กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1218.2 โลกมนุษย์แห่งนี้

โจวจื่อค่อนข้างจะเหนื่อยล้า เอ่ยว่า

“การเตรียมการอย่างที่สามก็คือโน้มน้าวศาลบุ๋นของพวกเจ้าให้พึ่งพาลัทธิเต๋าเหมือนกับเขา

แน่นอนว่ายังคงใช้กลิ่นอายแห่งความเที่ยงธรรมไพศาลเป็นรากฐาน ใช้แปดทวีปเป็นแปดกว้า

ใช้มหามรรคาของทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางจำแลงเป็นไท่จี๋

ไท่จี๋ให้กำเนิดสองภาวะ สองภาวะแตกแยกเป็นสี่ลักษณ์แห่งการแปรเปลี่ยน

การเตรียมการอย่างที่สี่ก็คือสร้าง “มหาปัญจธาตุ (ห้าธาตุใหญ่) ขึ้นมา

ควบรวมทั้งใต้หล้าไพศาล ใต้หล้ามืดสลัว ดินแดนพุทธะสุขาวดี ใต้หล้าห้าสีและใต้หล้าเปลี่ยวร้างไว้ด้วยกัน

การเตรียมการนี้มีโอกาสทำสำเร็จได้มากที่สุด แต่ระดับความยากเป็นอย่างไร ทุกท่านก็น่าจะรู้กันดีอยู่แก่ใจ”

ลู่เสินพึมพำ

“ถูกลิขิตมาแล้วว่าต้องมีจุดจบเป็นกายดับมรรคาสลาย

ยิ่งระหว่างนี้ทำไปมากเท่าไรก็มีแต่จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ ถูกด่ามากเท่านั้น

หากล้มเหลวก็จะยิ่งกลายเป็นคนผิดที่มีโทษมหันต์ไปอีกยาวนาน สรุปแล้วต้องการอะไรกันแน่นะ”

จิงเซิงชีผิงกล่าว

“วิญญูชนกล่าวไว้ว่า การศึกษาใฝ่รู้มิอาจหยุดยั้ง

ข้าฝึกหล่อเลี้ยงพลังแห่งความเที่ยงธรรมไพศาล สิ่งใดในใต้หล้ามิอาจสั่นคลอน

ข้าดำรงอยู่ด้วยสิ่งนี้ และก็ยอมตายด้วยสิ่งนี้”

เงียบงันกันไปพักหนึ่ง

จู่ๆ เหมาเสี่ยวตงที่ตาแดงก่ำก็เต้นผาง ชี้หน้ารองผู้อำนวยการสถานศึกษาท่านหนึ่ง

“มารดาเจ้าเถอะ ใครกันที่บอกว่าหนิงเหยาเป็นผู้ครองใต้หล้าแห่งหนึ่ง มาเตร็ดเตร่อยู่ในไพศาลนานเกินไป คือเรื่องไม่สมควร?”

ซิ่วไฉเฒ่าเอ่ยอย่างเดือดดาล “หุบปาก อย่าทะเลาะกัน!”

เหมาเสี่ยวตงหุบปากทันใด รองผู้อำนวยการสถานศึกษาท่านนั้นประสานมือโค้งตัวคารวะเขา

เหมาเสี่ยวตงถอนหายใจ ยื่นมือไปประคองเขาให้ยืดตัวขึ้นมา

“อันที่จริงจะโทษเจ้าไม่ได้ เป็นข้าที่เสียกิริยาไปเอง”

หลี่เซิ่งพลันเอ่ยว่า

“ดินแดนพุทธะสุขาวดีตอบตกลงแล้ว

อวี่โต้วแห่งป๋ายอวี้จิงและเหยาชิงแห่งสำนักการทหารต่างก็บอกว่าไม่เป็นปัญหา

หนิงเหยาบอกว่านางจะกลับไปยังใต้หล้าห้าสีทันที แต่ป๋ายเจ๋อกลับไม่ยอมตอบตกลง”

หย่าเซิ่งกล่าว “ข้าจะลองไปคุยกับป๋ายเจ๋อดู”

ซิ่วไฉเฒ่าโบกมือ

“ไม่ต้องไป นี่ไม่ใช่เรื่องที่สองใต้หล้าพักรบกันแค่ไม่กี่ปีแล้วจะสามารถเจรจากันได้สำเร็จ

ป๋ายเจ๋อไม่มีทางตอบตกลงแน่นอน สิ่งที่เข้าใกล้ความเป็นเทพมากที่สุดคือความเป็นมนุษย์หรือ?

