กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1215.2 ประหาร

จิ้นชิงเอ่ยอย่างโมโห “เจ้าคนแซ่เว่ย แกล้งทำเป็นฟังภาษาคนไม่เข้าใจใช่ไหม?

ความหมายของข้าคืออยากรู้ว่าสรุปแล้วราชสำนักต้าหลีทำอะไรโดยใช้อารมณ์ หรือว่าเป็นกาายิงธนูแบบมีเป้าหมาย

หากเป็นอย่างแรก ทางฝั่งของเปลี่ยวร้างควรจะทำอย่างไร เพราะต้องรีบช่วยกันคิดหาวิธีรับมือ

แต่หากเป็นอย่างหลัง เจ้าและข้าก็สามารถเข้าร่วมการประชุมเล็กในห้องทรงพระอักษรได้ จะได้พยายามกันช่วยวางแผน”

เว่ยป๋อหัวเราะร่วน “แล้วเจ้าฟังภาษาคนเข้าใจหรือ?

ราชครูเฉินแสดงออกชัดเจนว่าต้องการให้พวกเราทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี อะไรที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งก็อย่าเข้าไปยุ่ง

ขอแค่รักษาเส้นชายแดนของโลกมืดและโลกสว่างในทวีปไว้ให้ได้ก็พอแล้ว”

เมื่อเทียบกับการต่อปากต่อคากันของเสินจวินขุนเขาเหนือกับขุนเขากลางสองท่านแล้ว

เสินจวินอีกสามคนที่เหลือ ภายนอกยังแสดงออกว่าค่อนข้างสบายๆ

เหมิงหรงสีหน้าเย็นชา สวมเสื้อเกราะสีทองพกกระบี่ยาว

ประหนึ่งแม่ทัพอาวุโสผู้มีคุณูปการที่เดินออกมาจากภาพวาดฝาผนังลงสีของศาล

มีเขานั่งบัญชาการภูเขาชี่ซานมหาบรรพตบูรพา ฉายาเทพคืออิงหลิง

มหาบรรพตบูรพามีภูเขาทายาทสองแห่ง แบ่งออกเป็นภูเขาเอ้อโหย่วและภูเขาเยี่ยนตั้ง

ซานจวินทั้งสองท่านเป็นหนึ่งบุ๋นหนึ่งบู๊ หนึ่งชายหนึ่งหญิงพอดี

ฝ่ายแรกแต่งกายเป็นลูกศิษย์ลัทธิขงจื๊อ ฝ่ายหลังแต่งกายเป็นสตรีชาววัง

เหมิงหรงคือเสินจวินมหาบรรพตเพียงหนึ่งเดียวที่เคยเป็นอดีตซานจวินของราชสำนักต้าหลี

นี่แสดงให้เห็นว่าสกุลซ่งต้าหลีเชื่อใจอีกฝ่ายมาก

ถงเหวินช่างสวมชุดผ้าป่านเนื้อหยาบ ไม่สวมรองเท้า หลังโก่งค่อม

คล้ายกับชายชราในหมู่บ้านชนบท ในมือถือกระบอกยาสูบที่ทำจากเนื้อหยกมรกตอันหนึ่ง

มหาบรรพตประจิมภูเขากานโจว ถงเหวินช่างมีฉายาเทพว่าต้าเต้า

เหมิงหรงใช้เสียงในใจพูดกลั้วหัวเราะว่า “เหล่าถง นี่ต่างหากถึงจะเป็นขุนนางใหม่ไฟแรงสามกองอย่างแท้จริงกระมัง?”

