กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1202.1 หมื่นขุนเขาพร้อมใจกันรับโองการ

ยอดเขาจี้เซ่อภูเขาลั่วพั่ว

มีชายเกียจคร้านลุกขึ้นมาใส่เสื้อแล้ว

เดินไปหยิบไม้แคะฟัน ในกระบอกไม้ไผ่บนโต๊ะคาบไว้ในปากด้วยความเคยชิน

ออกจากห้องมาแล้ว แสงแดดเจิดจ้า ดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงแรงกล้าลอยขึ้นสูงแล้ว

ในลานเรือนมีคนมารออยู่ก่อนแล้ว

นอกจากเจิ้งต้าเฟิ่ง และเวินจื่อซี่ที่สอนหมัดอยู่ที่ภูเขาเที่ยวอวี๋แล้ว

ยังมีนักพรตหนุ่มที่ปักปิ่นไม้บนมวยผมกับเด็กชายชุดเขียวที่สีหน้าเคร่งขรึม

พวกเขาต่างก็กำลังรอจงเชี่ยนอยู่

สายตาของจงเชี่ยนกวาดไปบนใบหน้าพวกเขา ขยับเท้าก้าวเดินนำไปก่อน

ไปเดินอยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่มคน

บนร่างของผู้ฝึกยุทธขอบเขตร่างทองผู้นี้มีพลังอำนาจเฉพาะตัวที่มองไม่เห็นอยู่อย่างหนึ่ง

บรรยายได้ด้วยสี่คำว่า ตามพี่ใหญ่มา!

เพื่อนกินข้าวอย่างพวกเวินจื่อซี่เดินตามพี่ใหญ่ที่มีพลังอำนาจเต็มเปี่ยม

ฝีเท้ามั่นคงและสภาพจิตใจก็ยิ่งยอดเยี่ยมที่นำทางอยู่ข้างหน้าไป

บุกเข่นฆ่าไปทางเรือนของพ่อครัวเฒ่า

วันนี้จะต้องกินดื่มให้อิ่มหนำ จะต้องให้ชามข้าวไม่เหลือแม้แต่ทหารสักคนหรือกองทัพสักกองเดียว!

ในเมื่อเข้ามาอยู่ในภูเขาลั่วพั่วแล้ว อาหารสามมื้อในหนึ่งวันล้วนต้องดูแลพวกเขา

แต่การที่จงเชี่ยนมีคุณธรรมชื่อเสียงสูงส่งเช่นนี้ก็เพราะเขาอาศัยความสามารถช่วงชิงอาหารมื้อดึกของทุกวันมาให้กับทุกคนได้

ขบวนเดินทางยิ่งขยายใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ

หมี่ลี่น้อยที่เพิ่งจะลาดตระเวนภูเขาเสร็จกับเด็กชายผมขาวก็ติดสอยห้อยท้ายมากับขบวนนี้ด้วย

หน่วนซู่ที่ครั้นฟ้าสางก็ลุกขึ้นกวาดล้าง ทำความสะอาดลานบ้านก็ทำงานเสร็จแล้ว แล้วก็เดินมาทางพวกเขาเช่นกัน

เฉินหลิงจวินถามเสียงเบา “ขุนนางผู้เรียบเรียงตำรา ก่อนหน้านี้แสงกระบี่สว่างจ้าแสบตาพวกนั้นพุ่งไปที่หอบูชากระบี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไหนลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ หากเป็นพวกแข็งกร้าวเหี้ยมเกรียม ข้าจะได้ไปสืบเสาะให้รู้แน่ชัด”

เด็กชายผมขาวเอ่ย “ดูเหมือนว่าต่างก็เป็นเซียนกระบี่ที่มาจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ ก่อนหน้านี้ติดตามเซียนกระบี่ผู้อาวุโสฉี ตอนนี้ติดตามเจ้าขุนเขาของพวกเราแล้ว”

เฉินหลิงจวินกระจ่างแจ้งในฉับพลัน “ถ้าอย่างนั้นก็เป็นคนกันเองแล้ว นายท่านเจ้าขุนเขาไม่อยู่ในภูเขา อีกเดี๋ยวรอกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว ข้าจะไปรับรองแขกผู้สูงศักดิ์ที่นั่นสักหน่อย”