ไม่ถูก แท้จริงแล้วคือความเป็นสัตว์ คือความ ‘ชั่วร้าย” อันบริสุทธิ์ที่ปีนั้นเจ้าและข้าต่างก็พูดได้ไม่ถึงแก่น

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่กล้าพูดลงลึก

ถึงอย่างไรป๋ายเจ๋อก็คือป๋ายเจ๋อที่หวนกลับไปยังเปลี่ยวร้าง เป็นฝ่ายเลือกที่จะแบกรับการดำรงอยู่หรือการล่มสลายของใต้หล้าแห่งหนึ่งไว้ด้วยตัวเองแล้ว”

ลู่เสินกล่าว

“หลี่เซิ่ง ข้ายินดีฝืนผสานมรรคา ร่วมมือกับอาจารย์ชีผิงให้การช่วยเหลือเฉินผิงอันอีกแรง

ช่วงชิงโอกาสที่มากกว่าเดิมมาให้บรรพจารย์สามลัทธิและผู้อาวุโสจือสือ

เรื่องนี้ กลับกลายเป็นว่าข้ากับอาจารย์ชีผิงคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด”

จิงเซิงชีผิงยิ้มเอ่ย “ชีผิงขอบคุณการยอมรับของสหายลู่”

โจวจื่อกล่าว

“ฟ้าและดินเชื่อมโยงกันครั้งนี้ คือสนามรบที่มีแค่ “ครึ่งของหนึ่ง สองคนเท่านั้น

ในเมื่อตัวเฉินผิงอันเองไม่ได้เปิดค่ายกลใหญ่นี้

ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็อย่าว่าแต่ลู่เสินผสานมรรคาเลย

ต่อให้เจ้าเลื่อนเป็นขอบเขตสิบห้าเทียมก็มีความหมายน้อยนิดมาก

ระวังว่าจะเป็นการแบกฟืนเข้าไปดับไฟ กลับกลายเป็นว่าปล่อยให้โจวมี่หาโอกาสเล่นงานเอาได้”

ลู่เสินเอ่ยอย่างเฉยเมย “หุบปาก”

หลี่เซิ่งกล่าว

“หลิวเสี่ยงบอกว่าให้พวกเรารอหน่อย เขาต้องยืนยันให้แน่ใจเสียก่อน

เขาบอกว่าดูเหมือนว่าเฉินผิงอันจะร่วมมือกับชุยฉาน แม้กระทั่งเขาก็ยังถูกหลอกเหมือนกัน”

โจวจื่อกล่าว

“สามารถรออีกหน่อยได้ ตอนนั้นฉีจิ้งชุนกับชุยฉานปล่อยให้หร่วนซิ่วกินความเป็นเทพของหลี่หลิ่วเข้าไป

ปล่อยให้นางอาศัยหอบินทะยานแห่งนั้นขึ้นฟ้าจากไปใต้เปลือกตาตัวเอง

หลายปีมานี้ข้าอนุมานซ้ำไปซ้ำมา แต่คิดเป็นร้อยตลบแล้วก็ยังไม่เข้าใจ

คิดดูแล้วพวกเขาก็น่าจะทิ้งทางหนีทีไล่เอาไว้แล้ว”

ในที่สุดฟ้าและดินก็เชื่อมโยงถึงกัน

แสงสีทองสองเส้น เส้นหนึ่งแหวกผ่าฟ้ากับอีกเส้นหนึ่งที่ร่วงลงมาบนดิน ในที่สุดก็กระแทกชนเข้าด้วยกัน

