กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทพิเศษ ตอนที่ 12.1 ท ำให้ดูเก่ำ

คุกที่ถูกรำชส ำนักต้ำหลีใช้ขังเผ่ำปีศำจแห่งเปลี่ยวร้ำง
โดยเฉพำะแห่งนี้ คือพื้นที่ลับแห่งภูเขำสำยน ้ำที่ไม่มีกลิ่นอำยสกปรก
เจือปนเลยแม้แต่น้อย เมื่อมำอยู่ที่นี่ก็เหมือนคนที่อยู่ในภำพวำด
อิ่นกวำนหนุ่มกับคนเย็บผ้ำที่ฝีมือโหดเหี้ยมอ ำมหิตผู้นี้ก็ยิ่ง
เหมือนคุณชำยสูงศักดิ์ น ำพำสำวใช้มำเที่ยวเล่นภูเขำสำยน ้ำอยู่ที่นี่
เหนี่ยนซินอธิบำยว่ำ “คุกแบ่งออกเป็นสำมระดับ ข้ำกับเยี่ยน
เจี่ยวหรำนรับหน้ำที่ไต่สวน แบ่งงำนกันไปท ำ เขำรับหน้ำที่รวบรวม
บันทึกลับเกี่ยวกับพื้นที่ภูมิศำสตร์และพรรคต่ำงๆ ของเปลี่ยวร้ำง ข้ำ
รับผิดชอบจัดระเบียบเรียบเรียงมรรคกถำและจดลงบันทึก เยี่ยน
เจี่ยวหรำนคือคนเก่ำแก่ของที่นี่แล้ว ว่ำกันว่ำก็เป็นสกุลเยี่ยนจื่อจ้ำว
ของพวกเขำที่ควักกระเป๋ำเงินสร้ำงพื้นที่ลับแห่งนี้ขึ้นมำ”
เฉินผิงอันพยักหน้ำ เยี่ยนเจี่ยวหรำนที่มำจำกสกุลเยี่ยนจื่อจ้ำว
แต่กลับไม่มีสถำนะอยู่ในวงกำรขุนนำงอย่ำงชัดเจนคือคนสนิทของ
ศิษย์พี่ใหญ่ หันโจ้วจีนอำจำรย์ค่ำยกลของสำยแผนภูมิดินต้ำหลีก็
เป็นเยี่ยนเจี่ยวหรำนที่พำออกจำกพื้นที่มงคลชิงถำนของส ำนัก
โองกำรเทพมำยังต้ำหลี ในควำมเป็นจริงแล้วผู้ฝึกตนสำยแผนภูมิดิน
ทุกคนก็คือยันต์คุ้มกันกำยแผ่นหนึ่งให้กับตระกูลและจวนเซียนเก่ำ
ของพวกเขำ คือป้ำยอักษรทองละเว้นโทษตำยแผ่นหนึ่งที่หำกใช้

หมดก็จะไม่มีอีกแล้ว อย่ำงเช่นกำรกระท ำเล็กๆ น้อยๆ ของลูกหลำน
สกุลอวี๋หม่ำเฝิ่นในจวนรำชครูนั่น กำรที่เฉินผิงอันและจ้ำวเหยำไม่ได้
ฆ่ำพวกเขำทุกคนจนสิ้นซำกป่ำวประกำศลงไปในรำยงำนข่ำว แต่
มอบโอกำสลดแรงปะทะให้สกุลอวี๋ทั้งรุ่นอย่ำงพวกเขำถอยออกไป
จำกรำชส ำนัก ไม่ใช่เพรำะสกุลอวี๋หม่ำเฝิ่นมีฮองเฮำอวี๋เหมี่ยน แต่
