กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1132.2 มีคำถำมที่ไม่ต้องกำรคำตอบ

ใบถงทวีปในอดีตข่ำวสำรถูกปิดกั้น ส่วนใหญ่แล้วผู้ฝึกลมปรำณ มักจะสำยตำมองสูงไม่เห็นหัวใคร ไม่สนใจโลกภำยนอกเลยสักนิด ทุกวันนี้เหตุกำรณ์เปลี่ยนไปแล้ว พวกเขำจึงไม่อำจปิดประตูยกตัวอยู่ สูงเหนือใครได้อีกต่อไปแล้ว

เด็กสำวได้ยินแล้วก็อึ้งตะลึงไป ถอนสำยตำที่มองไปยังเรือข้ำม ฟำกของท่ำเรืออวี๋หลินกลับมำ เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่ำ “จ้งชุ่ย ส ำนัก ต่ำงถิ่นพวกนั้นก็ดี เทพเซียนพสุธำที่ใช ้นำมแฝงเดินทำงพเนจรมำถึง ที่นี่ก็ช่ำง เผชิญหน้ำกับบุคคลยิ่งใหญ่ที่สูงส่งเกินกว่ำจะอำจเอื้อม พวกนี้ พวกเรำก็ได้แต่ให้ควำมเคำรพอยู่ไกลๆ เท่ำนั้น”

เด็กหนุ่มที่มีชื่อว่ำจ้งชุ่ยพึมพ ำว่ำ “อัญเชิญเทพมำง่ำยส่งเทพ กลับไปยำก”

เพรำะเขำไม่ค่อยกล้ำเชื่อว่ำสำนักกระบี่ชิงผิงจะเป็ นพรรคบน ภูเขำที่สร ้ำงบุญกุศลทำแต่ควำมดีเท่ำนั้น หำกบนโลกมีผู้ฝึ กตนที่ เป็ นเช่นนี้จริง จะยังต้องสนใจควำมดีร ้ำยของวิถีทำงโลกนอกกำย ตัวเองอีกหรือ?

กลัวก็แต่ว่ำสักวันหนึ่งเมื่อสำนักกระบี่ชิงผิงหยัดยืนอยู่ในใบถง ทวีปได้อย่ำงมั่นคงแล้ว แคว้นทั้งหลำยที่อยู่เลียบลำน้ำใหญ่ล้วนต้อง กลำยไปเป็ นหุ่นเชิดของจวนเซียนแห่งนั้นทั้งหมด

มีผู้ฝึกยุทธเดินไต่กำแพงมำถึงบนยอดหอแห่งนี้ ถือโอกำสที่เป็ น ทำงผ่ำนซื้อเหล้ำลูกเดือยจำกร ้ำนเก่ำแก่ร ้ำนหนึ่งมำด้วย พลิกตัวปืน ข้ำมรำวรั้ว หน้ำตำของผู้ฝึกยุทธวัยกลำงคนมองดูคล้ำยเด็กหนุ่มที่ อยู่ในระเบียงคนนั้นอยู่หลำยส่วน

เด็กสำวปิดปำกหัวเรำะคิก “ท่ำนลุงจ้ง ไปไล่เรือที่ล่องเข้ำมำใน พื้นที่ต้องห้ำมมำอีกแล้วหรือ ข้ำเห็นแล้วล่ะ มีมำดองอำจมำกเลยนะ”

ชำยฉกรรจ์พูดกลั้วหัวเรำะเสียงดัง “แม่หนูไฉ่ แค่นั้นเสียเมื่อไหร่ ข้ำยังทักทำยกับคนแปลกหน้ำสองคนบนเรือถงอิน นัดหมำยกันดื่ม เหล้ำด้วยนะ”

เด็กหนุ่มร่ำงสูงใหญ่คนหนึ่งที่ยืนพิงกำแพงงีบหลับรีบถำมว่ำ “คงไม่ใช่บุรุษที่สวมชุดเขียวคนนั้นหรอกกระมัง? เขำไม่ได้บอก สถำนะกับท่ำนหรือ? ใช่แซ่เฉินหรือไม่?”