ถงเหวินช่างอิ่มรับหนึ่งที

ไหวลู่แห่งภูเขาหลวนซานกอดแผ่นหยกไว้ในอ้อมอก คือซานจวินหญิงที่เปี่ยมด้วยพลังใจและความเด็ดขาด

นางตัวไม่สูง เรือนกายเพรียวบาง แต่มีสีหน้าเด็ดเดี่ยว มีมาดอันน่าเกรงขามมิอาจล่วงเกิน

ขอแค่มีคนมาร้องทุกข์ส่งเอกสารฟ้องร้องมาที่ภูเขาหลวนซาน ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนบนภูเขาหรือจะเป็นชาวบ้านทั่วไป

ไม่ว่าจะอาศัยศาลบุ๋นบู๊หรือศาลเทพอภิบาลเมือง นางก็จะต้องอ่านด้วยตัวเอง

และจะต้องสืบสาวราวเรื่องให้ถึงที่สุดทุกเรื่อง

ไหวลู่พยักหน้า “ราชครูเฉินทำอะไรถูกใจข้าจริงๆ แต่คนบางคนกลับจะปล่อยให้ตามอำเภอใจไม่ได้”

ฉางเฟิ่งฮั่นแห่งภูเขาลู่เจี่ยวที่ระดับขั้นเท่าเทียมกับภูเขาหลวนซานของนางซึ่งเวลานี้ยืนอยู่ข้างกัน

ย่อมต้องฟังคำกระทบกระเทียบของไหวลู่ออก สีหน้าจึงไม่น่ามองทันใด

แม้ว่าจะเป็นภูเขาทายาทของมหาบรรพตประจิมเหมือนกัน แต่ทั้งสองฝ่ายกลับมีความขัดแย้งกระทบกระทั่งกันมาตลอด

พูดถึงแค่เรื่องการยื่นหนังสือร้องทุกข์ฟ้องร้อง ไหวลู่ก็ไม่เคยพิถีพิถันในเรื่องข้อห้ามของวงการขุนนาง

เรื่องราวในภูเขาหลวนซาน นางเข้ามายุ่ง เรื่องราวในอาณาเขตของภูเขาลู่เจี่ยว นางก็ยุ่งด้วย

ประเด็นสำคัญคือทุกครั้งที่ที่ว่าการกองตรวจสอบและกองลาดตระเวนของภูเขาหลวนซานส่งขุนนางมาเข้าร่วมการสืบคดี

กลับไม่เคยบอกกล่าวกับจวนซานจวินของภูเขาลู่เจี่ยวไว้ก่อน

อย่างมากก็แค่จับตัวคนกลับไปแล้ว แล้วค่อยส่งจดหมายมาบอกว่าใครถูกจับด้วยเรื่องอะไร

หากภูเขาลู่เจี่ยวมีความเห็นต่างก็สามารถยื่นเรื่องไปที่ภูเขากานโจว

ซานจวินไหวลู่ของข้ายินดีจะเผชิญหน้าไต่สวนกันในศาล…

เหมิงหรงถาม “ทางฝั่งของภูเขาลู่เจี่ยวเกิดเรื่องหรือ?”

ถงเหวินช่างเอ่ย “เรื่องน่าอายในบ้านไม่ควรแพร่งพรายออกไปภายนอก

เจ้าไม่ต้องมาสืบข่าวหรอก ถึงอย่างไรจวนราชครูก็มีการจดบันทึกลงเอกสารอยู่แล้ว

หากว่าเจ้าสนิทกับเฉินผิงอันก็ไปขออ่านเอาเอง”

เหมิงหรงเอ่ยอย่างขันๆ ปนฉุน “เจ้ายังมีหน้ามาพูดแบบนี้?

คราวก่อนพวกเราต่างก็ทำให้ราชครูเฉินต้องกินน้ำแกงประตูปิด

ตอนนี้กลับดีแล้ว ตัวเจ้าสนิทสนมกับเขาแล้ว แต่กลับทิ้งข้าไว้คนเดียว?”

ถงเหวินช่างเงียบไม่ตอบ

ไหวลู่แห่งหลวนซานใช้เสียงในใจบ่น “ตาเฒ่าถง คราวก่อนเขียนกระบี่เฉินแสร้งปลอมตัวเป็นนักพรตตั้งแผงดูดวงอยู่ที่แคว้นอวี้เซวียน

ไฉนไม่บอกกับข้าสักคำ”