เพียงแค่เพรำะนี่คือกฏไม่เป็นลำยลักษณ์อักษรข้อหนึ่งที่ชุยฉำนตั้งไว้
ตั้งแต่ช่วงเริ่มสร้ำงแผนภูมิดินต้ำหลี
เหนี่ยนซินเอ่ย “ทุกครั้งที่เยี่ยนเจี่ยวหรำนมำที่นี่จะต้องพำลูก
ศิษย์ผู้สืบทอดที่เขำตั้งใจอบรมสั่งสอนเป็นอย่ำงดีสองคนมำด้วย ชำย
หญิงคู่นั้นล้วนเป็นโอสถทองรุ่นเยำว์ มำฝึกประสบกำรณ์อยู่ที่นี่หลำย
ปีแล้ว ไม่ถือว่ำเป็นมือใหม่ไร้เดียงสำอะไร เพรำะจิตใจอ ำมหิตมำกพอ
น่ำเสียดำยที่วิธีกำรยังขำดควำมหมำยบำงอย่ำงอยู่บ้ำง”
“ในคุกมีเส้นทำงสองเส้น เส้นหนึ่งเชื่อมโยงไปถึงจวนรำชครูของ
เจ้ำ และยังมีอีกเส้นหนึ่งที่เชื่อมโยงไปยังยอดเขำรองของมหำบรรพต
บูรพำ ล้วนมีคนคอยเฝ้ำอยู่โดยเฉพำะ คนที่รับผิดชอบชั้นกลำงของ
คุกมีแค่ผู้เฒ่ำที่ชื่อว่ำซูคำนคนเดียว บำงครั้งเขำก็จะมำร่วมวงควำม
ครึกครื้นที่นี่บ้ำง”
เฉินผิงอันเอ่ย “ซูคำนคือชื่อปลอม เขำเคยมีหน้ำที่ดูแลกอง
พิฆำตเรือนอวี้ซูของสรวงสวรรค์บรรพกำล”
เหนี่ยนซินกระจ่ำงแจ้ง มิน่ำเล่ำต้ำหลีถึงได้วำงใจให้ซูคำนเฝ้ำ
ด่ำนอยู่คนเดียว

เฉินผิงอันถำม “ในประวัติศำสตร์มีเรื่องของกำรแหกคุกเกิดขึ้น
บ้ำงหรือไม่?”
เหนี่ยนซินพยักหน้ำ “มีอยู่ครั้งหนึ่ง เป็นซูคำนที่ขัดขวำงเอำไว้
ได้ ดังนั้นควำมวุ่นวำยครั้งนั้นจึงไม่ได้แผ่ลำมไปกระทบถึงยอดเขำ
รองของมหำบรรพตบูรพำ ตอนนั้นตัวกำรหลักที่วำงแผนท ำเรื่องนี้
อย่ำงลับๆ เป็นขอบเขตเซียนเหริน และยังมีเผ่ำปีศำจร้อยสองร้อยตน
ที่แหกคุกไปพร้อมกับเขำ ล้วนถูกเยี่ยนเจี่ยวหรำนจัดกำรหมดแล้ว
ภำยหลังเยี่ยนเจี่ยวหรำนร่วมมือกับซูคำนและซำนจวินของขุนเขำ
ตะวันออก ช่วยกันตรวจสอบและส ำรวจอย่ำงละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ไม่มี
เผ่ำปีศำจตนใดหลุดรอดไปได้”
เฉินผิงอันเอ่ย “ตัดสินคดีเช่นนี้ ศิษย์พี่ของข้ำยอมรับหรือ?”
