กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1212.2 พลังอันองอาจน่าเกรงขาม

ซ่งจี๋ซินยิ้มเอ่ย “สหายชุ่ยจ่าง สหายที่เตะโดนแผ่นเหล็กขากะเผลกของเจ้าคนนั้น

ก็คือเทพเซียนผู้เฒ่าหวานเหยียน หวานเหยียนเหล่าจิ่ง บินทะยานเฒ่าแห่งเกราะทองทวีปกระมัง?”

หลี่ป๋อพยักหน้า “ลั่วอ๋อง แน่นอนว่าหวานเหยียนเหล่าจิ่งคือคนบาปของเกราะทองทวีป

แต่เขาดีต่อข้าไม่น้อย ปีนั้นแม้ข้าจะไม่ช่วยเขา ไม่ไปสวามิภักดิ์กับเปลี่ยวร้างกับเขา

แต่ทุกวันนี้หากจะข้าด่าเขา เกลียดแค้นเขา ข้าก็ทำไม่ลงเหมือนกัน”

ซ่งจี๋ซินเอ่ย “หลี่ป๋อ ถือว่าเจ้าเป็ นคนซื่อสัตย์คนหนึ่ง”

ซีหมานพูดคุยอย่างลับๆ “ลั่วอ๋อง “เสี่ยน” ผู้นี้ต้องร้ายกาจมากอย่างแน่นอน

ความรู้สึกนี้เหมือนกับ…ครั้งแรกที่ข้าได้เจอหับหวังฝู่ จวิน หวาดกลัวจนไร้เหตุผล”

ซ่งจี๋ซินถาม “นักพรตหยก กงเยี่ยน พวกเจ้าเจอ “เสี่ยน” ผู้นี้แล้วรู้สึกแบบนี้หรือไม่?”

นักพรตหยกส่ายหน้า คลื่นมรสุมในวันนี้ ต่อให้เป็ นในสายตาของเซียนเหรินเก่าแก่

อย่างเขาก็ยังถือเป็ นความประหลาดพิสดาร มีอันตรายรายล้อมอย่างมากแล้ว

หวงม่านยิ่งตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดว่าจะไม่มาลุยน้ำขุ่นของราชวงศ์ต้าหลีเด็ดขาด

ปีนั้นไปตกปลาบนทะเล ก็แค่แย่งตำแหน่งตกปลาเท่านั้น

กลับถูกจางเถียวเสียซ้อมไปรอบหนึ่ง

ครั้งนี้ติดตามฝู่จวินหวังจูมาพบซ่งมู่อ๋องเจ้าเมือง ก็ได้เห็นการลงมืออย่างอำมหิตของราชครูหนุ่มคนนั้นกับตาตัวเอง

ไม่เพียงแต่ฆ่าคนติดต่อกัน ยังจะถอนรากถอนโคน

ให้ดวงวิญญาณของพวกอินจี้ที่ตายไปแล้วกับผีตนนั้นต้องยอมอยู่ในอาณาเขตของแจกันสมบัติทวีปแต่โดยดี?

หวงม่านคิดเป็ นร้อยตลบก็ยังไม่เข้าใจ

เจ้าเฉินผิงอันผู้นี้คือลูกศิษย์ปิดสำนักของสายเหวินเซิ่งจริงหรือ

คือบัณฑิตที่เคยอ่านตำราอริยะปราชญ์มาจริงๆ หรือไร?

ก่อนหน้า นี้ตอนที่อยู่บนเกาะยวนยางของศาลบุ๋นก็เกิดเรื่องทำนองเดียวกันนี้

ตอนนั้นผู้ฝึกตนบนภูเขาและราชวงศ์ใหญ่ต่างๆ ของไพศาลก็รู้สึกว่าพวกเขาพอจะเข้าใจได้บ้างแล้ว

เมื่อเทียบกับสถานะของสายบุ๋นแล้ว เจ้าขุนเขาหนุ่มของภูเขาลั่วพั่ว

ดูคล้ายจะให้ความสำคัญกับสถานะของอิ่นกวานคนสุดท้ายมากกว่า?