เซียนกระบี่กลุ่มใหญ่ที่เข้าร่วมงานพิธีของต้าหลีเสร็จก็มาพักอยู่ที่หอบูชากระบี่ของภูเขาลั่วพั่วชั่วคราว

เนื่องจากทางฝั่งของเมืองหลวงต้าหลีได้เกิดภาพเหตุการณ์ผิดปกติระหว่างฟ้าดินขึ้น

เซี่ยโก่ว เสี่ยวโม่และหนิงเหยาก็เลยทยอยกันย้อนกลับมาทางเดิม

ก่อนหน้านี้รู้อย่างกะทันหันว่าเฉินผิงอันพิสูจน์มรรคาบินทะยานแล้ว

อิ่นกวานหนุ่มยังข้ามผ่านสองใต้หล้าออกไป พวกเขาแต่ละคนก็ไม่ยินดีจะตรงดิ่งไปที่อาณาเขตของภูเขาลั่วพั่วแล้ว

อะไรนะ ไปชมทัศนียภาพของป่ายอวี้จิงที่ใต้หล้ามืดสลัวแล้ว?

คือความยินดีที่ไม่คาดฝัน ช่างเป็นความยินดีที่ไม่คาดฝันจริงๆ

เข้าร่วมงานพิธีที่ต้าหลีเสร็จ ถึงกับยังมีเรื่องดีแบบนี้รอพวกเขาอยู่ด้วยหรือ?!

พวกเกาส่วงเห็นเรื่องสนุกก็กลัวว่าจะไม่ครึกครื้นมากพอ ทำท่าหมายมั่นปั้นมือ

อยากจะติดตามอิ่นกวานหนุ่มไปเป็นแขกที่ใต้หล้ามืดสลัวด้วย

จะเปลี่ยนจากการดูเรื่องสนุกมาเป็นเรื่องสนุกในสายตาคนอื่นแทนหรือไม่?

ผู้ฝึกกระบี่อย่างพวกเกาส่วงหรือจะกลัว? กลัวหรือ?

หมื่นปีแล้ว ในพจนานุกรมของผู้ฝึกกระบี่กำแพงเมืองปราณกระบี่

มีคำว่า “เป็น” มีคำว่า “ตาย” มีคำว่า “แพ้” มีคำว่า “ชนะ” มีคำว่า “เกียรติยศ” มีคำว่า “อัปยศ”

แต่ดูเหมือนจะไม่มีคำว่า “กลัว” และคำว่า “ขี้ขลาด” มาก่อน

เหมยตั้นตั้งก็ยิ่งสีหน้าแช่มชื่น ในฐานะเผ่าปีศาจในท้องถิ่นของเปลี่ยวร้าง

นับแต่โบราณมาไม่กล้าพูดว่ามีปีศาจใหญ่แฝงตัวเข้าไปในมืดสลัวอย่างลับๆ

แต่ก็ไม่เคยได้ยินจริงๆ ว่ามีผู้ฝึกกระบี่เผ่าปีศาจคนใดสามารถเยื้องกรายไปเยือนใต้หล้ามืดสลัว

ขยับเข้าใกล้ป่ายอวี้จิงที่ตั้งอยู่ใจกลางฟ้าดินได้

หากเขาสามารถเป็นคนแรกของเปลี่ยวร้างได้ล่ะ?

อย่าว่าแต่ลู่จือที่ดวงตาเป็นประกายเลย

ต่อให้เป็นฉีถิงจี้ที่มีกลอุบายลึกล้ำก็ยังมีความคิดที่อยากจะออกเดินทางไกลในฉับพลันเช่นกัน

เป็นเซี่ยโก่วที่โน้มน้าวเสี่ยวโม่กับหนิงเหยาเอาไว้ แล้วค่อยให้หนิงเหยาเป็นคนห้ามปรามผู้ฝึกกระบี่คนอื่นๆ ที่เหลือ

ฉีถิงจี้ย่อมต้องมองการณ์ไกลที่สุด

หากผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตสิบสี่สองคนอย่างหนิงเหยาและเสี่ยวโม่ต่างก็ตามไปที่นั่นด้วย