เหนี่ยนซินส่ำยหน้ำ “ข้ำมำอยู่ที่นี่ช้ำกว่ำ แค่เคยได้ยินเรื่องเล่ำ
เท่ำนั้น ไม่ค่อยรู้เรื่องวงในมำกนัก”
เฉินผิงอันเงียบไปพักหนึ่ง “เดี๋ยวเจ้ำบอกให้เยี่ยนเจี่ยวหรำน
คัดลอกเอกสำรคดีฉบับหนึ่งส่งไปให้ที่จวนรำชครูด้วย”
ที่นี่คือหอสูงขนำดใหญ่แห่งหนึ่งที่ลอยอยู่กลำงอำกำศ ปูพื้นด้วย
หยกสีเขียว เหมือนน ้ำทะเลสำบที่พื้นผิวน ้ำจับตัวเป็นน ้ำแข็ง แกะสลัก
เส้นสีทองไว้นับไม่ถ้วน พื้นที่ตรงกลำงมีป้ำยหินแผ่นหนึ่งตั้งอยู่ เห็น
ได้ชัดว่ำเลียนแบบวิธีสยบก ำรำบของอำจำรย์ซำนซำนจิ่วโหว

ป้ำยแผ่นนั้นแกะสลักตัวอักษรรวมแล้วพันกว่ำค ำ ดูเหมือนว่ำจะ
ถูกช่ำงใช้วิธีกำรฝังทองเติมตัวอักษรที่ขำดหำยไปเป็นช่วงๆ แปดร้อย
กว่ำตัว
และกรงขังที่กักขังเผ่ำปีศำจทั้งหลำยเอำไว้ก็ตั้งอยู่ริมขอบวงนอก
สุดของหอสูง มองดูหมือนไม่มีกำรร่ำยตรำผนึกใดๆ แต่กลับไม่มีเผ่ำ
ปีศำจตนใดที่สำมำรถข้ำมผ่ำนบ่อสำยฟ้ำที่มองไม่เห็นไปได้แม้แต่
ครึ่งก้ำว พวกมันบ้ำงก็เผยกำยด้วยร่ำงมนุษย์ บ้ำงก็เผยร่ำงจริงที่
ใหญ่โตโอฬำร ใช้เวทคำถำวิชำอภินิหำรจ ำแลงออกมำเป็นพื้นที่
ประกอบพิธีกรรมมำยำสำรพัดรูปแบบ ฝึกตนอย่ำงยำกล ำบำกและ
ทุกข์ทรมำนอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่ำจะได้กลับไปเห็นแสงตะวันอีกเมื่อไหร่
กำรมำเยือนของอิ่นกวำนหนุ่มในปีนี้คือเรื่องที่แปลกใหม่จริงๆ
ดังนั้นเพียงไม่นำนบรรยำกำศก็คึกคักวุ่นวำย ช่วยไม่ได้ พวกมัน
มำยังไพศำล ปีนั้นก็จ ำเป็นต้องผ่ำน “ประตูใหญ่” ของก ำแพงเมือง
ปรำณกระบี่ที่ขำดออกเป็นสองท่อน และอิ่นกวำนชุดแดงที่จะเป็นคน
ก็ไม่ใช่คน จะเป็นผีก็ไม่ใช่ผีผู้นั้นก็ช่ำงสะดุดตำเหลือเกิน เลิกเปลือก
ตำขึ้นก็มองเห็นแล้วมิน่ำเล่ำในพื้นที่ใจกลำงของเปลี่ยวร้ำงหลัง
สงครำม พรรคขนำดเล็กและขนำดกลำงบำงส่วน บำงทีอำจจะไม่ได้
รู้จักปีศำจใหญ่บนบัลลังก์รำชำทั้งหมด แต่ขอแค่พูดถึงอิ่นกวำนคน
สุดท้ำยที่ “ต้อนรับขับสู้อยู่กับเปลี่ยวร้ำง” ผู้นั้น ไม่ว่ำใครก็พำกันพูด
ถึงเขำ ไปๆ มำๆ ชื่อเสียงจึงขจรขจำยไปไกล

เพียงไม่นำนก็มีผู้ฝึกตนหญิงคนหนึ่งที่ปักปิ่นหยก สวมชุดคลุม
อำคมตัวหลวมโพรกตื่นขึ้นบนเตียงนอน นำงใช้สองมือยันขอบเตียง
ใช้ปลำยเท้ำเขี่ยรองเท้ำปักลำยข้ำงหนึ่งมำแกว่งเบำๆ
สีหน้ำของนำงสดใสมีชีวิตชีวำ จ้องเขม็งไปยังสุนัขเฝ้ำบ้ำนที่ใน
ที่สุดสำรรูปก็เหมือนคนเสียที่ผู้นั้น เปิดปำกพูดด้วยน ้ำเสียงหวำน
เลี่ยนเป็นภำษำรำชกำรของต้ำหลีที่ส ำเนียงถูกต้อง “โอ้ นี่ไม่ใช่ใต้
เท้ำอิ่นกวำนหรอกหรือ คิดอย่ำงไรถึงมำเดินเล่นที่นี่ได้ล่ะ แขกที่หำ
ได้ยำกเลยนะ เป็นเพรำะเผ่ำปีศำจยกทัพโจมตีไพศำล อิ่นกวำนก็เลย
ต้องรีบมำฆ่ำคนปิดปำกที่นี่? หรือเพรำะโจวมี่ท ำส ำเร็จแล้ว โลก
มนุษย์ทั้งแห่งล้วนกลำยเป็นของเผ่ำปีศำจอย่ำงพวกเรำแล้วล่ะ?”
