กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1213.1 ดักปล้นกลางทาง

ราวกับฟ้าดินอีกแห่งหนึ่งที่มีแต่สีดำมืดมิดดั่งสีของน้ำหมึก

พื้นที่ว่างเปล่าราวกับไร้ที่สิ้นสุดมีแสงดาวกะพริบวิบวาวอยู่ตรงพื้นที่ใจกลาง

คือสองฝ่ายที่ลอยตัวคุมเชิงกันอยู่ปราณสังหารเข้มข้น แค่สัมผัสก็ระเบิดได้

เหนือศีรษะของทั้งสองฝ่ายคือม่านฟ้าที่เป็นสีเคลือบเขียวอมฟ้า

ประหนึ่งสายน้ำใหญ่ล้ำลึกที่ไหลรินช้าๆ

ภาพเหตุการณ์มหัศจรรย์เช่นนี้ ราวกับคำกริยาที่บอกว่า “หยกเขียวร่วงหล่นจากฟ้า”

ใต้ฝ่าเท้าคือ “กำแพงดิน” สีเหลืองเส้นหนึ่งที่ทอดขวางอยู่ระหว่างฟ้าและดิน

สูงปานกำแพงเมืองปราณกระบี่ ทอดยาวออกไปไม่รู้ว่ากี่ร้อยกี่พันกี่หมื่นลี้

ราวกับแม่น้ำยาวแห่งกาลเวลาที่หยุดนิ่งสายหนึ่ง

ห่างจากจุดที่สองฝ่ายคุมเชิงกันไปไกลมาก จุดแสงสิบสองจุดประหนึ่งวาดวงกลมสีทองบริสุทธิ์ไว้วงหนึ่ง

สร้างค่ายกลไว้ด้านนอกสุด

พวกเขาก็คือสิบสองคนของแผนภูมิดินซึ่งมีผู้ฝึกกระบี่ซ่งซวี่ที่นั่งบัญชาการเมืองหลวงต้าหลีเป็นหนึ่งในนั้น

หลังจากได้รับคำสั่งให้ฆ่าผียามทิวา ทุกคนต่างก็ใช้ยันต์สามภูเขาที่อาจารย์เฉินมอบให้

พวกเขาแยกกันไปอยู่ตามพื้นที่ประกอบพิธีกรรมแห่งภูเขาสายน้าในอาณาเขตทางเหนือของลำน้ำใหญ่ในแจกันสมบัติทวีป

ตำแหน่งยืนเหมือนห่วงวงกลมราวกับปากขวดของขวดกระเบื้องเคลือบใบหนึ่ง

ผีหญิงที่ใช้นามแฝงว่ากานชิงลวี่ตวัดชายแขนเสื้อเป็นอันดับแรก

ใช้เวทลับห่อหุ้มเอาจิตวิญญาณของพวกฮ่องเต้อินจี้ บวกกับเรือนกายขององค์ชายอินเหมี่ยวหนีมาภายใต้เปลือกตาของราชครูคนใหม่ของต้าหลีที่ลงมืออย่างโหดเหี้ยมทารุณ

ไม่เดินไปบน “ทางสายใหญ่กว้างขวาง” แต่เลือกที่จะเดินไปบนทางเส้นเล็กน้ำพุเหลืองที่มืดและสว่างแยกจากกันอย่างชัดเจน

พยายามที่จะใช้ความเร็วที่มากที่สุดหลบหนีออกไปจากแจกันสมบัติทวีป

ข้ามมหาสมุทรหวนกลับไปยังทวีปแดนเทพแผ่นดินกลาง

แต่กระนั้นพวกเขาก็ยังคงถูกคนชุดเขียวขัดขวางทางไป

ไอ้หมอนนี่เหมือนวิญญาณร้ายตามติดไม่ยอมจากไปไหน ตามพัวพันไม่ยอมเลิกราเสียทีหรือ?!

