กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1213.3 ดักปล้นกลางทาง

เสี่ยนครุ่นคิด นาทีถัดมาม่านฟ้าสีดำทะมึนก็มีมือยักษ์ขนาดเท่ามหาบรรพตสีขาวสะอาดราวกับหยกข้างหนึ่ง

ซึ่งห่อหุ้มเอาบารมีแห่งมหามรรคาคล้ายกับทัณฑ์สวรรค์ที่เยื้องกรายมาเยือน “ค่อยๆ กดลงมาช้าๆ

ตบให้ศพสาวงามที่นั่งบัญชาการพื้นที่ประกอบพิธีกรรมกระโจมม่านรักตนนั้นแหลกเละกลายเป็นเนื้อบด

ผีคนงามตายคาที่ในทันที กลิ่นหอมเลือนหาย หยกพังทลาย โฉมงามและเครื่องประทินอันเคยชวนหลงใหลลอยสลายไปกับสายลม

เพียงแต่ว่าก่อนที่ก่ายเยี่ยนจะ ‘เผชิญหน้ากับความตาย” ได้ส่งยิ้มดูแคลนไปให้กับผีขอบเขตสิบสี่ตนนั้น

เป็นการพูดอย่างไร้เสียงว่า นังแก่ รอไปก่อนเถอะ ข้าจะต้องได้เคี้ยวเจ้าแน่

ผีขอบเขตสิบสี่ที่เดิมทีควรจะบุกเข้าไปอีกด่านหนึ่ง เสี่ยนที่ไม่มีคำว่า “ตัวสำรอง” ต่อท้าย

ถึงกับยกชายแขนเสื้อขึ้น ตั้งฝ่ามือเป็นมีดฟันไปยังความว่างเปล่าไกลๆ

ประหนึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ร่างใหญ่ยักษ์ที่ใช้ดาบคมกริบตัดผ่าแม่น้ำยาว

ทว่าไม่เพียงแต่ไม่อาจกักน้ำไหลเอาไว้ได้ แม่น้ำยาวแห่งกาลเวลาเส้นนี้ก็แค่ถูกกดลงไปเป็นวงโค้งตามรูปฝ่ามือมีดของนางเท่านั้น

เหมือนผ้าแพรไหมของตระกูลเซียนที่มีความทนทานอย่างมาก ถึงได้ไม่ขาดออกจากกัน

เสี่ยนร้องเอ๊ะ สายน้าแห่งกาลเวลาเส้นนี้ ไฉนถึงได้มั่นคงขนาดนี้?

นอกจากผู้ฝึกตนอีกไม่กี่คนที่เรือนกายเลือดเนื้อยังไม่ถูกสร้างขึ้นใหม่ ยังไม่ได้หวนกลับมายังโลกสว่าง

สมาชิกแผนภูมิดินคนอื่นๆ ที่เหลือล้วนถูกการ “กระชาก” นี้ ทำให้จิตวิญญาณสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทรมานกันไม่น้อย

อวี๋อวี๋ตะโกนเสียงดัง

“แย่แล้ว เจ้าโจรร้ายจะหนีไปแล้ว…”

ตลอดทั้งพื้นที่ประกอบพิธีกรรมพากันสั่นไหว เห็นเพียงว่ามีช่องโพรงขนาดใหญ่ปริออกระหว่างฟ้าดิน

เผยให้เห็นสะพานโค้งเส้นหนึ่งที่โยกส่าย ผีที่สวมเสื้อแขนกว้างเดินอาดๆ อยู่ด้านหนึ่งของสะพาน เตรียมจะข้ามสะพานไปแล้ว

และเพียงชั่วพริบตานางก็เดินไปถึงกลางสะพาน นาทีถัดมาก็ขยับไปอีกปลายสะพานอีกด้านแล้ว

อวี๋อวี๋ยกสองมือขึ้นประกบฝ่ามือเข้าด้วยกันอย่างแรง

ฝ่ามือและหลังมือมีอักขระลายเมฆโบราณแผ่ลามออกไปอย่างรวดเร็ว

ส่องประกายแสงเจิดจ้า ประหนึ่งดวงจันทร์ขนาดจิ๋วที่ลอยขึ้นสูง

ดวงจันทร์ลอยขึ้นกลางอากาศ เซียนกระบี่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ความสูงเท่าแค่ฝ่ามือ