เผ่ำปีศำจของเปลี่ยวร้ำงมีดีอยู่อย่ำงหนึ่ง นั่นคือยอมรับผู้ที่
แข็งแกร่งที่สุด
ส ำหรับเผ่ำปีศำจของเปลี่ยวร้ำงแล้ว ป๋ำยเจ๋อถือเป็นคนทรยศที่
ท ำผิดร้ำยแรงขนำดไหน? รอกระทั่งป๋ำยเจ๋อหวนกลับมำยังเปลี่ยวร้ำง
ต่อให้จะเป็นปีศำจใหญ่ยุคบรรพกำลที่พยศยำกก ำรำบอย่ำงพวก
กวนอี่ เมื่อพวกมันได้เจอกับป๋ำยเจ๋อจริงๆ ก็ยังไม่ต้องเรียกอีกฝ่ำย
ด้วยควำมเคำรพว่ำนำยท่ำนป๋ำยเจ๋อแต่โดยดีหรอกหรือ?
ก่อนหน้ำนี้ระหว่ำงที่เฉินชิงหลิวปล่อยกระบี่คุมเชิงกับป๋ำยเจ๋อ
เจิ้งจวีจงให้ค ำประเมินต่อป๋ำยเจ๋อต ่ำมำก ทว่ำนับตั้งแต่ที่เจิ้งจวีจงฝึก
ตนประสบควำมส ำเร็จมำ เขำเคยด่ำคนมำสักกี่คนกัน

คนเย็บผ้ำอย่ำงเหนี่ยนซินมำอยู่ที่นี่ก็เหมือนปลำได้น ้ำ ในอดีต
อยู่ที่ก ำแพงเมืองปรำณกระบี่ หลบอยู่ในคุกของเฒ่ำหูหนวก วนเวียน
ไปมำ มำอยู่กับรำชส ำนักต้ำหลี แต่สุดท้ำยก็ยังต้องคบค้ำสมำคมกับ
เผ่ำปีศำจอยู่ดี ช่ำงเป็นเรื่องบังเอิญเหลือเกิน กลับกลำยเป็นว่ำ
ช่วงเวลำที่เป็นผู้ช่วยอันดับสองของสำยสิงกวำนในนครบินทะยำนที่
นำงรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินนัก มีกฎระเบียบเยอะเกินไป เหมือนถูกมัดมือ
มัดเท้ำ นำงชอบสถำนที่แบบนี้มำกกว่ำ
เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “เปลี่ยวร้ำงของพวกเจ้ำมีรำชำบนบัลลังก์กลุ่ม
ใหม่แล้ว คนหน้ำเก่ำเหลืออยู่ไม่มำก ดูเหมือนว่ำจะมีแค่จูเยี่ยน
กับเฟยเฟยเท่ำนั้น และเฟยเฟยก็เลื่อนเป็นขอบเขตสิบสี่แล้ว”
นำงกระตุกคอเสื้อ ทอดมองมำด้วยนัยน์ตำหวำนยั่วยวน “ช่ำง
เถอะๆ จะไปสนใจเรื่องที่อยู่ห่ำงไกลสุดขอบฟ้ำพวกนั้นท ำไม อิ่นก
วำน ต้องกำรให้บ่ำวปรนนิบัติในยำมค ่ำคืนหรือไม่?”
