กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1202.3 หมื่นขุนเขาพร้อมใจกันรับโองการ

แต่หากสถานการณ์ของต้าหลีที่อยู่ในมือของเฉินผิงอันกลับเดินลงเนินไป

ถ้าอย่างนั้นขอบเขตบินทะยานของเฉินผิงอันในอนาคตก็จะต้องได้รับผลกระทบโยงใยอย่างร้ายแรง

หากตอนนั้นเฉินผิงอันเลื่อนเป็นขอบเขตสิบสี่แล้วก็ยังถือว่าดี พลังและตบะที่เสียหายไปอาจจะไม่ทำให้ต้องขอบเขตถดถอยเสมอไป

แต่หากติดค้างอยู่ที่ขอบเขตบินทะยานอยู่ตลอด ต่อให้เจ้าจะเป็นขอบเขตบินทะยานขั้นสมบูรณ์แบบ

ถึงขั้นที่ว่าขาดอีกแค่ก้าวครึ่งก้าวจะเป็นขอบเขตสิบสี่ ถ้าอย่างนั้นก็จะต้องมีเรื่องลำบากใหญ่หลวงรอเจ้าอยู่แล้ว

หนิงเหยาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะช่วยเหลืออะไรเขาได้

นางกินถังหูลู่เคลือนน้ำตาลของตัวเองหมดแล้ว สองนิ้วคีบไม้เสียบแกว่งเบาๆ ด้วยความเบื่อหน่ายไม่รู้จะทำอะไรดี

เฉินผิงอันกัดถังหูลู่ลูกหนึ่ง เคี้ยวอย่างละเอียดพลางเอ่ยเนิบช้าว่า

“ช่วยไม่ได้ ก่อนหน้านี้ข้าเคยชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียไว้แล้ว ข้อสรุปที่ได้ในท้ายที่สุด”

“ในเมื่อถูกลิขิตมาแล้วว่าไม่อาจเป็นผู้ฝึกกระบี่บริสุทธิ์ตามความหมายที่แท้จริงได้”

“การที่เลือกความไม่บริสุทธิ์อย่างสุดๆ ซึ่งเป็นสุดโต่งในอีกด้านหนึ่ง ก็ถือว่าเป็นทางเลือกเพียงหนึ่งเดียวที่ใกล้เคียงกับคำว่าบริสุทธิ์มากที่สุดแล้ว?”

หนิงเหยาเงียบงัน

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “ข้าไม่รีบร้อน เจ้าเองก็ไม่ต้องเป็นห่วง เหตุผลก็ง่ายมาก ข้าอายุยังน้อย”

คำว่า “อายุยังน้อย” นี้ก็คือความหวังที่ใหญ่ที่สุด

ไม่รู้ว่าเหตุใดหนิงเหยาถึงได้เอาไม้เสียบจิ้มที่ไหล่ของเขาเบาๆ หนึ่งที เห็นเขาหันหน้ามายิ้มกว้างเต็มใบหน้า

นางก็รู้สึกว่าตัวเองทำตัวเหมือนเด็กน้อย จึงทำท่าจะโยนไม้นั้นทิ้งไป

เฉินผิงอันคาบถังหูลู่ไม้ที่เป็นของตัวเองไว้ในปาก แย่งเอาไม้เสียบที่อยู่ในมือของนางมา ชูขึ้นสูง

แสร้งเอ่ยอย่างตกตะลึงว่า “แม่นางผู้นี้มาขอความรักหรือ เอ๊ะ เซียมซียอดแย่หรือนี่?”

หนิงเหยาจงใจไม่ถือสาคำว่าเซียมซียอดแย่อะไรนั่นของเขา นางเอาสองมือไพล่หลังสิบนิ้วผสานกัน เอ่ยว่า

“นักพรตเก๊ ตั้งแผงดูดวงหลอกเอาเงินคนอื่น ดูท่าเจ้าจะติดใจไม่น้อยนะ”

เฉินผิงอันกินถังหูลู่ลูกสุดท้ายจนหมดแล้วยกไม้เสียบที่ทำจากไม้ไผ่ของตัวเองขึ้นมา เขาทาท่าเพ่งมอง

“เอ๊ะ เซียมซีใบนี้ของข้าไฉนถึงเป็นเซียมซียอดเยี่ยมล่ะ?!”

