กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1215.3 ประหาร

ชุยฉานอดีตราชครูเป็นผู้ที่ช่วยเลื่อนขั้นให้ถงเหวินช่างด้วยตัวเอง

เหมิงหรงคือขุนนางผู้ภักดีที่กล้าท้วงติงโดยไม่เกรงกลัวอำนาจของฮ่องเต้สกุลซ่งต้าหลี

หยางฮวาคือสาวใช้ประจำตัวของหนันจานไทเฮาต้าหลี

ภูเขาพีอวิ๋นของเว่ยป๋อกับภูเขาลั่วพั่วมีความสำคัญที่แนบแน่นต่อกัน

เรื่องนี้อย่าว่าแต่แจกันสมบัติทวีปเลย เกรงว่าทั่วทั้งใต้หล้าไพศาลต่างก็รู้จัก “งานเลี้ยงท่องราตรี” ที่ชื่อเสียงเลื่องลือเป็นอย่างดี

เฉินเหวินเชี่ยนได้เลื่อนขั้นติดต่อกันอยู่ในวงการขุนนาง จากพ่อปู่ลำคลองตัวเล็กๆ ก้าวกระโดดมาเป็นเฉียนถังจ่างคนใหม่

ใครที่คอยช่วยผลักดันคลื่นลมอยู่เบื้องหลังลับๆ?

ส่วนเหล่าซานจวินของภูเขาทายาทก็ยิ่งมีช่องทางเป็นของตัวเอง

ภูเขาเอ้อโหย่วมีความสัมพันธ์อันดีกับสกุลหยวนเสาค้ำยันแคว้น ภูเขาเยี่ยนตั้งก็คือสถานที่พักร้อนของทูตผู้ตรวจการเฉาผิง

เหล่าลูกหลานของตรอกอี้ฉือมักจะชอบพากันไปเที่ยวภูเขาเตี๋ยจ้างเป็นประจำ

หลูป๋ายเซี่ยงที่อยู่ภูเขาผูซานก็ว่ากันว่าเป็นสมาชิกบนทำเนียบศาลบรรพจารย์ของภูเขาลั่วพั่ว

บนภูเขาหล่งซานมักจะสามารถมองเห็นเงาร่างของลูกหลานเมล็ดพันธุ์แม่ทัพจากถนนฉือเอ๋อร์ได้เป็นประจำ

หลวนซานคือสถานที่ที่เหล่าสตรีในตระกูลขุนนางของเมืองหลวงต้าหลีและเมืองหลวงสำรองเลือกจะมาจุดธูปเป็นอันดับแรก…

เว่ยป๋อสอดสองมือไว้ในชายแขนเสื้อ ยิ้มเอ่ย

“ต้าเต้า อิงหลิง ชุ่ยเวย หมิงจู๋ ฉายาเทพที่ยิ่งใหญ่จนไร้ขอบเขตพวกนี้

พวกเจ้าคงไม่คิดว่าล้วนเป็นความต้องการของศาลบุ๋นแผ่นดินกลางทั้งหมดกระมัง?”

ฟ่านจวิ้นเม่าเอ่ยเตือน “อย่าข้ามฉายาเทพว่า “เย่โหยว” ไปสิ”

งานพิธีแต่งตั้งห้ามหาบรรพตของแจกันสมบัติทวีปครั้งนี้ นับจากการยกระดับขั้นของ “ตำแหน่งเทพร่างทอง” มาจนถึงการมอบฉายาเทพของศาลบุ๋น

กระทั่งไปถึงยามที่ “บัณฑิตลัทธิขงจื๊อเป็นผู้ดำเนินการพิธีแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ

ทุกอย่างล้วนอยู่เหนือการคาดการณ์เหมือนกันหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น

อยู่เหนือสิ่งที่พวกเขาคาดการณ์กันไว้

อย่างฟ่านจวิ้นเม่า ก่อนหน้านั้นมีหรือที่นางจะคิดได้ว่าตัวเองจะได้ครอบครองฉายา “ชุ่ยเวย”

เหมิงหรงหรือจะกล้าเพ้อฝันว่าตัวเองจะได้รับฉายา “อิงหลิง”

จิ้นชิงถาม “เป็นราชครูเฉินที่ช่วยติดต่อกับทางศาลบุ๋นให้จริงๆ อย่างนั้นหรือ?”

ถงเหวินช่างยิ้มเอ่ย “ไม่มีทางที่ราชครูเฉินโยนรายชื่อไปให้ทางด้านนั้น แล้วบีบให้ศาลบุ๋นต้องลงนามตอบตกลงทันทีหรอกกระมัง?”

ฟ่านจวิ้นเม่ากล่าว “เรื่องแบบนี้ เขาทาได้จริงๆ นะ”

ฟู่เต๋อชงแห่งผูซานค่อนข้างจะให้ความเคารพกฎระเบียบในวงการขุนนาง

การพูดคุยระหว่างเสินจวินห้ามหาบรรพตประเภทนี้ หากไม่ต้องเปิดปากพูดได้ก็อย่าเปิดปากพูดเลยจะดีกว่า

แค่ดูแลหูตัวเองให้ดีก็พอ

จำได้ว่าคราวก่อนที่การประชุมในห้องทรงพระอักษร บนบันไดด้านนอกก็มีคนบนเส้นทางเดียวกันสามคนแอบไปนั่งอู้อยู่บนขั้นบันได

สูบยาพ่นควันโขมงอยู่ตรงนั้น ความสัมพันธ์ก็ไม่ใช่ว่าขยับเข้ามาใกล้ สนิทสนมกันขึ้นมาทันทีเลยหรือไร?

นอกจากตาเฒ่าถงที่แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่ชอบสุงสิงกับใคร ก็ยังมีฟู่เต๋อชงแห่งผูซานที่ปลุกความกล้าทำตามอย่าง

ที่สำคัญที่สุดแน่นอนว่ายังเป็นเพราะราชครูหนุ่มคนนั้นก็แอบดอดออกมาข้างนอกด้วย

บวกกับการคุยกันเล่นพักหนึ่ง ความประทับใจที่ฟู่เต๋อชงมีต่อเฉินผิงอันจึงไม่เลว

แน่นอนว่าเฉินผิงอันเองก็มีความรู้สึกที่ดีต่อเทพภูเขาแห่งผูซานท่านนี้อยู่เหมือนกัน

อาจารย์และศิษย์หลูป๋ายเซี่ยงสามคนไปลงหลักปักฐานอยู่ที่ผูซาน

พวกเขาค้นพบพื้นที่ลับหาได้ยากแห่งหนึ่งที่นั่น ฟู่เต๋อชงไม่เพียงแต่ไม่ได้เอาไป ถึงขั้นที่ว่ายังไม่คิดจะรีดไถแบ่งส่วนแบ่ง

กลับกันยังให้การดูแลเพิ่มมากขึ้น ตามหลักแล้วอยู่ในอาณาเขตของผูซาน อีกทั้งยังตั้งอยู่ในเขตของยอดเขาหลัก

ฟู่เต๋อชงต้องการจะ “เอาคืน” ไป อย่าว่าแต่ใช้เหตุผลหรือใช้กำลังแย่งชิงอะไรเลย

ต่อให้ฟ้องร้องไปถึงห้องทรงพระอักษรของราชสำนักต้าหลี อย่างมากก็ต้องเอาพื้นที่ลับคืนให้กับภูเขาผูซาน