บุรุษคุยโวโดยไม่ต้องร่ำงคำพูด พูดด้วยสีหน้ำจริงจังว่ำ “ชื่นชม เห็นค่ำกัน แค่นัดหมำยกันดื่มเหล้ำเท่ำนั้น ไม่จำเป็ นต้องรู ้ชื่อแซ่”

บนหลังคำ เด็กหนุ่มชุดขำวนอนเอนกำย ยกขำไขว่ห้ำง เฝิ ง เซวี่ยเทำที่อยู่ข้ำงกำยจนคำพูด มำดื่มลมตะวันตกเฉียงเหนือที่นี่เพื่อ ฟังเด็กน้อยสี่ห้ำคนพูดคุยกันหรือ นี่มันมีควำมหมำยอะไรกันแน่

เด็กหนุ่มคนนั้นพูดอย่ำงเสียดำย “น่ำเสียดำยนัก หำกเป็ นคนผู้ นั้นจริงๆ แล้วลองไปตีสนิทด้วยสักหน่อย ท่ำนลุงจ้งท่ำนก็จะรวยแล้ว จริงๆ”

บุรุษหัวเรำะร่วน “คนหนุ่มอย่ำได้เอำแต่คิดว่ำได้พบเจอผู้สูงศักดิ์ แล้วจะต้องร่ำรวยก้ำวหน้ำเสมอไป”

ตบหน้ำผำกเด็กหนุ่มไปหนึ่งที บุรุษเอ่ยสัพยอกว่ำ “เจ้ำเด็กหน้ำ เหม็น รู ้หรือไม่ว่ำในสำยตำของ “ผู้สูงศักดิ์” ที่มีเงินมีอำนำจพวกนั้น บนหน้ำผำกของเด็กอ่อนหัดอย่ำงพวกเจ้ำล้วนติดป้ ำยรำคำไว้ทั้งนั้น

แหละ”

บนหลังคำ เฝิงเซวี่ยเทำยิ้มเอ่ย “คำพูดนี้กล่ำวได้อย่ำงมีนัยชวน ขบคิดนะ”

ชุยตงซำนที่เอำหัวหนุนบนหลังมือแกว่งขำ “คือคนที่รอบรู ้มี เหตุผล”

เฝิ งเซวี่ยเทำถำม “เจ้ำสำนักชุยคิดอยำกจะดึงใครมำเป็ นพวก หรือ?”

สำนักกระบี่ชิงผิงไม่ค่อยเหมือนกับภูเขำลั่วพั่ว ฝ่ ำยหลังป่ ำว ประกำศแก่ภำยนอกว่ำจะปิดภูเขำยี่สิบปี เห็นได้ชัดว่ำไม่มีควำมคิดที่ จะเสริมสร ้ำงกำลังอำนำจให้ยิ่งใหญ่ ย้อนกลับมำมองสำนักเบื้องล่ำง ชุยตงซำนกลับคอยรวบรวมก ำลังพลอยู่ตลอด

ชุยตงซำนยิ้มเอ่ย”พี่เฟิ งอย่ำเอำแต่มองข้ำเป็ นคนเห็นแก่ ผลประโยชน์แบบนี้สิ ก็แค่มำชมดวงจันทร ์กับสหำยที่มีปณิธำนบน เส้นทำงเดียวกันก็เท่ำนั้นเอง”