วิญญาณของมหาบัณฑิตไช่อวี้ซ่านแห่งราชสำนักต้าโซ่วพลิ้วไหวไม่หยุดนิ่ง

สีหน้าก็ยิ่งมืดทะมึน

เขาที่ถูกตบจนเรือนกายแหลกสลาย อารมณ์ย่อมไม่ดีอยู่แล้ว

เวลานี้ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง

ไช่อวี้ซ่านพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความตำหนิ ถามสตรีร่างสูงใหญ่ที่สีหน้าซีดขาว ชายแขนเสื้อสองข้างยาวเลยหัวเข่า

“เสี่ยน ไฉนเส้นทางปรโลกที่ปูมาไว้เรียบร้อยแล้วเส้นนี้ถึงถูกเขาตามหาพบได้ล่ะ?!”

เห็นได้ชัดว่าเสี่ยนเองก็ประหลาดใจอย่างมาก

ผีร่างสูงใหญ่ที่ดวงตากลวงโบ๋ว่างเปล่า มองมายังเซียนกระบี่หนุ่มที่อายุการฝึกตนนับว่าสั้นมากคนนั้น

ขอบเขตบินทะยานที่อายุน้อยขนาดนี้ อายุต่ำกว่าสามพันปี ถือว่ามีไม่มาก

จุดที่สูงขึ้นไปเหนือศีรษะ มีเจ็ดสำแดงสองอำพราง น้ำวนทะเลเมฆทั้งหมดเก้าลูกแสงกระบี่เก้าเส้นที่ลอยอยู่นอกม่านฟ้าของแจกันสมบัติทวีป

“ปลายกระบี่” ขยับไปด้านข้างเล็กน้อย จับจ้องมาที่นางอยู่ตลอดเวลา

ทำให้ผีที่จิตสัมผัสเฉียบไวตนนี้รู้สึกชาหนังหัวอย่างยิ่ง

“เป่ยโต้ว” กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของลู่จือ ไฉนเขาถึงสามารถควบคุมได้อย่างคล่องมือขนาดนี้?

แล้วกระบี่บินเป่ยโต้วก็เอามาใช้งานแบบนี้ได้ด้วยหรือ?

ไช่อวี้ซ่านเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ

“เสี่ยน! ไม่ต้องมัวรีรออยู่แล้ว รีบทำลายค่ายกลกลับไปยังแผ่นดินกลาง

อย่าเปิดโอกาสให้ไอ้หมอนนี่จัดวางค่ายกลไปมากกว่านี้ รากฐานของราชสำนักต้าหลี มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าถูกเจ้าคนแซ่เฉินรับมาจัดการทั้งหมดนานแล้ว

งานพิธีแต่งตั้งราชครูก็แค่ทำให้เห็นพอเป็นพิธีเท่านั้น…”

เสี่ยนไม่สะทกสะท้าน แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

ผู้ฝึกตนสำนักจาเจียคนหนึ่งที่เดินบนเส้นทางของการประคับประคองมังกร ไม่อาจบงการนางได้

ในเมื่อนกมีทางของนก งูก็มีทางของงู

นางเดินอยู่บนเส้นทางปรโลกมาจนชินแล้ว

ตัวนางเองก็ย่อมมี “เส้นทางสำหรับนายพรานเฉพาะของตัวนางเองให้เดินได้”

เป็นทางที่สามารถซ่อนตัวจากการสำรวจตรวจสอบของเทพแห่งภูเขาสายน้าและเทพอภิบาลเมืองของพื้นที่ต่างๆ

อินเหมี่ยวที่จิตวิญญาณถูกยัดกลับเข้าไปในเนื้อหนังมังสาเดินอ้อมออกมาจากด้านหลังของนาง

ด้านหลังยังมีผีใหม่อีกตนที่เป็นสุนัขไร้บ้านเหมือนกันตามมาด้วย ก็คืออินจี้ฮ่องเต้ของราชวงศ์ต้าโซ่ว

เฉินผิงอันยิ้มถาม

“อินจี้ เจ้าที่เป็นฮ่องเต้ได้รับการปฏิบัติสู้องค์ชายที่ยังไม่ใช่รัชทายาทคนหนึ่งยังไม่ได้เลยนะ?”

