กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1218.1 โลกมนุษย์แห่งนี้

ศาลบุ๋นแผ่นดินกลาง

ทุกคนซึ่งรวมถึงหลี่เซิ่งพากันหันไปมองซิ่วไฉเฒ่า

“ไม่ขวาง!”

ซิ่วไฉเฒ่าเอ่ยอย่างหนักแน่น ก่อนจะทอดน้ำเสียงให้อ่อนลง “ต่อให้ขวางก็ขวางไม่อยู่”

ตอนที่ซิ่วไฉเฒ่าเอ่ยประโยคหลังนี้ เขาหันไปมองหลี่เซิ่ง

หลี่เซิ่งพยักหน้า

โจวมี่ก็แค่ถูกลากร่างทองลงมายังโลกมนุษย์เท่านั้น

อันที่จริงรากฐานวิถีแห่งเทพยังคงมีความเชื่อมโยงอันแนบแน่นอยู่กับสรวงสวรรค์ใหม่

เฉินผิงอันเองก็เช่นเดียวกัน แม้ว่ากายธรรมจะลอยขึ้นฟ้าเป็นเส้นยาวผ่านภากาศ

ทว่าพื้นที่ประกอบพิธีกรรมกลับยังคงเป็นโลกมนุษย์

ไม่จำเป็นต้องอธิบายว่าเฉินผิงอันในเวลานี้แกร่งกร้าวมากแค่ไหน

แค่มองโจวมี่ที่ถูกเขากระชากออกมาก็พอจะรู้ได้แล้ว

การสลายมรรคาของบรรพจารย์สามลัทธิ บวกกับจือสือที่เดินขึ้นฟ้าไป

แต่กระนั้นก็ยังได้แค่กักตัวโจวมี่ไว้เท่านั้น ไม่อาจสยบการอาฆาตสังหารอีกฝ่ายได้อย่างสิ้นซาก

หากจะพูดถึงพลังตบะ พลังพิฆาตที่แท้จริง เฉินผิงอันย่อมด้อยกว่าโจวมี่มากนัก

ทว่า “ฟ้าดินเชื่อมโยง” ในครั้งนี้ ร้ายกาจก็ตรงที่ “ศัตรูมาพบเจอกันบนทางแคบ” ซึ่งต้องปะทะกันอย่างซึ่งๆ หน้า

ยกตัวอย่างที่อาจจะไม่ค่อยเหมาะสมนักก็เหมือนแม่ทัพในสนามรบที่สืบทอดยศศักดิ์จากทางตระกูลมารุ่นสู่รุ่น

มีพละกำลังมีฝีมือ อีกทั้งคุณูปการด้านการสู้รบยังโดดเด่น

เพียงแต่ว่าเขาถูกวางแผนเล่นงาน มีวันหนึ่งไม่ได้พาผู้ติดตามไปด้วยแม้แต่คนเดียว

เดินเข้าไปในตรอกเล็กแคบ สถานะเมล็ดพันธุ์แม่ทัพของเขาก็กลายเป็นมายาเลื่อนลอย

ทหารใต้บังคับบัญชาล้วนเป็นมายาเลื่อนลอย

สุดท้ายถูกเด็กหนุ่มนิสัยดื้อดึงถือดาบมาดักขวางอยู่ในตรอก มีแค่คนสองคนที่ตัดสินเป็นตายกัน!

อาจารย์ต่งเจ้าลัทธิศาลบุ๋นถาม “หลี่เซิ่ง ความตั้งใจแรกของเฉินผิงอันคืออะไร?”

หลี่เซิ่งกล่าว

“ทำให้ฟ้าดินเชื่อมโยงถึงกัน บังคับกระชากเอาความเป็นเทพของโจวมี่ออกมาจากสรวงสวรรค์

อย่างน้อยที่สุดก็ทำให้ร่างทองของเขาห่างไกลจากสรวงสวรรค์ ยิ่งไกลมากเท่าไรก็ยิ่งดี

ครึ่งของหนึ่งของแต่ละคนพุ่งชนกันจนแหลกลาญ

ความเป็นเทพของสองฝ่ายกระจัดกระจายออกไปนับไม่ถ้วน กลับคืนสู่สรรพชีวิตในโลกมนุษย์ทั้งหมด

ดูจากตอนนี้เฉินผิงอันจะต้องกายดับมรรคาสลายอย่างแน่นอน

ส่วนความเป็นเทพของโจวมี่จะถูกกระแทกแหลกละเอียดทั้งหมดหรือไม่ บอกได้ยาก

บางทีอาจจะเหลือไว้สองถึงสามส่วน บรรพจารย์สามลัทธิกับจือสือต่างก็ต้องลงมือแน่นอน”

อาจารย์ต่งถาม “เฉินผิงอันมีการเข้าสู่กระแสแห่งธรรมบ้างหรือไม่?”