ตอนนี้หวงม่านอยากบอกพวกเขาเหลือเกินว่า ไม่ พวกเจ้ายังไม่เข้าใจมากพอ

เฉินผิงอันคนอำมหิตผู้นี้ ใช่แล้วๆ ในที่สุดนักพรตหยกก็คิดจนเข้าใจถึงจุดเชื่อมโยงที่สำคัญที่สุด…

เฉินผิงอันต้องให้ความสำคัญกับสายสืบทอดฝั่งบุ๋นอย่างถึงที่สุดเป็ นแน่

จุดอ่อนของเฉินผิงอันก็คือใครกล้ามาหาเรื่องเขาก่อน เฉินผิงอันก็จะต้องไม่มีทางใจอ่อนออมมือ

อีกทั้งหากจำนวนครั้งมากเข้า ทางฝั่งของศาลบุ๋นก็มีแต่จะยิ่งกระอักกระอ่วน

บางทีตลอดหลายปีมานี้พวกเขาอาจจะอยากใช้ “วิธีการบางอย่างที่เหมาะสมที่สุด” มาดึงตัวเขาเป็ นพวกก็เป็ นได้

แต่ผลกลับกลายเป็ นว่าพวกเจ้าแต่ละคนพยายามกระชากคนหนุ่มผู้นี้ให้ออกห่างไปจากศาลบุ๋นอย่างสุดกำลัง?

กงเยี่ยนเอ่ย “ไม่รู้สึกอะไรเลยนะ”

หลี่ป๋อกล่าว “หวานเหยียนเหล่าจิ่งเคยมีการคาดเดาว่า ‘เสี่ยน”

เป็ นทั้งผี แล้วก็มีความเป็ นไปได้อย่างมากว่านางอาจจะเป็ นการดำรงอยู่ที่ยาวนานซึ่งเกิดจากการจำแลงของมหามรรคา”

ซ่งจี๋ซินถาม “นางเป็ นตัวสำรองขอบเขตสิบสี่ หรือว่าเป็ นขอบเขตสิบสี่แล้ว?”

หลี่ป๋อส่ายหน้า “ไม่แน่ใจ”

ซ่งจี๋ซินจมสู่ภวังค์ความคิด

กงเยี่ยนโบกพัดกลมในมือ ขับไล่กลิ่นเลือดฉุนแสบจมูกทิ้งไป

ศพไร้หัวของสาวใช้ชุยจี๋นอนจมอยู่ในกองเลือด

หัวเหมือนจะลงไปในทะเลสาบเหล่าอิง

ก่อนหน้า นี้อินเหมี่ยวก็โยนเงินเกล็ดหิมะเหรียญหนึ่งลงไปในทะเลสาบไม่ใช่หรือ

หัวนั้นก็น่าจะลงไปหาเงินแล้ว

บัณฑิตไไช่อวี้ซ่านแห่งราชสำนักต้าโซ่วก็ยิ่งเรือนกายแหลกสลาย

เดิมทีควรมีจุดจบที่จิตวิญาณย่อยยับไปอย่างสิ้นเชิง

แล้วก็ต้องถูกกักเอาไว้ในทะเลสาบเหล่าอิง

ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ได้ถูก “เสี่ยน” ตนนั้นรวบรวมพาจากไปด้วยกันในเสี้ยววินาที

คือวิชาอภินิหารอันยอดเยี่ยมที่น่าเหลือเชื่อ ถึงกับสามารถซ่อมแซมจิตวิญญาณที่แหลกเละให้กลับมาดีได้

แล้วพาหนีไปใต้เปลือกตาของราชครูเฉิน หากเป็ นผีขอบเขตสิบสี่ตนหนึ่ง แจกันสมบัติทวีปจะรั้งตัวนางไว้ได้อย่างไร?