อินจี้ที่กลายเป็นผีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น

“เป็นลูกศิษย์ลัทธิขงจื๊อสายเหวินเซิ่งกลับบังอาจสังหารจักรพรรดิของโลกมนุษย์

กว่าเหรินอยากจะเห็นนักว่าเจ้าจะทำตัวกร่างไปได้ถึงเมื่อไหร่”

เฉินผิงอันยิ้มบางๆ

“ระหว่างที่มีการประชุมที่ศาลบุ๋นแผ่นดินกลาง ข้าเคยมองเจ้าอยู่สองสามที ความทรงจำค่อนข้างลึกซึ้ง”

อินจี้ถามอย่างสงสัย

“เคยเห็นข้าตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เฉินผิงอันกล่าว

“เจ้าคือคนที่ปรารถนาความเป็นอมตะไม่เสื่อมสลายมากที่สุดในบรรดาฮ่องเต้และจักรพรรดิมนุษย์ธรรมดาที่ข้าเคยพบเจอมา ไม่มีหนึ่งใน”

ดูเหมือนจะถูกเปิดโปงความในใจ อินจี้ถึงอึ้งพูดไม่ออก

เงียบไปพักใหญ่ก็เอ่ยว่า

“เจ้าเหนือหัวคนหนึ่ง ละโมบอยากครอบครองอำนาจ ปรารถนาความเป็นอมตะไม่ตายดับมีอะไรควรค่าพอให้อิ่นกวานหนุ่มประหลาดใจด้วยเล่า?”

ใช่แล้ว ในสายตาของเซียนกระบี่และอาจารย์หล่อหลอมที่หวังอยากจะมีชีวิตยาวนานเคียงคู่ฟ้าดินอย่างพวกเขา

โอรสสวรรค์ของราชวงศ์โลกมนุษย์ก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาที่เนื้อหนังมังสาเสื่อมโทรมลงทุกวัน อายุขัยสั้นลงทุกวัน

เฉินผิงอันกล่าว

“รักตัวกลัวตาย คือความรู้สึกทั่วไปของมนุษย์

แต่คนที่ความละโมบกลายเป็นความยึดติดอย่างเจ้า ถึงอย่างไรก็มีอยู่น้อยนัก

ในจำนวนน้อยนั้น คนที่กล้ามองข้ามกฎระเบียบที่ศาลบุ๋นเป็นผู้กำหนด

ก้าวข้ามบ่อสายฟ้าอย่างลับๆ ฝึกเวทคาถาตระกูลเซียนด้วยตัวเองโดยพลการ

เจ้าคือคนที่สอง ทำไม จะเอาอย่างสกุลซ่งต้าหลีทุกเรื่องเลยหรือ?”

อินจี้หัวเราะดังลั่น

“ยังดีที่เจ้าไม่ได้บอกว่าเป็นคนแรก ก็จริงนะ

อดีตฮ่องเต้ต้าหลีของพวกเจ้าต่างหากที่เป็นคนแรก

เฉินผิงอัน เจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ดีนะ หากพวกเรารู้จักกันเร็วกว่านี้ ไม่แน่ว่า…”

เฉินผิงอันกล่าว

“ไม่แน่ว่าเจ้าอาจจะไม่มีโอกาสมาเยือนเมืองหลวงต้าหลีแล้ว

ค่าอาหารที่ทะเลสาบเหล่าอิงมื้อนั้น จ่ายเงินหรือยัง?

จ่ายเงินไว้ก่อนแล้วหรือว่าให้เฉาอิงช่วยจ่ายให้?”

อินจี้กวาดตามองไปรอบด้าน เอ่ยว่า

“ไช่อวี้ซ่านพูดถูกจริงเสียด้วย

เจ้ากำลังถ่วงเวลากำลังหาวิธีไขวิชาแห่งเส้นทางที่เป็นผีบังตาระหว่างกันและกันเส้นนี้อยู่หรือ?”