(เข้าสู่กระแสแห่งอริยมรรค หรือทวนกระแสวัฏสงสาร เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มออกจากการเวียนว่ายตายเกิด)

วิชาความรู้ในโลกมนุษย์ สิ่งที่ยากที่สุดคือการเข้าสู่กระแสธรรม

ซิ่วไฉเฒ่ายื่นมือไปคว้ากระดาษเขียนด้วยลายมือสองปีกนั้นมาโดยตรง พลันคลี่กางออก

ปล่อยให้พวกมันลอยอยู่กลางอากาศ ล้อมกันเป็นวงกลม

คือภาพแผนที่ของสามทวีปอย่างแจกันสมบัติทวีป อุตรกุรุทวีปและใบถงทวีป

และยังมีภาพของลำน้ำใหญ่สามสายล้วนไปถึงภาพแผนที่เก้าทวีปของไพศาล

หย่าเซิ่งข้ามทวีปใช้ร่างจริงมาเยือนศาลบุ๋นแผ่นดินกลางโดยตรง

ขณะเดียวกันเขาก็บอกให้จิงเซิงชีผิงรีบมาเปิดการประชุมที่นี่อย่างเร่งด่วนด้วย

หย่าเซิ่งพลิกเปิดสำเนาต้นฉบับทั้งหลายที่สอดแทรกอยู่ในภาพแผนที่

คือการวางแผนอย่างละเอียดรอบคอบที่ยาวไกลครั้งหนึ่งจริงๆ

เกี่ยวพันเป็นวงกว้าง เกี่ยวพันกับเรื่องมากมาย เกินกว่าที่จะจินตนาการได้ถึง

ซิ่วไฉเฒ่ายื่นนิ้วที่สั่นระริกวาดลงไปบนภาพแผนที่ของสามทวีป เอ่ยว่า “มี พวกเจ้ามาดูภาพนี้”

อาจารย์หันรองเจ้าลัทธิศาลบุ๋นสะบัดข้อมือ คัดลอกตัวอักษรจากต้นฉบับนั้นมาแล้วกวาดตาอ่านอย่างว่องไวอยู่หลายรอบ

แล้วก็โพล่งหลุดประโยคหนึ่งออกมาว่า “ไอ้ฉิบหายอินจี้”

แต่กลับไม่คิดจะเปลืองเวลาสักเสี้ยว

อาจารย์ผู้เฒ่าที่มีคุณความชอบด้านการสร้างระบบลัทธิขงจื๊อขึ้นมาใหม่ผู้นี้ข่มกลั้นความวู่วามที่จะด่ากราดออกไป

เปลี่ยนมาพูดด้วยน้ำเสียงที่ว่องไวแทนว่า

“อินจี้ไม่มีสมองเช่นนี้ สรุปแล้วป๋ายอวี้จึงมีความเกี่ยวข้องลึกซึ้งแค่ไหน

หลี่เซิ่ง เจ้าแม่งเลิกพูดคำว่า “บอกได้ยาก” สักทีเถอะ…

ซิ่วไฉเฒ่า ต้นฉบับลายมือของเฉินผิงอันร้อยเรียงต่อเนื่องกัน

เห็นได้ชัดเจนว่ามีการเกี่ยวพันถึงห้าธาตุที่ขัดแย้งกันเอง นี่เป็นกุญแจสำคัญอย่างมาก

ไม่อาจมีข้อผิดพลาดได้แม้แต่น้อย เฉินผิงอันในเวลานี้ไม่อาจติดต่อได้แล้ว…

ต้องการให้พวกเราจับตัวโจวจื่อและลู่เสินมาถามพร้อมกันไหม?

