กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1215.1 ประหาร

โจวไห่จิ้ง ในเวลานี้ใช้เรือนกายอันแข็งแกร่งมั่นคงของขั้นเทพมาเยือนขอบเขตปลายทางของผู้ฝึกยุทธ

เป็นทั้งผู้ฝึกยุทธกลายเป็นเทพ แล้วก็เป็นทั้งผู้ฝึกตนพิสูจน์มรรคา

นางถือหอกเดินขึ้นสวรรค์ มรรคาอยู่ใต้ฝ่าเท้า ย่อมต้องมีท่วงท่าองอาจของผู้ที่ไร้ศัตรูทัดทานแห่งโลกมนุษย์

เสี่ยนลอยตัวอยู่กลางอากาศ สะบัดชายแขนเสื้อ ศึกใหญ่ตัดสินเป็นตายกำลังจะปะทุขึ้น

นางจึงถอนวิชาอภินิหารจักรวาลในชายแขนเสื้อออก สะบัดอินจี้และอินเหมี่ยวออกมานอกพื้นที่ประกอบพิธีกรรม

โยนพวกเขาเข้าไปในน้ำวนแห่งกาลเวลาลูกหนึ่ง

ส่วนพวกเขาจะถูกเฉินผิงอันตามไปพบร่องรอยแล้วถูกงมออกมาจากน้ำวนหรือไม่ เสี่ยนก็ไม่มีเวลามาสนใจมากแล้ว

หากตนต้องตายดับอยู่ที่นี่ จุดจบของพวกเขาก็คงไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร

แต่หากตนกลับไปยังทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางได้ พวกเขาถึงจะมีโอกาสรอดชีวิตเสี้ยวหนึ่ง

หนึ่งในรากฐานมหามรรคาของผีทำให้เสี่ยนถูกมัดมือมัดเท้าอย่างยิ่ง

ยิ่งใกล้กับเทศกาลตวนอู่อันเป็นห้วงเวลาที่พลังหยางพุ่งขึ้นสูง

ประกอบกับดวงอาทิตย์ใหญ่ภายนอกที่ยังมิทันลับขอบฟ้า นี่เรียกว่าเงื่อนไขแห่งฟ้าที่เป็นตัวขัดขวาง

อยู่ในแจกันสมบัติทวีป ดินอวยพรย่อมต้องเป็นทางฝั่งของราชสำนักต้าหลีอยู่แล้ว

นอกจากเส้นผมสีนิลเต็มศีรษะของนางที่สร้างพื้นที่ประกอบพิธีกรรมดินแดนผีขึ้นมาแล้ว

ด้านนอกยังมีพื้นที่ประกอบพิธีกรรมปราณกระบี่ที่เฉินผิงอันใช้นกในกรงและจันทร์ปากบ่อซึ่งเป็นกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตสองเล่มสร้างขึ้นมาด้วย

ในฟ้าดินเล็กซุกซ่อนกระบี่บินที่จำแลงออกมาจากกระบี่เล่มหนึ่งไว้มากเกือบหนึ่งล้านเล่ม

ขยับออกไปข้างนอกอีกก็ยังมีขุนเขาวิถีวรยุทธที่ถูกจำแลงออกมา

สามารถบังคับกระชาก “เสี่ยน” ส่วนหนึ่งเข้ามาในภูเขาลูกนี้

เพียงแค่เพราะว่านางเองก็ถือว่าเป็นผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งได้จริงๆ นางเรียนรู้วิชามาอย่างหลากหลาย

แล้วจะมีตบะสะสมมาแค่สามพันกว่าปีได้อย่างไร? ถึงขั้นพูดได้ว่านางเหนือกว่าเฉินผิงอันด้วยซ้ำ

ถึงอย่างไรอายุการฝึกตนของเขาก็สั้นเกินไป ต่อให้เจ้าจะแอบขโมยเรียนวิชาจากคนอื่นมามากแค่ไหน

ก็ยังสู้เสี่ยนที่ “เก็บของสำเร็จรูป” มาไม่ได้ บนโลกมนุษย์มีเวทคาถา วิชาอภินิหาร วรยุทธและยันต์อยู่มากมาย…