ไม่ต้องบอกกล่าวกับเฉินผิงอันด้วยซ้ำ พวกเขาก็จะพากันขี่กระบี่เดินทางไกลไปเยือนใต้หล้ามืดสลัวด้วยกันอย่างไม่ลังเล

ถึงเวลานั้นต้องลงมือต่อสู้กับป่ายอวี้จิงอย่างจริงจัง ฉีกหน้าแตกหักกันอย่างสิ้นเชิง

ก็หมายความว่าสำนักทั้งหลายที่มีภูเขาลั่วพั่วเป็นหนึ่งในนั้น หรือแม้กระทั่งราชสำนักต้าหลีทั้งแห่ง

นับแต่บัดนี้ไปก็ล้วนถือว่าเป็นศัตรูกับป่ายอวี้จิงแล้ว

หากเป็นเช่นนี้จริงๆ การเลือกของนครบินทะยานใต้หล้าห้าสีก็จะยิ่งชัดเจนแล้ว!

หากพวกผู้ฝึกกระบี่ของนครบินทะยานเลือกที่จะลงมือเปิดฉากโจมตีก่อน

ถ้าอย่างนั้นพลังอำนาจของป่ายอวี้จิงในใต้หล้าห้าสีจะมีจุดจบเป็นอย่างไร แค่คิดก็พอจะรู้ได้

หากเต้ากวานกลุ่มของพวกเขาไม่ทิ้งพื้นที่ของตัวเองไปโดยตรง รีบหาทางถอยกลับไปยังป่ายอวี้จิงแห่งใต้หล้ามืดสลัว

ถ้าอย่างนั้นพวกเต้ากวานก็อย่าหวังจะไปไหนแม้แต่คนเดียว

สำนักลัทธิเต๋าอันดับสูงอย่างตำหนักสุ่ยฉู อารามเสวียนตู ภูเขาตี้เฟ่ย เหล่าวีรบุรุษรายล้อมจ้องเขม็งดุจเสือรอเหยื่อ

ตำแหน่งลูกศิษย์คนเล็กของมรรคาจารย์เต๋าของเจ้านักพรตชิงซานจะสามารถต้านทานได้ไหวหรือ?

ก็เหมือนเฉินผิงอันได้โยนปัญหายากใหญ่เทียมฟ้าให้กับป่ายอวี้จิง พวกเจ้าจะอดทนได้ไหวไหม?!

หากทนไม่ไหว ไม่ว่าใครก็อย่าหวังว่าจะข่มขู่ใคร ถ้าอย่างนั้นก็สู้กันเลย

ฉีถิงจี้พลันใช้เสียงในใจบอกกับหนิงเหยาที่ตัวอยู่ห่างไกลในเมืองหลวง

“หากทางฝั่งของป่ายอวี้จิงตีกันขึ้นมาก็ง่ายเลย เจ้ากับเสี่ยวโม่เป็นคนนำเปิดทาง พวกเราจะตามไป ต่างก็ปลดปล่อยฝีมือกันอย่างเต็มที่ ไปอาละวาดที่ป่ายอวี้จิงกันสักครา”

“แต่หากไม่ได้ตีกัน อิ่นกวานกลับมากับเซี่ยโก่วอย่างปลอดภัย เจ้าก็จำไว้ว่าเตือนเขาสักคำว่าต้องจับตามองพวกเบาะแสลับที่ป่ายอวี้จิงให้ดี”

“คนอย่างพวกเจียง ผัง พวกเขาไม่ใช่คนที่ยโสโอหังโดยไม่รู้ประมาณตน จะไม่ยอมยื่นคอรอให้คนอื่นตัดแต่โดยดี”

“ไม่แน่ว่าปีนั้นระหว่างที่ถ้ำสวรรค์หลีจูแตกแล้วกำลังจะหล่นลงมา พวกเขาก็ฉวยโอกาสนั้นทิ้งการซุ่มโจมตีบางอย่างไว้ในแจกันสมบัติทวีปแล้ว”

“ยกตัวอย่างเช่นข้าสงสัยมาโดยตลอดว่าการร่ำรวยของหวงเจิ้นจะต้องมีคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง”