หลี่เซิ่ง แม่งคงจะพูดว่า “ทำได้ยาก” อีกใช่ไหม?”

หลี่เซิ่งถลึงตาใส่ “ทำได้!”

หย่าเซิ่งขยับคอเสื้อ เอ่ยเสียงเบาว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ให้ไวหน่อย!”

เหวินเซิ่งตบแขนของหย่าเซิ่ง ยิ้มเอ่ยว่า “ไม่ต้องรีบร้อน ทุกคนไม่ต้องรีบร้อน”

เจิ้งจวีจงเคยบอกกับเฉินผิงอันเองว่า

พวกเราอย่าได้ประเมินวิชาอภินิหารอันลึกล้ายิ่งใหญ่ของบรรพจารย์สามลัทธิสูงเกินไป

แม้จะเป็นผู้ที่อยู่ใกล้มรรคาก็ยังไม่ใช่มรรคาอย่างแท้จริง

ยังคงมีบางอย่างที่ทำไม่ได้ ผู้ที่ก่อตั้งลัทธิเรียกตัวเองเป็นบรรพจารย์นั้นไร้อิสระที่สุดแล้ว

พูดถึงแค่ความสัมพันธ์ระหว่างร่องรอยของเรือราตรีลำหนึ่งกับศาลบุ๋นแผ่นดินกลางใต้หล้าไพศาลก็เคยมีการเปรียบเทียบอยู่สองอย่าง

หนึ่งคือเหมือนมนุษย์ธรรมดาที่ตียุงอยู่ในบ้าน

กับอีกอย่างคือเหมือนคนที่จับปลาตัวหนึ่งอยู่ในสระบ้านตัวเอง

เจิ้งจวีจงสร้างค่ายกลใหญ่ท้องในท้อง ใจในใจขึ้นมาในซากปรักของนครจินชุ่ย

สุดท้ายร่วมมือกับเฉินผิงอันและอู๋ซวงเจี้ยงใช้ค่ายกลนี้สังหารเจียงเซ่อโดยที่เปลี่ยวร้างไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

กระทั่งโจวมี่รับกระบี่หนึ่งจากเฉินผิงอัน เบาะแสส่วนหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ในทวีปทั้งหลายของใต้หล้าไพศาลถึงได้ถูกเปิดโปงออกมา

ถูกศาลบุ๋นไล่ตามเบาะแสไปทำความสะอาดเก็บกวาดจนเกลี้ยง

เฉินผิงอันที่อยู่ในพื้นที่ประกอบพิธีกรรมส่วนตัวเนินฝูเหยา

อันที่จริงพอมีโอกาสก็จะต้องแบ่งสมาธิไปจับตามองไกลๆ

ไปยังการเรียนวรยุทธและการฝึกบำเพ็ญตนของพวกเด็กหนุ่มเด็กสาวสองกลุ่มที่อยู่ในยอดเขาฮวาอิ่งและยอดเขาอิงอู่อยู่เสมอ

ภายหลังเข้าไปอยู่ในจวนราชครูก็ยิ่งหลอมจวนราชครูทั้งแห่ง

แต่เพราะว่าไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงมากพอมาจับจ้องทุกรายละเอียดจริงๆ

ก็เหมือนอย่างที่เจิ้งจวีจงพูด อยู่ในฐานะสูง เรื่องราวก็จะยิ่งเปลี่ยนมามีหนักมีเบา มีรีบมีไม่รีบแล้ว

ก่อนหน้านี้ศาลบุ๋นแผ่นดินกลางไม่ได้เหมือนป๋ายอวี้จิงที่มีเต้ากวานคอยนั่งบัญชาการค่ายกลใหญ่โดยเฉพาะ

คอยจับตามองผู้ฝึกตนใหญ่ทุกคนในใต้หล้ามืดสลัวแล้วบันทึกเส้นทางการออกจากภูเขาไปท่องเที่ยวของภูเขาอย่างละเอียด

และยังรวมไปถึงการคอยอนุมานทำนายประเภทต่างๆ ด้วย

ทว่าหลังจากการประชุมคราวก่อนในศาลบุ๋นแผ่นดินกลางผ่านไปก็เห็นได้ชัดว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น