เฉินผิงอันกล่าว

“คนตายควรได้รับความเคารพ เจ้าจะพูดอะไรก็ตามใจ พวกเจ้าว่าอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น”

อินจี้ฝืนข่มกลั้นไฟโทสะที่อยู่ในใจลงไป เอ่ยว่า

“เฉินผิงอัน ที่นี่ก็ไม่มีคนนอกเสียหน่อยกว่าเหรินจะพูดกับเจ้าอย่างชัดเจนก็แล้วกัน

ขอแค่เจ้าปล่อยพวกเรากลับไปยังต้าโซ่ว เรื่องลงนามเป็นพันธมิตรจะยังคงมีผลเหมือนเดิม

ถึงขั้นที่ว่าสกุลซ่งต้าหลีกับสกุลอินต้าโซ่วยังสามารถแบ่งหลักแบ่งรอง ปล่อยให้พวกเจ้าเป็นประมุขแห่งพันธมิตรก็ยังได้

นอกจากต้าโซ่วแล้ว กว่าเหรินยังสามารถช่วยเจ้าดึงแคว้นที่แข็งแกร่งของแผ่นดินกลางมาได้อีกสี่ห้าแคว้นร่วมกันสร้างวีรกรรมที่ยิ่งใหญ่

ถือเสียว่าเป็นของขวัญที่กว่าเหรินมอบให้เจ้า เป็นอย่างไร?

เส้นทางการบินทะยานของเจ้าแปลกใหม่อย่างมาก เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป ทั่วทั้งใต้หล้าไพศาลจะต้องหันมามองเจ้าเสียใหม่

จะกลายมาเป็นทิศทางที่ใจประชาชนของต้าหลีเอนเอียงไป

เจ้ารีบร้อนทำขอบเขตให้มั่นคงก็จะต้องมีคนคอยช่วยเหลือ

ทำสำเร็จได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงใดๆ เป็นเรื่องดีใหญ่เทียมฟ้าที่พริบตาเดียวก็สามารถช่วงชิงพลังตบะร้อยกว่าปีมาครองได้…”

ไช่อวี้ซ่านมีสีหน้าร้อนรนอยู่บ้าง เขาเอ่ยเสียงเบาว่า

“ฝ่าบาท ไม่ได้นะ…”

เฉินผิงอันหัวเราะหยัน

“พวกเจ้าสามคนยังมัวแสดงละครให้ข้าดูอีกหรือ ได้เงินรางวัลหรือไร?”

อินจี้ขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอย่างไร?”

เฉินผิงอันสอดสองมือไว้ในชายแขนเสื้อ ผงกปลายคาง

“อินจี้ ตัวหลักอย่างเจ้ารีบส่งเสียงเห่าสักสองสามทีสิ”

สีหน้าของไช่อวี้ซ่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย ปรายตามองเสี่ยนอย่างว่องไว

มีเจ้าคอยใช้วิชาลับยุคโบราณอำพรางภาพเหตุการณ์เอาไว้ ไฉนถึงเผยพิรุธได้เล่า?

เฉินผิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ในเมื่อกลัวตายขนาดนี้ ก็มีแต่จะยิ่งอยากมีชีวิตรอด

ผีขอบเขตสิบสี่อย่างเสี่ยนผู้นี้ เจ้าแห่งแคว้นหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะสุราในเรือน

มีแค่เฉาอิงรัชทายาทแห่งราชสำนักต้าตวนที่อยู่ด้วย องค์ชายอินเหมี่ยวอยู่นอกเรือน แต่กลับมีเสี่ยนคอยอยู่ใกล้ชิดไม่ห่างกาย

ถ้าอย่างนั้นความจริงเป็นเช่นไร เดายากนักหรือ?

ตอนนั้นที่ข้าถามคำถาม ข้ามองใครกันแน่ ถูกไหม อินจี้?”