ระหว่างฟ้าและดินมีฝนเพลิงห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมา “หยดฝน” ละลายหายไปสิ้นอยู่กลางอากาศ

จือสือเงยหน้ามองไป ตาลายใจสั่นสะท้าน ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ ชีวิตนี้ก็พึงพอใจแล้ว

นักพรตมีความรู้สึกปล่อยวางและสาแก่ใจราวกับว่า “ยามเช้าได้สดับธรรมแห่งมรรคายามเย็นจะสิ้นชีพก็หาเสียดายไม่

นอกหอสูงยังคงมีตราผนึกมหามรรคาที่สกัดกั้นฟ้าดินชั้นหนึ่งกั้นขวางอยู่ ราวกับจงใจขัดขวางไม่ให้ใครมาที่นี่

สีหน้าของโจวไห่จิ้งแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน จู่ๆ ก็เหลือบมองไปยังหอกเหล็กที่อยู่บนพื้นตวาดกร้าวว่า “สร้างค่ายกล!”

นางยื่นมือไปกำหอกเหล็กซึ่งเป็นของตกทอดที่ทูตผู้ตรวจการซูเกาซานทิ้งไว้ในสนามรบมา

“ดี ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียเกียรติ! แล้วก็ไม่ได้มีแค่บุรุษอย่างพวกเจ้าเท่านั้นที่เป็นวีรบุรุษได้!”

โจวไห่จิ้งพึมพำกับตัวเอง

“วันนี้เหล่าเหนียงจะทิ้งชื่อเสียงอันดีงามไว้ในประวัติศาสตร์

ให้โลกมนุษย์นับจากนี้พันปีหมื่นปีจดจำนามของผู้ฝึกยุทธ “โจวไห่จิ้ง” นี้ไว้ให้ดี!”

นางกวาดตามองไปรอบด้าน ยิ้มกว้างเอ่ยว่า

“บอกไว้ก่อนนะว่าการค้าที่ขาดทุนครั้งนี้ เหล่าเหนียงจะไม่ยอมขาดทุนเด็ดขาด!”

อุตรกุรุทวีป

ท่ามกลางม่านราตรี ประหนึ่งการเซ่นกระบี่ครั้งหนึ่ง

หลิวจิ่งหลงแห่งสำนักกระบี่ไท่ฮุยขี่กระบี่บินทะยานนำไปก่อนใคร

ผู้ฝึกกระบี่ป๋ายฉางที่เป็นขอบเขตบินทะยานก็พกกระบี่ทะยานขึ้นเบื้องบน

ต่อให้จะเคยมีการช่วงชิงบนมหามรรคากับเฉินผิงอันก็ตาม

แสงกระบี่หลายเส้นล้วนพากันพุ่งขึ้นสูง…

จากพื้นที่ประกอบพิธีกรรม จากภูเขาสายน้ำ จากตำหนัก จากหมู่ชาวบ้าน จากบนมหาสมุทร

ผู้ฝึกกระบี่มากกว่าเดิมต่างก็ร่วมการ “เซ่นกระบี่” ครั้งนี้

แม้จะไม่เข้าใจว่า “เส้นสีทอง” สองเส้นพุ่งชนกันเกิดจากอะไร

แต่ทุกคนต่างก็รู้สึกเพียงว่าจิตแห่งมรรคาสั่นสะเทือน ถึงกับรู้สึกหายใจไม่ออกไปชั่วเสี้ยววินาที

มิอาจจินตนาการได้เลยว่าสองฝ่ายที่ประลองเวทคาถากันจะต้องมีขอบเขตสูงแค่ไหนถึงสร้างพลานุภาพรุนแรงได้ถึงขนาดนี้?

มีผู้ฝึกกระบี่หนุ่มคนหนึ่งรีบร้อนขี่กระบี่บินทะยาน

บังเอิญมาเจอกับคนคุ้นเคยของแคว้นเพื่อนบ้านที่ก็เพิ่งแหวกทะเลเมฆโผล่หัวมาเหมือนกัน

จึงหันหน้าไปถามไกลๆ ด้วยความประหลาดใจ “ไปทำอะไร?”