เขาเก็บไม้ทั้งสองอันใส่ไว้ในชายแขนเสื้อ เพิ่มความเร็วฝีเท้าเดินไปด้านหน้าหนิงเหยาแล้วเดินถอยหลัง

ยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “แม่นางหนิงต้องคิดให้ดีนะว่าจะผูกดวงใจเป็นหนึ่งชั่วนิรันดร์ ครองคู่กันจนผมหงอกขาวกับคุณชายเฉินหรือไม่”

หนิงเหยาตวัดค้อนใส่ “กะล่อนนักนะ”

มีบุรุษข้างๆ คนหนึ่งเข้าใจผิดว่าเฉินผิงอันคืออันธพาลที่แทะโลมคนงาม กำลังคิดจะถามว่า

“แม่นาง อยากให้ข้าช่วยเจ้าสั่งสอนเจ้าคนตื่นกามผู้นี้หรือไม่?”

แต่กลับถูกเสี่ยวโม่เอามือมาคล้องไหล่ ลากตัวพาไปพูดคุยความในใจกันที่ตรอกข้างๆ แทน

หนิงเหยามองใบหน้านั้น อดีตเด็กหนุ่มสวมรองเท้าสานที่ผิวดำเกรียม ได้ครอบครองดวงตาคู่หนึ่งที่ใสสะอาดบริสุทธิ์อย่างมาก

เขาคิดว่า หนิงเหยาได้มาเจอกับเฉินผิงอัน คือเซียมซียอดแย่ เฉินผิงอันได้มาเจอหนิงเหยา คือเซียมซียอดเยี่ยม

แต่นางกลับรู้สึกว่า ไม่ได้เป็นเช่นนี้ ในความเป็นจริงแล้วคือตรงกันข้ามพอดี

หากไม่เป็นเพราะได้เจอกับนาง ตลอดหลายปีมานี้ก็ไม่แน่เสมอไปว่าเขาจะต้องมีชีวิตระหกระเหินเร่ร่อน ลำบากทั้งกายทั้งใจขนาดนี้

ยิ่งเขาขอบเขตสูงมากเท่าไร ตะกร้าสานที่มองไม่เห็นที่เขาแบกไว้บนหลังก็ยิ่งหนักมากเท่านั้น และดูเหมือนว่าจะต้องเป็นอย่างนี้ตลอดไป

หนิงเหยายืนอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงก่ำ

เห็นได้ชัดว่าเฉินผิงอันคิดไม่ถึงว่าหนิงเหยาจะเป็นเช่นนี้ เขารีบหยุดเดิน รู้สึกทำตัวไม่ถูก

ได้แต่ยกมือเกาหัว ในดวงตาเต็มไปด้วยความละอายใจ

หนิงเหยาก้าวเดินเร็วๆ ไปข้างหน้า หมุนตัวกลับ คล้องแขนของเขาไว้ เอนกายอิงแอบเขา พากันเดินกลับไปทางเดิม

“เฉินผิงอัน ต่อให้จะทำให้เจ้าต้องลำบากและเหน็ดเหนื่อยมาก แต่เจ้าก็ต้องชอบหนิงเหยาตลอดไป”

“อันดับแรกข้าไม่ควรทำให้เจ้าต้องร้องไห้ อันดับถัดมา หนิงเหยาคิดแบบนี้ไม่ถูกต้อง สุดท้าย เฉินผิงอันจะชอบหนิงเหยาไปหมื่นหมื่นปี!”

ตรงตรอกใกล้เคียงมีสองศีรษะหนึ่งต่ำหนึ่งสูงโผล่ออกมาในเวลาเดียวกัน คนหนึ่งสวมหมวกสีเหลือง คนหนึ่งสวมหมวกขนเตียว

เซี่ยโก่วพึมพำ “ว้าว ในที่สุดข้าก็แน่ใจได้แล้ว ฮูหยินเจ้าขุนเขาไม่ได้ขาดไหวพริบไม่รอบคอบ”

“เห็นได้ชัดว่าปีนั้นถูกคำหวานของเจ้าขุนเขาหลอกเอาจริงๆ”

เสี่ยวโม่ไม่ได้ยืนอยู่ข้างคุณชายของตนอย่างที่หาได้ยาก เขาพยักหน้า อืมรับหนึ่งที

……

ภูเขาลั่วพั่วแห่งหนึ่งได้ครอบครองสำนักวิถีกระบี่สองแห่งที่ตั้งอยู่ในสองทวีปแล้ว

แล้วเมื่อไหร่จะมีสำนักเบื้องล่างแห่งที่สาม ยังบอกไม่ได้

ในภูเขามีทั้งตัวประหลาดเฒ่าที่อายุการฝึกตนนานเป็นหมื่นปีอย่างเสี่ยวโม่และเซี่ยโก่ว แล้วก็มีตัวประหลาดน้อยอย่างไฉอู๋อยู่ด้วย