ชุยตงซำนอธิบำย “ข้ำก็คือเจ้ำสำนักเปลี่ยนผ่ำน แค่มีหน้ำที่ รับผิดชอบในกำรปูรำกฐำนให้ดี วำงเค้ำโครงให้ดี จำกนั้นจงใจทิ้ง ข้อบกพร่องบำงอย่ำงเอำไว้ ไม่ต้องกังวลถึงสถำนกำรณ์ที่ว่ำจะเอำ คนด้อยฝีมือมำประสมประเสให้ครบจ ำนวน วันหน้ำจะต้องมอบส ำนัก กระบี่ชิงผิงให้ถึงมือของศิษย์น้องเฉำ ถึงเวลำนั้นเฉำฉิงหล่ำงมำรับ ช่วงต่อ เขำก็จะมีเรื่องให้ทำได้แล้ว อย่ำงน้อยที่สุดก็ไม่ต้องเหมือนถูก มัดมือมัดเท้ำ แค่เดินตำมรอยเท้ำทุกก้ำวย่ำงก็พอ”

เฝิงเซวี่ยเทำพยักหน้ำ “หำกสำนักกระบี่ชิงผิงมีรูปแบบเหมือน สกุลชุยมำกเกินไป เฉำฉิงหล่ำงก็จะต้องล ำบำกใจ”

ชุยตงซำนอืมรับ “คำพูดนี้กล่ำวได้อย่ำงมีนัยชวนให้ขบคิด”

เฝิงเซวี่ยเทำอ่อนใจยิ่งนัก

ตรงระเบียง แม้จะรู ้สึกว่ำค ำพูดของบุรุษพอจะมีเหตุผลอยู่บ้ำง แต่ ปำกของพวกเด็กหนุ่มเด็กสำวก็ยังไม่ยอมรับ

เมื่อวำน วันนี้ พรุ่งนี้ ดวงจันทร ์มีมืดมีสว่ำง มีกลมมีเสี้ยว พวก เด็กหนุ่มแต่ละคนต่ำงก็มีช่วงวัยหนุ่มของตัวเอง

เมืองหลวงไม่มีกำรห้ำมเข้ำออกยำมวิกำล คนรุ่นเยำว์ที่ใน กระเป๋ ำมีเงิน อีกทั้งยังมีเรี่ยวแรง กับผู้ฝึกบำเพ็ญตนที่จิตวิญญำณ สมบูรณ์ลมปรำณเต็มเปี่ยม ส่วนใหญ่ก็ล้วนทำตัวเหมือนนกฮูกที่ไม่ หลับไม่นอนตอนกลำงคืน

ร ้ำนค้ำส่วนใหญ่เพื่อกิจกำรแล้วต่ำงก็จ้ำงลูกจ้ำงมำเฝ้ ำร ้ำน เท่ำกับว่ำหนึ่งวันพวกลูกจ้ำงสำมำรถได้เงินสองส่วน ไยจะไม่ยินดีท ำ เล่ำ

คู่รักคู่หนึ่งที่มำคู่เป็ นสำมีภรรยำกันกลำงทำงก็มำถึงเมืองหลวง ของแคว้นอวิ๋นเหยียน แล้วเช่นกัน บุรุษหน้ำซีดขำวรำวกระดำษ สี หน้ำดุดัน ข้ำงกำยมีสตรีโตเต็มวัยผิวขำวเรือนกำยเล็กกะทัดรัด พวก เขำแค่มำเดินเล่นเปิดหูเปิดตำอย่ำงเดียวเท่ำนั้น

มีเหตุผลจะสำมำรถเดินไปทั่วใต้หล้ำได้หรือไม่ยังบอกได้ยำก แต่ มีเงินกลับสำมำรถท่องไปทั่วใต้หล้ำได้จริงๆ ก่อนหน้ำนี้พวกเขำได้ ทรัพย์สินที่ไม่คำดฝันมำก้อนใหญ่ ควำมคิดที่เดิมที่จะไปขอพึ่งพำอยู่ ใต้ชำยคำของคนอื่นก็เจือจำงลงไป จึงไม่ได้ไปหำเลี้ยงชีพอยู่ที่ศำล เทพภูเขำแห่งนั้น พวกเขำก็คือฟ่ ำนถงกับเซี่ยซำนเหนียง ตลอดทำง มำนี้ก็ได้ยินเรื่องใหญ่ที่อยู่ไกลสุดขอบฟ้ ำอยู่ใกล้เพียงตรงหน้ำมำ หลำยเรื่องเหมือนกัน ยกตัวอย่ำงเช่นกำรลงมือของเซียนกระบี่ใหญ่ แซ่หมี่ท่ำนหนึ่งที่มำจำกกำแพงเมืองปรำณกระบี่ จับตัวเจ้ำสัตว์ เดรัจฉำนเผ่ำปีศำจที่สร ้ำงคลื่นลมมรสุม ขว้ำงยันต์ส่งเดชไปทั่วพวก นั้นมำได้ หรือยกตัวอย่ำงเช่นสำนักกุยหยกมีผู้ถวำยงำนที่เป็ นดั่ง บุคคลสูงส่งเทียมฟ้ ำอีกคนหนึ่งเพิ่มมำฉำยำว่ำชิงมี คือเทพเซียนผู้ เฒ่ำขอบเขตบินทะยำน!