ฟู่เต๋อชงก็แค่ต้องควักเงินเทพเซียนก้อนหนึ่งมาจ่ายชดเชยให้หลูป๋ายเซี่ยงเป็นพอ

ดังนั้นคำโบราณถึงได้บอกไว้ว่า คำว่า ‘เงิน’ คำเดียวก็สามารถเห็นสันดานที่แท้จริงแล้ว

ห้องหนังสือของฟู่เต๋อชงมีชื่อว่า “จวนชิวสุ่ยหลิง” แม้กระทั่งชื่อของเขาก็ยังเอามาจากบท “ยันต์เต๋อชง”

การประชุมในห้องทรงพระอักษรสิ้นสุดลง เพิ่งจะกลับไปถึงพื้นที่ประกอบพิธีกรรมในจวนซานจวิน

ก็มีนักพรตพเนจรคนหนึ่งที่บอกว่าฉายาด้านการฝึกตนของตัวเองคือ “จื้อเสิ่ง” มาเยี่ยมเยือนศาลของผูซาน

คนหนุ่มยืนอยู่นอกตำหนักใหญ่ บอกว่าเขาเจอเรื่องยากลำบาก อยากจะขอตำราเต๋าตระกูลเซียนเล่มหนึ่งจากนายท่านเจ้าขุนเขาเอากลับไปวางไว้ที่บ้าน

หวังว่าจะได้สัมผัสกับความโชคดี กำจัดความอัปมงคลทิ้งไป

ฟู่เต๋อชงคิดว่าอีกฝ่ายคือนักต้มตุ๋นที่ฉวยโอกาสอยากจะสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง จึงโยนหนังสือเล่มหนึ่งไล่เขาไป

นักพรตหนุ่มเดือดดาลอย่างหนัก บอกว่าไม่ใช่ตำราเทพเซียน ไม่มีค่าเลยสักนิด

ผู้อยู่ในทางธรรมรังเกียจอย่างมาก โยนหนังสือเล่มนั้นกลับเข้าไปในตำหนักใหญ่

กลับกลายเป็นว่ามอบตำราเต๋าไม่มีชื่อให้กับฟู่เต๋อชงเล่มหนึ่ง ก่นด่าแล้วหมุนตัวจากไป

ด่าเทพภูเขาฟู่ว่าคือเย่กงชอบมังกร คือเย่กงชอบมังกรจริงๆ

(เปรียบเปรยว่ารักและชื่นชมสิ่งใดแต่ปาก ครั้นเผชิญของจริงกลับหวาดกลัวและไม่อาจยอมรับได้)

ภายหลังได้รับคำเตือนจากจิ้นชิง ฟู่เต๋อชงเอ่ยประโยคหนึ่งว่า “น้อมรับตำราเต๋ากลับคืนสู่ภูเขา”

ถึงได้รู้ว่านักพรตหนุ่มที่แสร้งทำเป็นลึกลับซับซ้อนหลอกลวงผู้อื่น ถึงกับเป็นเจ้าลัทธิลู่

ที่ผูซานมีขุนนางตระกูลเซียนอยู่มากมาย เหล่าเทพธิดาของกองงานต่างๆ

ล้วนสงสัยใคร่รู้ในตัวของคนหนุ่มที่ชื่อเสียงและบารมีเป็นที่เลื่องลือผู้นั้นอย่างมาก

ดังนั้นพอมีโอกาสก็จะต้องถามเรื่องโน้นเรื่องนี้กับเทพภูเขาฟู่

อิ่นกวานนิสัยเป็นอย่างไร?

ทำอะไรระมัดระวังเข้มงวด พูดจาตลกขบขัน ปฏิบัติกับคนอื่นอย่างใจกว้าง เป็นมิตรเข้ากับคนอื่นได้ง่าย

บุคลิกของเซียนกระบี่เฉินเป็นอย่างไร?

มองจากภายนอกแลดูสง่างามน่าเคารพ ครั้นเข้าใกล้กลับอบอุ่นอ่อนโยน

แววตาเปล่งประกายแต่สำรวมภายใน เป็นปัญญาชนผู้โดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง

ถ้าอย่างนั้นรูปโฉมของเขาเป็นอย่างไร? เอ่อ…ฟู่เต๋อชงพูดไม่ออก

ได้แต่ตอบอย่างขอไปทีว่า พวกเจ้าย่อมต้องมีโอกาสที่จะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาอย่างแน่นอน

ฟู่เต๋อชงลูบชายแขนเสื้อ ด้านในเก็บรักษาตำราเต๋าที่เจ้าลัทธิลู่มอบให้ไว้เป็นอย่างดี

ฟู่เต๋อชงอดสะท้อนใจไม่ได้ เจ้าลัทธิลู่ก็ดี เซียนกระบี่เฉินก็ช่าง ดูเหมือนว่าพวกเขาต่างก็มีชีวิตที่ไม่ต่างกันสักเท่าไร

ต่างก็พูดกันว่า วีรบุรุษกลัวที่จะได้เจอคนบ้านเดิมมากที่สุด

มักจะเป็นบุปผาที่บานในกำแพงแต่ส่งกลิ่นหอมไปนอกกำแพงเสมอ

พริบตานั้นสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน้าทุกคนต่างก็สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์น่าครั่นคร้ามขุมหนึ่งที่ทำการคุมเชิงอยู่กับผีขอบเขตสิบสี่

สองฝ่ายขยับเข้ามาใกล้กันอย่างต่อเนื่องโดยที่ฝ่ายแรกไม่ตกเป็นรองแม้แต่น้อย

เว่ยป๋อหรี่ตาลง “ทุกท่าน เตรียมเปิดหูเปิดตากันได้แล้ว”

จิ้นชิงข่มกลั้นความตกตะลึงในใจ เอ่ยว่า “ขออย่าให้ถูกสองฝ่ายที่คุมเชิงกันทำลายจนพังยับเลย

พวกเราปลุกเสกค่ายกลใหญ่กันต่อ เอาโชคชะตาที่ขอยืมมาจากห้ามหาบรรพตและภูเขาทายาททั้งหลายออกไป

และภูเขาทายาทก็ต้องขอยืมดินอำนวยจากภูเขาสายน้าในการปกครองมาใช้

พวกเจ้าบอกให้เทพทุกองค์ที่ถูกบันทึกชื่ออยู่ในทำเนียบหยกทองมาเข้าร่วมด้วย

ตอนนี้ยังไม่ต้องอธิบายอะไร แค่บอกให้พวกเขาฟังคำสั่งแล้วปฏิบัติตามก็พอ”

ถงเหวินช่างพยักหน้า “กระดองเต่าก็ดี ขบวนตั้งรับแน่นหนาดั่งถังเหล็กก็ช่าง ถึงอย่างไรก็ต้องกักตัวผีขอบเขตสิบสี่ตนนี้เอาไว้ให้ได้

อย่าเดือดร้อนให้แจกันสมบัติทวีปต้องกลายเป็นตัวตลกของใต้หล้าเพราะน้ำมือของพวกเรา”

ฟ่านจวิ้นเม่ากลับเป็นกังวลอย่างหนัก เพียงแค่เพราะประสบการณ์การเป็นซานจวินแห่งมหาบรรพตของนางยังตื้นเขิน