คุณสมบัติด้านการฝึกกระบี่ของป่ายเสวียนกับซุนชุนหวัง อันที่จริงต่างก็ดีมาก

เพียงแต่ว่าถูกความโดดเด่นสะดุดตาของไฉอู๋กลบทับไป

บนยอดของยอดเขาจี้เซ่อ ยามที่อากาศปลอดโปร่ง จะสามารถมองไปเห็นสถานที่ที่อยู่ห่างไปไกลมาก

ไม่ได้ไปที่หอบูชากระบี่ เผยเฉียนพาไฉอู๋มาดื่มเหล้าที่นี่ นั่งอยู่บนราวรั้วด้วยกัน

พวกนางมีเรื่องมากมายให้คุยกันได้จริงๆ

คนสี่คนในม้วนภาพวาดของพื้นที่มงคลดอกบัว ตอนที่เผยเฉียนยังเด็กก็สนิทกับเว่ยเซี่ยนที่สุด

แน่นอนว่าเว่ยเซี่ยนก็พูดง่ายที่สุดตอนอยู่กับเผยเฉียนด้วยเช่นกัน

พอมีเวลาว่างก็มักจะพาเผยเฉียนไปเดินเล่นด้วยกัน หาของอร่อยๆ กินกัน

ความคิดของถ่านดำน้อยมักจะเต็มไปด้วยจินตนาการบรรเจิดเสมอ คำพูดของเว่ยเซี่ยนก็มักจะเหมือนคนบ้านนอก

หนึ่งคนโตหนึ่งเด็กกลับกลายเป็นว่าถูกชะตากัน

เผยเฉียนยิ้มเอ่ย “มีเรื่องที่รบกวนใจหรือไม่ ยกตัวอย่างเช่นกังวลว่าจะเข้ากับพวกซุนขุนหวัง ป่ายเสวียนไม่ได้?”

ไฉอู๋ส่ายหน้า “แค่กังวลว่าขอบเขตของตัวเองจะเป็นแค่ชั้นวางดอกไม้”

“กลัวว่าไปอยู่ข้างนอกแล้วเจอกับเซียนดินสักคนที่ไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่ก็จะถูกเล่นงานจนอเนจอนาถ”

เผยเฉียนพยักหน้า “เจ้าต้องหาผู้อาวุโสที่เหมาะสมสักคนมาฝึกปรือฝีมือ”

มือหนึ่งของเผยเฉียนถือชามเหล้า อีกมือหนึ่งแกว่งน้ำเต้าบรรจุเหล้าที่เก็บไว้มานานหลายปี ถามว่า

“รู้หรือไม่ว่าทำไมอาจารย์พ่อของข้าถึงได้พยายามจะถ่ายทอดมรรคาให้เจ้าหลายครั้ง?”

ไฉอู๋ทำหน้างงๆ แม่นางน้อยไม่เคยคิดถึงคำถามข้อนี้มาก่อนเลยจริงๆ

เผยเฉียนกล่าว “แม้ว่าอาจารย์พ่อจะชอบพูดว่าตัวเองมีนิสัยแย่ๆ ที่ชอบทำตัวเป็นอาจารย์สอนผู้อื่น”

“แต่อันที่จริงในเรื่องของการถ่ายทอดวิชาไขข้อข้องใจ อาจารย์พ่อกลับระมัดระวังมากมาโดยตลอด”

“จะไม่ฝืนตัวเองและเรียกร้องคนอื่นอย่างเข้มงวดเด็ดขาด”

ไฉอู๋ครุ่นคิด “รู้คำตอบแล้ว”

เผยเฉียนลูบหัวของนาง เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ดูเหมือนว่าพวกเราจะเหมือนกันมาก”

ไฉอู๋ตาแดงก่ำ สูดน้ำมูก แหงนหน้ากระดกดื่มเหล้าจนหมดชาม

วัยเด็กก็คือเงาของพวกเรา มันอยู่ในสถานที่ที่ต่ำมาก อีกทั้งยังติดตามพวกเราไปเนิ่นนาน

บางครั้งที่หันหน้ากลับไปมองชีวิตคน ก็จะมองเห็นว่ามันที่เงียบงันกำลังมองมายังพวกเราที่ไม่อาจเป็นตัวของตัวเองได้