ฟ่ ำนถงและเซี่ยซำนเหนียงย่อมไม่รู ้ว่ำตัวกำรร ้ำยที่ทำให้กำรขุด เจำะลำน้ำใหญ่แทบจะต้องหยุดงำนไปพวกนั้นก็คือชำยหนุ่มหญิง สำวที่พวกเขำบังเอิญเจอในวัดร ้ำง

ส่วนเซียนกระบี่แซ่หมี่อะไรนั่น คือเทพเซียนจำกฝ่ ำยใดกันแน่ ฟ่ ำนถงถำมไปแล้ว คงเป็ นเพรำะคนอื่นเห็นว่ำเขำไม่น่ำจะใช่คนดี

อะไรจึงไม่ให้ควำมสนใจ

ฟ่ ำนถงอยำกจะหำโรงเตี้ยมตระกูลเซียนหรือไม่ก็ร ้ำนสักแห่งที่ ท่ำเรืออวี๋หลินแล้วถำมเซียนซือว่ำรู ้จักคนที่ชื่อ “เฉินผิงอัน” หรือไม่ หรือไม่ก็หำซื้อรำยงำนบนภูเขำสักสองสำมฉบับดูว่ำจะมีโอกำสได้ เจอชื่อนั้นจริงๆ หรือไม่

ผลคือถูกประโยคที่ว่ำ “เจ้ำมีเงินหรือ” ของสตรีทำให้ล้มเลิก ควำมคิดไป อันที่จริงฟ่ ำนถงมีเงินเก็บส่วนตัวจริงๆ เพียงแต่เขำไม่ เห็นควำมจ ำเป็ นว่ำจะต้องเผยจุดอ่อนเพียงเพรำะควำมอยำกรู ้อยำก เห็นเล็กน้อยแค่นี้

พวกเขำพักอยู่ในโรงเตี๊ยมธรรมดำในเมืองหลวง

ก่อนหน้ำนี้ตอนที่เดินเล่นอยู่ริมชำยฝั่งของท่ำเรือเห็นเรือข้ำม ฟำกลำหนึ่งมำจอดเทียบท่ำ มีขนำดใหญ่โตมโหฬำรที่สุด มักจะมี เทพธิดำอำยุน้อยรูปโฉมงดงำมคอยชี้ไม้ชี้มือไปทำงนั้นอยู่เสมอ

เหล่ำสตรีที่จับกลุ่มกันดุจสกุณำเจื้อยแจ้ว อีกทั้งต่ำงก็เป็ น เทพธิดำที่มีทำเนียบ บุรุษตัวโตๆ ที่เลือดลมเปี่ยมล้นอย่ำงฟ่ ำนถง

แน่นอนว่ำย่อมไม่อำจควบคุมดวงตำของตัวเองได้ ดังนั้นจึงถูกสตรีที่ ไม่รู ้ว่ำโทสะผุดมำจำกไหนหยิกแล้วหยิกอีก เจ็บจนบุรุษหลั่งเหงื่อ ปวดก็ส่วนปวด แต่มองก็ส่วนมอง คนละเรื่องกัน