แต่หากจะบอกว่าวันเวลาของการ “เป็นเทพ” แล้วล่ะก็ พวกจิ้นชิงถือเป็นเด็กน้อยสำหรับนางได้เลยด้วยซ้ำ

นางรู้สึกไม่ชอบมาพากลสักเท่าไร

ไม่เพียงแค่เพราะสภาพจิตใจของ “เสี่ยน” ผีตนนั้นเป็นเหมือนการชักคะเย่อที่แปลกประหลาดครั้งหนึ่ง

ทำให้ “เสี่ยน” คล้ายผีผูกคอตายตนหนึ่งที่ฆ่าตัวตายเอง และร่างก็ลอยเท้งเต้งอยู่ระหว่างฟ้าดิน

ดูเหมือนว่าระหว่างการลงมือสังหารอย่างโหดร้ายกับการเกิดความใกล้ชิดสนิทสนมทางใจ

แต่ละฝั่งต่างก็มีจิตแห่งมรรคาดวงหนึ่งที่ถูกกระชากรั้งอยู่ ทำให้เสี่ยนรู้สึกลังเลใจจนไม่ยอมปล่อยท่าไม้ตายที่แท้จริงออกมาเสียที

แล้วก็ไม่ใช่เพราะโชคชะตาคาถาวิชาอภินิหารทั้งหมดของสายแผนภูมิดินมารวมตัวกันอยู่บนร่างของ “ผู้ฝึกยุทธโจวไห่จิ้ง”

ทำให้พลังการสู้รบของนางเพิ่มขึ้นพรวดพราดในชั่วพริบตา จนทำให้สามารถงัดข้อกับเสี่ยนได้

ฟ่านจวิ้นเม่าก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร แต่นี่ก็เป็นแค่สัญชาตญาณที่มองไม่เห็นอย่างหนึ่งของนางเท่านั้น

บนหอสูงที่ตั้งอยู่อย่างโดดเด่น รอบด้านรายล้อมด้วยทะเลสี่ทิศ

อินจี้ที่ถูกเสี่ยนโยนออกมาจากชายแขนเสื้อมาหลบอยู่ที่นี่ หากเป็นไปได้ล่ะก็

เขาย่อมต้องหวังว่านาทีที่จะได้กลับไปเห็นแสงตะวันอีกครั้ง ตัวเขาเองก็อยู่ในเมืองหลวงต้าโซ่วของทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางแล้ว

น่าเสียดายที่ริ้วคลื่นกระเพื่อมเป็นระลอก คนชุดเขียวที่พกกระบี่สองเล่มก็มาเยือน

องค์ชายอินเหมี่ยวเผยสีหน้าหวาดผวา เจ้าคือผีทวงหนี้หรืออย่างไร!

เฉินผิงอันสอดสองมือไว้ในชายแขนเสื้อ เหมือนจะเป็นหอสูงของนครมังกรเฒ่าแห่งนั้น?

อินจี้ที่อยู่ในรูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาสวมชุดสีเหลืองเอาสองมือไพล่หลัง

ถึงกับเป็นฝ่ายเดินมาอยู่ข้างกายเฉินผิงอัน มองไปยังผิวน้ำของมหาสมุทรกว้างใหญ่ที่เงียบสงัดด้วยกัน

อินจี้เงียบไปพักหนึ่งก็ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเจ้าไม่ได้มีวิชาประจำตระกูลหรือระบบสืบทอดที่โดโดเด่น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ได้เป็น ‘ร่างจุติ” ของใคร ไม่รู้ว่ามีผู้ศึกษามรรคาที่ปณิธานอยู่ที่ความเป็นอมตะกี่มากน้อยที่รู้สึกคันคะเยอในใจ

รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง จะเป็นไปได้อย่างไร แบบนี้ไม่ถูก”

เฉินผิงอันยิ้มถาม “คนกำลังจะตาย ก็เลยพูดแต่คำดีๆ อย่างนั้นหรือ?”

อินจี้ส่ายหน้า “สุดท้ายใครจะเป็นผู้ชนะ ตอนนี้ยังบอกไม่ได้กระมัง”

เฉินผิงอันกล่าว “อาศัยวิธีชักนำของเซียนกวานป่ายอวี้จิงที่อยู่เบื้องหลังคนนั้นน่ะหรือ?

เสี่ยนที่เป็นขอบเขตสิบสี่ยังไม่สามารถพาพวกเจ้าหนีออกไปจากแจกันสมบัติทวีปได้แล้วจะเอาอะไรมาพูดถึงเต้ากวานที่อยู่ไกลถึงใต้หล้ามืดสลัว?

เขาคิดว่าตัวเองคือผู้ไร้เทียมทานที่แท้จริงที่นั่งบัญชาการหอชิงเก๋อผู้นั้นจริงๆ หรือไร?”

อินจี้หันไปมอง “อินเหมี่ยว”

ก่อนหน้านี้ซ่งมู่ลั่วอ๋องของต้าหลีมีคำกล่าวประโยคหนึ่งที่สามารถเอามาใช้กับอินเหมี่ยวองค์ชายที่ใจสูงยิ่งกว่าแผ่นฟ้า

แต่ชะตาชีวิตบางเบายิ่งกว่ากระดาษได้ ทำเรื่องให้สำเร็จไม่เคยได้ แต่ทำเรื่องให้พังกลับมีฝีมือมากพอเหลือแหล่

เฉินผิงอันกล่าว “ต่อสู้กันมาถึงขั้นนี้แล้ว ไหนลองว่ามาสิว่าต้นเหตุเกิดจากใครจากสถานที่ใด”

อินจี้ยิ้มเอ่ย “ลูกชายคนดี ยังไม่รีบช่วยไขข้อข้องใจให้กับราชครูเฉินอีกหรือ?

หากพูดคุยกันถูกคอ ไม่แน่ว่าอาจแปรเปลี่ยนอาวุธศึกให้กลายเป็นผ้าไหมแห่งไมตรี ได้รับโชคดีหลังเคราะห์ร้ายก็เป็นได้”

ต่อให้กลายเป็นผีไปแล้วก็ยังคงสวมเสื้อผ้าภายนอกของ “อินเหมี่ยว” ตัวนั้น

องค์ชายอินเหมี่ยวที่มีรูปโฉมเป็นผู้เฒ่าสีหน้าเศร้าระทม ไม่เอ่ยอะไรสักคำ

นับแต่เด็กเขาก็แสดงออกให้เห็นถึงพรสวรรค์ของตัวอ่อนด้านการฝึกตนอันดับหนึ่ง

เมื่อหลายปีก่อนยังเคยได้รับโชควาสนาตระกูลเซียนจากการฝันถึงนครอันศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่ง

สิ่งปลูกสร้างตระกูลเซียนเหล่านั้นที่ยากจะใช้ตัวอักษรมาบรรยายถึงความยิ่งใหญ่อลังการของพวกมัน

ประหนึ่งจะก่อตัวกันขึ้นเป็นราชวังแห่งองค์จักรพรรดิสวรรค์อย่างที่เล่าขานในตำนาน

ความคิดของอินเหมี่ยวล่องลอยไปไกล ย่างเท้าก้าวเดินอยู่บนเส้นทางเทพที่เหมือนบันไดพาดสู่สวรรค์