“พูดถึงแค่การปรากฏตัวของทายาทปลาหยินหยางตัวนั้นที่หวงเจิ้นได้มาอยู่ในมือ โชควาสนาเช่นนี้แม้จะเป็นความบังเอิญของหวงเจิ้น แต่ก็อาจจะเป็นการวางแผนอย่างตั้งใจของใครบางคนก็เป็นได้”

“ไม่ว่าจะอย่างไร ก่อนที่ข้าจะไปเปลี่ยวร้างก็ต้องไปเจอกับพวกเขาเป็นการส่วนตัวเพื่อปรึกษากันสักหน่อย”

“ดูสิว่าจะหาเบาะแสที่ซุ่มซ่อนแผนสังหารสักเส้นสองเส้นเจอหรือไม่”

“ต่อให้ตอนนี้จะหาเบาะแสอะไรไม่เจอ พวกเราก็ควรเตรียมการป้องกันไว้ก่อนล่วงหน้า”

ตอนนั้นหนิงเหยาเดินเล่นอยู่บนถนนในเมืองหลวงต้าหลี ได้ยินคำเตือนของฉีถิงจี้นางก็รับปากทันที

ที่หอกระบี่ล้วนมีแต่กระท่อม มองดูแล้วมอซออยู่บ้าง

ก่อนที่พวกผู้ฝึกกระบี่จะมาเยือนภูเขาลั่วพั่วก็อดกังวลไม่ได้ว่าสถานที่ฝึกกระบี่ของเด็กๆ พวกนั้นจะมีกลิ่นอายของตระกูลเซียนมากเกินไปหรือไม่

จะมีแต่หอหยกเสาแกะสลักหรูหรา สวมใส่ผ้าแพรต่วนงดงาม กินอาหารล้ำค่าหายากยิ่งกว่าพวกอ๋องและโหวในโลกมนุษย์หรือไม่

กลัวว่าพวกเขาที่อายุยังน้อยอยู่มาก พอมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองแล้ว ผ่านไปแค่ไม่กี่ปีก็จะลืมบ้านเกิดแล้ว

จิตใจที่ชอบเปรียบเทียบที่มีต่อของนอกกายจะกลบทับจิตใจที่ยึดติดกับความแพ้ชนะอย่างบริสุทธิ์ต่อการหลอมกระบี่

แต่รอกระทั่งพวกเขามองเห็นภาพนี้ กระท่อมหลายหลังเรียงรายอยู่ติดกัน

ใต้ชายคาวางเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กไว้สองสามตัว เอาต้นสนเก่าแก่ที่แห้งเหี่ยวแล้วมาทำเป็นม้านั่งยาว

พื้นที่ว่างก็มีแค่โต๊ะหินม้านั่งหิน….ก็พลันรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีก

มาตุภูมิของคนแก่อย่างพวกเขา ดวงตะวันลอยพ้นเหนือกำแพงเมืองสูงหมื่นจั้ง

ใต้ฝ่าเท้าก็คือเมฆขาวที่เวิ้งว้างกว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร

สถานที่แห่งนี้ในเวลานี้ แสงตะวันอบอุ่น ห่างไปไม่ไกลคือธารน้ำไหลริกๆ ปลูกกระท่อมอยู่บนภูเขาเขียวท่ามกลางเมฆขาว

พวกเขามองนานเข้าก็รู้สึกว่าดูเหมือนจะใช้ได้

จากนั้นพวกเขาก็เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งที่ในมือหิ้วกาจื่อซา เขายืนอยู่ข้างโต๊ะหิน จ้องเป๋งมาที่พวกเขา

เด็กคนนั้นขยี้ตาอย่างไม่กล้าเชื่อ ฉีถิงจี้กับลู่จือมาที่นี่ได้อย่างไร?

หากยังรวมกับเฒ่าหูหนวกที่ทุกวันนี้ถ่ายทอดวิชาความรู้อยู่ที่ภูเขาเที่ยวอวี๋เข้าไปด้วย

สิบเซียนกระบี่บนยอดเขาของหัวกำแพงเมืองในอดีตก็มีถึงสามคนแล้ว!

จู๋ซู่ยิ้มถาม “ชื่อว่าอะไร?”