การควบคุมและการจับตามองที่มีต่อผู้ฝึกตนใหญ่ได้พุ่งไปถึงขีดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

บุรุษวัยกลางคนสีหน้านิ่งขรึมกับคนหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาสวมกวานสูงรัดเข็มขัด

ถูกหลี่เซิ่ง “เชิญตัว” จากยอดเขาเทียนตูภูเขาลั่วพั่วมายังที่แห่งนี้โดยตรง

ไม่เพียงแต่ร่างจริงของหย่าเซิ่ง แม้กระทั่งหลี่เซิ่งก็ยังอยู่ด้วย

ลู่เสินรีบคารวะตามขนบลัทธิเต๋าทันใด

ในภาพแผนที่ภาพหนึ่งที่หมุนช้าๆ อยู่กลางอากาศ

ภาพแผนที่ของสามทวีปจากใต้ไปเหนือ แบ่งออกเป็นลำน้ำใหม่เอี่ยมสายหนึ่งของใบถงทวีป

ที่มีสำนักกระบี่ชิงผิงและเฉินผิงอันเป็นคนนำขบวน กำลังทำการขุดเจาะ

และยังมีลำน้ำฉีตู้แจกันสมบัติทวีปที่ซิ่วหู่ชุยฉานใช้กำลังของหนึ่งแคว้นสร้างขึ้นมา

รวมไปถึงลำน้ำจี้ตู้ของที่อุตรกุรุทวีป

สามทวีปทางทิศตะวันออกของใต้หล้าไพศาล

ลำน้ำใหญ่ใหม่เก่าสามสายล้วนทอดยาวผ่ากลางทวีปจากตะวันออกไปตะวันตกทั้งสิ้น

ทว่าโจวจื่อกลับเงยหน้ามองภาพแผนที่สองสามภาพ ก่อนจะหยิบเอาต้นฉบับลายมือหลายแผ่นที่เนื้อหาที่เขียนค่อนข้างคลุมเครือ

จงใจใช้คำอื่นมาเรียกแทนความหมายตรงๆ ก้มหน้าลงอ่านแล้วก็นับนิ้วคำนวณเงียบๆ ครู่หนึ่ง

โจวจื่อแอบพยักหน้าอยู่กับตัวเอง เงยหน้าขึ้นแล้วโบกมือ

อันดับแรกก็เอาแผนที่สามทวีปทางทิศตะวันออกของไพศาลมาซ้อนกันเรียงจากสูงมาต่ำ

แล้วจึงยื่นนิ้วออกไปวาดเส้นจากบนลงล่างเส้นหนึ่งระหว่างภาพแผนที่สองแผ่นของแจกันสมบัติทวีปกับใบถงทวีป วาดเส้นสีแดงเส้นหนึ่งไว้บนแผนที่ เอ่ยว่า

“ตามหลังลำน้ำร้อยบุปผาที่ยังไม่ได้ผสานมังกร เฉินผิงอันยังคิดจะสร้างสะพานใหญ่ข้ามมหาสมุทรเชื่อมโยงสองทวีปให้สำเร็จในรวดเดียว”

โจวจื่อใช้นิ้ววาดอีกครั้ง ก็มีเส้นยาวอีกเส้นหนึ่งเพิ่มมาระหว่างอุตรกุรุทวีปและแจกันสมบัติทวีป

นั่นคือสะพานใหญ่ข้ามมหาสมุทรที่เคยเชื่อมโยงสองทวีปเข้าหากัน

นอกจากการย้ายภูเขาเคลื่อนมหาสมุทรของผู้ฝึกตนสองทวีปแล้ว

หร่วนซิ่ว หลี่หลิ่ว ตั้นตั้นฮูหยินแห่งหลุมน้ำลู่ต่างก็เคยออกแรงกันมาก่อน

เพียงแต่ว่าเมื่อสงครามใหญ่ปิดฉากลง ‘สะพานใหญ่” ที่อยู่ใต้การกำกับดูแลตรวจตราของซิ่วหู่ชุยฉานก็ได้จมกลับเข้าไปในทะเลอีกครั้ง