บนศีรษะสวมกวานเต๋าดอกผุดตาน สวมชุดสีชาดพกกระบี่โบราณ

ไข่มุกสีขาวหิมะร้อยเรียงประดับไปตามตะเข็บเสื้อ หล่อเหลาสง่างาม เปี่ยมไปด้วยมาดแห่งเซียนอันล่องลอย

อวี๋อวี๋ตวาดเสียงเบา

“ไป!”

จิตหยินที่รักษาจิตวิญญาณที่แท้จริงส่วนหนึ่งไว้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาอย่างยาวนาน

สิงอยู่ในเนื้อหนังมังสาของเซียนกระบี่ตนนี้ พอได้รับคำสั่งจากเจ้านาย

ร่างก็เปลี่ยนไปเป็นสายรุ้ง เรียกแสงกระบี่เล็กบางเส้นหนึ่งออกมาซึ่งพุ่งไปเร็วกว่าตัวคน

สำหรับผู้ฝึกตนแผนภูมิดินกลุ่มนี้ ก่อนหน้านั้นเซี่ยโก่วได้ทำการสรุปรวมไปรอบหนึ่ง

ก็หนีไม่พ้นว่าใช้วิธีการของคนเย็บผ้า ทำสิ่งที่ล้ำเส้นอยู่ตลอดเวลา

อย่างเช่นแม่นางน้อยสำนักการทหารออกคำสั่งจิตหยินของวิญญาณวีรบุรุษเซียนกระบี่ยุคโบราณท่านหนึ่ง

ส่วนหันโจ้วจิ่นก็ถึงกับกล้าหลอมที่พำนักของเจินเหรินยุคโบราณเองโดยพลการ

ไม่ส่งเอกสารรายงานไปที่ศาลบุ๋นแผ่นดินกลาง และยังมีเจ้าโล้นน้อยผู้นั้นที่ระหว่างหลับตาลืมตาก็สามารถสร้างหยินหยางเชื่อมโยงมืดและสว่างเข้าด้วยกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเณรน้อยที่ฝึกวิชาพระธรรมอย่างเจ้า ถึงกับสามารถเรียนรู้เวทห้าอสนีของนักพรตจมูกโง้งหน้าเหม็นมาได้

อาจารย์ของเจ้าก็ไม่รู้จักควบคุมเจ้าบ้างเลยหรือไร

แผนภูมิดินร่วมมือกันได้อย่างไร้ช่องโหว่ สามารถยึดครองฟ้าอำนวยดินอวยพรและคนสามัคคีมาพร้อมกัน

ในเมื่อสามารถหยัดยืนอยู่ในสถานะมิพ่ายได้ ถ้าอย่างนั้นกุญแจสำคัญอย่างที่สองก็ต้องดูว่าพลังพิฆาตสูงต่ำเป็นอย่างไรแล้ว

หาไม่แล้วก็จะเป็นการประลองกันด้านพลังตบะหนาบางประหนึ่งการขัดเกลาโม่หินด้วยน้ำ ดูว่าใครจะทรมานใครให้ตายก่อนกัน

ถึงอย่างไรนี่ก็มีความหมายไม่มากนัก

บนสะพานโค้ง ผู้ฝึกตนแผนภูมิดินใช้เวทการย้ายภูเขาส่งมหาบรรพตลูกยักษ์ทั้งห้าลูกออกไปข้างหน้า