กงเยี่ยนเหลือบมองพื้นดิน ศพขององค์ชายอินเหมี่ยวหายไปแล้ว

แต่ศพของฮ่องเต้อินจี้ยังอยู่ที่เดิม นางพาร่างไปด้วยกันมากกว่านี้ไม่ได้แล้วก็เลยต้องเลือกหนึ่งจากสอง?

หรือเป็ นเพราะศพของฮ่องเต้อยู่ใกล้กับราชครูเฉินมากเกินไป กลัวว่าสิ่งที่ทำมาทั้งหมดจะสูญเปล่า

เดือดร้อนให้นางถูกกักตัวไว้ในอาณาเขตของเมืองหลวงต้าหลีด้วย

ปล่อยให้เฉินผิงอันได้ครอบครองทั้งฟ้าอำนวยและดินอวยพรไปทั้งหมด?

กงเยี่ยนยังหวาดผวาไม่หาย บนภูเขาช่างอันตรายเหลือเกิน

ซ่งซวี่เปิดปากเอ่ยว่า “ลั่วอ๋อง หากมีการเปิดค่ายกลใหญ่ค่ายที่สอง คาดว่าข้าคงต้องออกไปจากทะเลสาบเหล่าอิงแล้ว”

ซ่งจี๋ซินยิ้มถาม “ทางฝั่งการประชุมเล็กของห้องทรงพระอักษรทะเลาะกันหรือไม่?”

ซ่งซวี่พยักหน้า

ก่อนที่ซ่งซวี่จะมาที่นี่ ในวังหลวงได้มีการเรียกประชุมเล็กของห้องทรงพระอักษรอย่างเร่งด่วน

คนค่อนข้างเยอะ เป็ นเหตุให้ขันที่ผู้คุมตราประทับกองซือหลี่เจียนต้องย้ายเก้าอี้ทั้งหมดออกไป

แม้กระทั่งเสิ่นเฉินเจ้ากรมผู้เฒ่าของกรมกลาโหมที่แก่หง่อมเต็มทีก็ยังไม่มีเก้าอี้ให้นั่ง

ทว่าการประชุมครั้งนี้ขาดบุคคลสำคัญไปสองคนก็คือราชครูเฉินผิงอันกับลั่วอ๋องซ่งมู่

ซ่งซวี่กับขันที่ผู้คุมตราประทับกองซือหลี่เจียนยืนอยู่ตรงหน้าประตู

ประโยคแรกของซ่งเหอก็ไม่ใช่ท่าทีของการปรึกษาหารืออย่างในการประชุมห้องทรงพระอักษรของอดีตแล้ว

“กว่าเหรินตัดสินใจแล้วว่าจะประกาศศึกกับราชสำนักต้าโซ่วอย่างเป็นทางการ ฮ่องเต้อินจี้ฆ่าได้ จำเป็นต้องฆ่า!”

ประโยคที่ราวกับฟ้าผ่าบนพื้นดินนี้ทำให้ขุนนางบุ๋นบู๊คนสำคัญของต้าหลีที่ไม่เข้าใจ ต้นสายปลายเหตุหันมามองหน้ากันเอง

ภายหลังซ่งเหอถึงได้อธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในทะเลสาบเหล่าอิงให้พวกเขาฟังคร่าวๆ

ซ่งจี๋ซินถาม “สุดท้ายฝืนกระแสคัดค้านทั้งปวง เดินหน้าตัดสินใจอย่างเด็ดขาดได้สำเร็จ? ถือว่าฮ่องเต้ตัดสินชี้ขาดด้วยตัวเอง?”