อีกทั้งยังฟันให้เส้นลมปราณมังกรที่อยู่ใต้น้ำขาดออกเป็นสองท่อน

เพราะถึงอย่างไรหากสองทวีปอาศัยเส้นลมปราณมังกรเส้นนี้เชื่อมโยงถึงกัน ยังจะมีอะไรให้พูดถึงอุตรกุรุทวีปและแจกันสมบัติทวีปอีก

พวกเขาต้องเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วจริงๆ นี่เกี่ยวพันไปถึงการไหลรินของโชคชะตาในเก้าทวีปของไพศาล ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

อาจารย์ต่งผู้เป็นเจ้าลัทธิพยักหน้าเอ่ย

“พื้นดินของใบถงทวีปจมดิ่ง อาศัยการขุดเจาะลำน้ำใหญ่เส้นหนึ่งมาพักฟื้นได้แค่ไม่กี่ปีก็ยังอ่อนแอเกินไปอยู่ดี

เป็นเหตุให้สะพานยาวข้ามมหาสมุทรที่ตั้งอยู่ระหว่างนครมังกรเฒ่าและภูเขาชิงจิ้งก็คือสะพานพาดผ่านตามความหมายหน้าตัวอักษรอย่างแท้จริงแล้ว

สร้างมังกรที่อ่อนแอพลังปราณพร่องตัวหนึ่งขึ้นมาหลีกเลี่ยงไม่ให้หัวหนักเท้าเบา เดินโซเซไม่มั่นคง

นี่ย่อมต้องเป็นเพราะแจกันสมบัติทวีปยอมผ่อนปรนให้กับใบถงทวีป”

“สันหลังของเส้นลมปราณมังกรที่อยู่ระหว่างอุตรกุรุทวีปกับบุรพแจกันสมบัติทวีปเส้นนี้กลับเป็นมังกรแข็งแกร่งที่ข้ามทะเลลงน้ำแล้วค่อยขึ้นเขา

สองทวีปมีพลังปราณโชติช่วง ก็หนีไม่พ้นเช่นนี้เอง”

สายตาของโจวจื่อเหลือบมองขึ้นไปด้านบนเล็กน้อย ยื่นมือใช้ “พู่กันสีแดง” วาดแนวเทือกเขาจงเถียวของอุตรกุรุทวีปที่ทอดยาวจากใต้ไปเหนือ

อาจารย์ต่งขมวดคิ้วน้อยๆ แต่เพียงไม่นานก็เอ่ยอย่างกระจ่างแจ้งว่า

“มิน่าเล่าราชสำนักต้าหยวนถึงได้ให้รัชทายาทหลูจวินกับราชครูหยางโฮ่วแจ๋วไปที่เมืองหลวงต้าหลี

เพราะสองฝ่ายเจรจากันสำเร็จอย่างลับๆ มานานแล้ว?”

โจวจื่อกล่าว “การจัดวางในสามทวีป เฉินผิงอันได้เตรียมการไว้สองแนวทาง”

เจ้าลัทธิรองสองท่านของศาลบุ๋นหันมามองสบตากัน

เจ้าตัวดี มิน่าเล่าอิ่นกวานหนุ่มผู้นี้ถึงไม่เคยมาระบายทุกข์กับศาลบุ๋น

ดูท่าว่าคงคิดจะจัดวางผังสามทวีปด้วยวิธีการสะเทือนฟ้าสะเทือนดินโดยตรงเลยสินะ!

อารมณ์ของเหมาเสี่ยวตงรองผู้อำนวยการสถานศึกษาหลี่จี้ซับซ้อนถึงขีดสูงสุด

ทั้งรู้สึกตื่นเต้น ภาคภูมิใจ แต่ก็ทั้งเจ็บแค้นเศร้าโศกไปพร้อมกัน

ศิษย์น้องเล็กไฉนต้องละทิ้งทุกอย่างไปกลางคัน ปล่อยให้เรื่องทั้งหมดกลายเป็นเพียงความคิดที่เลื่อนลอย?!