อินเหมี่ยวเด็กหนุ่มชุดเหลือง พูดให้ถูกต้องก็คืออินจี้ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ต้าโซ่ว

เขายื่นมือมาเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่บนชุดคลุมอาคม เงยหน้าขึ้น ไม่ปิดบังสีหน้าชื่นชมของตัวเองไว้แม้แต่น้อย

เอ่ยชมเชยจากใจจริงว่า

“ไม่เสียแรงที่เป็นศิษย์น้องของซิ่วหู กลอุบายล้ำลึกจริงเสียด้วย”

อินจี้พูดโน้มน้าวว่า

“ไม่อยากรู้บ้างเลยหรือว่าทำไมเสี่ยนถึงทำได้ขนาดนี้?

เจ้าชำนาญการขโมยเรียนที่สุดไม่ใช่หรือ หากเรียนรู้เอาไปก็ไม่ใช่ว่ามีวิชาอภินิหารใหญ่ติดตัวเพิ่มมาอีกบทหนึ่งหรืออย่างไร?

ทฤษฎีผลงานอันเป็นรูปธรรมของชุยฉานยังไม่ได้บรรลุถึงขีดสูงสุด

ต่อให้อำนาจของอดีตราชครูเช่นเขาจะมีมากแค่ไหน แต่ถึงอย่างไรก็เรียกตัวเองด้วยความภาคภูมิใจว่าเป็นขุนนางผู้คอยให้ความช่วยเหลือมาโดยตลอด

เฉินผิงอัน เจ้าสามารถเป็นศิษย์ที่เก่งกว่าครู ไม่สู้ควบคุมชะตาแคว้นของสกุลซ่งต้าหลีไว้ในมือตัวเองอย่างเต็มที่

หากฮ่องเต้เชื่อฟัง เจ้าก็ให้การสนับสนุน หากฮ่องเต้ไม่เชื่อฟัง เจ้าก็เปลี่ยนมังกรตัวใหม่”

เฉินผิงอันโบกมือ เห็นเพียงว่าบนฝ่ามือของมือขวามีห้าอสนีมารวมตัวกัน

สายฟ้าแลบปลาบถักทอเหมือนงูสีทองที่เลื้อยส่งเสียงดังฟ่อๆ

ภายใต้แสงตะวันสาดส่อง ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งมืด ครึ่งหนึ่งสว่าง

“แค่คนไม่ชำนาญที่เรียนรู้มาอย่างผิวเผินก็อย่าพูดถึงทฤษฎีผลงานอันเป็นรูปธรรมอย่างพล่อยๆ

ไม่อาจทำให้ศิษย์พี่สะอิดสะเอียนได้ แต่กลับทำให้ข้าสะอิดสะเอียนได้

ทำให้ข้าสะอิดสะเอียน ก่อนที่เรือนกายและจิตวิญญาณของเจ้าจะดับสูญข้าจะให้เจ้าได้ว่ายน้ำรอบหนึ่ง

เว่ยเจียว่ายน้ำอยู่ในทะเลสาบเหล่าอิง แต่เจ้าอินจี้จะต้องแช่อยู่ในกระทะน้ำมันเดือดทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ

เหมือนหม้อไฟที่แค่จ้วงตะเกียบลงไปก็สามารถคีบเอาเครื่องในที่ต้มจนเปื่อยยุ่ยขึ้นมาได้หลายชิ้น

ดังนั้นต่อจากนี้จะพูดจาอะไรก็ระวังหน่อย พูดให้เปิดเผยตรงไปตรงมาหน่อย”

“ฮ่องเต้เด็กหนุ่ม” ที่ได้ถ่ายโอนจิตวิญญาณส่วนใหญ่ให้กับ “อินเหมี่ยว” ไปแล้วเขี้ยวเคี้ยวฟันพูด

“ขอบเขตสิบสี่ รู้หรือไม่ว่าอะไรคือขอบเขตสิบสี่?

