกัน

น่ำเสียดำยที่วิถีแห่งผีในทุกวันนี้มีคนชิงนำไปก่อนแล้ว อยำกจะ อำศัยวิถีนี้ผสำนมรรคำเป็ นขอบเขตสิบสี่ก็ถูกลิขิตมำแล้วว่ำจะเป็ น ควำมเพ้อฝัน

ขอโทษด้วย นอกจำกผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตสิบสี่แล้ว ข้ำยังรับลูก ศิษย์ที่ดีมำไว้ด้วย

ข้ำคนนี้ที่เป็ นอำจำรย์ไม่เคยรู ้เลยว่ำเจิ้งไหวเซียนอยำกจะท ำ อะไรกันแน่ ยิ่งไม่แน่ใจว่ำเขำจะเข้ำร่วมกับเรื่องนี้หรือไม่

ปัญหำนั้นอยู่ที่ว่ำศำลบุ๋นของพวกเจ้ำจะสำมำรถแน่ ใจใน

นักพรตเก่อเหลือบตำมองปรำณกระบี่ทีอยู่บนชำยแขนเสื้อ ถำม อย่ำงใคร่รู ้ว่ำ “นี่มันเรื่องอะไรอีก?”

เฉินชิงหลิวยิ้มเอ่ย “อยู่ดีไม่ว่ำดีก็มีเด็กสำวสวมหมวกขนเตียว คนหนึ่งโผล่มำ นำงอยำกสัมผัสกับเวทกระบี่ของข้ำกับตัวเองดูว่ำ คู่ควรกับขอบเขตสิบสี่หรือไม่”

นักพรตเก๋อถำม “คือป๋ ำยจิ่งขอบเขตบินทะยำนขั้นสมบูรณ์แบบ ผู้นั้นหรือ?”

เฉินชิงหลิวพยักหน้ำ “เป็ นนำง”

กำรถำมกระบี่ครั้งนี้หยุดแค่พอสมควร ไม่ทำลำยควำมปรองดอง

หลักๆ แล้วเป็ นป๋ ำยจิ่งที่ทำอะไรประหลำด ดูเหมือนจะจงใจให้ ตัวเองโดนฟันไปหนึ่งที

นักพรตเก๋อกระจ่ำงแจ้งอยู่ในใจ

นี่ก็อธิบำยได้แล้ว สมเหตุสมผลอย่ำงยิ่ง

อย่ำงมำกสุด “เสี่ยวโม่” ก็แค่ต้องไปถำมกระบี่กับจอมปรำชญ์ น้อยครั้งหนึ่ง

ส่วนป๋ ำยจิ่ง นั่นคือคนที่กล้ำแอบไปขว้ำงเวทกระบี่เหมือนฝนตก กระหน่ำใส่เหนือหัวขบวนรถของบัณฑิตบรรพกำลเชียวนะ

นักพรตเก๋อถำม “เวทกระบี่ของนำงเป็ นอย่ำงไร?”

เฉินชิงหลิวกลับไม่ได้มีควำมคิดจะตอบคำถำมข้อนี้

นักพรตเก๋อได้แต่อดทนรอฟังประโยคถัดไป ดูเหมือนว่ำต้องกำร จะฟังคำวิจำรณ์ที่เหมำะสมให้จงได้

ยกตัวอย่ำงเช่นหลำยใต้หล้ำในทุกวันนี้มีผู้ฝึ กกระบี่คนใดที่ ใกล้เคียงกับควำมสูงต่ำ และพลังพิฆำตน้อยใหญ่ของนำงหรือไม่?

หลูเยว่ที่เป็ นศิษย์น้องซึ่งไม่ได้รับกำรบันทึกชื่อของอำจำรย์ เช่นกัน ป๋ ำยฉำงผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตบินทะยำน เมื่อเทียบกับนำงแล้ว เป็ นอย่ำงไร ควำมห่ำงชั้นยังมีอีกมำกแค่ไหน?

หรือว่ำช่วงนี้ป๋ ำยจิ่งมีแววจะผสำนมรรคำหรือไม่ ภำยในเวลำร ้อย ปีที่เป็ นช่วงเวลำอันดีงำม ช่วงเวลำอันยิ่งใหญ่นี้ นำงมีโอกำสจะผสำน มรรคำหรือไม่?