ผู้เฒ่าเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่รู้ว่าต้องไปทำอะไร เจ้าก็ตามมาด้วยหรือ? รีบไปเกิดใหม่หรือไร?”

ผู้ฝึกกระบี่หนุ่มพูดพึมพำกับตัวเอง

“ถามเจ้าอยู่นะ เจ้าขอบเขตสูงกว่าข้าอยู่หลายส่วน ก็น่าจะเคยได้ยินอะไรมาบ้างกระมัง?”

ผู้เฒ่าเองก็คร้านจะถือสาเรื่องที่เขาบอกว่าขอบเขตสูงกว่าแค่สองขั้นคือขอบเขตสูงกว่าหลายส่วน

แค่กลั้นหายใจทำสมาธิเอ่ยว่า

“แค่รู้สึกว่าแสงสีทองด้านบนพุ่งมาด้วยพลังอำนาจดุดัน ไม่เหมือนจะเป็นฝ่ายดีอะไร

แต่เส้นสีทองที่อยู่ข้างล่างกลับเป็นของเฉินอิ่นกวาน คนไหนดีคนไหนเลว ยังต้องให้ท่านปู่สอนเจ้าอีกหรือ?”

ผู้ฝึกกระบี่หนุ่มตอบรับ “อ้อ”

ผู้เฒ่าเอ่ยอย่างขันๆ ปนฉุน

“อ้อกับท่านปู่ เจ้าสิ ด้วยขอบเขตน้อยนิดของเจ้า ยังไม่รีบไสหัวกลับไปอีก

ควรจะต้องทิ้งควันธูปบนวิถีกระบี่ไว้ให้กับอุตรกุรุทวีปสักหน่อย อย่าให้ถูกธวัลทวีปแย่งคำว่า “อุตร” ไปได้”

ผู้ฝึกกระบี่หนุ่มกล่าว

“ไม่เป็นไร ข้ามีลูกศิษย์สองคน เพิ่งจะเป็นขอบเขตสาม ไม่แย่เลยล่ะ

อีกอย่างข้ายังมีบรรพจารย์อีกคนหนึ่งที่ปิดด่านมานานหลายปี… เอ๊ะ ท่านบรรพจารย์ท่านก็มาด้วยหรือ”

ยิ่งขี่กระบี่ขึ้นสูงเท่าไรก็ยิ่งขยับเข้าใกล้ “เส้นสีทอง” เส้นนั้น

แล้วก็ยิ่งสะท้านสะเทือนกับความยิ่งใหญ่น่าครั่นคร้ามของ “เส้นบางๆ” ที่ส่องประกายแสงห้าสีแวววาว

ยิ่งใหญ่อลังการจนเหมือนเสาฟ้าที่ค้ำยันสรวงสวรรค์ในตำนาน

ป๋ายฉางเรียกกระบี่บินออกมาก่อน ตวัดฟันไปที่เส้นสีทองที่อยู่ในจุดสูง แต่ต้องกลับมามือเปล่า

“เส้นสีทอง” เส้นนั้นถึงขั้นไม่เกิดร่องรอยใดๆ เลยด้วยซ้ำ

ป๋ายฉางเช็ดเลือดกำเดาเบาๆ ตกตะลึงยิ่งนัก เก็บกระบี่บินมาดู เห็นรูอย่างชัดเจน

ป๋ายฉางที่เป็นผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตบินทะยานยังเป็นเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ฝึกกระบี่คนอื่นๆ เลย

ดูเหมือนว่าจะแค่ต้องการให้พวกเขาได้เห็นกับตาว่าตนลงมือทำอะไรบางอย่างให้กับโลกใบนี้อย่างไม่หวาดหวั่นสิ่งใด

ไม่สนใจผลได้ผลเสียเท่านั้นจริงๆ

ก็เหมือนกับ…มอบความอ่อนโยนให้กับโลกมนุษย์เป็นครั้งสุดท้าย

ป๋ายฉางพลันตวัดชายแขนเสื้อ หอบเอาผู้ฝึกกระบี่ของทวีปเดียวกันกลุ่มใหญ่มาไว้ข้างกายตัวเอง