ซ่งซวี่ยังคงพยักหน้า

ซ่งจี๋ซินมององค์ชายรองซ่งซวี่

ซ่งซวี่เข้าใจความนัยได้ทันที

คนที่มีความเห็นต่าง มีใครบ้าง ไม่ว่ามีเป้าหมายอย่างไร จุดยืนอย่างไร พวกเขาแต่ละคนเอ่ยหลักการเหตุผลแบบใดบ้าง

ซ่งซวี่ล้วนจดจำเอาไว้ได้ทั้งหมด

“คนที่ตั้งคำถามคือซิ่วหูชุยฉาน คนที่อ่านกระดาษคำตอบคือราชครูคนใหม่เฉินผิงอัน”

ซ่งจี๋ซินตบไหล่ของหลานชาย ถามว่า “กระดาษคำตอบนี้ แม้กระทั่งเจ้าและข้า ไม่ว่าใครก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เข้าใจหรือไม่?”

ซ่งซวี่ทำท่าจะพูด เดิมเขาอยากเอ่ยว่า ท่านอารอง อันที่จริงข้าคือข้อยกเว้น

แต่เพียงแค่เพราะองค์ชายรองท่านนี้ยังมีสถานะของสายแผนภูมิดินอยู่ด้วย

ดูเหมือนว่าไม่อาจวางตัวอยู่นอกสถานการณ์ได้จริงๆ ซ่งซวี่จึงเงียบงันไป

ศาลาริมน้ำสองหลัง ในเมื่ออาจารย์บอกแล้วว่าลูกศิษย์ผู้เป็ นที่ภาคภูมิใจอย่างนางไม่อาจทำนายสถานการณ์ใหญ่ไปได้มากกว่านี้

นางจึงคำนวณเรื่องตรงหน้าอย่างเรื่องของตรอกอี้จือและถนนฉือเอ๋อร์ไป

คำนวณไปคำนวณมา เด็กสาวสวี่มี่ก็หน้าซีดขาว

หงฉงเปิ่นถอนหายใจ เอ่ยว่า “ในที่สุดก็คำนวณจนเข้าใจแล้วหรือ?”

สวี่มี่เอ่ยเสียงสั่น “อาจารย์ ข้าควรจะทำอย่างไรดี?”

หงฉงเปิ่นกล่าว “เจ้ายังจะทำอย่างไรได้อีก เจ้าทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น

หลายปีมานี้ติดตามอยู่ข้างกายตาแก่คร่ำครึไร้ประโยชน์อย่างข้า

หลบซ่อนตัวศึกษาเล่าเรียนอ่านตำราอยู่ในภูเขา แค่นี้เท่านั้น”

อาจารย์ผู้เฒ่าเอ่ย “ที่ว่าการสามแห่งในเมืองหลวงต้าหลีที่ไม่ว่าใครก็ไม่อยากจะคบค้าสมาคมด้วย

หนึ่งในนั้นคือกองลาดตระเวนพระนครที่ดูแลกิจธุระยิบย่อยทั้งหมดของเมืองหลวง

ผู้บัญชาการณ์หงจี้ไม่โลภไม่โกง ไม่ฉวยประโยชน์ มีผลงานศึกที่แท้จริงจับต้องได้ติดกาย

หลายปีมานี้รับแค่เงินเดือนที่สะอาดไปส่วนเดียว และเงินส่วนใหญ่ยังส่งกลับไปให้คนในครอบครัว

อีกทั้งหงจี้เองก็ดูแลกองลาดตระเวนพระนครได้ไม่เลว

ทั้งมีภูมิลำเนาอยู่ในสถานที่มังกรลุกผงาดของสกุลซ่งต้าหลี

แล้วยังเป็ นแม่ทัพบู๊คนรู้ใจที่โอรสสวรรค์ไว้วางใจเขาจะกลัวอะไร?