ที่ให้นางเลือกเก็บเลือกเด็ดจนหูตาพร่าลาย เพียงแต่นางคิดไม่ถึงว่าเฉินผิงอันจะถึงกับชิงบัลลังก์ได้สำเร็จ

ได้ครอบครองภูเขาสูงลูกนั้น พรสวรรค์ด้านวิถีวรยุทธของนางจึงกลายมาเป็นภาระ

ข้างนอกสุด นอกฟ้ามีกระบี่บิน “เป่ยโต้ว” น้ำวนทะเลเมฆเก้าแห่งที่อยู่บนม่านฟ้าของแจกันสมบัติทวีปก็ยังคงหมุนวนช้าๆ

ปลายกระบี่ชี้ไปทางเสี่ยน

“คนสามัคคี” ในส่วนสุดท้าย แม่นางน้อยที่มีภาพบรรยากาศรอบกายไม่ธรรมดาคนนั้น

วิธีการมากมายของนางซึ่งมีทั้งพายุหมัดของผู้ฝึกยุทธและเวทห้าอสนีเป็นหนึ่งในนั้น

เดิมทีก็สยบกำราบผีในโลกมืดอยู่แล้ว นี่จึงทำให้เสี่ยนรับมือได้ยากเป็นเท่าทวี

ฟ้าอำนวยดินอวยพรและคนสามัคคีต่างก็ค่อนข้างเสียเปรียบ

ถ้าอย่างนั้นเสี่ยนก็ได้แต่อาศัย “ขอบเขตสิบสี่” หลังฝนตกอย่างเดียวเท่านั้นแล้ว

ในใจนางรู้สึกสะท้อนใจอย่างอดไม่ได้ ป๋ายเหย่ร้ายกาจจริงๆ

แล้วก็คู่ควรกับการที่โจวมี่แห่งเปลี่ยวร้างวางแผนอย่างตั้งใจเพื่อเล่นงานเขาโดยเฉพาะ

ผู้ฝึกตนภายนอกของใต้หล้าไพศาลในทุกวันนี้ เกรงว่าคงไม่รู้ถึงจุดร้ายกาจที่แท้จริงของสายแผนภูมิดินต้าหลี

คนหนุ่มสาวเหล่านี้สามารถค่อยๆ เปลี่ยนสถานการณ์อันเลวร้ายให้กลายเป็นสถานการณ์ที่ดีขึ้นได้ทีละนิด

หลังจากที่สถานการณ์เท่าเทียมกันแล้วก็สามารถทดลองผิดถูกได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ค่อยๆ สะสมข้อได้เปรียบอันละเอียดอ่อนไปทีละน้อย เวลานานเข้า หากแผนภูมิดินต้าหลีครอบครองความได้เปรียบขึ้นมาเมื่อไหร่

ก็จะสามารถเปลี่ยนไปเป็นสถานการณ์แห่งชัยชนะได้โดยตรง จะต้องสังหารศัตรูได้อย่างแน่นอน

ปัญหาเพียงหนึ่งเดียวก็น่าจะเป็นเพราะพวกเขาไม่ค่อยเหมาะจะอยู่บนสนามรบนอกแจกันสมบัติทวีปสักเท่าไร?

ความสูงของกายธรรมสองตนเท่าเทียมกัน โจวไห่จิ้งทะยานร่างขึ้นสูง อีกนิดเดียวหอกก็จะแทงทะลุหน้าอกของเสี่ยนได้แล้ว

บนท้องฟ้ามีประกายแสงแก้วใสห้าสีที่เกิดจากแรงสะเทือนของคมดาบที่เสียดสีกับกาลเวลาสว่างวาบขึ้นมาแถบใหญ่

ส่องแสงสว่างพร่างพราวอย่างถึงที่สุด

ลูกตาดำของเสี่ยนหดตัวลงเล็กน้อย เรือนกายขยับเคลื่อนว่องไวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

แม่น้ำแห่งกาลเวลาส่งผลกระทบต่อนางได้น้อยขนาดนี้เชียว?

นี่ไม่ได้หมายความว่าโจวไห่จิ้งในเวลานี้มีร่างกายเหมือนกระบี่บินหรือไร?