ไม่รู้ว่าจูเหลี่ยนมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ยืนพิงราวรั้ว ข้างๆ กันยังมีจงอันดับหนึ่งที่ยืนคาบไม้จิ้มฟันอยู่ด้วย

ก่อนหน้านี้กินอาหารเช้าที่อุดมสมบูรณ์กันไปหนึ่งมื้อ พ่อครัวเฒ่าบอกว่าต้องการพูดคุยกับจงเชี่ยนเป็นการส่วนตัวสักหน่อย

ตอนนั้นพวกเจิ้งต้าเฟิ่งสัมผัสได้ว่าปราณสังหารแผ่อบอวล เลยอยากจะช่วยกันคุ้มกันจงอันดับหนึ่งเสียหน่อย

แต่จงเชี่ยนกลับโบกมือ บอกเป็นนัยกับพวกเขาว่าไม่ต้องตื่นตระหนก แค่เรื่องเล็กน้อยตนเคยถามหมัดกับคนแซ่เจียงมาก่อน

มีคลื่นมรสุมอะไรที่ยังไม่เคยเจอมาอีกเล่า

ธรรมเนียมกินอาหารมื้อดึกของภูเขาลั่วพั่ว ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้มาเยือนก็ต้องรักษาไว้สืบไป

ออกจากเรือนมาด้วยกัน เดินตามมาด้านหลังจูเหลี่ยน เดินไปตามขั้นบันไดเส้นทางเทพ ขึ้นเขาตามมาเงียบๆ ตลอดทาง

พ่อครัวเฒ่าสวมรองเท้าผ้า เอาสองมือไพล่หลัง ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

ในที่สุดจงเชี่ยนก็ทนไม่ไหวเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อนว่า

“พ่อครัวเฒ่าเจ้าจะต่อยข้าสักรอบก็ไม่เป็นไร ข้าจะไม่เอาคืนเด็ดขาด แต่วันหน้าอาหารมื้อดึกยังต้องมีต่อ”

“อีกอย่างก็คือต่อยคนอย่าต่อยหน้า…”

ฟังคำบ่นที่ยิ่งนานก็ยิ่งใจฝ่อของจงเชี่ยน ในที่สุดจูเหลี่ยนก็ยิ้มเอ่ยมาประโยคหนึ่งว่า

ให้จงเชี่ยนช่วยปกป้องพวกเขาระหว่างที่เดินทางหาประสบการณ์

ไม่พูดถึงภาระหน้าที่รับผิดชอบหรือมโนธรรมในใจอะไร ก็ถือเสียว่าเห็นแก่อาหารมื้อดึกที่ผ่านๆ มา

หลังจากที่ความอึ้งตะลึงของจงเชี่ยนผ่านไป ผู้ฝึกยุทธที่อยู่ในบ้านเกิดถูกด่าว่าเป็นชายใจหญิงผู้นี้

ก็ทั้งไม่ได้ให้คำสัญญาที่หนักแน่นอะไร แล้วก็ไม่ได้ตบอกพูดจาห้าวเหิม

เอ่ยแค่ว่ารอให้ในอนาคตพวกเขากลับมาที่ภูเขา พ่อครัวเฒ่าเจ้าต้องเตรียมเหล้าดีๆ ให้เขาโดยเฉพาะหลายๆ กาด้วยนะ

หากเขาจงเชี่ยนไม่ได้กินก็ให้เหลือค้างไว้ก่อน เอาไว้ให้พวกจิ่งชิง

จูเหลี่ยนโบกมือ บอกกับเขาว่าพูดจาอัปมงคลให้น้อยๆ หน่อย

ไปถึงบนยอดเขา บังเอิญได้ยินคำถามของเผยเฉียนพอดี จงเชี่ยนจึงรวมเสียงให้เป็นเส้นพูดคุยอย่างลับๆ ว่า

“พ่อครัวเฒ่า เป็นเจ้าขุนเขาของพวกเราที่มีสายตาเฉียบแหลม”

“มองออกมาตั้งนานแล้วว่าไฉอู๋คือวัตถุดิบที่สร้างได้ ก็เลยเกิดใจรักถนอมคนมีความสามารถหรือ?”

จูเหลี่ยนยิ้มเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นเจ้าใช่วัตถุดิบที่สร้างได้หรือไม่?”