ขอแค่ไม่ได้มีความแค้นส่วนตัวกับราชครูคนใหม่

ก็เหมือนที่เขาพูดตอนอยู่บนหลังม้านั่นแหละ อยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้

นอกจากฮ่องเต้กับราชครูแล้ว ขอแค่เขาไม่ชอบขี้หน้าใคร เขาก็สามารถเข้าไปจัดการได้ทั้งนั้น

นี่ก็คือเมื่อไร้ใจเห็นแก่ตัว การประพฤติตนย่อมเที่ยงตรง

ครั้นตนเที่ยงตรงก็ย่อมมีความกล้า และเมื่อมีความกล้าแล้ว การกระทาทั้งหลายย่อมเด็ดขาดฉับไวไม่ลังเล”

“แต่ว่าต่อให้กองทหารจะทำอะไรกำเริบเสิบสานมากแค่ไหน

ยกตัวอย่างเช่นผู้บังคับกองอายุน้อยคนหนึ่งกล้าขวางกรมพิธีการและศาลหงหลู่ไว้ข้างนอกประตู

ถึงอย่างไรก็เป็ นการรักษาโรคเล็กน้อยต่อหน้าผู้รู้แจ้ง”

“กรมอาญาดูแลเรื่องการลงทัณฑ์ การออกคำสั่งลงโทษ รวมถึงตรวจสอบและพิจารณาคดีความกับโทษทัณฑ์ทั้งปวง

หลายปีมานี้ให้ความสำคัญไปทางบนภูเขาพันธนาการผู้ฝึกบำเพ็ญตน

ทุกวันนี้ในอาณาเขตของต้าหลีมีผู้ฝึกตนบนภูเขาคนใดที่กล้าสังหารมนุษย์ธรรมอย่างพร่ำเพรื่อโดยพลการ?

ป้ายสงบสุขปลอดภัยสามแผ่นที่กรมอาญาเป็ นผู้แจกจ่าย

อย่าว่าแต่ในอาณาเขตของต้าหลีเลย ต่อให้เป็ นทางใต้ของลำน้ำใหญ่หรือแม้กระทั่งใบถงทวีป

ใครกล้าทำเป็ นมองไม่เห็น ก็ยังต้องฝืนใจเป็ นฝ่ายหลีกทางให้อยู่ดีไม่ใช่หรือ?

ถ้าอย่างนั้นในเมื่อกรมอาญาของพวกเขามีความมั่นใจเช่นนี้ แล้วยังจะกลัวอะไร?”

“แต่ว่ากรมอาญาไม่ใช่หมอที่รักษาผู้คน ความรับผิดชอบส่วนใหญ่ของพวกเขาคือการกำหนดโทษให้ผู้คน

มีหน้าที่ถอดถอนยศตำแหน่งและนำตัวผู้กระทำผิดเข้าคุมขังตามกฎหมาย หรือแม้กระทั่งฆ่าคน”

“ศาลต้าหลี่เหมือนกับกรมอาญามาก แค่รับหน้าที่ไต่สวนพิจารณาคดีและทบทวนตรวจสอบคดีใหญ่คดีสำคัญทั้งหลาย”

“ก็เหมือนอย่างที่หม่าหยวนเจ้ากรมอาญาพูดเองว่า ที่ว่าการของเขาเหมือนกับการบอกกล่าวคนบางคนว่าพวกเจ้าไร้ทางเยียวยาแล้วมากกว่า”

พูดถึงกองทหารม้าลาดตระเวนพระนครและกรมอาญาไปแล้ว

ถ้าอย่างนั้นก็เหลือสำนักงานตรวจการแผ่นดินของเมืองหลวงต้าหลีเท่านั้นแล้ว

อีกทั้งยังเป็ นสำนักงานตรวจการแผ่นดินที่หยวนฉงเจ้าประมุขสกุลหยวนเสาค้ำยันแคว้นดูแลมานานหลายปี

สวี่มี่ตะตกตะลึง ความหวาดกลัวค่อยๆ ซึมแผ่ออกมาจากส่วนลึกในหัวใจจนมือเท้าของเด็กสาวเย็นเฉียบ