เห็นอิ่นกวำนหนุ่มไม่ตอบ นำงก็ผงกปลำยคำงไปยังเพื่อนบ้ำนที่
อยู่ฝั่งขวำมือ “บ่ำวสำมำรถเรียกพี่หญิงอวี้ซูให้ไปด้วยกันได้นะ นำง
คือโฉมสะครำญที่มีน้อยจนนับนิ้วได้ของเปลี่ยวร้ำงพวกเรำเลยล่ะ
อย่ำเห็นว่ำตอนนี้ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เลือดเนื้อเปรอะโชก
มองแล้วน่ำสยดสยอง หำกเป็นเมื่อก่อนต่อให้ข้ำเห็นนำงก็ยังอยำก
ได้รูปร่ำงของนำงเลยนะ แล้วก็เพรำะนำงโง่ ปีนั้นไม่ยอมเป็นเมียน้อย
หวงหลวนรำชำบนบัลลังก์ ภำยหลังยังปฏิเสธค ำเชิญของเฟยเฟยอีก
หำไม่แล้วไหนเลยจะต้องตกอยู่ในสภำพน่ำสังเวชเช่นนี้ ป่ำนนี้คงได้

กลับไปวำงอ ำนำจบำตรใหญ่อยู่ที่เปลี่ยวร้ำงแล้ว ใต้เท้ำอิ่นกวำนต่อ
ให้ท่ำนไม่ชอบใกล้ชิดสตรีมำกแค่ไหนก็เชื่อบ่ำวสักครั้งเถอะ มอบยำ
วิเศษให้นำงขวดสองขวด รอให้นำงกลับคืนสู่รูปโฉมที่แท้จริงแล้ว
ท่ำนต้องจิตใจหวั่นไหว ละสำยตำไปไหนไม่ได้อย่ำงแน่นอนถึงเวลำ
นั้นค่อยให้บ่ำวสร้ำงกระโจมรักขึ้นมำกับมือตัวเอง พวกเรำสำมคน
ร่วมเสพสังวำสดุจก้อนเมฆเคล้ำสำยฝน สัมผัสควำมสุขดั่งปลำได้น ้ำ
ไยจะไม่สุขอุรำเล่ำ?”
ผู้ฝึกตนหญิงที่มีฉำยำกำรฝึกตนว่ำ “อวี้ซู” นั่งขัดสมำธิ สอง
แก้มเว้ำตอบ เรือนกำยผ่ำยผอม ไม่รู้ว่ำท ำไมทั่วร่ำงถึงมีแต่เลือด บน
แขนและบนขำยังมีรูอีกมำกมำย
นำงแค่ปรำยตำมองบุรุษชุดเขียวที่ก้ำวเดินเนิบช้ำ สองมือสอด
กันไว้ในชำยแขนเสื้อเหน็บต ำรำเล่มหนึ่งไว้ใต้รักแร้ด้วยสำยตำเย็น
ชำเท่ำนั้น
เหนี่ยนซินอธิบำยถึงตัวตนและประวัติของผู้ฝึกตนหญิงเผ่ำ
ปีศำจสองคนนี้ให้เฉินผิงอันฟังคร่ำวๆ คนที่มีฉำยำว่ำอวี้ซู ใช้
นำมแฝงว่ำเกำจู นำงกระดูกแข็งมำก ทุกครั้งที่ถูกลงทัณฑ์จะไม่เอ่ย
อะไรสักค ำเดียว รำวกับว่ำมีควำมดึงดันบำงอย่ำงที่ช่วย
ประคับประคองให้นำงมีชีวิตอยู่รอดต่อไป ส่วนคนที่เป็นสตรีโตเต็มวัย
เย้ำยวนเหมือนนำงปีศำจจิ้งจอกผู้นั้นมีชื่อว่ำฟู่เสียน ไม่มีฉำยำ คือผู้
ฝึกกระบี่คนหนึ่ง กระบี่บินแห่งชะตำชีวิตถูกท ำลำยบนสนำมรบ ทุก

ครั้งเหนี่ยนซินยังไม่ทันได้ลงมือ แค่ขยับเข้ำใกล้ นำงก็จะร ่ำไห้ดุจ
ดอกสำลี่พร่ำงพรมพิรุณ สะอึกสะอื้นเสียงอ่อนเสียงหวำน