ฟ่ ำนถงเชื่อว่ำหำกเฉินเซียนซือเดินทำงมำพร ้อมกับพวกเขำ จะต้องไม่ต่ำงจำกเขำเท่ำไรแน่

เพียงแต่ไม่รู ้ว่ำเฉินเซียนซือที่เรียกตัวเองว่ำเซียนกระบี่ผู้นั้นได้ เจอกับเซียนกระบี่ใหญ่หมี่ที่ทุกวันนี้ถูกผู้คนวิพำกษ์วิจำรณ์ไป หลำกหลำย หำกโชคดีได้พูดคุยต่อหน้ำจะหวำดกลัวอีกฝ่ ำยหรือ?

คืนนี้พวกเขำสองสำมีภรรยำออกนอกเมืองกันไปอีกครั้ง มำที่ ร ้ำนอำหำรที่ท่ำเรืออวี๋หลิน ค่ำใช ้จ่ำยที่สำมำรถคำดกำรณ์ได้ ประเภทนี้ พวกเขำยังพอจะใช ้เงินเกล็ดหิมะที่เก็บสะสมกันมำก่อน หน้ำนั้นได้

เมื่อก่อนสตรีชอบเดินเล่นตำมร ้ำนขำยเครื่องประทินโฉมอยู่แล้ว พอมำถึงที่นี่ก็ยิ่งอำกำรหนัก ฟ่ ำนถงประหลำดใจนัก นำงเลือกๆ หยิบๆ แต่กลับไม่ยอมซื้อ เอำอะไรมำอำรมณ์ดี?

เซี่ยซำนเหนียงเลือกร ้ำนข้ำงทำงเล็กๆ ร ้ำนหนึ่ง คิดว่ำจะกินหม้อ ไฟ

พอฟ่ ำนถงนั่งลง เถ้ำแก่ร ้ำนก็เริ่มเป็ นกังวลว่ำสำมีภรรยำคู่นี้จะ กินแล้วชักดำบไม่ยอมจ่ำยหรือไม่ ทว่ำพอมำคิดอีกที ทุกวันนี้เอว ของที่ว่ำกำรแข็งแล้ว คงไม่ถึงขั้นนั้นกระมัง?

โต๊ะข้ำงๆ กันคือคนบนภูเขำที่ลงมำล่ำงภูเขำ แม้ว่ำพวกเขำจะ ไม่ได้ใช ้เสียงในใจพูดคุย แต่เนื้อหำที่พูดคุยก็ล้วนเป็ นเรื่องของ ตระกูลเซียน

ฟ่ ำนถงรู ้ดีว่ำกำรที่เป็ นเช่นนี้ก็เพรำะข้ำงกำยของพวกเขำพำ สตรีมนุษย์ธรรมดำที่แต่งหน้ำเข้ม สวมเครื่องประดับแวววำวมำด้วย

สตรีพวกนั้นเห็นฟ่ำนถงที่เหมือนนักโทษหนีกำรจับกุมแล้วก็รู ้สึก ดูแคลนอยู่บ้ำง พอหันไปมองเซี่ยซำนเหนียงที่อยู่ข้ำงกำยบุรุษ หน้ำตำดุร ้ำย สำยตำของพวกนำงก็เปลี่ยนมำเป็ นสำยตำที่มีเพียง สตรีด้วยกันเท่ำนั้นถึงจะเข้ำใจ

เซียซำนเหนียงทำสีหน้ำลำพองใจ ทุกวันนี้ข้ำคือสตรีเรียบร ้อยผู้ มีศีลธรรมอันดีงำมแล้ว พวกเจ้ำล่ะ นอนบนเตียงแล้วยังได้เงินกันใช่ ไหม?