ไม่รู้ว่าเหตุใดพอไปถึงที่สะพานแห่งนั้นกลับกลายเป็นเล็กจ้อยเหมือนเนินดิน

ถูกสตรีร่างสูงใหญ่เหยียบย่ำแหลกได้อย่างง่ายดาย

กลางอากาศเหนือสะพานโค้งยังคงมีแสงกระบี่หนาเหมือนน้ำตก

ทว่ากลับร้อนแรงแผดเผาอยู่เส้นหนึ่ง ฟันผ่าลงมาบนหัวของผีหญิงตนนั้น

ทว่ากลับถูกเสี่ยนใช้ชายแขนเสื้อตวัดโบกทีเดียวก็หายวับไป

กระบี่ที่พุ่งมาด้วยพลังอำนาจยิ่งใหญ่ถูกปิดฉากลงอย่างง่ายๆ

ด้านใต้สะพานโค้ง โซ่สองเส้นที่เกิดจากการเชื่อมต่อกันของยันต์ขับไล่ผีหมื่นกว่าแผ่นรัดพันอยู่ที่ข้อเท้าของเสี่ยน

น่าเสียดายที่นางยังคงยกเท้าเดินไปข้างหน้าได้อย่างต่อเนื่อง

มิอาจขัดขวางอะไรนางได้ กลับกลายเป็นว่ายังถูกนางฉีกทิ้งอย่างง่ายดาย

สุยหลินที่ควบคุมทิศทางการไหลรินของแม่น้ำแห่งกาลเวลาช่วงหนึ่งก็ไม่มีเวลามาคิดเล็กคิดน้อยแล้ว

พวกหันโจ้วจิ่นกลับคืนสู่โลกสว่างกันอีกครั้งในชั่วพริบตา

สีหน้าหันโจ้วจิ่นเยียบเย็น นางกัดฟันกรอด

ถึงกับเรียกพื้นที่ประกอบพิธีกรรมถงป่ายซึ่งเป็นรากฐานของมหามรรคาออกมาโดยตรง แล้วขว้างเข้าใส่แผ่นหลังของผีขอบเขตสิบสี่ตนนั้น

พอไปถึงสะพานโค้งแห่งนั้น พื้นที่ประกอบพิธีกรรมที่เล็กเท่ากับตราประทับหยกชิ้นหนึ่งก็พุ่งทะลุทะลวงเรือนกายของผีหญิงไปโดยตรง

ก่อนจะถูกเสี่ยนคว้ามาไว้ในมือ กำมันเอาไว้แน่น แล้วโยนเข้าไปในชายแขนเสื้อ

ชายแขนเสื้อกว้างสีขาวหิมะข้างนั้นสะบัดดังพึ่บพั่บ สั่นสะเทือนไม่หยุดทันใด

มีกลิ่นคาวเลือดเหมือนเนื้อย่างลอยโชยมาอย่างต่อเนื่อง

ผีสาวยังคงมีสีหน้าเป็นปกติ เพราะถึงอย่างไรขาดอีกแค่ก้าวเดียวก็สามารถเดินไปถึงท่าเรือได้แล้ว

แทบจะเวลาเดียวกันนั้นก็มีเสียงแก้วใสแตกกระจายดังขึ้นมาระลอกหนึ่ง

อีกฝั่งหนึ่งของหัวสะพานมีคนชุดเขียวมารออยู่ตรงนั้นนานแล้ว

ฟ้าดินกว้างใหญ่ไพศาล ทว่าสะพานโค้งนี้ก็ไม่เล็ก

เพียงแต่ว่าเวลานี้กลับเหมือนกลายเป็นสะพานไม้ท่อนเดียวที่คนเดินผ่านไปได้ทีละคนเท่านั้น

สองฝ่ายจึงมาพบเจอกันบนทางแคบเช่นนี้

เสี่ยนเผยสีหน้าเดือดดาลออกมาเป็นครั้งแรก

ไม่มีเวลาพอให้ชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียสุดท้ายนางก็หยุดเดิน

ต่อให้จะขาดอีกแค่ก้าวเดียว นางก็ยังเลือกที่จะหยุดเดิน

ก่อนหน้านี้โดนฟันไปทีหนึ่ง บัณฑิตไช่ที่ทนรับความเจ็บปวดไม่ได้พลิกตัวกลิ้งลงมาจากคันนา

กัดฟันไปเดินหาสมุนไพรในป่าแล้ว กว่าจะพันแผลลวกๆ ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย

แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องทนหิวมากี่วัน ในที่สุดบาดแผลก็หายเหลือแค่แผลเป็นแล้ว