การประชุมในห้องทรงพระอักษรที่เมืองหลวงต้าหลีคราวก่อน ไหวลู่ไม่ได้ปรากฏตัว

นางไม่ชอบบรรยากาศน่าเบื่อที่ได้แต่นั่งเหม่อเช่นนั้น

ยังดีที่ถงเหวินช่างไม่ได้บังคับให้ลูกน้องคนนี้ต้องเข้าร่วมการประชุมด้วย

ฉางเฟิ่งฮั่นแห่งภูเขาลู่เจี่ยวกลับกระตือรือร้นกับการประชุมประเภทนี้อย่างมาก

แต่ถงเหวินช่างดันลืมเรียกเขามาด้วยกัน ฉางเฟิ่งฮั่นอัดอั้นกับเรื่องนี้อย่างมาก

ก็ไม่บอกให้เว่ยเสินจวินแห่งมหาบรรพตอุดรแจ้งข้ามาล่ะ

ถงเหวินช่างเอ่ย “ต่อให้บอกเจ้า เจ้าจะทำอะไรได้”

ไหวลู่ยิ้มเอ่ย “อ้างว่าไปตรวจสอบเอกสารผ่านด่านแล้วชวนเซียนกระบี่เฉินคุยเล่นอย่างไรล่ะ

หากเขาไม่รังเกียจ ไม่แน่ว่าข้าอาจจะยังพอช่วยทำนายวาสนาแห่งคู่ครองให้ผู้อื่นได้บ้าง”

นับแต่โบราณมาหลวนซานก็คือพื้นที่ประกอบพิธีกรรมที่ค่อนข้างมหัศจรรย์แห่งหนึ่ง

มีความเกี่ยวข้องกับคำกล่าวในหมู่ชาวบ้านที่บอกว่า “ดาวหงหลวนขยับเคลื่อน” (เป็นนิมิตว่าดวงความรักหรือวาสนาคู่ครองกำลังจะมาเยือน)

ถงเหวินช่างกล่าว “ก็ไม่ดูซะบ้างว่าคนรักของเขาคือใคร”

ไหวลู่สะอึกอึ้งไปทันใด

ถงเหวินช่างลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังเอ่ยเตือนว่า “เรื่องของความรักความเลื่อมใส มีแค่พอประมาณก็พอ”

ไหวลู่ยิ่งอัดอั้นมากกว่าเดิม จะบอกว่าตนไม่มีความรักความเลื่อมใสอะไรทั้งนั้น

ก็แค่ว่าถูกฟ่านจวิ้นเม่ากระตุ้นให้เกิดใจสงสัยเท่านั้นจริงๆ

รูปโฉมของฟ่านจวิ้นเม่านั้นแค่เรียกได้ว่าหมดจด นางสวมชุดยาวสีเขียวเข้ม

ตรงเอวห้อยป้ายหยกคำว่า “จวิ้นชิงอวี่เซียง”

นางสะพายธนูคันใหญ่ ธนูคันนี้หลอมมาจากแก่นดวงจันทร์ส่วนหนึ่งของดวงจันทร์ยุคบรรพกาล

เป็นของที่กุ้ยฮูหยินแอบมอบให้มหาบรรพตทักษิณอย่างลับๆ

ฟ่านจวิ้นเม่าเคยง้าวธนูยิงสังหารเผ่าปีศาจไปมากมาย

ภูเขาไฉ่จือที่เป็นภูเขาทายาท หวังเจวี้ยนซานจวินสวมมงกุฎจักรพรรดิ

ประดับด้วยไข่มุกขนาดใหญ่เท่าเมล็ดบ๊วยเขียว สองมือจับประคองอยู่ตรงเข็มขัดรัดเอวที่ทำจากหยกขาว

สกุลซ่งต้าหลีมอบแผ่นดินครึ่งทวีปของแจกันสมบัติทวีปกลับคืนไปให้

เนื่องจากภูเขาจื่อถงของมหาบรรพตทักษิณไม่ได้อยู่ในอาณาเขตของต้าหลี

ปีนั้นราชสำนักจึงใช้วิธีที่พบกันครึ่งทางก่อนชั่วคราว

ต่อจากนี้พวกเขาก็ไม่ต้องส่งขุนนางไปบวงสรวงที่มหาบรรพตทักษิณทุกปีอีกแล้ว

ในอนาคตภูเขาจื่อถงอยู่ในอาณาเขตของแคว้นใด

ก็ให้คนผู้นั้นรับผิดชอบเรื่องการเซ่นไหว้บวงสรวงมหาบรรพตทักษิณแจกันสมบัติทวีปไป

แต่ว่าเรื่องนี้เป็นการรับปากปากเปล่าของราชสำนักต้าหลีฝ่ายเดียว ไม่ได้มีการเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรลงบนหน้ากระดาษใดๆ