เผ่ำปีศำจที่อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นขอบเขตหยกดิบกับผู้ฝึก
ตนเซียนดิน ยังมีผู้ฝึกยุทธเต็มตัวที่เรือนกำยแข็งแกร่งอยู่อีกบำงส่วน
คนหนึ่งเป็นขอบเขตยอดเขำ สองคนเป็นขอบเขตเดินทำงไกล
เพียงแต่ว่ำได้รับควำมทรมำนอย่ำงเต็มกลืนอยู่ที่นี่มำหลำยปี
รำกฐำนวิถีวรยุทธจึงถูกท ำลำยไปนำนแล้ว แล้วก็เพรำะเนื้อหนังมัง
สำของพวกเขำแข็งแกร่งมำกพอขอบเขตถึงได้ไม่ถดถอย
บำงคนก็เชี่ยวชำญกำรจัดวำงก ำลังทัพบนสนำมรบ ต่ำงก็เคย
เป็นแม่ทัพที่ได้รับควำมส ำคัญของกระโจมต่ำงๆ แล้วก็มีสัตว์
เดรัจฉำนบำงตัวที่พลังพิฆำตไม่อ่อนด้อย เคยท ำตัวก ำเริบเสิบสำน
อยู่ในใบถงทวีป มีลูกเล่นสำรพัดรูปแบบ ฆ่ำคนเพื่อควำมบันเทิงอย่ำง
เดียวเท่ำนั้น และยังมีผู้มีพรสวรรค์ด้ำนกำรฝึกตนที่อำยุน้อยอยู่อีก
ส่วนหนึ่งที่ปีนั้นบ้ำงก็ไม่ทันหนีออกไปจำกแจกันสมบัติทวีป บ้ำงก็ถูก
จับบนสนำมรบของเมืองหลวงส ำรอง จึงต้องมีจุดจบที่ต้องทนรับ
ควำมทุกข์ทรมำนหลำกหลำยรูปแบบอยู่ที่นี่
เฉินผิงอันเอ่ยด้วยน ้ำเสียงเรียบเฉย “โจวมี่ตำยแล้ว พวกเจ้ำจะ
ไม่เชื่อก็ได้”
ค ำพูดนี้ของอิ่นกวำนหนุ่มดังออกมำ ในคุกก็เงียบสงัดทันที่ ไม่
เหลือเสียงเอะอะจอแจอีกแล้ว

อวี้ซูที่ผอมรำวกับท่อนฟืนหัวเรำะหยัน “เฉินผิงอัน ต่อให้เจ้ำตำย
ไปแล้ว และเวลำนี้ก็คือผีที่จงใจอำศัยปรำณหยำงมำปิดบังรำกฐำน
ของตัวเอง มหำสมุทรควำมรู้โจวมี่ก็ไม่มีทำงตำย”
ดวงตำเหนี่ยนซินฉำยประกำยร้อนแรงในทันใด สตรีผู้นี้ถึงกับยัง
มีอำรมณ์พูดจำท้ำทำยอีกหรือ ต้องโทษตน
เป็นตนที่ปรนนิบัติอีกฝ่ำยได้ไม่รอบคอบพอ
เฉินผิงอันเปิดต ำรำที่เหน็บอยู่ใต้รักแร้ เอำนิ้วแตะน ้ำลำย เปิด
หน้ำต ำรำอย่ำงว่องไวดั่งกำรหำม้ำตำมลำยแทง สำยตำสอดส่ำยไป
ตำมบันทึกลับของเผ่ำปีศำจบำงส่วน
โยนสมุดใส่ไว้ในชำยแขนเสื้อง่ำยๆ เฉินผิงอันกระตุกมุมปำก
“เหนี่ยนซิน ปล่อยพวกมันออกมำ ทั้งหมด จำกนั้นเจ้ำก็ไปอยู่ตรง
ป้ำยศิลำ รอดูเรื่องสนุกได้เลย”
เหนี่ยนซินก็คร้ำนจะถำมอะไร พุ่งร่ำงไปอยู่ข้ำงตะพำบแบกศิลำ
ขนำดใหญ่ยักษ์ นำงควักป้ำยหยกออกมำสองแผ่น แต่ละแผ่นฝัง