ก็ไม่รู้ว่าชีวิตที่ยากลำบากเช่นนี้จะถึงวันสิ้นสุดเมื่อไหร่ ทันใดนั้นก็เห็นว่าขอบฟ้าปริแตก ดวงอาทิตย์ร่วงลงมาบนพื้นดิน ผืนนาหายวับไป

เขาเองก็เหมือนว่าได้จิตวิญญาณกลับคืนเข้าร่างในทันที

ผีที่ขอบเขตถดถอยจากห้าขอบเขตบนมาเป็นเซียนดินเห็นเงาร่างของเสี่ยนที่อยู่บนสะพานโค้งไช่อวี้ซ่านอึ้งตะลึงไปครู่หนึ่งก็รีบตะโกนออกไปว่า สหายช่วยข้าด้วย…

นาทีถัดมา เขาก็ค้นพบว่าตัวเองนอนขดตัวอยู่ข้างร้านขายเสื้อผ้ามือสองข้างทาง

ฤดูหนาวอากาศหนาวเหน็บทรมาน หิมะใหญ่เท่าขนห่านปลิวว่อนอยู่ระหว่างฟ้าดิน

จากนั้นก็ถูกคนถีบหน้า เจ้าของร้านก่นด่าด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

บอกให้เขาไสหัวไปให้ไกล หากทำให้เขาขายของไม่ได้จะสับเขาเป็นชิ้นๆ จะตายก็ไปตายที่อื่น…

ไช่อวี้ซ่านทรมานเหลือเกินแล้ว ร่างสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ

มหาบัณฑิตแห่งราชสำนักต้าโซ่วที่เชี่ยวชาญการเขียนบทกวีคำว่าหิมะมากที่สุดกำลังจะแผดเสียงด่ามารดาอีกฝ่าย

กลับเห็นอันธพาลกลุ่มหนึ่งเดินเตร็ดเตร่เข้ามา

คนหนึ่งในนั้นดวงตาฉายแววร้อนเร่า พึมพำประโยคหนึ่งว่าล้างกันสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว…

แต่นี่เป็นแค่มุกตลกที่แทรกเข้ามาซึ่งจะมีหรือไม่มีก็ได้

พวกอวี๋อวี๋โล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก โชคดีที่อาจารย์เฉินขัดขวางทางไปของผีตนนั้นไว้ได้

ลางสังหรณ์บอกกับพวกเขาว่าหากผีตนนี้ข้ามสะพานไปได้

ค่ายกลใหญ่แห่งทวีปที่เสินจวินห้ามหาบรรพตช่วยกันสร้างขึ้นมาก็อาจจะกลายเป็นเพียงเครื่องประดับอย่างหนึ่งเท่านั้น

ปัญหาคือสายแผนภูมิดินอย่างพวกเขายังไม่ทันได้เรียกท่าไม้ตายออกมาเลยนะ

สูญเสียตำหนักเซียนแห่งนั้นไป หันโจ้วจิ่นก็เหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

อาจารย์ค่ายกลหญิงอย่างนางมาจากพื้นที่มงคลชิงถานของสำนักโองการเทพ

“เจ้าของ” ที่อยู่เบื้องหลังอย่างแท้จริงกลับเป็นตระกูลเยี่ยนจื่อจ้าวหนึ่งในแซ่สกุลของเสาค้ำยันแคว้น

ฝ่ายหลังทุ่มสมบัติวิเศษแห่งฟ้าดินจำนวนมากน่าดูชม สิ้นเปลืองเงินเทพเซียนไปนับไม่ถ้วนให้นางเฉพาะคนเดียว

ก็เหมือนการค้าของสามฝ่ายโดยมีพื้นที่มงคลชิงถาน สกุลเยี่ยนจื่อจ้าวและราชครูชุยฉานทำการค้าร่วมกัน

ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์สูงสุด แน่นอนว่าต้องเป็นหันโจ้วจิ่น

ให้หันโจ้วจิ่นหลุดพ้นจากทำเนียบเต๋า กลายมาเป็นหนึ่งในผู้ฝึกตนแผนภูมิดินต้าหลีเพื่อให้เป็นค่าตอบแทน