ปีนั้นสกุลซ่งเป็นดั่งดวงตะวันกลางนภา กองทัพม้าเหล็กต้าหลีหลายกองไม่ได้ถอนกำลังกลับไปยังทางทิศเหนือของลำน้ำใหญ่

แคว้นทางทิศใต้ ฝ่ายที่กอบกู้แคว้นก็ดี ฝ่ายที่ก่อตั้งแคว้นใหม่ก็ช่าง ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ

อย่าว่าแต่กรมพิธีการต้าหลีไม่ไปบวงสรวงที่มหาบรรพตทักษิณชั่วคราวเลย

ต่อให้สั่งให้เจ้ากรมพิธีการของแคว้นทั้งหลายที่อยู่ทางใต้อย่างพวกต้องไปบวงสรวงมหาบรรพตอีกสี่แห่งที่เหลือทุกปี

พวกเขาก็ยังต้องทำตามแต่โดยดีไม่ใช่หรือ?

ดังนั้นช่วงที่ผ่านมานี้จึงมีข่าวเล็กๆ อย่างหนึ่งบอกว่าอีกไม่นานนี้ราชสำนักต้าหลีเตรียมจะยกเรื่องการบวงสรวงมหาบรรพตทักษิณขึ้นมาพูดคุยอีกครั้ง

ทุกปีจะต้องส่งขุนนางกรมพิธีการให้ไปจุดธูปคารวะที่ภูเขาจื่อถงตามเวลาที่กำหนด

ไหวลู่ “ทอดสายตามองไปไกล” ยังเสินจวินหญิงแห่งทิศใต้ท่านนี้

ใช้เสียงในใจเอ่ยว่า “จวิ้นเม่า สกุลซ่งต้าหลีจะบวงสรวงมหาบรรพตทักษิณใหม่อีกครั้งจริงๆ หรือ?”

ฟ่านจวิ้นเม่าส่ายหน้า “ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงก็ได้ ตอนนี้เหล่าเหนียงใกล้จะหงุดหงิดตายเพราะงานเลี้ยงท่องราตรีนั่นอยู่แล้ว”

ไหวลู่ถาม “จวิ้นเม่า เจ้าชอบพูดว่าเฉินผิงอันสวมหน้ากากหลายชั้น

หน้าตาที่แท้จริงหล่อเหลาองอาจน่ามองอย่างมาก ตอนอายุน้อยก็คือเด็กหนุ่มรูปงามผู้มีเสน่ห์…อย่าหลอกข้าเชียวนะ!”

ฟ่านจวิ้นเม่าพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ครั้งแรกที่เฉินผิงอันออกจากบ้านเดินทางไกลได้นั่งเรือข้ามฟากผ่านเส้นทางมังกรเดินลงใต้

ข้าบังเอิญโดยสารเรือเดินทางขึ้นเหนือพอดีก็เลยเคยเจอหน้ากัน จะหลอกเจ้าไปทำไม?”

ไหวลู่พยักหน้า “ก็จริงนะ หนิงเหยาสายตาสูงขนาดนั้น

ปีนั้นที่เจอกันครั้งแรกในถ้ำสวรรค์หลีจู ก็ยังไม่หลงรักเฉินผิงอันตั้งแต่แรกเห็นหรอกหรือ

คิดดูแล้วหน้าตาของเขาก็คงไม่แย่ไปยังไง”

ฟ่านจวิ้นเม่าเอ่ย “สมเหตุสมผล”

เมื่อเทียบกับเสินจวินของห้ามหาบรรพตกับซานจวินที่มีจำนวนไม่น้อยแล้ว ยังมี “คนนอก” อยู่ด้วยสามคน