ฟ่ ำนถงหรือจะรู ้คลื่นใต้น้ำพวกนี้ ควำมสนใจส่วนใหญ่ของเขำ ยังคงอยู่ที่เนื้อหำที่พวกผู้ฝึกตนทำเนียบพูดคุยกันซึ่งน่ำสงสัยว่ำจะ ต้องกำรอวดภูมิมำกกว่ำ

พวกเขำกำลังอธิบำยเรื่องวงในของตระกูลเซียนบำงอย่ำงให้สตรี พวกนั้นฟัง บอกว่ำพำหนะกำรแต่งกำยยำมออกจำกบ้ำนของผู้หลอม ลมปรำณในภูเขำสำมำรถแบ่งได้หลำยชนิด ชนิดแรกคือสำมำรถ สยบสัตว์เซียนให้มำเป็ นพำหนะ หำกไม่ใช่ว่ำโชควำสนำดีพอก็ต้อง เป็ นเพรำะชำติก ำเนิดแข็งแกร่งมำกพอ ส ำนักหรือไม่ก็ผู้อำวุโสใน

ตระกูลมอบให้ อย่ำงที่สองก็คือมีเรือยันต์ที่รำคำไม่ธรรมดำอยู่ลำหนึ่ง สมบัติวิเศษตระกูลเซียนประเภทนี้ไม่ใช่ว่ำจะสำมำรถบ ำรุงดูแลกันได้ ง่ำยๆ ชนิดที่สำมก็ยิ่งเกินกว่ำเหตุ สำมำรถได้ครอบครองเรือข้ำม ฟำกส่วนตัวที่พอลอยขึ้นฟ้ ำก็กินเงินเทพเซียนอยู่ทุกเวลำนำที…

เซียซำนเหนียงใช ้ศอกกระทุ้งบุรุษข้ำงกำยเบำๆ เลิกคิ้วสูง ฟ่ ำ นถงหัวเรำะร่วน บอกว่ำมำดของเทพเซียนสำมแบบนี้ ตนเอื้อมไม่ถึง จริงๆ ขนำดจะฝันก็ยังต้องนอนท่ำดีๆ ถึงจะได้

สตรีทุกคนต่ำงก็จ้องไปยังชำยหนุ่มคนหนึ่งที่ดื่มเหล้ำช ้ำมำก ที่ โต๊ะก็มีแต่เขำที่ไม่มีสตรีติดตำมมำด้วย

บุรุษที่คุยโวเป็ นคุ้งเป็ นแควผู้นั้นจึงเปลี่ยนเรื่องพูดคุย บอกว่ำ คุณชำยหงของพวกเรำก็มีเรือยันต์ลำหนึ่งที่ศำลบรรพจำรย์มอบให้ เป็ นกำรแสดงควำมยินดีตอนที่เขำเลื่อนเป็ นขอบเขตถ้ำสถิต

คนหนุ่มแซ่หงคลี่ยิ้มบำงเบำ จิบเหล้ำหนึ่งคำ บอกว่ำตบะน้อยนิด แค่นี้ของตนไม่อำจนับเป็ นอะไรได้เลย เมื่อเทียบกับผู้มีพรสวรรค์ด้ำน กำรฝึกตนที่แท้จริงแล้วยังห่ำงชั้นอีกหนึ่งแสนแปดพันลี้

ยิ่งเขำถ่อมตัวเช่นนี้ สำยตำของสตรีทั้งหลำยที่นั่งร่วมโต๊ะก็ยิ่ง ร ้อนแรง

บุรุษคนที่ยินยอมพร ้อมใจเป็ นลูกสมุนของบุรุษแช่หงเอ่ยต่ออีก ว่ำ “และที่เกินกว่ำเหตุที่สุด แน่นอนว่ำมีท่ำเรือส่วนตัวเป็ นของตัวเอง”

ระหว่ำงที่กินหม้อไฟ เซียซำนเหนียงคอยกลอกตำมองบนอยู่เป็ น ระยะ ฟ่ำนถงรู ้สึกแค่ว่ำเหล้ำลูกเดือยนี้รสชำติอ่อนนุ่ม ฤทธิ์ไม่แรงพอ