ราชสำนักต้าหลีอนุญาตให้ในอนาคตแจกันสมบัติทวีปมีอารามเต๋าอักษรจงแห่งหนึ่งเพิ่มมาได้

เรื่องจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าชุยฉานไม่ได้หลอกฉีเจินเทียนจวินภายหลังอารามหลิงเฟยในอาณาเขตของราชวงศ์ป๋ายซวงเก่า

ทุกวันนี้ก็ได้เปลี่ยนเป็นตำหนักหลิงเฟยแล้ว

แต่ว่าตอนนั้นเยี่ยนเจี่ยวหราน ในฐานะหนึ่งในคนสนิทคนรู้ใจของชุยฉาน

เขารู้สึกว่าการเพิ่มตำหนักเต๋า ไม่ใช่สำนักเบื้องล่างของสำนักโองการเทพ

ฉีเจินมีหรือจะยอมตัดชุดแต่งงานให้ผู้อื่น ไม่แน่ว่าอาจจะยังเดือดร้อนให้สำนักโองการเทพถูกแบ่งเอาโชคชะตาลัทธิเต๋าส่วนหนึ่งของแจกันสมบัติทวีปไป

ไม่แน่เสมอไปว่าจะพยักหน้าตอบตกลง ท่านราชครูไม่สู้ลองเปลี่ยนคำพูดใหม่?

ชุยฉานเองก็ไม่ได้อธิบายอะไร แค่บอกให้เยี่ยนเจี่ยวหรานลองไปคุยดูก่อน

ผลก็คือ…ราบรื่นผิดปกติ ฉีเจินตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

ราวกับว่าไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าสำนักโองการเทพต้องมอบตัวอ่อนผู้ฝึกตนที่ทั้งคุณสมบัติและวาสนาล้วนดีเยี่ยมคนหนึ่งออกไปให้เปล่าๆ

และก็ไม่สนใจว่าการสืบทอดของสำนักอักษรจงจะกลายมาเป็นควันธูปของสำนักโองการเทพหรือไม่

ภายหลังเยี่ยนเจี่ยวหรานถึงคิดจนเข้าใจ ผลงานอันเป็นรูปธรรมที่แท้จริง ไม่อาจมองผลได้ผลเสียที่แสดงออกภายนอกได้

เพราะในความเป็นจริงแล้วล้วนเป็นการลงแรงในด้านใจคนทั้งสิ้น

ก่อนหน้านี้เฉินผิงอันก็เคยได้ชี้แนะหันโจ้วจิ่น บอกว่าซากปรักจวนเขียนแห่งนั้นมีความเป็นมายิ่งใหญ่

สามารถไปขอความรู้จากเฟิ๋งอี๋ได้

แม้กระทั่งอาจารย์เฉินที่ความรู้กว้างขวางก็ยังพูดว่านั่นจะกลายเป็น “วาสนาใหญ่เทียมฟ้า” ครั้งหนึ่ง

แม้จะบอกว่ามีคำว่า ‘สำหรับนางแล้ว” นำมาก่อนหน้า แต่ระดับความล้ำค่านั้นจะมากแค่ไหน แค่คิดก็พอจะรู้ได้

เฟิ๋งอี๋ได้เจอกับแม่นางน้อยที่มาเยี่ยมเยือนศาลเทพอัคคีแล้วก็ช่วยเปิดเผยความลับสวรรค์ให้กับอีกฝ่าย

ในที่สุดหันโจ้วจิ่นก็หาใจกลางค่ายกลที่แท้จริงได้พบ ตัวนางเองก็ได้กลายมาเป็นเจ้าของภูเขาแห่งเต๋าลูกนี้

เดิมทีเหมือนโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ทว่าพริบตาเดียวกลับกลายเป็นพื้นที่ประกอบพิธีกรรมที่แท้จริง

ก่อนหน้านี้หันโจ้วจิ่นเหมือนมีภูเขาสมบัติลูกหนึ่งอย่างเสียเปล่า ทั้งๆ ที่มองเห็นศาล