ความเร็วใกล้เคียงกับ…สายของกระบี่หลายเล่มกลุ่มแรกๆ ในยุคบรรพกาลที่หล่นร่วงลงมายังฟ้าดินก่อนใคร?

เสี่ยนหดย่อพื้นที่ขยับออกห่างไปไกลแล้ว โจวไห่จิ้งสะบัดหมุนข้อมือ

ปลายหอกเกี่ยวกระหวัดพันเส้นผมสีนิลที่เดิมทีมองไม่เห็นเอาไว้

อักขระที่แกะสลักไว้บนหอกยาวส่องแสงพริบพราว บีบให้เส้นผมสีดำต้องเผยกาย

โจวไห่จิ้งบังคับกระชากมาจนก่อให้เกิดเสียงเหมือนผ้าฉีกขาดที่น่าสยดสยอง

เส้นผมจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงเผลาะๆ เหมือนขี้เถ้าแล้วปลิวกระจายไปตามสายลม

โจวไห่จิ้งที่สวมเสื้อเกราะหลากสีสลัดหอกยาวเบาๆ กระเทือนให้ฝุ่นแห่งหายนะที่อยู่รอบด้านสลายไป

เอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “อยู่ต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจก็กล้าแบ่งสมาธิไปสนใจเรื่องอื่นด้วยหรือ?”

ระหว่างที่พูด ภาพเหตุการณ์ผิดปกติก็เกิดขึ้นรอบกายเสี่ยน

มีน้ำวนสีทองลักษณะเหมือนเมล็ดพุทราหลายลูกปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า

เหมือนดวงตาของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่จ้องมองมายังผีตนนี้

เสี่ยนปล่อยหมัดต่อยให้ดวงตะวันร้อนแรงดวงหนึ่งแหลกสลาย ครั้นจึงม้วนชายแขนเสื้อ

ตบให้แม่น้ำยาวเปลวเพลิงที่เหมือนเชือกเส้นหนึ่งปลิวกระเด็นออกไป

เดินก้าวยาวๆ ตรงดิ่งไปหาโจวไห่จิ้ง ยื่นมือไปคว้าเซียนกระบี่ชุดขาวคนหนึ่งที่พุ่งตัวออกมาจากน้ำวนสีทองแล้วบีบให้แหลก

ทันใดนั้น เสี่ยนที่มองดูเหมือนก้าวเดินอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์ แต่แท้จริงแล้วเรือนกายกลับพุ่งไปเร็วปานสายฟ้าแลบกลับหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

ฟ้าดินใกล้เคียงก็เหมือนมีปราการแห่งมหามรรคาปรากฏขึ้นมา

บนใบหน้าของเสี่ยนมีสะเก็ดเปลวเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนสาดกระจาย

เส้นผมสีนิลเต็มศีรษะกลายมาเป็นกระบี่บินนับไม่ถ้วน

ส่งเสียงแหลมบาดแก้วหูเหมือนอาวุธคมกริบที่กรีดไปบนกระจกอย่างเชื่องช้า

โจวไห่จิ้งหัวเราะหยัน “ตายซะเถอะ!”

ร่างของเสี่ยนหยุดชะงัก แต่โจวไห่จิ้งกลับเพิ่มความเร็ว

หอกแทงไปยังลำคอของเสี่ยนยกด้ามหอกขึ้นสูง ทำให้ร่างของเสี่ยนห้อยลอยอยู่กลางอากาศ

วินาทีที่ปลายหอกทะลุผ่านลำคอของผีก็มีสายฟ้า ปณิธานหมัด และแก่นดวงอาทิตย์พากันไหลกรูออกมา

เหมือนภูเขาลูกหนึ่งที่วางประทัดกองไว้เต็มภูเขา พอประทัดถูกจุดเสียงระเบิดจึงดังสนั่นหวั่นไหว

เสี่ยนที่ถูกระเบิดคอทั้งคอ หรือควรจะพูดว่าศีรษะที่ลอยอยู่กลางอากาศ มีสีหน้าเป็นปกติดังเดิม

นางมองสบตากับโจวไห่จิ้งที่เงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเย็นชาทั้งอย่างนี้

ดวงตาแนวตั้งที่เหมือนเมล็ดพุทราบนหน้าผากของโจวไห่จิ้ง ประหนึ่งองค์เทพชั้นสูงยุคบรรพกาลที่เบิกเนตรสวรรค์