แล้วในที่สุดก็ได้เจอกับเซียนกวานหนุ่มสวมกวานสูงคนหนึ่ง บรรยากาศรอบกายเลื่อนลอยพร่าเลือน

ปณิธานแห่งเต๋ากลับลุ่มลึกกว้างไกลสุดหยั่ง

อีกฝ่ายบอกว่ามาเพื่อนำพาอินเหมี่ยวสู่ความเป็นเซียน

อินเหมี่ยวปลุกความกล้าถามเขาว่าที่นี่คือที่ไหน

เซียนกวานบอกว่าคือพื้นที่ต้องห้ามแห่งหนึ่งที่แม้กระทั่งเทวบุตรมารก็ไม่กล้าเยื้องกรายเข้ามา

คือสถานที่ที่ต่อให้ผู้เป็นเซียนทุกคนในโลกมนุษย์สิ้นชีวิตก็ยังไม่เคยได้เห็น

เซียนกวานยังบอกด้วยว่าเขามีวาสนาที่ผูกพันกันมาแต่ชาติปางก่อนซึ่งยังไม่ได้ชำระสะสางกับอินเหมี่ยว

ระหว่างพวกเขาท่องไปตามตำหนักหอเรือนต่างๆ ด้วยกัน เซียนกวานได้บอกว่าอินเหมี่ยวคือคนที่สวรรค์เลือกแล้ว

ควรที่จะขึ้นเขาฝึกตนกลายเป็นเซียน จักรพรรดิในโลกมนุษย์จะนับเป็นอะไรได้ อย่างมากก็เป็นได้แค่ “โอรสสวรรค์” เท่านั้น

อินเหมี่ยวหวั่นไหวแล้ว และเพราะเขามีคุณสมบัติในการฝึกตนตามกฎระเบียบที่ศาลบุ๋นแห่งใต้หล้าไพศาลกำหนดไว้

ก็เท่ากับว่าเขาสูญเสียโอกาสที่จะขึ้นครองราชย์ไปแล้ว

สุดท้ายได้พาเขาไปส่งที่ราชวังจักรพรรดิที่ใช้ดวงดาวนอกฟ้าเป็นที่ตั้ง

เซียนกวานบอกว่าโชควาสนาของอินเหมี่ยวมาถึงแล้ว แต่ยังต้องสะสมบุญกุศลครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่งถึงจะกลายเป็นเซียนได้สำเร็จ

เป็นดั่งผู้ปกครองสูงสุดในใต้หล้า คิดถึงเหล่าอาจารย์หล่อหลอมในโลกมนุษย์ที่มีมรรคกถาแค่น้อยนิดก็สามารถดูแคลนอ๋องโหวอัครเสนาบดีได้

รอให้เจ้าอินเหมี่ยวได้เป็นจักรพรรดิสืบทอดบัลลังก์ อาจารย์หล่อหลอมทั้งหลายที่แสวงหาความเป็นอมตะอย่างยากลำบาก

ก็มีแต่จะยิ่งถูกเจ้าโบกไล่เหมือนฝุ่นเม็ดเล็ก

อินเหมี่ยวถามอย่างใคร่รู้ว่าคือบุญกุศลแบบใด

ราวกับว่าหากไม่พูดให้คนตกใจตายเซียนกวานจะไม่ยอมเลิกรา

เขาถึงได้เอ่ยว่าต้องไปเยือนแจกันสมบัติทวีปรอบหนึ่ง ช่วยให้ใครบางคนได้…กลายเป็นเทพเสียก่อน!

อินเหมี่ยวคิดอยากจะถามเพิ่มอีกสักหน่อย แต่กลับถูกสายตาเยียบเย็นของเซียนกวานสยบขวัญ

ตกใจจนไม่กล้าพูดมากอีก

เดินลงมาจากบันไดที่เชื่อมโยงฟ้าดินเข้าด้วยกัน สุดท้ายอินเหมี่ยวถามถึงนามของเซียนกวานผู้นั้น

เซียนกวานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ทอดถอนใจอย่างปลงอนิจจัง บอกว่านามของเขาเลิกใช้ไปนานแล้ว นั่นคือซือโจวเหริน (ผู้ที่สละเรือให้แก่ผู้อื่น)

บอกชื่อนี้เสร็จแล้ว เซียนกวานหนุ่มก็โบกชายแขนเสื้อ โยนดวงจิตของอินเหมี่ยวกลับไปยังโลกมนุษย์ที่ธุลีแดงหมื่นจั้งคละคลุ้ง

อินจี้เห็นว่าอินเหมี่ยวทำตัวเป็นคนใบ้ก็ร้อนใจอยู่บ้าง

ตวาดว่า “อินเหมี่ยว เรื่องมาถึงขั้นนี้ เจ้ายังไม่ยอมเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาอีกหรือ?!”

อินเหมี่ยวรู้สึกว่าหากยังเงียบต่อไปแบบนี้ก็ไม่สมควร จึงส่ายหน้าพูดด้วยสีหน้าของคนที่ไม่เข้าใจเลยสักนิด

“อิ่นกวานอะไร ราชครูอะไร ถูกสาวใช้ที่ยกอาหารมาวางทำให้จิตแห่งมรรคาไม่มั่นคงได้ถึงขนาดนี้”

แม้ว่าจะเปิดปากพูด แต่กลับยังไม่ลืมเหน็บแนม

เฉินผิงอันหัวเราะ “คิดว่า ‘คำพูดจริงใจ” บางเบาไม่กี่ประโยคจะทำให้ข้าปล่อยเจ้าไปใช่ไหม?”

เฉินผิงอันส่ายหน้า “อย่าเอาอย่างหวังเจี่ยแห่งฝูเหยาทวีปเลย สิ่งที่สลักลึกลงไปในกระดูก หากเจ้าเสแสร้งได้ดีสิถึงจะแปลก”

อินจี้เอ่ยเนิบช้า “เรื่องใหญ่ เหตุการณ์ใหญ่ สถานการณ์ใหญ่ ไม่อาจส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขาได้แม้แต่น้อย”

“ไม่ได้บอกว่าจิตแห่งมรรคาของเซียนกระบี่แข็งแกร่งปานหินผาอะไร พูดถึงแค่ความเละเทะของที่แจกันสมบัติทวีป

เห็นเยอะเข้าก็มีแต่จะยิ่งรู้สึกชินชา ต่อให้เป็นคนที่อ่อนแอแค่ไหนก็กลายเป็นคนที่ใจร้ายใจดำได้”

“ดังนั้นต้องทำในสิ่งตรงกันข้าม ขอแค่ลงมือกับเรื่องเล็กๆ หรือบุคคลตัวเล็กๆ ได้ ถึงพอจะมีโอกาสบ้าง”

“ราชครูเฉินเห็นด้วยหรือไม่?”