แต่กลับไม่เคยได้จุดธูปกราบไหว้เทพเซียน

ต่อมาไม่นาน ระหว่างที่เจ้าสำนักหนุ่มของสำนักกระบี่ไท่ฮุยอย่างเซียนกระบี่หลิวจิ่งหลงเดินทางลงใต้ได้รับคำไหว้วานจากสหาย

จึงได้ไปหาหันโจ้วจิ่นที่เมืองหลวงมารอบหนึ่งโดยเฉพาะ ช่วยชี้แนะเรื่องค่ายกลให้กับนาง

ค่าตอบแทนนั้น หันโจ้วจิ่นได้รับคำแนะนำจากอาจารย์เฉินอย่างลับๆ มานานแล้ว

และนางเองก็ซาบซึ้งใจที่หลิวจิ่งหลงถ่ายทอดความรู้ให้นางอย่างหมดหน้าตักจนแทบจะเป็นผู้ถ่ายทอดมรรคาของนางคนหนึ่ง

ดังนั้นนางจึงเลี้ยงสุราอันผ่านการหมักบ่มจนได้ที่และคุ้นรสชินลิ้นให้กับหลิวจิ่งหลงที่ “หากมีสหายอยู่ด้วย ไม่มีสุราก็ไร้ความสุข อยู่กับคนแปลกหน้าจะไม่แตะต้องสุราแม้แต่หยดเดียว” อย่างเต็มที่ไปหนึ่งมื้อ

เก๋อหลิ่งสัมผัสได้ถึงสภาพจิตใจของหันโจ้วจิ่น จึงใช้เสียงในใจเอ่ยเตือนว่า

“รีบเก็บความคิดจิตใจมาเดี๋ยวนี้ อย่าได้เสียกระบวนท่าเอง”

หันโจ้วจิ่นเอ่ยอย่างขันๆ ปนฉุน

“เจ้าก็พูดง่ายน่ะสิ!”

นักพรตหนุ่มเอ่ยโน้มน้าวว่า

“ในเมื่อมีอาจารย์เฉินช่วยคุมท้ายขบวนให้ก็คงไม่ถึงขั้นเป็นการใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำหรอก”

หันโจ้วจิ่นพยักหน้า ในที่สุดก็วางใจลงได้

นับตั้งแต่ที่ได้เจอกับอาจารย์เฉินท่านนี้ เส้นทางการฝึกตนของพวกเขาก็เรียกได้ว่าเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงแบบพลิกฟ้าพลิกดินกันทุกคน

เก๋อหลิ่ง อยู่ตำแหน่งเว่ย

เขาคือคนของเขตจวี้หรงทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของแจกันสมบัติทวีป

เมื่อเทียบกับสมาชิกของแผนภูมิดินที่มีอิสระเหมือนกับผู้ฝึกตนอิสระแล้ว นักพรตหนุ่มค่อนข้างจะเป็นข้อยกเว้น

เขายังมีสถานะในวงการขุนนางที่เปิดเผยอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือรับตำแหน่งเต้าสู่ของเมืองหลวง

เก๋อหลิ่งดูแลกองทำเนียบหนึ่งในหกกองงานของเต้าเจิ้งหย่วนในเมืองหลวง

หากจะบอกว่าใครมีโอกาสเลื่อนเป็นห้าขอบเขตบนก่อนมากที่สุด แน่นอนว่ายังมีหยวนฮว่าจิ้งอีกคน

แต่อนาคตบนมหามรรคาของหันโจ้วจิ่นกับเก๋อหลิ่งกลับถูกเฉินผิงอันให้ความสำคัญและคาดหวังไว้มากที่สุด

เห็นดีในตัวหันโจ้วจิ่นก็เพราะพื้นที่ประกอบพิธีกรรมส่วนตัวแห่งนั้นของนางล้ำค่ามากจริงๆ

ส่วนนักพรตเก๋อหลิ่งนั้น นอกจากจิตแห่งมรรคาของเขาเองจะหนักแน่นมั่นคงแล้วก็ยังมีโชควาสนาเพิ่มเติมอีกชั้นหนึ่ง

สายแผนภูมิดิน ขอแค่มีผลงานการสู้รบ มองดูเหมือนว่าหยวนฮว่าจิ้งจะได้ผลประโยชน์ไปมากที่สุด