เด็กน้อยไม่ขลาดกลัว แหงนหน้าดื่มน้ำชาไปหนึ่งอึกแล้วขยับปากจั๊บๆ พูดอย่างมาดมันว่า

“ป่ายเสวียน ป่ายเดียวกับป่ายเหย่ เสวียนเดียวกับอวี๋เสวียน พี่สาวล่ะ?”

จู๋ซู่เอ่ย “จู๋ที่แปลว่าต้นไผ่ ซู่ที่แปลว่าเรียบง่าย ข้าชื่อจู๋ซู่”

อยู่ดีๆ ป่ายเสวียนก็โพล่งคำถามที่ไม่ควรถาม “ถ้าอย่างนั้นเจ้ามีความเกี่ยวข้องอะไรกับโจรทรยศจู๋อาน?”

จู๋ซู่ตอบ “เป็นญาติกัน”

ป่ายเสวียนพยักหน้า “เป็นความโชคร้ายของตระกูล”

จู๋ซู่สะอึกอึ้งพูดไม่ออก

พวกผู้ฝึกกระบี่อย่างเกาส่วงและหวงหลิงก็เกือบจะหลุดเสียงหัวเราะออกมา

พวกเขาฟังบทสนทนานี้อยู่ตลอดเวลา ต่างก็รู้สึกว่าเจ้าเด็กป่ายเสวียนผู้นี้ไม่ต่างจากพวกเราสักเท่าไร ต่างก็เป็นวัตถุดิบที่ดีในการเป็นชายโสด

จู๋ซู่กลับไม่โกรธ ถามอย่างประหลาดใจว่า “มาถึงที่นี่แล้ว รับใครเป็นอาจารย์หรือไม่?”

ป่ายเสวียนกล่าว “ข้ามีอาจารย์มาตั้งนานแล้ว จึงไม่ได้กราบใครเป็นอาจารย์เพิ่มเติม”

“พวกหมี่ปักลายบุปผา ชุยกลัวตาย ต่างก็อยากได้ตัวข้ามานานแล้ว แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีชะตาจะเป็นอาจารย์ของข้าได้”

ในเรื่องของการตั้งฉายาให้คนอื่น ป่ายเสวียนมีพรสวรรค์อย่างมาก ไม่แพ้ให้กับฝีมือในการตั้งชื่อของอาจารย์เฉาเลย

หมี่อวี้ถลึงตาใส่ “เจ้าเด็กหน้าเหม็น เปลี่ยนฉายาให้ผู้คุมกฎชุยเลยนะ”

ป่ายเสวียนเอ่ยอย่างเนิบช้าว่า “ก็ได้ๆๆ ชุยใจกล้า เป็นอย่างไร?”

หมื่อวี้ไม่รู้ว่าโทสะผุดมาจากไหน ฉายาใหม่นี้ไม่น่าฟังยิ่งกว่าชุยกลัวตายอีกกระมังคือการแทงกระบี่ไปที่หัวใจของชุยเหวยโดยตรง

เพียงแค่ได้ยินเจ้าสำนักชุยของสำนักกระบี่ชิงผิงร้องเอ๊ะทีเดียว ป่ายเสวียนก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันใด

“ทุกคนต่างก็มีปณิธานเป็นของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องบังคับฝืนใจ”

“ทุกวันนี้ผู้คุมกฎชุยคอยช่วยเหลือเจ้าสำนักชุยอยู่ที่สำนักเบื้องล่าง…”

“โอ้โห เพิ่งจะสังเกตเห็นนะเนี่ยว่าพวกเจ้าแซ่ชุยเหมือนกัน ถึงกับเป็นคนบ้านเดียวกันเลยหรือนี่”

“ดี บังเอิญยิ่งนัก ยอดเยี่ยมเหลือเกิน ดูท่าในอนาคตโอกาสในการสร้างคุณความชอบของผู้คุมกฎชุยต้องมีไม่น้อยแน่”

“เชื่อว่าต้องมีสักวันหนึ่งที่…”

ชุยตงซานดึงหูของป่ายเสวียนกระชากขึ้นด้านบน ป่ายเสวียนเอียงหัว เขย่งปลายเท้าร้องโวยวาย