เฉินผิงอันพยักหน้า “เข้าใจได้ถูกต้อง”

อินจี้กล่าว “กว่าเหรินเคยไปเยือนสถานที่ต่างๆ ได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่ช่างหินใช้ตะปูเหล็กตอกเรียงแถวทำให้หินยักษ์แตกออกจากกัน รู้สึกประทับใจอย่างยิ่ง”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “เห็นสิ่งเล็กน้อยแล้วอนุมานได้กว้างไกลก็คือคนฉลาด”

อินจี้กล่าวต่ออีกว่า “เรื่องเล่าลือบางอย่างของซิ่วหู กว่าเหรินเคยให้คนทำการรวบรวม ‘เรื่องเล็ก’ บางอย่างมาอย่างลับๆ

ยกตัวอย่างเช่นราชครูท่านนี้ชอบไปยืนอยู่บนหัวกำแพงเมืองเพียงลำพัง”

บทที่ 1215.4 ประหาร
เฉินผิงอันเปลี่ยนเรื่องคุย ถามว่า “ในเมื่อพวกเจ้าใฝ่รู้ใฝ่เรียนขนาดนี้

ราชสำนักต้าโซ่วไม่คิดจะเลียนแบบสร้างสายแผนภูมิดินขึ้นมาบ้างหรือไร?”

อินจี้ตอบอย่างจริงใจ “เคยเลียนแบบแล้ว แต่น่าเสียดายที่ทำไม่สำเร็จ”

ต่อให้กองกำลังแคว้นของราชสำนักต้าโซ่วจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน

แต่ถึงอย่างไรก็มิอาจทัดเทียมกับสกุลซ่งต้าหลีที่ในอดีตหนึ่งแคว้นก็คือหนึ่งทวีป

ได้ครอบครองโชคชะตาของทั้งทวีปไปเพียงลำพัง มีหรือที่ราชสำนักต้าโซ่วจะสามารถยกตัวเองมาทัดเทียมได้

อินจี้ส่งคนให้ไปตามหาตัวอ่อนผู้ฝึกตนอย่างลับๆ มาได้ห้าสิบกว่าคน

พอจะรวบรวมออกมาเป็น “แผนภูมิดิน” สองกลุ่มได้อย่างถูไถ ระหว่างนั้นแม้กระทั่งไช่อวี้ซ่านก็ยังลงสนามด้วยตัวเอง

ผลคือสภาพอเนจอนาถแทบไม่อาจทนมอง ต่างฝ่ายต่างเป็นซี่โครงไก่ จิตแห่งมรรคาแตกฉานซ่านเซ็น

ต่างฝ่ายคอยเหนี่ยวรั้งขัดขวางกันเอง ล้วนเป็นพลังพิฆาตบนหน้ากระดาษทั้งสิ้น

อินจี้เคยเห็นการฝึกต่อสู้อยู่สองครั้ง ต้องเรียกว่าอุจาดตาเกินกว่าจะทนมองได้ จึงรีบตะโกนบอกให้หยุดทันใด

จะได้ไม่ต้องสิ้นเปลืองสมบัติในคลังแคว้นก้อนใหญ่ไปเสียเปล่าๆ

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “กลับกลายเป็นว่าเหมือนอินเหมี่ยวหรือ?”

อินเหมี่ยวที่ถูกฮ่องเต้ต้าโซ่วและราชครูต้าหลีทิ้งไว้อีกด้านโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

“เจ้าคนแซ่เฉิน เจ้าไม่จบไม่สิ้นสักทีหรือ?!”

อินจี้ถอนหายใจ เขาพอจะเดาออกได้คร่าวๆ แล้วว่าความคิดของอินเหมี่ยวยามอยู่ในสถานที่นี้ ก็คือสิ่งที่เฉินผิงอันเห็นและได้ยิน?

เรื่องที่เดินทางท่องไปในราชวังจักรพรรดิ อินเหมี่ยวไม่อาจปิดบังไว้ได้แล้ว?

เฉินผิงอันพูดอยู่กับตัวเอง “พ่อแสร้งเมตตา ลูกแสร้งกตัญญู ร่วมกันเล่นละครตบตาผู้อื่น”

“ถ่ายโอนดวงวิญญาณ คิดอยากจะอาศัยวิธีการสกปรกประเภทนี้มาครอบครองบัลลังก์มังกรตลอดไป

อาศัยฝีมือของเสี่ยนมาปิดแผ่นฟ้าข้ามมหาสมุทร ก็ยังพึ่งพาไม่ได้อยู่ดี ต้าโซ่วไม่ใช่แคว้นเล็กห่างไกลอะไรสักหน่อย

ไม่อาจหลบซ่อนอยู่ในแคว้นของตัวเองไปได้ตลอด ออกจากบ้านมาครั้งนี้ได้ไปพบฮ่องเต้ต้าตวน

นอกจากปรึกษาเรื่องการเป็นพันธมิตรกันแล้ว ยังต้องการพิสูจน์ดูด้วยว่าได้เผยพิรุธอะไรออกไปหรือไม่?

แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังทิ้งหนึ่งจิตหนึ่งวิญญาณไว้บนร่างอินเหมี่ยว เพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดฝัน

อย่างเช่นเหตุการณ์ในวันนี้ก็คือเรื่องไม่คาดฝัน ต้องมีสักคนที่รอดชีวิตไปได้”

“ใช่หรือไม่ อินจี้สองคน?”

ได้ยินคำพวกนี้ อินเหมี่ยวก็อึ้งงันเป็นไก่ไม้ ราชครูต้าหลีที่แม้กระทั่งเสี่ยนก็ยังสังหารเขาไม่ได้

ดูเหมือนว่าแม้แต่เคียดแค้นฮ่องเต้อินจี้เขาก็ยังไม่กล้าแค้น

อินจี้ทอดถอนใจไม่หยุด คราวนี้เขารู้สึกนับถือเฉินผิงอันจริงๆ แล้ว

“แน่นอนว่าข้าก็ต้องกลัวเรื่องไม่คาดฝันบางอย่าง อย่างเช่นว่าถูกศาลบุ๋นค้นพบเบาะแส

แล้วก็กลัวว่าอินเหมี่ยวผู้นี้จะไร้ประโยชน์ไม่ได้ความ ก็เลยทิ้งทางหนีทีไล่ไว้บ้างเล็กน้อย

เป็นการนกพิราบยึดรังนกกางเขนครั้งที่สองโดยที่ ‘อินเหมี่ยว’ ก็ยังไม่รู้ตัว”

เฉินผิงอันกล่าว “ในเรื่องของจิตวิญญาณ แม้ว่าข้าจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญอะไร

แต่รับมือกับพวกเจ้ากลับถือว่าเอาคนมีความสามารถมาใช้ในงานที่เล็กน้อยแล้ว”

บางทีพูดเช่นนี้ เผ่าปีศาจแห่งเปลี่ยวร้างอย่างพวกเซียวสิงจะมีความเห็นที่แตกต่างไปหรือไม่?

เฉินผิงอันปรายตามองอินจี้ “เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าตัวเองยังคงเป็นอินจี้?”

อินจี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “เฉินผิงอัน เจ้าไม่ต้องใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้มาข่มขู่ข้า

ไม่ใช่ผู้ฝึกตนก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน ไม่มีจิตแห่งมรรคาให้ต้องวุ่นวายอะไร”

เฉินผิงอันกล่าว “อินจี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าราชสำนักต้าโซ่วแท้จริงแล้วคุมขังอะไรไว้กันแน่?”

อินจี้ยิ้มเอ่ย “นี่มันคำพูดอะไรกัน เสี่ยนคือผีขอบเขตสิบสี่ ยังต้องกังขาด้วยหรือ?