คนอื่นไม่เข้าใจ อิ่นกวานหนุ่มที่เห็นโลกกว้าง เห็นสถานการณ์ใหญ่มาจนชินอย่างเจ้ากลับรู้ถึงความร้ายกาจของผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่ดีที่สุด

แล้วทำไมถึงยังต้องทำอะไรโดยใช้อารมณ์เช่นนี้?!”

เฉินผิงอันกล่าว

“ข้ารู้ดีมากเลยล่ะ ดังนั้นจึงรู้ว่าขอบเขตสิบสี่ใหม่เอี่ยมหลัง ‘ฝนตก’ มีน้ำผสมอยู่ไม่น้อย

ดังนั้นข้าถึงได้กล้าชั่งน้ำหนักว่ามีน้ำอยู่กี่มากน้อยกันแน่

เพื่อที่จะเอาไว้เป็นตัวอ้างอิงสำหรับการไปเยี่ยมเยือนป๋ายอวี้จิงเป็นครั้งที่สองในอนาคต

ถ้าพูดตามคำกล่าวของสหายถวนหนีก็คือ…เรื่องดีสามเรื่องมาเยือนถึงบ้าน”

อินจี้ยิ้มเหี้ยม

“คนบ้า เจ้ามันคนบ้าจริงๆ”

อินเหมี่ยวที่มีรูปโฉมเป็นผู้เฒ่าถอนหายใจแผ่วเบา เอ่ยด้วยน้ำเสียงวิงวอนว่า

“อิ่นกวาน หลุดพ้น ขอให้ข้าได้หลุดพ้นเถอะ”

อินจี้ตวัดมือตบฉาดไปที่ใบหน้าของอินเหมี่ยว

“ไฉนถึงได้มีลูกไร้ประโยชน์อย่างเจ้าได้!”

ไช่อวี้ซ่านประสานมือคารวะ เอ่ยทัดทาน

“ฝ่าบาท มัวรอต่อไปไม่ได้แล้ว

เสินจวินห้ามหาบรรพตของแจกันสมบัติทวีปก็สร้างค่ายกลกันเสร็จแล้ว”

อินจี้พยักหน้า

“เสี่ยน รีบรบรีบจบ หากกำจัดเขาได้ก็ทำ ไม่อาจถอนรากถอนโคนก็ถอยออกไปจากแจกันสมบัติทวีปก่อน”

ผีร่างสูงใหญ่พยักหน้ารับ นางแค่ฟังคำสั่งจาก “องค์ชายหนุ่มน้อยอินเหมี่ยว” จริงๆ

นาทีถัดมา ตำแหน่งที่เฉินผิงอันยืนอยู่ก็เหมือนถูกเสี่ยนใช้วิชาอภินิหารอันสูงส่งเลิศล้ำหล่อหลอมให้กลายเป็นแม่น้ำยาวแห่งกาลเวลาสายหนึ่ง

จากนั้นตัดแบ่งออกมาเป็นแท่งแก้วปลายแหลมชิ้นหนึ่ง

เฉินผิงอันที่ถูกกักตัวไว้ข้างในถึงขั้นไม่มีโอกาสจะออกกระบี่ด้วยซ้ำ หรือแม้กระทั่งความคิดที่จะออกกระบี่ก็ยังไม่มี?

แก้วใสห้าสีแถบใหญ่นี้ก็พลันหายวับไป จมเข้าสู่กระแสน้ำไหลย้อนกลับของแม่น้ำแห่งกาลเวลา

สามารถกักตัวไว้ได้นานเท่าไร หนึ่งเค่อ? หรือครึ่งชั่วยาม? อันที่จริงเสี่ยนก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก

เพราะถึงอย่างไรวิธีการเช่นนี้ก็แค่เคยเอามาใช้ทดสอบกับบินทะยานหนุ่มของทวีปอื่นที่เหมือนจะแซ่หวานเหยียน

อีกฝ่ายไม่ใช่บินทะยานแข็งแกร่ง แล้วก็ไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่อะไร

ดูเหมือนว่าปีนั้นจะกักตัวเขาไว้ได้หลายเดือนเลยทีเดียว?