ที่แท้ฝนเพลิงก็เกิดการเปลี่ยนแปลง พลันสาดกระจายออกไป

ฟ้าดินที่มองไม่เห็นถูกไฟเผาไหม้จนกลายเป็นน้ำวนเล็กๆ นับไม่ถ้วน

นั่นคือภาพเหตุการณ์ที่เทพชั้นสูงยุคบรรพกาลใช้ศาสตราวุธแหลมคมตัดฟันแม่น้ำแห่งกาลเวลาอย่างที่เล่าลือกันในตำนาน

หลิวจิ่งหลงสีหน้าเคร่งเครียด ยืนอยู่ข้างป๋ายฉาง ใช้เสียงในใจเอ่ยว่า

“แสงแก้วใสห้าสีที่อยู่ชั้นนอกสุดเป็นแค่ท่วงทำนองของวิถีแห่งเทพที่เหลืออยู่น้อยนิดจากการปะทะเสียดสีกันระหว่าง “ความเป็นเทพ” กับแม่น้ำแห่งกาลเวลาเท่านั้น”

ป๋ายฉางขมวดคิ้ว “แบบนี้จะทำลายค่ายกลได้อย่างไร?”

หลิวจิ่งหลงเงียบไม่ตอบ “ก็ควรต้องทำอะไรสักอย่าง ข้าจะวางค่ายกลเอง ป๋ายฉางเจ้า…”

กล่าวมาถึงตรงนี้ หลิวจิ่งหลงก็รู้สึกลำบากใจที่จะพูด ป๋ายฉางกลับคลี่ยิ้มอย่างสง่างาม

“ข้ายินดีปล่อยกระบี่หนึ่งครั้ง ยอมให้พลังตบะทั้งหมดที่สะสมมาหลังจากเลื่อนเป็นขอบเขตบินทะยานต้องสูญเสียไป

แต่หากจะให้กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตหักหรือพังทลายทำให้ข้าขอบเขตถดถอย ข้ากลับทำไม่ได้จริงๆ…”

หลิวจิ่งหลงยิ้มกล่าว “แค่นี้ก็พอแล้ว”

ป๋ายฉางเอ่ยเตือน “เจ้าอย่าวู่วาม”

หลิวจิ่งหลงเอ่ย “ไว้ค่อยว่ากัน สร้างค่ายกลก่อน”

บนหอสูง จือสือเหลือแค่ดวงตาทั้งคู่และหน้าผากแล้ว

แต่กลับได้เห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนหนึ่ง

จือสือรวบรวมจิตวิญญาณแท้จริงส่วนสุดท้ายมาชักนาริ้วคลื่นลมปราณเล็กน้อยที่อยู่เบื้องหน้ามาเอ่ยเป็นเสียงว่า

“อาจารย์เจิ้ง ในที่สุดก็ได้พบท่านแล้ว”

เจิ้งจวีจงสวมชุดตัวยาวสีขาวหิมะ ข้างกายคล้ายมีไอหมอกสีเทาขมุกขมัวกลุ่มหนึ่งติดตามมาด้วย

จือสือก็คร้านจะไปสืบเสาะว่านั่นคืออะไร ขณะที่ใกล้จะตาย

สามารถพูดคุยกับมารร้ายอย่างเจิ้งจวีจงผู้นี้ได้ ชีวิตนี้ก็ไม่เหลือความเสียดายอะไรแล้วจริงๆ

จือสือเห็นว่าเจิ้งจวีจงไม่มีท่าทีว่าจะเปิดปากพูดก็เป็นฝ่ายเอ่ยว่า

“พวกคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์ของตัวเองซึ่งเคียดแค้นชิงชังโลกใบนี้ มักจะทนมองเห็นความดีงามทุกอย่างไม่ได้