แต่แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นนี้ ความจริงคือเก๋อหลิ่งได้รับผลประโยชน์บนมหามรรคามากที่สุด

เพียงแค่เพราะตอนนี้ขอบเขตของเขายังต่ำโอกาสที่จะได้เข่นฆ่ากับผู้ฝึกตนบนยอดเขามีไม่มาก

เรื่องนี้จึงไม่อาจมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เชื่อว่ารอให้พวกเขาทยอยเลื่อนเป็นห้าขอบเขตบนกันแล้วก็จะค่อยๆ ตระหนักได้ถึงแรงส่งเบื้องหลังที่รุนแรง

และการแบ่งส่วนแบ่งที่มากมายของนักพรตเก๋อหลิ่ง

ในเมื่อเป็นแผนภูมิดิน ถ้าอย่างนั้นก็ต้องควบคู่ด้วยห้าธาตุ เว่ยก็คือธาตุดินหยิน

หากเปรียบเทียบกับร่างกายมนุษย์ ไฮ้ก็คือศีรษะ เว่ยคือกระดูกสันหลัง

หากเปรียบแผนภูมิดินเป็นอวัยวะภายใน โฉ่วเว่ยก็คือม้าม

เป็นเหตุให้การดำรงอยู่ของเก๋อหลิ่งนั้นสำคัญมาก

ลู่ฮุยใช้เสียงในใจถามหยั่งเชิงว่า

“คือ “เขา” คนใด?”

เด็กหนุ่มโก่วฉุนส่ายหน้า

“มองไม่ออก”

หยวนฮว่าจิ้งเก็บกระบี่บินแห่งชะตาชีวิต “ฮว่าผู่” ที่ไปแล้วหวนกลับมามือเปล่าเล่มนั้นมาแล้ว

ปลงอนิจจังอยู่ในใจ ใช้กระบี่ฟันหัวเหมือนกัน ทว่าผลลัพธ์กลับแตกต่างกันถึงเพียงนี้

เณรน้อยรีบก้มหน้าพนมสิบนิ้วท่องว่าอามิตตาพุทธทันใด

บนสะพานโค้ง เสี่ยนจ้องเขม็งไปยังมือกระบี่ชุดเขียวที่พกกระบี่ห้อยข้างเอวสองเล่ม

คนผู้นั้นยิ้มถามว่า

“สายตาของผีขอบเขตสิบสี่สามารถฆ่าคนได้หรือ?”

ดูเหมือนว่าเสี่ยนจะหมดความอดทนแล้ว

จิตแห่งมรรคาของผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่ขยับเคลื่อน ฟ้าดินก็ยิ่งมืดทะมึน

ราวกับว่าอาบย้อมแม่น้ำยาวแห่งกาลเวลาทั้งสายให้กลายเป็นสีหมึกที่มีกลิ่นอายแห่งความตายเข้มข้น

เฉินผิงอันเหลือบมองชายแขนเสื้อของนาง

“คนปากอีกาอย่างซ่งจี้ชินพูดถูกจริงๆ ด้วย เจ้าอินจี้ถึงกับสมคบคิดป๋ายอวี้จิงอย่างลับๆ เลยหรือนี่”

ผังติ่งแห่งนครหลิงเป่า? หรือว่าจะเป็นเต้ากวานไร้นามที่ขัดขวางแสงกระบี่ของเซี่ยโก่วเอาไว้? หรือจะเป็นทั้งคู่?

เซียนกระบี่ชุดเขียวเอาฝ่ามือสองข้างยันด้ามกระบี่พกสองเล่มไว้เบาๆ

“ทางสายนี้ผ่านไปไม่ได้ จงถอยกลับไปให้ข้าผู้อาวุโสเดี๋ยวนี้”

เสี่ยนเก็บท่วงท่าผ่อนคลายคล้ายจัดการกับฝูงมดก่อนหน้านี้มา

พริบตานั้นใบหน้าซีดขาวราวหิมะก็เหมือนมีดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนมาประกบรวมกัน

เบียดเสียดแล้วขยับเคลื่อนไหว ชวนให้คนมองอยากอาเจียน

ในเมื่อเจ้าพกกระบี่มาขวางทาง ใช้การช่วงชิงบนมหามรรคามาปะทะกันซึ่งๆ หน้า

ก็ดูสิว่าสรุปแล้วจะเป็นพลังตบะของขอบเขตสิบสี่ที่ทนทานต่อการขัดเกลา

หรือว่าขอบเขตบินทะยานใหม่เอี่ยมที่รากฐานล้ำลึกมากกว่า?