ราวกับว่าถูกกรอกน้ำบ๊วยใส่น้ำแข็งชามใหญ่เข้าไปติดกันหลายชาม

หงฉงเปิ่นกล่าว “ไม่ต้องคำนวณอะไรแล้ว หน้าที่รับผิดชอบของสำนักงานตรวจการแผ่นดิน

ก็คือตรวจสอบควบคุมขุนนางนับร้อยของต้าหลีอย่างใกล้ชิด

พูดง่ายๆ ก็คือหลักการเหตุผลที่ปีนั้นซิ่วหู่พูดกับท่านปู่ของเจ้า”

“สำนักงานตรวจการแผ่นดินรักษาโรคตั้งแต่ยังไม่ก่อกำเนิด

(เปรียบเปรยว่าป้องกันปัญหาก่อนจะเกิดขึ้นจริง) และต้องเป็ นเช่นนี้เท่านั้น!”

สวี่มี่รู้สึกเหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็งในชั่วพริบตา

ห้องหนังสือของหยวนฉงท่านปู่ ของนางก็คือ “พื้นที่ต้องห้าม”

จนถึงทุกวันนี้ลูกหลานสกุลหยวนหลายคนก็ยังไม่มีคุณสมบัติจะเข้าไปข้างในสักครั้ง

หยวนฉงก็แทบจะไม่เคยรับรองแขกผู้สูงศักดิ์ที่นี่ ส่วนใหญ่แล้วจะคุยธุระกับสหายหรือไม่ก็เพื่อนร่วมงานที่ห้องโถง

สวี่มี่กลับไม่มีข้อห้ามนี้ นางมักจะไปเปิดอ่านหนังสือที่นั่นบ่อยๆ ห้องหนังสือก็ไม่ใหญ่นัก

บนผนังแขวนภาพอักษรสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเล็กมากไว้ภาพหนึ่ง แล้วก็ไม่มีการลงนามผู้วาด

ตอนเด็กสวี่มี่ก็ถามอยู่หลายครั้งว่าใครเป็ นคนเขียน ท่านปู่เพียงแค่ยิ้ม แต่กลับไม่ยอมบอกนาง

ในเมื่อมีกระบี่ช่วยชีวิต ก็ต้องมีดาบซ่อนไว้เพื่อฆ่าคน ไม่ต้องเอ่ยวาจาใดก็สะกดข่มขุนนางทั้งปวงได้

และยังอาจช่วยผู้คนให้รอดพ้นจากความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

สวี่มี่น้ำตาคลอกลบดวงตา จะทำอย่างไรดี

ท่านปู่ ที่ดูแลสำนักงานตรวจการแผ่นดินทั้งแห่งมานานหลายปี

และตระกูลที่ได้ครอบครองแซ่สกุลของเสาค้ำยันแคว้น?

คนนอกอย่างพวกฮ่องเต้อินจี้และองค์ชายอินเหมี่ยวแห่งต้าโซ่วล้วนตายกันไปแล้ว

ต่อจากนี้ก็ต้องมีคนที่ไม่ใช่คนนอกตายไปอีกกี่มากน้อย? เว่ยเจียแห่งตรอกอี้ฉือนั้นถูกลิขิตมาว่าหนีไม่พ้นอยู่แล้ว

หวังหย่งจินแห่งอำเภอหย่งไท่ต้องตายหรือไม่ยังไม่รู้ แต่ต้องเสียหมวกขุนนางไปแน่นอน

ถ้าอย่างนั้นสำนักงานตรวจการแผ่นดินต้าหลีที่ “ช่วยผู้คนให้รอดพ้นจากความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

จะวางตัวอยู่นอกสถานการณ์ได้จริงหรือ จะโชคดีหนีหายนะครั้งนี้พ้นได้เหมือนเกาซื่อผู้ฝึกยุทธที่เป็ นคนนอกของต้าหลีได้หรือ?