เฉินชิงหลิวตอบไม่ตรงคำถำม “นี่ต่ำงหำกถึงจะเป็ นผู้ฝึกกระบี่”

ผู้ฝึกกระบี่ป๋ ำยจิ่งคือผู้ฝึกกระบี่บริสุทธิ์ที่ควรเป็ นในใจของเขำ

นักพรตเก๋อเอ่ย “ผินเต้ำจะไปเยือนดินแดนพุทธะสุขำวดีรอบ หนึ่ง สหำยชิงจู่สนใจจะเดินทำงไปด้วยกันหรือไม่?”

เฉินชิงหลิวคิดแล้วก็พยักหน้ำ “สำมำรถไปดูที่นั่นได้”

อำรมณ์ของหวังหมินซับซ้อน

ลืมไปแล้ว ไม่รู ้ว่ำใครกันที่เคยให้คำประเมินประหลำด แต่มี ควำมหมำยลึกล้ำยำกจะท ำควำมเข้ำใจ

บอกว่ำผู้ฝึกกระบี่ในโลกมนุษย์ก็คือผู้พลีชีพ

หวังหมินกดข่มควำมรู้สึกประหลำดในใจลงไป ถำมว่ำ “สหำยชิง จู่ เจ้ำคือผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่เก่ำ มองสิบสี่ใหม่อย่ำงไร?”

เฉินชิงหลิวยิ้มเอ่ย “มองอย่ำงไร? ไม่แม้แต่จะชำยตำมอง”

หวังหมินไร ้คำพูดตอบโต้อีกครั้ง

นักพรตเก๋อกลับรู ้ต้นสำยปลำยเหตุ ไม่ใช่เพรำะเฉินชิงหลิวมอง ตัวเองสูงส่งเกินใครหนึ่งเพรำะขอบเขตสิบสี่เก่ำที่มีประสบกำรณ์โชก โชนสำมำรถสะสมพลังตบะ บุกเบิกเส้นทำงให้กว้ำงขวำง ท ำให้ สะพำนไม้ท่อนเดียวกลำยมำเป็ นเส้นทำงกว้ำงขวำงอย่ำงหำที่เปรียบ ไม่ได้ รำกฐำนขอบเขตก็ยิ่งลึกล้ำมำกกว่ำ โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งคน อย่ำงเฉินชิงหลิวที่ยิ่งสำมำรถอำศัยผลลัพธ ์จำกศึกพิฆำตมังกรมำ ขัดเกลำคมกระบี่พัฒนำรุดหน้ำไปอีกก้ำวใหญ่ นอกจำกนี้พวก ขอบเขตสิบสี่ใหม่ที่ได้รับบุญคุณจำกฝนใหญ่ที่ตกกระหน่ำในครำ

นั้น หำกไม่ถูกแรงภำยนอกผลักดันก็ยิ่งถูกคนกระชำกดึงไป บ้ำงก็ ต่ำชั้นกว่ำนั้น นั่นคือเดินทำงลัดที่เป็ นเส้นทำงนอกรีต ถึงอย่ำงไรก็สู้ เส้นทำงที่บุกเบิกขึ้นเองอย่ำงพวกเฒ่ำตำบอด เฉินชิงหลิวไม่ได้ เท่ำกับว่ำสร ้ำงชะตำฟ้ ำลิขิตขึ้นมำด้วยตัวเอง ฝืนบุกประตูเดินเข้ำไป อำศัยก ำลังของตัวเองคนเดียวมำผสำนมรรคำฟ้ ำดิน นับแต่นี้ไปฟ้ ำ สูงแผ่นดินกว้ำงใหญ่ มีอิสระอันยิ่งใหญ่

เฉินชิงหลิวเอำสองมือไพล่หลัง สีหน้ำเรียบเฉย

คนที่ไม่รู ้จักบอกว่ำข้ำกำเริบเสิบสำน คนที่รู ้จักข้ำบอกว่ำข้ำชื่อ ตรงเด็ดเดี่ยว

อะไรคืออิสระเสรีที่แท้จริง นั่นคือข้ำก้มหัวให้แค่ข้ำเท่ำนั้น