สิบสองคนของแผนภูมิดินพลันสูญเสียการเชื่อมโยงกับราชครูหนุ่มไปในทันใด

เห็นว่าราชครูหนุ่มติดกับแล้ว ไช่อวี้ซ่านกำลังจะส่งเสียงพูดเย้ยหยันสักสองสามประโยค

คิดไม่ถึงว่าใต้ฝ่าเท้าจะพลันว่างเปล่า และเสี่ยนก็ไม่มีท่าทีว่าจะลงมือช่วยเหลือเขา

ไช่อวี้ซ่านพลันเข้ามาอยู่ในดินแดนพิสดารแห่งหนึ่ง ประหนึ่งขี่ม้าชมโคมไฟ

ทุกๆ วินาทีเหมือนมีภาพเหตุการณ์นับหมื่นภาพถูกบังคับยัดเข้ามาในหัวสมองเขา

ล่องลอยอยู่ในระเบียงแห่งฟ้าดินที่บิดเบี้ยว เวลาสิบปีร้อยปีผ่านไปอย่างเชื่องช้า?

ลำแสงระยิบระยับนับล้านพุ่งผ่านเบื้องหน้าไปอย่างว่องไว

ไช่อวี้ซ่านปวดหัวราวหัวจะแตก เหมือนกับมีมือข้างหนึ่งคอยบีบเค้นสมองเขาให้ปั่นป่วน

ในที่สุดเมื่อเซสะดุดหนึ่งที ไช่อวี้ซ่านก็ไม่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางภาพมายาเหล่านั้นอีกต่อไป

เขาสะบัดศีรษะแรงๆ ก่อน แล้วจึงก้มตัวลงอาเจียนแห้งๆ แต่เพราะเป็นดวงวิญญาณจึงอาเจียนอะไรไม่ออก

ไช่อวี้ซ่านกวาดตามองไปรอบด้าน เขาค้นพบว่าตัวเองยืนอยู่บนคันนาแห่งหนึ่ง

มองไปเห็นแต่ต้นกล้าสีเขียวอ่อน เหนือศีรษะคือแสงแดดแรงกล้า

เขาก้มหน้าลงมอง ในมือเขายังถือต้นกล้าไว้หนึ่งกำมือ

รู้สึกว่าแผ่นหลังถูกแสงแดดแผดเผาจนผิวหนังแทบจะปริแตก

ดินโคลนในต้นกล้าร้อนลวก บนน่องสีขาวนวลที่ชายกางเกงถูกม้วนขึ้นมีปลิงเกาะดูดเลือด

นอกจากใบหน้าจะเต็มไปด้วยเหงื่อแล้ว ในดวงตาก็มีน้ำหนองไหลออกมา

ไช่อวี้ซ่านคำรามด้วยความเดือดดาล ตะโกนเรียกชื่อของเฉินผิงอันเสียงดัง

ก่นด่าสาปแช่งครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงไม่นานก็หอบหายใจฮักๆ ลำคอแสบร้อนปวดปร่า

เขาอยากจะร่ายเวทคาถา ทำลายเวทอำพรางตาที่อยู่ในคันนาใกล้ๆ แต่กลับสะดุดล้มลงในนา

เขารีบปีนขึ้นไปบนคันนา ทั้งน่าอนาถ ทั้งลำบากยากเข็ญ

ฟ้าดินต้องเป็นของปลอมแน่นอน ความเจ็บปวดที่เผชิญอยู่กลับสมจริงอย่างถึงที่สุด

เขาคิดไม่ตก พยายามที่จะหยิบปลิงตัวหนึ่งที่กัดอยู่บนน่องออกอย่างระมัดระวัง

ผลคือมันขาดครึ่งคาอยู่ ไช่อวี้ซ่านเจ็บปวดร้องโหยหวน ลงไปนอนชักดิ้นชักงออยู่กับพื้น