ขนาดศาลบุ๋นแผ่นดินกลางยังไม่สนใจนาง…”

เฉินผิงอันกล่าว “หากข้าเดาไม่ผิด ขณะที่ถ้ำสวรรค์หลีจูกำลังจะปริแตก เสี่ยนถึงเพิ่งจะเริ่มติดต่อกับเจ้า?”

อินจี้เงียบไม่เอ่ยอะไร

เฉินผิงอันกล่าว “ไช่อวี้ซ่านเป็นผู้ประคับประคองมังกร แล้วยังกล้ามุดหัวเข้ามาในราชสำนักต้าโซ่ว ช่างไม่รู้จักกลัวตายเลยจริงๆ”

อินจี้ถามอย่างสงสัย “คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?”

เฉินผิงอันถาม “เคยเปิดอ่านเอกสารลับของต้าโซ่วอย่างละเอียดบ้างหรือไม่ เคยเจอคำว่า ‘ทัณฑ์จากสวรรค์’ จากในตำรามาบ้างไหม?”

อินจี้ส่ายหน้า “แค่เคยได้ยินมาว่าผู้ฝึกตนบนยอดเขาบางส่วนจะทำให้ ‘สวรรค์ชิงชัง’

ดูเหมือนว่าจะน่ากลัวยิ่งกว่าหายนะที่การปิดด่านฝ่าทะลุขอบเขตชักนำมาเสียอีก”

เฉินผิงอันกล่าว “ย้อนทวนต้นกำเนิดไปถึงศึกพิฆาตมังกรของเมื่อสามพันปีก่อนสาเหตุนั้นมาจากสวรรค์ชิงชังที่ยากจะเปลี่ยนแปลงแก้ไขทับถมกัน

แค่ประโยคที่ว่า ‘นกกระจอกในไพรลึก ก็แค่ต้องอาศัยกิ่งไม้เพียงกิ่งเดียว’ จิตแห่งมรรคาของเสี่ยนก็สั่นสะเทือนด้วยความโกรธไปแล้ว

เพียงแค่เพราะนางชิงชังทุกคนที่มอบความปรารถนาดีและความหวังให้กับเจียวหลง

คนที่เขียนประโยคนี้ก็มีเจ้าลัทธิลู่แห่งป่ายอวี้จิงเป็นหนึ่งในนั้น

เฟิ๋งอี๋ที่เคยใช้หญ้าอ้ายฉ่าวนาบลงบนหน้าผากที่ถูกเผาของธิดามังกรก็ย่อมเป็นเช่นเดียวกัน

“ถ้ำสวรรค์หลีจูปริแตกหล่นร่วงลงพื้น หวังจูแห่งตรอกหนีผิงเผยกายบนโลก เสี่ยนที่ป้วนเปี้ยนอยู่ในราชสำนักต้าโซ่วไม่ยอมจากไปไหน

นางก็ย่อมก้าวเข้าสู่โลกียวิสัยด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ”

“ก่อนหน้านี้ข้ายังรู้สึกสงสัยอยู่บ้างว่าทำไมหวังจูที่มีใจเคียดแค้นต่อไพศาลถึงได้ยอมฝืนนิสัย ไม่อาศัยเส้นทางน้ำสายนั้นหนีไปยังเปลี่ยวร้าง

ดูท่านางเองก็น่าจะพอสัมผัสได้ถึง ‘เจตนาร้าย’ ที่ ‘เสี่ยน’ มีต่อตนเองเหมือนกัน”

“เสี่ยนก็คือการจำแลงจาก ‘ทัณฑ์สวรรค์’ ของเมื่อสามพันปีก่อน”

ปีนั้นนั่งเรือข้ามฟากเดินทางผ่านร่องเจียวหลง ตอนที่เฉินผิงอันอายุยังน้อยถูกบีบให้ต้องผูกพันธะสัญญากับหวังจู

เป็นเหตุให้ไม่ว่าเฉินผิงอันจะใกล้ชิดกับน้ำก็ดี หรือว่ามีโชควาสนาใหญ่กับเจียวหลงก็ช่าง

เดิมทีก็ไม่ควรมีหายนะที่เกือบจะต้องตายครั้งนั้นเกิดขึ้นถึงจะถูก เป็นเพราะเสี่ยน?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งรอกระทั่งเด็กหนุ่มที่เดินทางไกลเอ่ยประโยคว่า “คำสั่งลู่เฉิน” ก็เห็นได้ชัดว่าทำให้เสี่ยนเดือดดาลมากกว่าเดิม?

แต่เฉินผิงอันก็เอ่ยประโยคหนึ่งว่า “ผู้ที่ฆ่าเฉินผิงอันคือลู่เฉิน” นั่นก็คือโอกาสที่จะพลิกเปลี่ยนสถานการณ์?

อยู่ระหว่างเส้นแบ่งเป็นตาย ศิษย์พี่จิ๋วโย่วมุ่งหน้าไปยังร่องเจียวหลง ความเร็วในการขี่กระบี่ที่ช้าหรือเร็วก็ล้วนเป็นตัวตัดสินว่าเด็กหนุ่มจะเป็นหรือตาย

ภายหลังเฉินผิงอันเป็นอิ่นกวานของกำแพงเมืองปราณกระบี่ เป็นฝ่ายคลายพันธะสัญญากับหวังจูด้วยตัวเอง

แต่เมื่อหวนกลับมายังไพศาลก็ขวางอยู่ระหว่างเฉินชิงหลิวและหวังจูที่จวนวารีมหาสมุทรบูรพา

ถือเป็นการแบกรับหวังจูมาเป็นภาระของตัวเองเหมือนเดิมอย่างที่มองไม่เห็น

หรือควรจะพูดให้ถูกต้องก็คือร่วมกันเป็นผู้ปกป้องมรรคาให้กับเผ่าพันธุ์เจียวหลงในใต้หล้า?

อินจี้ถอนหายใจ “ไม่มีชาติก่อนที่สถานะโดดเด่น สามารถได้รับอิสระ

แต่ก็ง่ายที่จะกลายเป็นเรือลำน้อยที่ล่องอย่างเดียวดายไร้ที่พึ่ง ประหนึ่งจอกแหนที่เดี๋ยวก็ลอยเดี๋ยวก็จมอยู่ในแม่น้ำยาวแห่งประวัติศาสตร์”

อินเหมี่ยวที่ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าพวกเฉินผิงอันพูดเรื่องอะไรกัน เขาพลันรู้สึกตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“สถานการณ์แพ้ชนะถูกพลิกกลับแล้ว สุดท้ายสายแผนภูมิดินก็มิอาจต่อกรกับศัตรูอย่างเสี่ยนได้

ก็แค่ปล่อยให้เจ้ากำเริบเสิบสานครู่เดียว ลำพองใจแค่ชั่วขณะเดียวเท่านั้นแหละ

จะสังหารขอบเขตสิบสี่ได้อย่างไร? เฉินผิงอัน พวกเจ้าแพ้แล้ว แพ้อย่างสิ้นเชิงแล้ว…”

ที่แท้ทางฝั่งของพวกเขาก็เหมือนการเปิดบุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำเอาไว้

สามารถมองเห็นสถานการณ์บนสนามรบทางฝั่งของเสี่ยนกับ “โจวไห่จิ้ง” ได้อย่างคร่าวๆ

อินเหมี่ยวมีสีหน้าวิปลาส ยื่นนิ้วชี้ไปทางคนชุดเขียว “รีบขอโทษพวกเรามาเร็วๆ เข้า

คุกเข่าโขกหัวสองสามที ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะไม่ถือสาเจ้ามากนัก

แต่ว่าเรื่องที่ราชสำนักต้าหลีต้องเป็นฝ่ายยอมสละดินแดนและชดใช้ค่าปรับให้กับราชสำนักต้าโซ่วย่อมเป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงมิได้

เจ้าอย่าหวังว่าจะไปก่อเรื่องที่ศาลบุ๋น พยายามจะกลบเกลื่อนให้ผ่านด่านไปได้…ฮ่าๆๆ เฉินผิงอันเอ๋ยเฉินผิงอัน

เจ้าก็มีวันนี้ด้วยหรือ จะโทษก็ต้องโทษที่สถานที่ที่ทำให้เจ้าเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้ดันชื่อภูเขาลั่วพั่วอะไรนั่น!”