“เจ็บๆๆ! เจ้าสำนักชุย คนอยู่กันตั้งเยอะขนาดนี้ ไว้หน้ากันบ้างสิ”

ก่อนหน้านี้ระหว่างที่ขี่กระบี่ จู๋ซู่ได้มองเห็นรูปโฉมโดยรวมของกลุ่มภูเขาทางทิศตะวันตกแล้ว

ก่อนหน้านี้อยู่ในวังหลวงของต้าหลี จำเป็นต้องหลีกทางบนมหามรรคาให้กับอิ่นกวาน

ดังนั้นจู๋ซู่จึงยังต้องเลือกสถานที่แห่งหนึ่งเพื่อเป็นพื้นที่ประกอบพิธีกรรมในการปิดด่าน

จะฝ่าทะลุขอบเขตได้หรือไม่ก็อยู่ที่การกระทำในครั้งนี้แล้ว

คิดไปคิดมาก็ดูเหมือนว่าจะมีทะเลสาบอยู่แห่งหนึ่งที่ไม่มีการสร้างพื้นที่ประกอบพิธีกรรม ไม่มีการบุกเบิกจวนเซียน

มองดูแล้วถูกชะตา ไม่สู้ไปสร้างกระท่อมฝึกตนอยู่ที่นั่น?

จู๋ซู่ถาม “ชาอะไรหรือ?”

ป่ายเสวียนตอบ “ชาโก่วฉี่”

จู๋ซู่คิดว่าตัวเองฟังผิดไป “อะไรนะ?”

ป่ายเสวียนนวดหู ยกนิ้วข้างหนึ่งขึ้นมาเขียนอักษรสองคำกลางอากาศว่า “โก่วฉี่”

จู๋ซู่คือผู้ฝึกกระบี่ ยิ่งเป็นสตรี นางจงใจคุยเล่นกับป่ายเสวียน

เพราะมีอุบายเล็กๆ น้อยๆ ทั้งสายตาและกลิ่นอายของเด็กน้อยล้วนกำลังบอกกล่าวให้รู้ไม่หลอกลวงกันมากที่สุด

หน้าประตูกระท่อมหลังหนึ่งมีแม่นางน้อยหน้าตายคนหนึ่งยืนอยู่ที่เดิม

นางไม่ถนัดการคบค้าสมาคมกับใคร ไม่ชอบความคึกคักมากเกินไป

นางพยายามจะเปิดปากพูดอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็อดไม่ไหว ใช้เสียงในใจถามลู่จือ

“ลู่จือ ฮูหยินเจ้าขุนเขาไม่ได้มาด้วยกันหรือ?”

กำแพงเมืองปราณกระบี่ที่ไม่สนใจเรื่องการตั้งฉายาการฝึกตน ยังคงเคยชินกับการเรียกขานชื่อของผู้ฝึกกระบี่ตรงๆ

เรียกแบบนี้ต้องไม่มีทางผิดพลาดเป็นแน่ หากเรียกว่าเซียนกระบี่นั่นต่างหากที่จะทำให้ขุ่นเคืองใจได้ง่าย

ลู่จือยิ้มเอ่ย “อิ่นกวานพิสูจน์มรรคาบินทะยานอยู่ที่เมืองหลวงต้าหลีแล้ว ยังไปเยือนใต้หล้ามืดสลัวมารอบหนึ่ง”

“อาจารย์ของเจ้าย่อมวางใจไม่ลง ก็เลยกลับไปที่เมืองหลวงอีกรอบ”

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ตรงกำแพงมังกรของวังหลวง หนิงเหยาก็เคยไหว้วานให้นางช่วยดูแลซุนชุนหวังให้มากหน่อย

ลู่จือได้เห็นแม่นางน้อยคนนี้กับตัวเองแล้วก็รู้สึกชอบนางมากจริงๆ

ซุนชุนหวังส่ายหน้า “ฮูหยินเจ้าขุนเขายังไม่ใช่อาจารย์ของข้า”

“นางรู้สึกว่าคุณสมบัติของข้าแย่ไปสักหน่อย นิสัยใจคอก็ยังไม่หนักแน่นมากพอ ความเข้าใจที่มีต่อวิถีกระบี่ก็ยังตื้นเขินเกินไป”

ลู่จือหลุดขำอย่างอดไม่อยู่ “หนิงเหยาพูดกับเจ้าเองหรือ?”