บัณฑิตไม่รู้ถึงความทุกข์ยากของชาวนา ผู้ที่ไร้ประโยชน์ก็คือบัณฑิตนั่นเอง

ไช่อวี้ซ่านเพิ่งจะคลายจากอาการเจ็บปวดก็ถูกมีดฟันลงมาบนแขน

เขาอึ้งงันไปก่อนแล้วก็พลันสะดุ้งโหยง จากนั้นก็ร้องโหยหวนขึ้นมาอีก

คงเป็นอย่างที่กองทัพชายแดนต้าหลีว่าไว้

คนเป็นบัณฑิตมีความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีหรือไม่ แค่ฟันเขาไปสักทีก็จะรู้ได้เอง

เห็นได้ชัดว่าความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีของไช่อวี้ซ่านมีไม่มากนัก

ตอนนี้สิบสองคนของแผนภูมิดินราชสำนักต้าหลี นอกจากผู้ฝึกยุทธโจวไห่จิ้งที่เข้ามาทีหลังสุดแล้ว

คนอื่นๆ ที่เหลือล้วนเป็นชุยฉานที่เลือกมาเอง

ซ่งซวี่ อยู่ในตำแหน่งเหม่า ผู้ฝึกกระบี่คอขวดขอบเขตโอสถทอง

องค์ชายรองสกุลซ่งต้าหลี น้องชายแท้ๆ ของซ่งเกิง พี่ชายรองขององค์หญิงซ่งเหลียน

หยวนฮว่าจิ้ง อยู่ในตำแหน่งจื่อ ผู้ฝึกกระบี่คอขวดขอบเขตก่อกำเนิด

ลูกหลานสกุลหยวนเสาค้ำยันแคว้น

พื้นที่ประกอบพิธีกรรม นครและภูเขาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา ต่างก็จำแลงออกมาเป็นตัวอักษรตัวหนึ่งของแผนภูมิดิน

ก่อนหน้านี้อาจารย์เฉิน “พูดคุยยิ้มแย้ม” กับพวกเขา เนื่องจากทั้งสองฝ่ายต่างก็คร้านจะใช้เสียงในใจ

ดังนั้นพวกเขาจึงได้ยินอย่างชัดเจน

ตอนที่อินจี้เป็นฝ่ายพูดถึงเวทลับนั้นขึ้นมาด้วยตัวเอง

พวกหันโจ้วจิ่นและลู่ฮุยต่างก็มองซ่งซวี่องค์ชายต้าหลีที่อยู่ข้างกายด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

ซ่งซวี่เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“ถอยไปพูดหนึ่งก้าว หากอาจารย์เฉินจะควบคุมโชคชะตาแคว้นของต้าหลีจริงๆ ข้าสามารถพูดคำว่าไม่ ได้หรือ?”

อวี๋อวี๋ใช้เสียงในใจถามกลั้วหัวเราะ

“เร็วเข้า กฎเดิม ทำนายกันหน่อยสิ ดูระดับความอันตรายคร่าวๆ หน่อยสิ”

นางได้รับคำตอบที่ค่อนข้างจะกระชับเข้าใจง่าย

“อีกฝ่ายไม่ได้แสร้งข่มขวัญให้กลัวแต่เป็นผีขอบเขตสิบสี่จริงๆ”

หลวงจีนน้อยพนมสองมือเข้าด้วยกัน ร้องภาษาธรรมว่า

“ขอให้พระพุทธองค์ทรงปกป้องคุ้มครองด้วยเถิด พรุ่งนี้ศิษย์จะไปทำบุญถวายค่าน้ำมันตะเกียงที่วัด”

นับตั้งแต่ที่แจกันสมบัติทวีปเสนอเรื่อง “ปรมาจารย์ผู้ได้รับการจัดอันดับในยุทธภพ” ขึ้นมาก่อน

ตลอดทั้งใต้หล้าไพศาลก็เกิดกระแสนิยมตามมาทันใด แต่ละทวีปต่างก็มีการจัดอันดับเลียนแบบกันเกิดขึ้น