จู่ๆ อินเหมี่ยวก็เหมือนถูกมือกดหัว คุกเข่าลงไปกับพื้น แล้วโขกหัวเสียงดังตึงๆๆ

อินเหมี่ยวแผดร้องเสียงดัง รู้สึกเพียงว่ามันสมองถูกโขกจนแทบจะไหลออกมาแล้ว

อินเหมี่ยวโขกหัวอยู่อย่างนี้จนหัวแตก จิตวิญญาณแหลกสลายเป็นผุยผง ตายไปอีกครั้ง

อินจี้ไม่พูดอะไรอีก แล้วก็ไม่สนใจว่าหนึ่งจิตหนึ่งวิญญาณที่อยู่กับอินเหมี่ยวจะสลายหายไป เขาเพียงแค่ทอดสายตาออกไป

หากไม่เป็นเพราะเฉินผิงอันเปิดโปงความจริง ฮ่องเต้ต้าโซ่วอย่างเขาก็ไม่อาจเข้าใจได้จริงๆ ว่าไฉนพื้นที่ประกอบพิธีกรรมใหม่เอี่ยมของเสี่ยนถึงได้แสดงออกถึงความเศร้าสลดทุกข์ระทมถึงเพียงนั้น

พื้นที่ประกอบพิธีกรรมที่เป็นรากฐานของเสี่ยนก็เหมือนสุสานรวมของผีที่ตายอย่างอนาถ

ดวงวิญญาณที่ตายอย่างไม่เป็นธรรมของเมื่อสามพันปีก่อน

เกิดจากความอาฆาตความเศร้าโศก ความเจ็บแค้น ความทุกข์ทรมานอย่างหาที่สิ้นสุดไม่ได้

เส้นด้ายยาวแห่งผลกรรมที่มองไม่เห็นจำนวนนับไม่ถ้วนรัดพันร่าง “โจวไห่จิ้ง”

ที่เป็นดั่งเซียนทองแห่งมหาโลกาซึ่งเยื้องกรายลงมายังโลกเอาไว้ เกาะกินกัดเซาะหอกยาว

ทำให้เสื้อเกราะหลากสีเน่าเปื่อย ลากดึงแถบผ้าหลากสี ค่อยๆ แผ่ลามไปยังใบหน้าและดวงตาที่สามของนาง

อินจี้น้ำเสียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เฉินผิงอัน เจ้าใจร้อนเกินไป แต่ก็เป็นเรื่องปกติ

เป็นศัตรูคู่อาฆาตกับผู้ไร้เทียมทานที่แท้จริง ไม่ว่าใครก็ต้องกดดันทั้งนั้น

แม้ว่าพวกเราจะเป็นศัตรูกัน แต่ผู้อยู่ในทางธรรมก็นับถือเจ้าอย่างถึงที่สุด”

มือกระบี่ชุดเขียวที่เห็นๆ อยู่ว่าพกกระบี่สองเล่ม แต่กลับไม่ได้ชักกระบี่ออกจากฝัก

แค่กางมือสองข้างออก ท่ามกลางแสงสว่างหาที่สิ้นสุดไม่ได้

ในมือของเขาก็มีดาบแคบสองเล่มปรากฏขึ้นมา ก็คือดาบลงทัณฑ์และพิฆาต

เดินก้าวหนึ่งออกไปจากหอสูงที่ตั้งอยู่กลางมหาสมุทร

ฟ้าดินปราณกระบี่ที่นกในกรงและจันทร์ปากบ่อสร้างขึ้นมาใช้พื้นที่ประกอบพิธีกรรมปราณกระบี่บดขยี้พื้นที่ประกอบพิธีกรรมทัณฑ์สวรรค์

ดั่งการพุ่งชนปะทะระหว่างกระแสน้ำขึ้นของมหามรรคา ต่างฝ่ายต่างบดขยี้กันเอง

เป็นแค่การปะทะกันซึ่งๆ หน้าอย่างเดียวเท่านั้น ต่างฝ่ายต่างถูกทำลายรากฐานมหามรรคา

ขยับไปอีกก้าว เรือนกายก็พุ่งชนให้พื้นที่ประกอบพิธีกรรมของเสี่ยนกระเด็นออกไป

น้ำวนทะเลเมฆเก้าแห่งที่เกิดจากเจ็ดสำแดงสองอำพรางของนอกฟ้าประกบรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

แสงกระบี่นอกฟ้าพุ่งเป็นเส้นตรง เป่ยโต้วลิขิตตาย เยื้องกรายลงมาเยือนจากไกลๆ

เฉินผิงอันเป็นฝ่ายมาเยือนพื้นที่ประกอบพิธีกรรมของเสี่ยน

เรือนกายที่มีเลือดเนื้อบนยอดสูงสุดของวิถีแห่งสวรรค์กลายเป็นเทพ กายธรรมสีเขียวยืนตระหง่านค้ำฟ้ายันดิน

ดวงตาสีทองที่บริสุทธิ์คู่หนึ่ง ใบหน้าที่ครึ่งหนึ่งมืดครึ่งหนึ่งสว่าง

เสี่ยนเงยหน้ามองสบตากับอีกฝ่าย

ฟ้าดินที่เดิมทีมีแต่เสียงคำรามเสียงกรีดร้องพลันเงียบสงัดไร้เสียงทันใด

ความเดือดดาลไร้เสียง ความลำบากยากเข็ญไร้เสียง บางทีอาจเป็นอย่างที่เขาว่าไว้

เป็นอย่างในตำราเขียนไว้ ความโศกใดเล่าจะยิ่งใหญ่ไปกว่าการที่จิตใจตายด้าน ความตายของร่างกายนั้นยังเป็นรอง

ผีขอบเขตสิบสี่เหม่อลอยไปชั่วขณะ เหมือนได้มองเห็นมรรคา

เป็นทั้งยอดสูงสุดของเส้นทางวรยุทธ และยิ่งเป็นวิถีสวรรค์ที่อยู่เบื้องบน

ก่อนหน้านี้อินเหมี่ยวเอ่ยว่า หลุดพ้น ช่วยทำให้หลุดพ้นทีเถอะ

แน่นอนว่าเป็นความเสแสร้งของอินเหมี่ยว แต่สำหรับบุคคลอย่างเสี่ยนแล้ว

ความทุกข์ยากความทรมานที่ต้องแบกรับทัณฑ์สวรรค์นานสามพันปี นางต้องทุกข์ทรมานทั้งวันทั้งคืนมาเนิ่นนาน

ไยนั่นจะไม่ใช่เสียงในใจที่แท้จริงซึ่งอยู่ในจุดลึกสุดของจิตวิญญาณนางเล่า!