สีทองเปล่งวาบหนึ่งครั้ง พริบตาเดียวก็ทำลายใบหน้าของเสี่ยนให้แหลกสลาย

เส้นยาวเส้นหนึ่งพุ่งตรงออกไปชนกระทบกับม่านฟ้าอย่างแรง

ม่านฟ้าที่ถูกแสงสีทองบริสุทธิ์ซึ่งแฝงไว้ด้วยพลังอันศักดิ์สิทธิ์หาที่สิ้นสุดไม่ได้โจมตีไปแล้วก็เผยรูปโฉมแท้จริงอันหน้าหวาดกลัว

นั่นคือเส้นผมสีดำรวมตัวกันหนาแน่นขยับเคลื่อนคืบคลานเป็นม่านฟ้า

เสี่ยนที่ไม่มีหัวหลบพ้นการโจมตีของแถบผ้าสิบสองผืนของโจวไห่จิ้งมาได้

เรือนกายกลายร่างเป็นสายรุ้งที่หนีออกไปไกล ไปรวมร่างใหม่อีกครั้งในจุดที่ห่างไกลมาก

เสี่ยนยกมือขึ้นสร้างหัวใหม่ จากนั้นก็วางมือลงบนไหล่ สะบัดคอเบาๆ

โจวไห่จิ้งหรี่ตากล่าว “มหามรรคาแห่งแจกันสมบัติทวีปมีหรือจะยอมปล่อยให้ผีกำเริบเสิบสาน”

เสี่ยนหัวเราะขำ “แม่นางน้อยจะไปเข้าใจอะไร จะไปรู้กะผีอะไร”

โจวไห่จิ้งกวักมือหนึ่งที ภูเขามรรคาถงป่ายเป็นเหมือนกระดาษที่ถูกพับเป็นชั้นๆ

สุดท้ายจำแลงออกมาเป็นยันต์ที่มีไอสีม่วงล้อมวนเวียน

สองนิ้วคีบยันต์แผ่นนั้นไว้ โจวไห่จิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“ประหารผี”

ร่างกายธรรมของเสี่ยนถูกยันต์ที่เหมือนดาบฟันผ่ากลางเอว

เสี่ยนสร้างร่างทองขึ้นมาใหม่ตามสถานที่ต่างๆ อย่างต่อเนื่อง

แต่ก็ถูกยันต์ที่ยึดมั่นในหลักแห่งฟ้าตามติดเหมือนเงาแผ่นนั้นฟันผ่าคาที่อยู่ตลอด

สะบัดควงหอกยาว เสี่ยนที่ซ่อนร่างอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าก็ถูกปั่นคว้านจนแหลกเละ

ปณิธานที่หลงเหลืออยู่ปลิวกระจายหายไประหว่างฟ้าดิน

พยายามที่จะไปเชื่อมโยงเข้ากับเส้นผมสีนิลที่ขยับเคลื่อนยั้วเยี้ยอยู่บนม่านฟ้าอีกครั้ง

กายธรรมของโจวไห่จิ้งแค่เป่าเบาๆ หนึ่งที ลมบนฟ้าก็พัดกระโชกแรง

เผยให้เห็นแม่น้ำที่ยิ่งใหญ่อลังการสายหนึ่งที่ชำระล้างอีกฝ่ายจนสิ้นซาก

เสี่ยนเอียงศีรษะน้อยๆ คล้ายกำลังครุ่นคิดว่าช่องโหว่บนมหามรรคาของกายธรรมร่างนี้ของโจวไห่จิ้งอยู่ที่ใด

แทนที่จะต่อสู้พัวพันกับอีกฝ่ายให้สิ้นเปลืองพลังตบะไปเปล่าๆ

ก็ไม่สู้ทำภารกิจทั้งหมดให้สำเร็จลุล่วงในศึกเดียว

หอกยาวพุ่งมาถึง หอบหุ้มเอาฟ้าร้องฟ้าแลบรุนแรงมาพร้อมกันด้วย

เสี่ยนพยายามที่จะยื่นมือไปกุมปลายหอก แต่กลับถูกแทงทะลุมือผ่านไป

เพียงแต่ว่าเส้นผมสีดำเต็มศีรษะที่เหมือนงูสีดำจำนวนนับล้านๆ ตัวกระจายตัวอยู่กลางอากาศว่างเปล่า