หงฉงเปิ่นถอนหายใจ บางทีนอกจากชาวบ้านที่ปล่อยให้เป็ นไปตามยถากรรม

ยอมรับมัน แบกรับความทุกข์และร้องไห้ไปกับมัน

ขุนนางทุกคนของราชสำนักต้าหลีเอง เมื่อเจอกับคำว่า “มัน” นี้ ใครก็ยากจะปฏิเสธความผิดได้

หลายปีมานี้ผู้เฒ่ามองดูการเปลี่ยนแปลงและวิวัฒนาการตามกาลเวลาของราชสำนักต้าหลีจากในภูเขาอยู่ตลอด

ทุกครั้งที่ออกจากภูเขามาหาประสบการณ์ ล้วนเป็ นการสังเกตผลลัพธ์ของการนำนโยบายราชสำนักไปปฏิบัติจริงในบรรดาเมืองและเขตการปกครองต่างๆ

อาศัยสิ่งนี้มาศึกษาวิเคราะห์และตรวจสอบถึงการแปรเปลี่ยนระหว่างขนบประเพณีใหญ่ที่ปรากฏในตำรากับขนบย่อยที่ดำรงอยู่นอกตำรา

หากจะบอกว่าผลงานเรื่องทฤษฎีชายแดนทั้งหลายพวกนั้นคือเส้นแบ่งแคว้นที่จับต้องได้จริงซึ่งมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ถ้าอย่างนั้นตลอดหลายปีมานี้หงฉงเปิ่นที่ ตั้งฉายาให้ตัวเอง ว่าอาจารย์อวี๋หลู

สิ่งที่ผู้เฒ่าเห็น คิดและบันทึก ก็คืออาณาเขตของแคว้นราชสำนักต้าหลีที่มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้

เรื่องนี้หาใช่วิชาความรู้ไร้ประโยชน์ที่นักปราชญ์เฒ่าคร่าครึผู้ยึดติดตำราจะหมกตัวคุ้ยเขี่ยกองกระดาษเก่าๆ ศึกษาอยู่เพียงลำพังไม่

ตรงกันข้ามกันเลยด้วยซ้ำ ความคลาดเคลื่อนของ ‘ภาพแผน” ของชายแดนแคว้นสองส่วนนี้

ไม่อาจไม่ตรวจสอบ ต้องรู้ว่า “การสับเปลี่ยนระหว่างจริงและลวง” ที่มองไม่เห็นด้วยตาเนื้อสองส่วนนี้

เป็ นทั้งผลลัพธ์ที่ได้มาจากการสั่งสมเป็ นเดือนและปี

วันหนึ่งเมื่อมีการพลิกฟ้าพลิกดิน เปลี่ยนแซ่แคว้น สะบั้นชะตาแคว้น

เพียงแค่เสี้ยววินาที มองดูเหมือนเป็ นเรื่องเล็กแต่กลับสามารถทำให้ฟ้าดินเปลี่ยนสีได้เลย!

หันอีรู้สึกว่าหากซิ่วหูชุยฉานยังคงเป็ นราชครูต้าหลี

เขาก็จะบุกออกไปอย่างไม่ลังเลเพราะเขาไม่กังวลเลยสักนิดว่าตนจะต้องเสียหมวกขุนนางไป

หรือทำให้ตระกูลต้องเดือดร้อนเพราะเรื่องนี้

ซือถูเตี้ยนอู่ผู้บังคับกองหนุ่มนั่งอยู่บนหลังม้าสูง ขวางไม่ให้ขุนนางของกรมพิธีการและศาลหงหลูเข้าไปในทะเลสาบเหล่าอิง

คนหนุ่มมองไปยังทิศที่ตั้งของจวนราชครูแวบหนึ่งด้วยความกังวลใจ

ฉินเปียวเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆ มองขุนนางบุ๋นทั้งหลายที่ทำงานตามกฎระเบียบซึ่งไม่ทำให้คนประหลาดใจเลยสักนิด

ทุกอย่างต้องเป็ นขั้นเป็ นตอน แม้แต่น้ำสักหยดก็ไหลลอดออกไปไม่ได้….