จงเชี่ยนตอบ “ต้องไม่ใช่แน่อยู่แล้ว”

จูเหลี่ยนเอ่ย “แต่เจ้าสามารถใช่ได้นะ”

จงเชี่ยนเงียบไปพักหนึ่งก็เอ่ยว่า “พ่อครัวเฒ่า ข้าเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาจนถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร”

“ยิ่งไม่กล้าให้คนอื่นมาฝากความหวังไว้ที่ข้า ดังนั้นพวกเขาด่าได้ถูกต้องแล้ว ข้าก็คือชายใจหญิง”

จูเหลี่ยนที่เดินอยู่ด้านหน้าส่ายหน้า ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ชายใจหญิง? เจ้าจะไปเข้าใจผายลมอะไร”

“คนที่เผชิญหน้ากับอำนาจก็ประจบสอพลอ ก้มหัวค้อมเอวพูดจาโอนอ่อนผ่อนตาม”

“คนอ่อนแอที่ชั่วชีวิตดีแต่จะอ่อนแอยิ่งกว่าเดิมต่างหากถึงจะเป็นชายใจหญิง”

“จงเชี่ยนถามใจตัวเองแล้วเจ้าก็มีหน้าจะบอกว่าตัวเองเป็นชายใจหญิงหรือ เจ้าคู่ควรหรือ?”

จงเชี่ยนนวดคลึงปลายคาง “พ่อครัวเฒ่า เจ้าด่าคนพร้อมกับชมคนไปพร้อมกันได้อย่างไร สอนข้าหน่อยสิ”

ก่อนหน้านี้ไม่นานได้ยินคำพูดสุภาพไพเราะจากผู้เยาว์จากบ้านเกิดชื่อว่าหยวนหวง

แรงบันดาลใจแห่งพรสวรรค์ดุจนกน้อยโผผินร่ายรำบนกิ่งไม้ ดั่งหงส์เหินฝากรอยไว้บนหิมะ

ส่วนความรู้ที่สั่งสมมาเปรียบประหนึ่งการอพยพของฝูงนกตามฤดูกาล ดั่งสายน้ำทั้งหลายที่ไหลไปรวมเป็นสายเดียวกัน

จงเชี่ยนรู้สึกว่าจูเหลี่ยนคู่ควรกับคำประเมินเช่นนี้ แต่ตอนที่พ่อครัวเฒ่าอายุน้อย

หากมีเนื้อหนังมังสาอย่างที่คนเขาเล่าลือกันจริงๆ คิดดูแล้วก็คงไม่มีใครมาสนใจแล้วกระมังว่าพรสวรรค์และวิชาความรู้ของเขาเป็นเช่นไร?

ใบหน้านั้นของเขาก็น่าจะเป็นจดหมายรักที่ดีที่สุดเลยกระมัง?

มารดามันเถอะ น่าโมโหจริงๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

จูเหลี่ยนพึมพำกับตัวเอง “ผู้ที่ฝืนก้าวเดินย่อมมีปณิธาน ประโยคนี้คือคำพูดที่มีพลังอย่างมาก”

“คนคนหนึ่งขอเพียงมีปณิธานและความมุ่งมั่นไม่ย่อท้อ ถึงจะสร้างผลงานความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน เต็มไปด้วยความฮึกเหิมองอาจได้”

“คนบางคนไม่ได้เคียดแค้นความโหดร้ายทารุณและการติดค้างที่โลกใบนี้มีต่อเขาไปตลอดยาวนาน”

“ตรงกันข้ามเลยด้วยซ้า เมื่อพวกเขาเติบใหญ่แล้วยังจะมอบความปรารถนาดีและความอ่อนโยนที่มากกว่าเดิมและใหญ่กว่าเดิมให้กับคนอื่น”

“พวกเขามีชื่อเดียวกัน ชื่อว่า “คนดี” แน่นอนว่าคนอื่นกลับเรียกพวกเขาว่า “คนโง่”

จงเชี่ยนมองผู้เฒ่าร่างผอมแห้งหลังค่อมที่เดินอยู่ด้านหน้า ลังเลเล็กน้อยก่อนถามว่า

“พ่อครัวเฒ่า เรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าที่บ้านเกิด เรื่องลี้ลับมหัศจรรย์พวกนั้น ล้วนเป็นความจริงหรือ?”