เทพวารีสามท่านของฉีตู้ หยางฮวาฉางชุนโหว เฉาหย่งหลินหลีป๋อ และยังมีเฉินเหวินเชี่ยนเฉียนถังจ่างที่เพิ่งมารับตำแหน่งใหม่

จิ้นชิงหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย ดวงตาสีทองคู่นั้นส่องประกายวิบวับ

พลันเอ่ยว่า “แย่แล้ว ผีสร้างสะพานโค้งประหลาดแห่งหนึ่งขึ้นมา”

เสินจวินอีกสี่คนที่เหลือต่างก็สัมผัสได้ถึงภาพเหตุการณ์ประหลาดนี้

จึงรีบเอ่ยคำสั่งต่อศาลบุ๋นบู๊และศาลเทพอภิบาลเมืองทุกแห่งที่อยู่ในอาณาเขตของตนให้ปิดเส้นทางของปรโลกและลาดตระเวนด่านน้ำพุเหลืองให้ดี

ขณะเดียวกันทันใดนั้นในอาณาเขตของมหาบรรพตอุดรก็มีเสียงท่องตำราดังขึ้นมาจากสำนักศึกษาและโรงเรียนทั้งหลาย

ยิ่งนานก็ยิ่งดัง ประหนึ่งเสียงฟ้าคำรณ

ทางฝั่งของขุนเขากลางก็มีเสียงร้องหลากหลายรูปแบบดังขึ้นมาเช่นกัน

ราวกับเสียงของการทำงานใช้แรงของชาวบ้านที่สะสมมานานหลายพันปี

มีทั้งเสียงลากดึงเรือลำใหญ่ของคนดึงเชือก มีทั้งเสียงเพลงพื้นบ้านของชาวบ้านที่ขึ้นเขาไปเก็บหิน เสียงดังเป็นระลอกขึ้นลง

ทางฝั่งของมหาบรรพตบูรพา เสียงเสื้อเกราะกระทบกันดังกระหึ่ม

เสียงกีบเท้าม้าดังเป็นระลอก ราวกับว่ามีพลทหารนับพันนับหมื่นคนมารวมตัวกันสร้างขบวนทัพอยู่เหนือสมรภูมิรบที่กว้างใหญ่ไพศาล

มหาบรรพตประจิม ประหนึ่งเสียงของธงที่สะบัดอยู่ท่ามกลางแรงลม

ก่อนที่เสียงแตรสัญญาณจะค่อยๆ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงรัวกลองถี่กระชั้น กังวานไปไกล

ลำน้ำใหญ่สายหนึ่งกลายเป็นสีทอง ประหนึ่งผ้าแพรต่วนสีทองผืนหนึ่งที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ

ทางทิศใต้ของลำน้ำใหญ่ราวกับมีหิมะใหญ่ตกลงมาทั่วฟ้า

เกล็ดหิมะล้วนเป็นเงินกระดาษที่เคยถูกเผาอยู่ในสุสานบนภูเขาเขียวจำนวนนับไม่ถ้วน

มีทั้งเสียงร้องครวญสะอื้นไห้ มีทั้งเสียงในใจที่ขอพรจากบรรพบุรุษ

หลังจากนั้นก็มีคนชุดเขียวคนหนึ่งเดินลงจากเส้นทางวรยุทธของบนภูเขาสูง

สะพานโค้งที่ล้ำเส้นถูกทำลายย่อยยับในทันใด ผีตนนั้นจำต้องถอยร่นหนีไป

องค์เทพแห่งภูเขาสายน้าที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างถูกต้องของแจกันสมบัติทวีปเหล่านี้ล้วนตกตะลึงกันอย่างหนัก

ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธบริสุทธิ์ขั้นเทพมาเยือนของขอบเขตปลายทางจริง

แต่จะได้ครอบครองพายุหมัดที่ยิ่งใหญ่ไพศาลดุจมหานทีร้อยสายไหลรินเช่นนี้ได้เลยหรือ?