ซุนชุนหวังยังคงส่ายหน้า “ฮูหยินเจ้าขุนเขาไม่เคยพูดเรื่องพวกนี้ แต่ข้ามองเห็นความจริงเหล่านี้จากสายตาของนาง”

ลู่จือกล่าว “เปรียบเทียบเรื่องคุณสมบัติกับหนิงเหยา ไม่ใช่หาเรื่องยากลำบากใส่ตัวแล้วจะเป็นอะไร”

“ทำไมเจ้าไม่เปรียบเทียบระดับความหนาของหนังหน้ากับอิ่นกวานล่ะ”

ซุนชุนหวังเอ่ย “อาจารย์เฉาหนังหน้าไม่บาง ปีนั้นอยู่บนเรือลำเล็กบนทะเล”

“อาจารย์เฉาก็นั่งยองอยู่ที่ท้ายเรือ หันหลังให้กับพวกเรา ขนาดกินข้าวก็ยังน้ำตาไหลได้”

ลู่จือถามอย่างสงสัย “อาจารย์เฉา?”

ซุนชุนหวังอธิบาย “อาจารย์เฉา เฉาโม่ นามแฝงในยุทธภพของใต้เท้าอิ่นกวาน”

ใช้นามแฝง สวมหน้ากาก ขอบเขตถดถอย แกล้งเป็นหลานเพื่อเป็นท่านปู่

หากต้องลงมือจริงๆ ก็ออกหมัดอย่างอำมหิต ออกกระบี่รวดเร็ว

ทั้งต้องทนการถูกซ้อมได้แล้วก็ต้องเผ่นหนีได้…

ว่ากันว่าเป็นวิชาลับไม่แพร่งพรายในการออกท่องยุทธภพของอาจารย์เฉา

ลู่จือยิ่งมองซุนชุนหวังก็ยิ่งชอบ แม่นางน้อยสีหน้าไร้อารมณ์

น้ำเสียงเรียบนิ่งเนิบช้า สีหน้าไร้ความรู้สึก สภาพจิตใจสงบนิ่ง ราวกับว่าไม่ว่ากับอะไรก็ล้วนเฉยเมย เหมือนตนอย่างมาก

ลู่จือเอ่ยสัพยอก “ไม่สู้เจ้ารับข้าเป็นอาจารย์ดีกว่า ถึงอย่างไรหนิงเหยาก็ต้องกลับไปยังใต้หล้าห้าสี”

“เวลาอีกตั้งหลายสิบปีนะ แม้ข้าจะขอบเขตไม่สูงเหมือนหนิงเหยา แต่ความสามารถในการถ่ายทอดเวทกระบี่ให้กับลูกศิษย์กลับไม่แน่เสมอไปว่าจะแย่กว่านาง”

ซุนชุนหวังส่ายหน้า “ในใจลู่จือไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วง แสวงหาความตายก็เพื่อได้แกะสลักตัวอักษร”

“ในใจของฮูหยินเจ้าขุนเขามีอาจารย์เฉา ดังนั้นนางจึงอยากมีชีวิตอยู่ตลอด อยากจะเปลี่ยนมาเป็นเก่งกาจให้ได้มากกว่าเดิม”

“ข้าขี้ขลาด กลัวเจ็บ กลัวลำบากแล้วก็ยิ่งกลัวตาย ดังนั้นจึงอยากเรียนกระบี่กับหนิงเหยา”

“รับเจ้าเป็นอาจารย์เวทกระบี่ต้องยกระดับขึ้นสูงอย่างรวดเร็วแน่นอน แต่ข้ากลัวว่าจะยังมีชีวิตอยู่ได้ไม่ยืนยาว”

“เว้นเสียจากว่าไม่ใช่เซียนกระบี่ก็ไม่ต้องออกไปหาประสบการณ์ข้างนอก”

“แต่การหลบอยู่ในภูเขาเนิ่นนานเช่นนี้กลับน่าเบื่อยิ่งนัก จิตแห่งกระบี่ไม่อาจถูกพื้นที่ประกอบพิธีกรรมในภูเขาสายน้ำกักขังไว้ได้”