และเวลำนี้เอง หำงตำของสตรีก็เหลือบไปเห็นเงำร่ำงของคนที่ คุ้นเคยตรงหน้ำประตูนำงรีบลุกขึ้นยืน เห็นว่ำบุรุษข้ำงกำยยังสวำปำม ไม่เลิกก็ยกเท้ำถีบไปหนึ่งที

ฟ่ ำนถงเงยหน้ำขึ้นอย่ำงเหรอหรำ แล้วบุรุษก็คลี่ยิ้มกว้ำงทันใด คิดไม่ถึงว่ำจะได้กลับมำเจอกับเฉินเซียนซือที่นี่อีกครั้ง

เฉินผิงอันยิ้มนั่งลงบนม้ำนั่งยำวฝั่งที่อยู่ตรงข้ำมพวกเขำ “ทำ หน้ำหนำมำขอกินดื่มด้วยมื้อหนึ่ง พวกเจ้ำเลี้ยง ข้ำจ่ำยเงินเอง”

ฟ่ ำนถงเช็ดปำก ถึงอย่ำงไรก็เป็ นคนพิถีพิถันที่ไม่เคยเล่ำเรียน หนังสือมำก่อน “แบบนี้ก็เกรงใจแย่เลย”

เซียซำนเหนียงยิ้มหวำน “พวกเรำไม่ต้องทำมำเป็ นเกรงใจเฉิน เซียนซือให้เสียเวลำหรอก”

ฟ่ ำนถงปลุกควำมกล้ำถำมว่ำ “เฉินเซียนซือ ขอละลำบละล้วง ถำมสักค ำ สรุปแล้วท่ำนท ำอำชีพอะไรกันแน่?”

เฉินผิงอันยิ้มตอบ “ทุกอำชีพล้วนมียอดฝีมือ”

ฟ่ ำนถงเขินอำย สตรีหลุดหัวเรำะอย่ำงอดไม่อยู่

อันที่จริงนำงอยำกจะคีบกับข้ำวให้เฉินผิงอัน ช่วยลวกผักใน หม้อไฟให้อีกฝ่ ำย แต่ว่ำนำงลังเลอยู่ชั่วขณะก็คิดว่ำอย่ำทำจะดีกว่ำ ไม่น่ำจะเป็ นที่ชื่นชอบ

มีตะเกียบกับชำมอีกชุดหนึ่งเพิ่มมำบนโต๊ะ เฉินผิงอันไม่พูดอะไร มำก ก้มหน้ำก้มตำสวำปำม กฎเดิม กินหม้อไฟแกล้มด้วยสุรำ ใต้

หล้ำนี้ก็เป็ นของข้ำแล้ว

เมื่อครู่นี้ได้ยินคำเรียกขำน “เฉินเซียนซือ” คนที่นั่งโต๊ะข้ำงๆ ก็ พำกันเหลือบมองบุรุษชุดเขียว

พร ้อมกันโดยไม่ได้นัดหมำย แต่พวกเขำก็แค่กวำดตำมองมำ ครั้งเดียวเท่ำนั้น

ฟ่ำนถงกดเสียงต่ำถำมว่ำ “เฉินเซียนซือมำทำอะไรที่นี่หรือ?”

เฉินผิงอันยกชำมเหล้ำขึ้นชนกับสองสำมีภรรยำ พวกเขำต่ำงก็ กระดกดื่มจนหมด เฉินผิงอันหยิบตะบวยมำตักผ้ำขี้ริ้วสองสำมชิ้น ออกจำกหม้อไฟ แล้วคีบแยกไปไว้ในจำนของสองสำมีภรรยำ

แล้วถึงได้ยิ้มอธิบำยว่ำ “พอดีมีคนรู ้จักอยู่ที่นี่ก็เลยมำช่วยทำ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ”

ฟ่ ำนถงร้องอ้อ แล้วก็ไม่ได้เก็บมำใส่ใจสักเท่ำไร

สตรีเหม่อมองผ้ำขี้ริ้วที่อยู่ในจำน รอกระทั่งคืนสติ นำงก็หันหน้ำ ไปสั่งเหล้ำลู