จิ้นชิงผ่อนลมหายใจโล่งอก เกือบจะเป็นตัวตลกแล้ว

หลังจบเรื่องทางฝั่งของราชสำนักต้าหลีจะซักไซ้เอาโทษหรือไม่ ไม่เป็นไร

แต่หากหลังจากพวกเขาได้รับการแต่งตั้งฉายาเทพแล้ว

เรื่องแรกที่ทำหลังรับพระราชโองการและฟังประกาศบัญชาก็คือปล่อยให้ผีตัวหนึ่งหนีออกจากแจกันสมบัติทวีปไปได้สำเร็จ?

แม้จะอยากรู้มากว่าเฉินผิงอันทำได้อย่างไร แต่ก็ไม่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าตนใดเปิดปากถามเรื่องนี้

ต่อให้จะเป็นฟ่านจวิ้นเม่าที่ไม่เคยให้ความสำคัญกับวงการขุนนางภูเขาสายน้าก็ไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้แม้แต่ครึ่งคำ

เฉินผิงอันเป็นราชครูต้าหลีหรือไม่ ถึงอย่างไรก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ก่อนงานพิธีในวันนี้ หรือควรพูดให้ถูกต้องก็คือก่อนที่เฉินผิงอันจะนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องทรงพระอักษรตัวนั้น

ชดเชยดินอวยพรให้กับแจกันสมบัติทวีป ไปพบเหมิงหรงที่หน้าประตูภูเขามหาบรรพตบูรพา

เป็นเฉินเซียนเหรินที่มีเรื่องจะขอร้องผู้อื่น เหมิงหรงไม่อยากพบก็ไม่ต้องพบได้

ถ้าอย่างนั้นหากวันนี้มีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นอีก ก็จะกลายเป็นราชครูเฉินที่ออกคำสั่งด้วยตัวเอง

ไม่ใช่ว่าเหมิงหรงไม่อยากรับคำสั่งก็จะไม่ทำตามได้แล้ว

เฉินเหวินเชี่ยนคอยออกคำสั่งลับๆ ให้กับเสมียนขุนนางในน่านน้ำของแม่น้ำเฉียนถังอย่างต่อเนื่อง

ว่าให้คอยตรวจสอบเส้นทางปรโลกทั้งหลายที่อยู่ในการดูแลร่วมกับศาลบุ๋นบู๊และศาลเทพอภิบาลเมืองอย่างละเอียดว่ามีทางแยกปรากฏขึ้นมาหรือไม่

ต้องตรวจสอบอย่างละเอียดรอบคอบ แล้วเพิ่มการป้องกันปิดเส้นทางให้เข้มงวดมากขึ้น

เมื่อเทียบกันแล้วหยางฮวาฉางชุนโหวแห่งลำน้ำใหญ่รับมือได้อย่างสบายๆ

มากกว่านางใช้เสียงในใจยิ้มเอ่ยว่า “อย่าว่าแต่เฉียนถังจ่างคนใหม่อย่างเจ้าเลย

อันที่จริงข้ากับหลินหลีป๋อก็เพิ่งเคยร่วมมือกับห้ามหาบรรพตสร้างค่ายกลเป็นครั้งแรกเหมือนกัน”

เฉาหย่งพยักหน้า ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ล้วนเป็นเจ้าสาวที่ต้องขึ้นเกี้ยวเป็นครั้งแรกเหมือนกัน”

หยางฮวาคร้านจะถือสาที่สหายร่วมงานแห่งลำน้ำใหญ่ผู้นี้พูดจาสัปดน

นางเพิ่งจะขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับไทเฮาเหนียงเนียงของต้าหลีอย่างชัดเจน

วันหน้าทำอะไรก็ไม่ต้องถูกมัดมือมัดเท้าอีกต่อไป ยามนี้จึงอารมณ์ดีมาก

หยางฮวาใช้เสียงในใจเตือนเฉินเหวินเชี่ยน “ธาตุน้ำของแม่น้ำเฉียนถังเหมือนนิสัยที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของคนที่ศึกษามรรคา

อย่าได้คิดจะใช้วิธีการรุนแรงฝืนบังคับให้เปลี่ยนแปลง จะต้องมีทั้งการควบคุม แล้วก็ต้องมีการปล่อยคล้อยตาม

การกะน้ำหนักระหว่างนี้ต้องมีการใคร่ครวญอย่างระมัดระวัง”