ก็พุ่งเข้าปกคลุมร่างของโจวไห่จิ้งไว้ในชั่วพริบตา

เพียงเสี้ยววินาที การกักกันของมหามรรคาก็ระเบิดแตกกระจาย

โจวไห่จิ้งสีหน้าสุขุมเยือกเย็น ถือหอกลอยตัวอยู่กลางอากาศ

เสื้อเกราะสีสดหม่นแสงลงไปเล็กน้อย นางกวาดตามองไปรอบด้าน

ตามหาร่องรอยของผีตนนั้นอย่างว่องไว ดวงตาที่ตั้งชันของโจวไห่จิ้งเปิดออก

แสงสีทองสาดส่องไปทั่วฟ้าดินอย่างไม่ยำเกรง

กระบี่บิน “เกอเหยา” คอยดูดซับเอาปราณวิญญาณและกลิ่นอายชั่วร้ายในฟ้าดินมาไว้ตลอดเวลา

จากนั้นอาศัยกระบี่บิน “ฮว่อผู่” มาหล่อหลอมปราณดุร้ายแห่งโลกมืดที่มีกลิ่นอายของผีปะปนให้เป็นอากาศสะอาดบริสุทธิ์ที่มีธาตุหยินหนักอึ้งขุมหนึ่ง

ต่อให้จะยังไม่สามารถสังหารผีให้ตายคาที่ได้ อย่างมากก็ได้แค่ค่อยๆ ผลาญพลังอีกฝ่ายไปทีละนิดจนอีกฝ่ายตายไป

ยามที่ปราณวิญญาณถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น ต่อให้เจ้าที่เป็นขอบเขตสิบสี่จะมีวิชาอภินิหารยิ่งใหญ่แค่ไหน

สุดท้ายก็เป็นได้แค่น้ำที่ไร้ต้นกำเนิดอยู่ดี

แสงบนท้องฟ้ากะพริบพร่างพราว โจวไห่จิ้งและเสี่ยนต่างก็ร่ายวิชาอภินิหารของตัวเอง

หยวนฮว่าจิ้งที่ยืนอยู่หน้าประตูถ้ำสถิตเงียบไม่เอ่ยอะไร ทว่าจิตวิญญาณกลับแกว่งไกว

คิดไม่ถึงเลยว่าสายแผนภูมิดินของพวกเราจะสามารถสังหารศัตรูเช่นนี้ได้ด้วย

ก่ายเยี่ยนยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ในกระโจมรัก ดวงตาหวานฉ่ำของนางทอประกายมีเสน่ห์

น่าเสียดายที่มองไม่เห็นร่องรอยของคนชุดเขียว อาจารย์เฉิน ท่านสมกับเป็นผู้มีพรสวรรค์จริงๆ

หันโจ้วจิ่นตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ภูเขามรรคาลูกหนึ่งสามารถเอามาใช้แบบนี้ได้ด้วยหรือ?!

สิ่งปลูกสร้างอย่างตำหนักและวังทั้งหลายพวกนั้น ที่แท้ก็เป็นอักขระยันต์ทั้งหมด

ลมปราณสีม่วงก็คือยันต์เมฆาอย่างนั้นหรือ?

นอกค่ายกลของแผนภูมิดินต้าหลี เสินจวินของห้ามหาบรรพตแห่งแจกันสมบัติทวีปเผยกายพร้อมกัน

มีศาลของมหาบรรพตใหญ่เป็นพื้นที่ประกอบพิธีกรรม เผยกายธรรมร่างทอง

หลุบตาลงต่ำมองโลกมนุษย์ มองภูเขาสายน้าที่อยู่ภายใต้การปกครอง

เฉินผิงอันที่เพิ่งจะมารับหน้าที่เป็นราชครูต้าหลีได้ออกคำสั่งข้อหนึ่งให้กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าที่มีตำแหน่งสูงอยู่ในแจกันสมบัติทวีปอย่างพวกเขาแล้ว