ก่อนหน้านี้บนภูเขาก็มีคำซุบซิบนินทาบางอย่างบอกว่าอิ่นกวานหนุ่มอย่างเขา

มีทั้งภูเขาเบื้องบนและสำนักเบื้องล่าง ทั้งต้องการเป็นเจ้าแห่งทวีปของแจกันสมบัติทวีป

แล้วยังอยากจะยื่นมือเข้าแทรกแซงใบถงทวีป เป็นเจ้าแห่งทวีปควบสองทวีป

พูดผิดไปแล้ว? เปล่าเลย เฉินผิงอันมี ใจทะเยอทะยาน เช่นนี้จริงๆ

พูดถูกแล้ว? ก็ไม่แน่เสมอไป เพียงแค่เพราะยังคงดูแคลนราชครูคนใหม่ของต้าหลี ศิษย์น้องเล็กของซิ่วหู่ชุยฉานเกินไป!

การเตรียมการด้านหนึ่งคือใช้ลำน้ำใหญ่ของใบถงทวีปบวกกับลำน้ำฉีตู้ของแจกันสมบัติทวีป

ลำน้ำจี้ตู๋ของอุตรกุรุทวีป บวกกับเส้นลมปราณมังกรที่เชื่อมโยงระหว่างแจกันสมบัติทวีปและอุตรกุรุทวีป

รวมไปถึงภูเขาจงเถียว

ในเมื่อมีสองเส้นนอนหนึ่งเส้นตั้ง ก็กลายเป็นอักษรคำว่า “ถู่ (土)

ถ้าอย่างนั้นไม่ว่าจะเป็นการเตรียมการแบบไหน

เฉินผิงอันก็มีแผนทางเลือกสำรองสำหรับใช้ทดแทนในกรณีที่แนวทางหลักไม่อาจดำเนินต่อไปได้อยู่เสมอ

สร้างอักษรคำว่า “ถู่” (ดิน) ขึ้นมาในโลกมนุษย์

ลู่เสินพยักหน้า

“ธาตุดินเป็นราชันแห่งสี่ฤดู ร้อยรัดเชื่อมต้นและปลาย

เขียว แดง ขาว ดำ ต่างครองทิศของตน ล้วนรับอำนาจจากตำหนักกลางด้วยคุณแห่งอู้และอี่

มนุษย์มีรูปกายจำลองฟ้าดิน โดยมีดินสถิตกึ่งกลางคอยกำกับสี่ทิศทั้งปวง”

สามลัทธิหนึ่งสำนัก ขงจื๊อ พุทธ เต๋า การทหาร

ไม่มีทางหลอมตัวอักษรแห่งชะตาชีวิตออกมาได้อย่างแน่นอน

นี่ก็หมายความว่าต่อให้เฉินผิงอันจะฝึกวิชาหลอมลมปราณของลัทธิขงจื๊อมามากแค่ไหน ก็มีขีดจำกัดสูงสุดอยู่ดี

เพราะสาเหตุจากชาติกำเนิดและประสบการณ์ นับแต่เด็กมาเฉินผิงอันก็ใกล้ชิดกับ “พระโพธิสัตว์” และพระธรรมคำสอน

ทว่าบนเส้นทางของการเดินทางไกล ส่วนใหญ่แล้วเขาจะใช้สิ่งนี้มาปรับจิตใจ

การราบจิตที่เป็นดั่งวานรไม่หยุดนิ่ง สยบความคิดที่เป็นดั่งม้าพยศมากกว่า

สำนักการทหารได้ถูกอู๋ซวงเจี้ยงและเจิ้งจวีจงช่วงชิงบัลลังก์ไปสำเร็จ ตำแหน่งจึงสูงไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

ถ้าอย่างนั้นเส้นทางต่อจากนี้ที่สามารถยกระดับการฝึกตนให้สูงขึ้นได้จะยังเหลืออะไรอยู่อีก?

และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ว่าก่อนหน้านี้จือสือได้เอ่ยว่าในที่สุดเจ้าก็เป็นฝ่ายขยับเข้าใกล้ลัทธิเต๋าด้วยตัวเอง

ลัทธิเต๋าบางสายชอบเปรียบเทียบร่างกายเป็นบ้านเมือง

ยกตัวอย่างเช่นเมื่อร้อยขุนนางมีระเบียบก็เปรียบดุจอวัยวะภายในที่ลมปราณประสานได้คล่อง