เฉินเหวินเชี่ยนพยักหน้า “ข้าได้ลงพื้นที่จริงตรวจสอบไปตามสาขาแยกทุกสายและต้นกำเนิดของแม่น้ำเฉียนถังแล้ว

กลับไปแล้วยังต้องขอความรู้เรื่องคำถามบางอย่างจากฉางชุนโหวกับหลินหลีป๋อด้วย”

หยางฮวาพยักหน้า เฉาหย่งบอกว่ายินดีต้อนรับ

ตราผนึกฟ้าดินที่อาจารย์เฉินและผีตนนั้นต่างคนต่างร่ายออกมามีเยอะมากจริงๆ

เป็นเหตุให้สภาพการณ์บนสนามรบอย่างละเอียดพวกสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าทั้งหลายก็ยังได้แค่มองออกคร่าวๆ

เงียบงันกันไปนาน ไหวลู่ก็อดไม่ไหวเปิดปากถามว่า

“ต่อให้สายแผนภูมิดินถูกเสริมให้ครบถ้วนแล้ว ก็ยังไม่มีผู้ฝึกตนห้าขอบเขตบนสักคน

ไฉนถึงสามารถต่อสู้พัวพันกับผีขอบเขตสิบสี่ตนหนึ่งได้นานขนาดนี้?”

คำถามข้อนี้อย่าว่าแต่ไหวลู่ที่คิดเป็นร้อยตลบก็ยังไม่เข้าใจเลย

ต่อให้เป็นพวกเหมิงหรงก็อยากรู้มากเหมือนกัน

สายแผนภูมิดินในอดีตเคยมีผลงานการสู้รบอย่างการลอบฆ่า ขอบเขตหยกดิบบนสนามรบอยู่ก็จริง

แต่ขอบเขตหยกดิบกับขอบเขตสิบสี่ห่างกันถึงสองขอบเขตใหญ่ มีทั้งขอบเขตเซียนเหรินและบินทะยานกางกั้น!

ฟ่านจวิ้นเม่าอธิบายว่า “ความสามารถในการเพิ่มพูนรายได้ในครัวเรือนของราชครูเฉินพวกเรา

คาดว่ากวาดตามองไปหลายใต้หล้าก็ยังมีน้อยจนนับนิ้วได้ ไม่มีค่าพอให้ต้องตกอกตกใจอะไร”

แม้จะพูดเช่นนี้ แต่ฟ่านจวิ้นเม่ากลับตัดสินใจแล้วว่าคราวหน้าจะต้องหาข้ออ้างไปเยี่ยมเยือนใต้เท้าราชครูที่จวนราชครูสักรอบ

ขอความรู้จากอีกฝ่ายดีๆ สักหน่อยว่าทำอย่างไรถึงสร้างวีรกรรมยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้?!

เว่ยป๋อเหลือบมองจิ้นชิงด้วยสีหน้ามีเลศนัย

สายแผนภูมิดินต้าหลีเคยมีศัตรูในจินตนาการอยู่บางส่วน หนึ่งในนั้นก็มีฉีเจินแห่งสำนักโองการเทพ

แล้วก็มีจิ้นชิงซานจวินแห่งมหาบรรพตกลาง ฝ่ายหลังเป็นผู้นำของซานจวินมหาบรรพตใหญ่ของราชวงศ์จูอิ๋งเก่า

จึงถือว่าเป็นคนที่ไม่สนิทสนมกับสกุลซ่งต้าหลีมากที่สุดแล้ว

จิ้นชิงสัมผัสได้ถึงสายตาของเว่ยเย่โหยวก็แค่นเสียงเย็นในลำคอไปทีหนึ่ง

ก่อนที่เฉินผิงอันจะรับหน้าที่เป็นราชครูอย่างเป็นทางการ

ระหว่างสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าระดับสูงของแจกันสมบัติทวีปอันที่จริงมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนมาก

ไม่ได้สามัคคีกลมเกลียวเป็นหนึ่งเดียวกัน แท้จริงแล้วยังมีคลื่นใต้น้าเคลื่อนตัวอยู่ด้วยซ้ำ