บอกให้พวกเขาล้อมดักผีตนหนึ่ง ต้องกักตัวอีกฝ่ายไว้ในแจกันสมบัติทวีปให้จงได้

โดยทั่วไปแล้วคิดอยากจะเรียกใช้งานพวกเขาก็ต้องประทับตราหยกลัญจกรของฮ่องเต้

ถึงจะถือว่าถูกต้องชอบธรรม แต่ไม่มีใครคิดจะพูดถึงเรื่องนี้ ทั้งไม่ยินดี แล้วก็ไม่กล้า

ภูเขาพีอวิ๋นมหาบรรพตอุดร เว่ยป๋อเย่โหยวเสินจวินสวมชุดตัวยาวสีขาวหิมะ

ห้อยต่างหูห่วงกลมสีทอง

ได้ครอบครองภูเขาทายาทสามลูกอย่างภูเขาเสินเชิ่น ภูเขาหล่งซานและภูเขาเหนี่ยวสู่

ซานจวินกู้เทาของภูเขาเสินเซิ่นคือคนหน้าใหม่ในวงการภูเขาสายน้าของต้าหลี

ว่ากันว่ามีคุณความชอบในการซ่อมแซมภูเขาสายน้า ถึงได้เลื่อนจากผีขึ้นมาเป็นเทพภูเขาโดยตรง

ภายหลังได้มีการเพิ่มภูเขาทายาทเข้ามา หนึ่งในนั้นก็มีภูเขาเสินเซิ่น

หลังจากนั้นเว่ยป๋อแห่งภูเขาพีอวิ๋นได้รับแต่งตั้งฉายาเทพ ศาลบุ๋นเป็นผู้แต่งตั้งให้

ภูเขาเสินเชิ่นก็เหมือนเรือที่ลอยตามน้ำไปด้วย

ทุกวันนี้ยามที่ลาดตระเวนพื้นที่ของตัวเองก็จะต้องถูกเรียกด้วยความเคารพว่ากู้ซานจวิน

กู้เทาสวมชุดสีหมึก ชอบเก็บตัวเงียบไม่ค่อยออกไปไหน

นอกจากเลือกที่จะปลอมตัวเป็นคนธรรมดาออกไปลาดตระเวนพื้นที่ปกครองพร้อมกับคนสนิทสองสามคนตามระยะเวลาที่ไม่แน่นอน

กู้เทาก็แทบจะไม่เคยไปมาหาสู่กับเพื่อนร่วมงานในภูเขาสายน้ามาก่อน

จิ้นชิงเรือนกายแข็งแกร่งกายา สวมชุดสีม่วงรัดเข็มขัดหยก

เวลานี้สีหน้าของเขาเคร่งขรึม “เว่ยป๋อ เกิดอะไรขึ้น ไฉนจู่ๆ ฮ่องเต้ต้าโซ่วถึงตาย? แล้วยังถูกราชสำนักต้าหลีจัดให้เป็นแคว้นศัตรูด้วย?”

ภูเขาจื่อเช่อมหาบรรพตกลาง ฉายาเทพคือหมิงจู๋

ซานจวินของภูเขาทายาทสองคนนอกจากฟูเต๋อชงของภูเขาผูซานแล้ว

ก็ยังมีว่านซู่กุ้ยเทพภูเขาหญิงแห่งภูเขาอวี่หลินด้วย

อดีตชาติของจิ้นชิงคือคนเก็บหินที่ชีวิตลำบากยากจน ตายเพราะถูกขุนนางผู้ตรวจการสังหารอย่างเหี้ยมโหด

หลังจากตายไปแล้วกลับไม่ได้กลายเป็นผีร้ายที่ความอาฆาตแค้นลึกซึ้ง

กลับกลายมาเป็นวิญญาณวีรบุรุษของพื้นที่แห่งหนึ่ง

เนื่องจากมีอุปนิสัยบริสุทธิ์ดีงามและจิตใจซื่อตรงอ่อนโยน ซานจวินผู้เฒ่าให้ความสำคัญถึงอย่างมาก

ได้มีเทพภูเขาจิ้นชิงแห่งยอดเขาเตี๋ยจ้างในภายหลัง

ตรงกลางภูเขาของภูเขาจื่อเช่อมีสระชำระกระบี่ที่ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งทวีปตั้งอยู่