เสี่ยนเหมือนทำการสลายมรรคา ตบะขอบเขตสิบสี่ของทั้งร่างเหมือนน้ำขึ้นที่ถาโถมไปยังหัวสะพาน

มองเห็นได้อย่างเลือนรางว่ามีภูเขาสูงตั้งตระหง่าน

ผู้ฝึกยุทธราวองค์เทพผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช้เวทกระบี่ต้านทานศัตรู เขาเหมือนเดินลงจากเส้นทางวรยุทธบนภูเขามา

กระทืบง่ายๆ หนึ่งทีก็กระทืบให้สะพานโค้งสั่นสะเทือน พื้นผิวสะพานปริแตก

ผู้ฝึกยุทธใช้แค่พายุหมัดบนร่างฟันฝ่าม่านราตรีที่มืดสนิทแผ่อบอวลไปทั่วแผ่นฟ้า

ปล่อยหมัดต่อยเข้าที่หน้าท้องของผีตนนั้น แรงต่อยทำให้ฟ้าดินสั่นไหว สะพานยาวขาดท่อน

จากนั้นใช้มือกระชากลำคอของผีเอาไว้ อีกมือหนึ่งคว้าข้อมือของอีกฝ่ายแล้วฉีกร่างอีกฝ่ายทั้งเป็น

แม้ว่าผีขอบเขตสิบสี่จะทำการสลายมรรคาชั่วคราวซึ่งเป็นการกระทำที่ผิดกฎไปแล้ว

แต่ก็ยังไม่อาจข้ามผ่านปราการธรรมชาติก้าวนั้นออกไปได้

กลับกลายเป็นว่าต้องถอยแล้วถอยอีกอยู่บนเส้นทางที่มองไม่เห็น

ในสายตาของเสี่ยนเผยความสะท้านสะเทือนที่เชื่อมโยงไปถึงจิตแห่งมรรคา

เจ้าจะชิงบัลลังก์จริงหรือ?! มนุษย์ธรรมดาอย่างเจ้าจะเป็นผู้นำแห่งวิถีวรยุทธในโลกมนุษย์จริงๆ หรือ?!

เสียงปังดังสนั่น เรือนกายของผีระเบิดกระจาย เศษชิ้นส่วนสาดกระเซ็นไปรอบทิศ

ฟ้าดินมีเสียงสะท้อนดังก้องอยู่เนิ่นนานก็ยังไม่เงียบหาย

เฉินผิงอันโยนแขนที่หักซึ่งค่อยๆ สลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปไว้อีกด้านหนึ่ง

แต่กลับปาดมือไปบนชายแขนเสื้อฝั่งนั้น ภูเขาแห่งมรรคา กลิ้งออกมาจากด้านใน

ก่อนจะใช้ฝ่ามือตบให้มันพุ่งกลับไปหาหันโจ้วจิ่น

แล้วก็ไม่ได้ไล่ตามไปฆ่าผีที่กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมอีกครั้งอยู่ในมุมหนึ่งของพื้นที่ประกอบพิธีกรรม

เสี่ยนหลุบตามองลงมาจากที่สูง ชายแขนเสื้อพลิ้วไสวอยู่ระหว่างฟ้าดิน

มองไปยังคนชุดเขียวด้วยสายตาเวทนา หัวเราะหยันเอ่ยว่า

“ผีงามตนนั้นอยากกินข้า แล้วใครอยากกินเจ้าล่ะ?”

เขาเพียงแค่เอ่ยกับสายแผนภูมิดินด้วยน้ำเสียงเฉยชา

“ลงมือต่อ”