ก่อนจะมาเยือนแจกันสมบัติทวีป มีแค่ทางเส้นเดียวที่เดินได้

หากไม่ให้นางกินหวังจู เลื่อนเป็นขอบเขตสิบห้าเทียมได้สำเร็จ ไล่ฆ่าพวกเผ่าพันธุ์เจียวหลงในใต้หล้าให้สิ้นซาก

หรือไม่ก็ให้หวังจูกินนาง โลกมนุษย์กลับไปเดินบนเส้นทางเดิมอีกครั้ง

ถึงเวลานั้นทัณฑ์สวรรค์มีแต่จะยิ่งเกิดการจำแลงบนมรรคาอย่างโหดร้ายอำมหิตมากกว่าเดิม

เอาความอาฆาตที่มากกว่าเดิมมาชดใช้คืนความเคียดแค้นที่เคยมี

กระทั่งสรรพสิ่งทั้งหมดในโลกสว่าง ล้วนกลายมาเป็นผีบนเส้นทางเดียวกันเหมือนเสี่ยนทั้งหมด

เสี่ยนพลันคลี่ยิ้ม ดูเหมือนว่านางจะเอ่ยประโยคนั้นซ้ำเดิม เจ้าช่างน่าสงสารจริงๆ

เหลือบตามองพิฆาตที่ตวัดฟันลงมา ลงทัณฑ์ที่ปาดกวาดออกมา

แสงดาบจ้าตา ส่องสว่างจนราวกับโลกมนุษย์ทั้งใบล้วนสว่างไสวไปหมด

ไม่มีเหตุผลให้ต้องยื่นคอรอให้ตัด เสี่ยนเหมือนผีพรายตัวหนึ่งที่อยู่ในแม่น้ำแห่งกาลเวลา

หมายจะลากคนผู้นี้ลงน้ำให้กลายเป็นผีตัวตายตัวแทน

เสี่ยนตัดสินใจบังคับสลายมรรคาอย่างเด็ดเดี่ยว ก็ให้กระแสน้ำขึ้นท่วมทับราชสำนักต้าหลีทั้งแห่ง แจกันสมบัติทวีปทั้งแห่งไปเลยก็แล้วกัน

กระบี่บินเป่ยโต้วปล่อยแสงกระบี่พุ่งตรงลงมา

น้ำขึ้นแห่งมหามรรคาสายหนึ่งฟันผ่าร่างผีขอบเขตสิบสี่ หัวของเสี่ยนลอยกระเด็นขึ้นสูง

แสงดาบราบเรียบเหมือนผิวกระจก ก่อนจะถูกฟันผ่าเอว กายธรรมใหญ่ยักษ์ของผีขอบเขตสิบสี่ค่อยๆ โน้มเอียงลงมา

ฟ้าดินเล็กนกในกรงทั้งแห่งปกคลุมกระแสน้ำขึ้นแห่งมหามรรคาไว้ภายใน

กระบี่บินจำนวนนับล้านเล่มฟันผ่ากระแสน้ำราวกับต้องการแยกคลื่นน้ำเชี่ยวกรากให้เป็นสายน้ำขนาดเล็กนับไม่ถ้วน…

ในขณะที่ฟ้าดินเล็กกำลังจะถูกดันให้ปริแตก กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตสองเล่มก็กำลังจะแหลกสลายนั้นเอง

เย่โหยวกระบี่พกเล่มหนึ่งก็ออกจากฝักดังเคร้ง เป็นแรงนำพา

ฉุดรั้งฟ้าดินพื้นที่ประกอบพิธีกรรม ปราณกระบี่ทั้งหลายให้วาดเป็นเส้นโค้งขนาดมหึมา

ฝูผิงกระบี่ยาวเล่มที่สอง ตัวกระบี่แกะสลักตัวอักษรเอาไว้ ตัวอักษรส่องประกายระยิบระยับ

ก็คือคำว่า “บ่อสายฟ้า” กักเจตจำนงแห่งมรรคาของทัณฑ์สวรรค์สามพันปีไว้ด้านในชั่วคราว

สุดท้ายเหลือแค่ “เสี่ยน” ที่เป็นภาพมายาเลื่อนลอย เรือนกายและเส้นผมสีนิลต่างก็พลิ้วไสวอยู่ระหว่างฟ้าดิน

ไม่อาจทำให้น้ำท่วมกลบทับแจกันสมบัติทวีปได้ นางจึงถอนหายใจเบาๆ หนึ่งที

“สุดท้ายทุกสิ่งที่ทำมาก็สูญเปล่า”

แสงกระบี่เส้นหนึ่งพุ่งมาถึงอีกครั้ง

ประหารอีกฝ่าย!

ระหว่างฟ้าดินมีเพียงแสงกระบี่

บนหอสูง ฮ่องเต้อินจี้เหม่อลอย ค้างอยู่ในท่าแหงนหน้ามองเนิ่นนาน

ได้เห็นเสี่ยนกายดับมรรคาสลายกับตาตัวเอง คือภาพอันงดงามตระการตาอย่างแท้จริง

อินจี้สีหน้าหม่นหมอง ต่อให้พอจะเดาได้ว่าพวกเขาสามารถสังหารผียามทิวา

แต่จะคิดได้อย่างไรว่าเขาจะรับการแว้งกลับของทัณฑ์สวรรค์นั้นไว้ได้

สามารถช่วยให้แจกันสมบัติทวีปรอดพ้นหายนะ

ช่วยให้ใต้หล้าไพศาลรักษาโลกสว่างของทวีปแห่งหนึ่งไว้ได้จริงๆ?

ขอแค่รับไม่อยู่ ถ้าอย่างนั้นเขาก็ถูกลิขิตมาแล้วว่าต้องกลายเป็นคนที่มีโทษมหันต์ของใต้หล้าไพศาล

ต่อให้ในอนาคตขอบเขตของเขาจะสูงแค่ไหน จะซ่อมแซมแก้ไขโลกมนุษย์มากเท่าไร

ต่อให้ผ่านไปอีกสามพันปี หนึ่งหมื่นปี! เขาก็ยังคงเป็นคนผิดที่ทำให้ผืนแผ่นดินของทวีปแห่งหนึ่งจมดิ่งกลายเป็นดินแดนแห่งผีของโลกมืด!

“โจวไห่จิ้ง” หลุดจากพันธนาการแล้ว นางพลิ้วกายลงพื้นช้าๆ

ใช้หอกยาวยันพื้นดินเอาไว้ เสื้อเกราะหลากสีตัวนั้นพังยับเยิน

ซีกแก้มและแขนล้วนมีกระดูกขาวโผล่ หอกยาวก็ถูกสนิมเกาะเกรอะกรัง

โจวไห่จิ้งพรูลมหายใจยาวเหยียด สมบัติวิเศษ วิชาอภินิหารและกระบี่บินมากมายที่อยู่บนร่างนางพากันหวนกลับไปหาผู้ฝึกตนสายแผนภูมิดิน

ประหนึ่งฟ้าดินข้ามผ่านมหันตภัย นาวาน้อยก็ล่วงพ้นหมื่นขุนเขาไปแล้ว