จูเหลี่ยนหัวเราะ “จันทราในน้ำ ดอกไม้ในม่านหมอก เรื่องราวในชีวิตอันล่องลอยดั่งเรือที่ท่องอยู่ในมหาสมุทรอย่างยากลำบาก”

“คนน่าสงสาร ลอยไปลอยมาไร้อิสระเสรี อะไรเป็นเรื่องจริง อะไรเป็นเรื่องเท็จ”

จงเชี่ยนกล่าว “พ่อครัวเฒ่า เจ้าก็รู้นะว่าข้าอ่านตำรามาน้อย พอเจ้าใช้ภาษาสูงส่งเป็นทางการ ข้าก็จับต้นชนปลายไม่ถูกเลย”

จูเหลี่ยนเอ่ย “ชาวบ้านมองเรื่องกินเป็นเรื่องใหญ่ รู้แค่ว่าอาหารมื้อดึกที่ปรนนิบัติอวัยวะภายในเป็นเรื่องจริงก็พอแล้ว”

เดินไปหาพวกเผยเฉียน จงเซี่ยนที่ยังคาบไม้จิ้มฟันก็ฟุบตัวลงบนราวรั้วทอดสายตามองไปไกล ไม่ได้โยนไม้แคะฟันทิ้ง แต่เก็บไว้ในชายแขนเสื้อ

อยู่ดีๆ จงเชี่ยนก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

บนโลกมนุษย์มีภูเขาลูกนี้ก็ช่างเป็นเซียมซีที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

เผยเฉียนหันหน้ามาถาม “พ่อครัวเฒ่า เจ้าไม่อยากจะออกจากภูเขาไปหาประสบการณ์พร้อมกับพวกหมี่ลี่น้อยบางหรือ?”

จูเหลี่ยนยิ้มเอ่ย “ข้ามีวิธีท่องโลกโดยมิจำเป็นต้องเดินทาง ยืนสองเท้าแน่วนิ่งก็แลเห็นโลกมนุษย์”

เผยเซียนเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “เปรี้ยวยิ่งกว่าผักดองเสียอีก”

พ่อครัวเฒ่าตบเข่าฉาด วิ่งตุปัดตุเป๋ลงภูเขาไป

ต้องรีบไปดูสีสันของไหผักดองทั้งหลายที่อยู่ในเรือนด้านหลังเสียหน่อย

นักพรตเซียนเว่ยตบหน้าท้องเบาๆ ส่งเสียงเรออยู่หลายที เดินลงจากภูเขาไปเพียงลำพัง

เกี่ยวกับเรื่องที่ว่าพี่น้องจงจะถูกพ่อครัวเฒ่าด่าหรือจะถูกซ้อมแล้วจะหน้าบวมจมูกเขียวเดินขากะเผลกหรือไม่

นับแต่วันนี้ไปจะยังมีอาหารมื้อดึกให้กินอีกหรือไม่….

เจิ้งต้าเฟิ่งกับเวินจื่อซี่ต่างก็มีการเดิมพันกัน

เซียนเว่ยหยิบเศษก้อนเงินออกมาจากชายแขนเสื้อ กุมไว้ในฝ่ามือสองข้างที่ประกบกันหลวมๆ เขย่าแรงๆ หลายที

ปากก็พร่ำท่องว่าเดิมพันเล็กน้อยแค่พอสนุก ในที่สุดก็ลงเดิมพันตามไปด้วย

สายลมพัดโชยแผ่วพลิ้วนอกภูเขา เส้นทางคดเคี้ยวเหมือนลำคลองเส้นหนึ่ง

มองไกลๆ เหมือนทิวเขาเขียวชอุ่มผุดพรายจากผืนดิน สายลมลูบไล้ผ่านผืนนาทุ่งไร่ที่เรียงซ้อนเป็นชั้นๆ

พัดเป่าให้ขนของนกกระพือ แล้วมาเป็นแขกอยู่ที่นี่ ลมเย็นลอดผ่านประตูภูเขากรูกันขึ้นมาบนยอดเขา

หอบเอากลิ่นหอมสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้ามาเป็นระลอก

นักพรตหนุ่มที่สวมชุดเต๋าสีเขียวเดินรับสายลม เดินลงบันไดไปทีละขั้น ชายแขนเสื้อสองข้างพลิ้วไหวดุจเมฆมงคล

นักพรตหนุ่มหยุดเดิน ยื่นนิ้วข้างหนึ่งออกมาจับประคองปิ่นไม้ที่เสียบไว้บนมวยผมเบาๆ

ภูเขาเขียวจำนวนนับไม่ถ้วนในโลกมนุษย์คล้ายจะเกิดเงาวูบวาบสายไหวไปตามปิ่นไม้ที่ถูกจับให้เข้าที่ชิ้นนั้น

จากนั้นก็กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมพร้อมกับพื้นดิน