อันที่จริงฉินเปียวตัดสินใจมาได้นานแล้ว นี่เพิ่งจะกี่ปีเอง? ผ่านไปอีกสิบปี หรืออีกยี่สิบสามสิบปี แล้วอย่างไร?

ในเมื่อเป็ นเช่นนี้ ยังไม่สู้กลับไปที่บ้านเกิด หาตำแหน่งขุนนางสูงๆ เงินเดือนเยอะๆ

ไม่แน่ว่าตนอาจจะยังดูแลคนในครอบครัวได้

หากเมืองหลวงมีแต่ขุนนางอย่างหวังหย่งจินแห่งอำเภอหย่งไท่

อีกทั้งตำแหน่งของพวกเขาก็ถูกลิขิตมาแล้วว่าจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ฉินเปียวก็รู้สึกว่าด้วยมันสมองอันน้อยนิดของตน หากไม่ติดตามพวกเขา

ไม่ช้าก็เร็วต้องมีวันหนึ่งที่ตัวเองถูกปั่นหัวตายอย่างไรก็ยังไม่รู้ตัว

อยู่ที่บ้านเกิด ไม่ว่าจะเป็ นขุนนางใหญ่พื้นที่ศักดินาที่ไม่ทำเรื่องคนทำก็ดี

ขุนนางชั่วที่ชื่อเสียงฉาวโฉ่ระบือไปไกลก็ช่าง ฉินเปียวคิดว่าจะดีจะชั่วก็รู้ว่าพวกเขาจะทำเรื่องชั่วด้วยวิธีการแบบใด

แต่ขุนนางต้าหลีนั้นไม่เหมือนกัน พวกเขาแต่ละคนฉลาดเกินไป

ราชครูขุยฉานดูแลเรื่องการปกครองมาร้อยปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนสงครามและหลังสงคราม

ก็ได้สอนวิสัยทัศน์ ความสามารถและวิธีการให้พวกเขาไปมากมายแล้ว

เมื่อไม่กี่ปีก่อนฉินเปียวยังรู้สึกว่าแคว้นทั้งหลายในแจกันสมบัติทวีปเว้นจากราชวงศ์ต้าหลี

สมควรแล้วที่พวกเจ้าจะรู้สึกว่ากองทัพม้าเหล็กต้าหลีของพวกเราน่ากลัว

เวลาผ่านไปนานเข้า ฉินเปียวก็รู้สึกว่าแม้กระทั่งผู้บังคับกองทหารม้าที่ปีนั้นเป็ นฝ่ายเลือกจะอยู่ต่อในเมืองหลวงต้าหลีด้วยตัวเองอย่างเขา

ก็รู้สึกว่าความน่ากลัวของราชสำนักต้าหลีอยู่ที่การจับต้องไม่ได้ซึ่งอธิบายไม่ถูก

ในศาลา ในใจเด็กสาวคิดว่า “นายอำเภอหันน่าจะเป็ นขุนนางที่ดี” คำว่า “น่าจะ” นี้ ก็คือคำตอบอย่างหนึ่ง

ภรรยาของฉินเปียวผู้บังคับกองทหารม้าลาดตระเวนพระนคร สตรีออกเรือนแล้วที่เป็ นคนในท้องถิ่นของเมืองหลวง

ได้ยินข้อเสนอจากบุรุษของตน นาง อึ้งตะลึงแล้วพูดว่า “ดีสิ” ก็คือคำตอบอีกอย่างหนึ่ง

สิ่งเหล่านี้ และยังมีใจคน คำพูดและการกระทำที่มากกว่านี้ของราชสำนักต้าหลีวงการขุนนาง ชาวประชา และของบนภูเขา

ล้วนเป็ นคำตอบในช่วงเวลาระหว่างที่ซิ่วหูชุยฉานไปจากต้าหลี…

เฉินผิงอันมารับ หน้าที่เป็ นราชครูที่เมืองหลวง!