ฝ่ายหลังนั้นเป็นเหมือนดวงตะวันร้อนแรง เจิดจ้าแสบตาอย่างมาก

แต่หากเป็นจุดด่างพร้อยของความดีงาม กลับทำให้พวกเขาถูกใบไม้บังตา ลิงโลดร่าเริงกันขึ้นมาทันที

อาจารย์เจิ้ง ท่านว่าวิถีทางโลกอีกหนึ่งหมื่นปีให้หลังจะเป็นจิตใจมนุษย์และวิถีทางโลกแบบใดกัน

เจิ้งจวีจงกล่าว “เจ้าตายไปซะเถอะ”

จือสือหลุดหัวเราะพรืด ก็ไม่รู้ว่านักพรตผู้นี้คิดอย่างไร ในที่สุดร่างกายก็สลายหายไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เงาขมุกขมัวนั้นเหมือนกำลังหัวเราะเยาะเจิ้งจวีจง นี่ก็คือเจ้านครแห่งนครจักรพรรดิขาวผู้วางแผนได้อย่างรัดกุมไร้ช่องโหว่หรือ?

นี่ก็คือผู้ที่ยอมถ่อมตนแด่ปวงชนทั่วหล้าหรือ?

เจิ้งจวีจงยื่นนิ้วออกมาเขียนชื่อของผู้ฝึกตนหญิงคนหนึ่ง

จากนั้นหยิบสมบัติสี่ห้าชิ้นออกมาจากชายแขนเสื้อแล้วบดขยี้ทำลายพวกมันอย่างสิ้นซาก

เจิ้งจวีจงเก็บเงาที่เหมือนกลุ่มหมอกนั้นยัดใส่ไว้ในชายแขนเสื้อ แล้วหดย่อพื้นที่ข้ามทวีปไปเยือนเปลี่ยวร้างในทันที

พื้นที่ใจกลางของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง

ผู้เฒ่าชุดเขียวที่เป็นคนต่างถิ่นยืนอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่ง

ป๋ายเจ๋อยืนอยู่ริมตลิ่งของแม่น้ำสายหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปหลายหมื่นลี้ สองฝ่ายคุมเชิงกันอยู่นานมาก

แต่ไม่รู้ว่าเหตุใด เฉินชิงหลิวกลับปล่อยกระบี่ออกไปนานแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เก็บกระบี่กลับมา

สองฝ่ายต่างก็อยู่ในสนามรบ แต่ดูเหมือนว่ากลับไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ให้กับฟ้าดินแห่งนี้เลย

ก่อนหน้านี้เผ่าปีศาจแห่งเปลี่ยวร้างที่ไม่แม้แต่จะเคยได้ยินฉายา ‘ชิงจู่’

หลังจากที่เฉินชิงหลิวผ่านทางมาก็ล้วนตายกันไปหมด

เหตุผลก็เรียบง่ายอย่างมาก เขาเองก็คร้านจะไปหาป๋ายเจ๋อ ให้ป๋ายเจ๋อมาพบตนเองก็แล้วกัน

เขาเฉินชิงหลิวต้องการใช้เวทกระบี่สามพันปีมาชั่งน้ำหนักพลังตบะหมื่นกว่าปีของป๋ายเจ๋อสักหน่อย

ศิษย์พี่หญิงเซี่ยพูดถูกแล้ว จะถามกระบี่ก็ควรถามแต่เนิ่นๆ

หากช้ากว่านี้อีกสักนิด พลังตบะของป๋ายเจ๋อก็จะไต่ขึ้นสูงจนมิอาจเอื้อมถึงจริงๆ แล้ว

ดีไม่ดีอาจเป็นขอบเขตสิบห้าคนแรกของโลกมนุษย์หลังจากที่บรรพจารย์สามลัทธิสลายมรรคา

ถ้าอย่างนั้นยังจะต่อสู้กันได้อีกอย่างไร ต้องแพ้แน่นอนอยู่แล้ว

เซี่ยสือจียืนอยู่ห่างไปไกล นอกจากสตรีเรือนกายกำยำผู้นี้แล้วก็ยังมีผู้ช่วยป๋ายเจ๋ออีกสองคนอย่างเฟยหรานและกุ่ยเค่อ