แล้วอาศัยหลักเกณฑ์แห่งการปกครองบ้านเมืองมาเป็นแบบอย่างในการบำเพ็ญขัดเกลากายใจ

ร่างกายและบ้านเมืองมีโครงสร้างแบบเดียวกัน

การพิสูจน์มรรคาบินทะยาน รับหน้าที่เป็นราชครูต้าหลีก็จะยิ่งจัดการกับสามทวีปได้อย่างสบายมือมากขึ้น

เป็นการยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว

โจวจื่อเอ่ย

“การเตรียมการอย่างที่สองของเขาก็คือสร้างอักษร “หวัง” (王 ราชา)

ก่อนหน้านี้อยู่ในพื้นที่มงคลรากบัว เฉินผิงอันได้ทำการสร้างเค้าโครงแห่งมหามรรคาด้วยการ “จัดวางโลกมนุษย์” ไปแล้วรอบหนึ่ง

ทั้งสามารถปกครองดูแลพื้นที่มงคล หาตัวหารร่วมที่ใหญ่ที่สุดให้กับคำว่า “อิสระ”

แล้วก็เป็นการ “การซ้อมรบฝึกทหารล่วงหน้า” เพื่อเตรียมพร้อมก่อนพายุฝนจะมา นี่ก็ถูกต้องแล้ว

แต่เฉินผิงอันยังมีการเตรียมการอย่างที่สาม”

ลู่เสินตะลึงลาน เหล่าเจ้าลัทธิของสายบุ๋นก็ตกตะลึงกันอย่างหนัก

ซิ่วหู่ชุยฉานให้การช่วยเหลือราชวงศ์ต้าหลี ช่วยกอบกู้ฟ้าที่กำลังจะถล่มลงมาให้กับใต้หล้าไพศาล

ถ้าอย่างนั้นราชครูต้าหลีคนใหม่อย่างเขาก็คิดอยากจะทุ่มกำลังให้การสนับสนุนฮ่องเต้ต้าหลี

ไม่ใช่ตอนนี้ ก็เป็นในอนาคต ให้กลายเป็นเจ้าแห่งวิถีมนุษย์ของใต้หล้าไพศาล!

ผู้ฝึกตนบนภูเขาเห็นเรื่องนี้กับตาตัวเองก็ดี มนุษย์ธรรมดาผ่านโลกดุจพลิกตำราก็ช่าง

ประวัติศาสตร์และเรื่องราวทางโลกที่แท้จริง จะต้องมีอยู่ช่วงหนึ่ง หายไปช่วงหนึ่ง แล้วก็กลับมามีอีกช่วงหนึ่ง

ทำเรื่องหลายอย่างแต่กลับทำไม่ได้ดีเลยสักเรื่อง แต่สามารถทำเรื่องนี้ให้ดีได้

กับทำเรื่องหนึ่งให้ดีได้ก็เท่ากับว่าทำเรื่องมากมายให้ดีได้ นี่ก็น่าจะเป็นความต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างมนุษย์กับมนุษย์กระมัง

โจวจื่อพูดเสนอแนะว่า “จิงเซิงชีผิง ใช้ร่างกายแสดงเป็นมรรคา ลองดูผลสำเร็จของการเตรียมการสองอย่างนี้ก่อน”

จิงเซิงชีผิงมองหลี่เซิ่ง หลี่เซิ่งพยักหน้า “ทำได้”

ภูเขาสายน้ำบนพื้นแผ่นดินของสามทวีปเหมือนมีชีวิต

เฉินผิงอันยังคงเลือกบินทะยานไปคุมเชิงกับโจวมี่ ทว่าด้านหลังได้ลากเอา “ความเป็นคน” ไปด้วยนับไม่ถ้วน

ใช้ป้องกันไม่ให้โจวมี่ที่มีความเป็นเทพสองสามส่วนชนะได้….

ครู่หนึ่งต่อมา จิงเซิงชีผิงเอ่ย “มีความมั่นใจอยู่หกส่วน”

โจวจื่อเสียดายอยู่บ้าง ส่ายหน้าเอ่ยว่า

“อย่าว่าความมั่นใจหกส่วนเลย ต่อให้เก้าส่วนก็มีความหมายไม่มาก

ยิ่งเกี่ยวพันเป็นวงกว้างเท่าไร ตัวแปรก็ยิ่งมีมาก ไม่ว่าใครก็เดิมพันไม่ไหว”