ก่อนที่สกุลตู้กูของราชวงศ์จูอิ๋งจะชะตาแคว้นขาดสะบั้นลง

ก็ไม่รู้ว่ามีผู้ฝึกกระบี่กี่มากน้อยที่เคยมาหลอมกระบี่ที่นี่

จิ้นชิงดูแลพวกเขาค่อนข้างดี ไม่สนใจว่าคุณสมบัติจะสูงหรือต่ำ ระบบสืบทอดจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ

จิ้นชิงสนิทสนมกับหลี่ถวนจิ่งแห่งสวนลมฟ้ามาก ตอนที่ทั้งสองฝ่ายเพิ่งรู้จักกัน

จิ้นชิงก็สูงศักดิ์เป็นถึงซานจวินของมหาบรรพตแห่งหนึ่งแล้ว หลี่ถวนจิ่งยังเป็นแค่ผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตประตูมังกรคนหนึ่งเท่านั้น

ในอดีตอู๋ยวนต้องออกไปจากอำเภอไหวหวงอย่างหม่นหมอง เจออุปสรรคบนเส้นทางของการเป็นขุนนาง

รู้สึกหมดอาลัยตายอยาก เคยมารับหน้าที่เป็นเจ้าเมืองอยู่ในเขตอวี๋ขุ่นที่ตั้งอยู่ตรงตีนเขานานหลายปี

หน้าประตูที่ว่าการเงียบเหงาจนกางตาข่ายจับนกได้

เว่ยป๋อยิ้มเอ่ย “ถามหาสาเหตุมากมายขนาดนั้นไปไย พวกเราแค่ฟังคำสั่งจากทางราชสำนักก็พอ”

จิ้นชิงหัวเราะหยัน “ซิ่วหู่สอนให้เจ้าเอาแต่เชื่อฟังทุกถ้อยคำและปฏิบัติตามทุกแผนการโดยไม่โต้แย้ง?

หรือว่าเป็นแผนการอันแยบยลที่อาจารย์เฉินถ่ายทอดให้เจ้ากันแน่?”

เว่ยป๋อยิ้มบางๆ “จิ้นเสินจวินพูดจาใส่อารมณ์ขนาดนี้ ก่อนจะมากินดินปืนเข้าไปหรือไร?”

จิ้นชิงเอ่ยอย่างมีโทสะ “หากประกาศศึกกันอย่างเป็นทางการ ที่สนามรบของเปลี่ยวร้างจะทำเช่นไร

กองทัพม้าเหล็กต้าหลีของพวกเราย่อมแข็งแกร่งทรงพลัง ทว่ากองทัพม้าของต้าโซ่วก็ไม่อ่อนด้อยเหมือนกัน

ทั้งสองฝ่ายอยู่ใกล้กันขนาดนั้นจะต้องมีคนตายไปเยอะมาก

ข้าที่เป็นซานจวินคนหนึ่งไม่มีหน้าที่ที่จะต้องมาพูดถึงทิศทางการดำเนินไปของสถานการณ์ในสองใต้หล้า

แต่หลักการตื้นเขินอย่างกินเบี้ยหวัดจากผู้เป็นนายก็พึงภักดีและปฏิบัติหน้าที่เพื่อผู้เป็นนายอย่างเต็มกำลัง

กลับต้องให้ข้าสอนเจ้าเว่ยเสินจวินด้วยหรือไร?”

เว่ยป๋อผงกปลายคางไปทางแสงสว่างที่อยู่ในตราผนึกเป็นชั้นๆ และในฟ้าดินหลายแห่ง

เอ่ยว่า “อยากรู้ว่าเพราะอะไร เจ้าก็ไปถามราชครูเอาเอง”

ต่อให้เป็นเสินจวินห้ามหาบรรพตก็ยังไม่อาจมองเข้าไปเห็นเหตุการณ์ที่อยู่ข้างในได้

ได้แต่อาศัยมองแสงกระบี่ที่เปล่งวูบวาบ กลิ่นอายผีวังเวงที่เหมือนกระแสน้ำชัดกรากไหลเชี่ยว

และเวทคาถา วิชาอภินิหารที่เดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่างที่เห็นได้อย่างเลือนรางเท่านั้น