คู่รักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง ไม่มีหนึ่งในเพียงแต่ว่าพวกเขากับเซี่ยสือจีไม่ได้ต่อสู้กัน

กลับกลายเป็นว่าพูดคุยกันอย่างถูกคอยิ่ง

บนพื้นที่ที่กว้างขวางระหว่างเฉินชิงหลิวกับป๋ายเจ๋อ บางครั้งก็มีเสียงแผ่วเบาเหมือนเสียงกระเบื้องเคลือบแตกร้าว

กุ่ยเค่อแค่รู้ว่าความอันตรายในเหตุการณ์นี้ สนามรบที่อยู่ห่างไกลกันเป็นหมื่นลี้นี้ล้วนมีแต่ความตาย

แม้กระทั่งภูเขากับสายน้ำต่างก็ “จับตัวเป็นน้ำแข็ง” แข็งตายอยู่ในแม่น้ำแห่งกาลเวลา

เฉินชิงหลิวเอาสองมือไพล่หลัง ท่วงท่าผ่อนคลายสบายอารมณ์

เงยหน้ามองภาพเหตุการณ์ประหลาดที่ฟ้าดินเชื่อมโยงถึงกัน กระตุกมุมปาก เอ่ยว่า

“ป๋ายเจ๋อ เจ้าพูดออกไปได้เลย จะห้ามใครก็ดี จะช่วยใครก็ช่าง ล้วนมีอิสระในการตัดสินใจ”

ถ้าอย่างนั้นข้าเฉินชิงหลิวก็จะสามารถสืบสาวเบาะแสไปได้แล้ว

นครหลิงเป่าแห่งป๋ายอวี้จิงใต้หล้ามืดสลัว

ผังติ่งยืนพิงรั้วอยู่ครู่หนึ่งก็หมุนตัวเดินเข้าไปในพื้นที่ประกอบพิธีกรรม ผ่านตราผนึกที่ลี้ลับมหัศจรรย์หลายชั้น

ผังติ่งที่มีรูปโฉมเป็นผู้เฒ่า เจ้านครหลิงเป่าที่ในศึกถามมารยาทก่อนหน้านี้ท่าทางใจร้อนฉุนเฉียว

เดินไปข้างหน้าทีละก้าว ประหนึ่งข้ามผ่าน “กระจก” หลายบาน ทิ้งเรือนกายที่อยู่ในรูปลักษณ์ไม่เหมือนกันเอาไว้

รูปโฉมเป็นผู้เฒ่า ภาพชีวิตในยามบั้นปลาย นักพรตวัยกลางคน นักพรตหนุ่ม เด็กหนุ่ม เด็กน้อย…

จากนั้นเปลี่ยนจากเด็กน้อยกลับมาเป็นเด็กหนุ่ม คนหนุ่ม…

สุดท้ายผังติ่งก็มายังแท่นประกอบพิธีกรรมปลาหยินหยางแห่งหนึ่ง เดินขึ้นบันไดไป นั่งลงบนเบาะ

สองมือวางทับซ้อนกันไว้บนหน้าท้อง ผังติ่งพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาเบาๆ ใบหน้าประดับยิ้มน้อยๆ

คำปฏิญาณได้บรรลุผลแล้ว ขอบเขตสิบสี่แล้วหนอ

เมื่อหมื่นปีก่อน เฉินชิงตูกับสหายรักสองคนอย่างหลงจวินและกวานจ้าวร่วมกันถามกระบี่ต่อภูเขาทัวเยว่

“หลีเจิน” ในชาตินี้กวานจ้าวในชาติก่อน สิ่งที่ได้พบเห็นชาตินี้ยาวไกลแค่ไหน ไม่มีใครรู้ได้แล้ว

เขาเคยเห็น “กระแสหลัก’ อะไร ทำไมแม่น้ำลำคลองถึงเปลี่ยนเส้นทาง ล้วนกลายเป็นปริศนาไปหมดแล้ว