กระดองเต่ำที่เว้ำยุบลงไปเล็กน้อยอยู่สองจุด พริบตำเดียวก็มีไอ
หมอกสีขำวแผ่อบอวลปกคลุมป้ำยหินเอำไว้ เส้นสีทองบนพื้นหยก
เขียวก็หม่นแสงลงตำมไปด้วย ตรำผนึกอันเข้มงวดหลำยชั้นที่ใช้
สยบก ำรำบเผ่ำปีศำจก็สลำยหำยไปด้วย กลิ่นคำวเลือดคละคลุ้ง
เข้มข้นและกลิ่นสำบฉำวฉุนสำรพัดกลิ่นกระจำยออกมำพร้อมกัน

พวกมันไม่ได้โง่เสียหน่อย ที่นี่คือสถำนที่อะไร แค่โต้คำรมลับ
ฝีปำกกับหมำเฝ้ำบ้ำนของเปลี่ยวร้ำงพวกเรำอย่ำงอิ่นกวำนผู้นี้สอง
สำมประโยคก็ถือว่ำได้ก ำไรแล้ว
แต่ก็ยังมีคนที่ไม่กลัวตำย เดินออกมำจำกคุกที่มองไม่เห็นซึ่งไม่
มีพันธนำกำรอีกต่อไปเดินมำข้ำงหน้ำอย่ำงหยั่งเชิง เลือกที่จะปะทะ
ซึ่งๆ หน้ำกับอิ่นกวำนคนสุดท้ำยของก ำแพงเมืองปรำณกระบี่ผู้นี้
เหนี่ยนซินประหลำดใจอยู่บ้ำง ถึงกับไม่ใช่คนกระดูกแข็งที่มี
ฉำยำว่ำอวี้ซู แต่เป็นฟู่เสียนหญิงส ำส่อนที่ทนรับกำรทรมำนเค้น
สอบถำมไม่ได้ที่สุดผู้นั้น
ใบหน้ำของนำงประดับยิ้มน้อยๆ พึมพ ำเสียงเบำ “ไม่รู้ว่ำที่บ้ำน
เกิดจัดงำนพิธีฉลองอำยุหมื่นปีของอำจำรย์ได้ครึกครื้นหรือไม่ ยังจะ
สำมำรถจ่ำยเงินน้อยที่สุดซื้อเหล้ำเซียนของส ำนักจิ่วเฉวียนมำได้
หรือไม่…”
มีเพียงกองทัพฝีมือดีกองเดียวของเปลี่ยวร้ำงที่สำมำรถอ้อมผ่ำน
กำรตรวจตรำป้องกันอย่ำงเข้มงวดของชำยแดนต้ำหลี บุกขึ้นฝั่งจำก
ทำงแถบตะวันตกเฉียงใต้ของแจกันสมบัติทวีปมำได้ พยำยำมที่จะ
ลอดทะลวงไปยังพื้นที่ใจกลำง ตรงดิ่งไปที่เมืองหลวงต้ำหลี บั่นคอ
ฮ่องเต้ซ่งเหออย่ำงรวดเร็ว
นี่คือกำรพำตัวไปตำยอย่ำงไม่ต้องสงสัย ไม่ว่ำจะส ำเร็จหรือพ่ำย
แพ้ พวกมันก็ยำกที่จะหนีเอำชีวิตรอดกลับไปได้

กระบี่บินแห่งชะตำชีวิตเล่มนั้นของฟู่เสียนก็ได้ถูกป๋ำยฉำงผู้ฝึก
กระบี่แห่งอุตรกุรุทวีปหักกับมือของตัวเอง
และยังมีผู้ฝึกยุทธเผ่ำปีศำจรูปโฉมเป็นชำยหนุ่มคนหนึ่ง คือ
ขอบเขตยอดเขำ เขำก้ำวยำวๆ ออกมำข้ำงหน้ำ เดินเข้ำหำคนชุด
เขียว เช่นเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยว่ำ “เฉินผิงอัน ข้ำจะถำมหมัดกับเจ้ำ
หำกแพ้ก็ถือว่ำตำยอย่ำงสมควรแล้ว ถึงอย่ำงไรก็ดีกว่ำถูกหญิงบ้ำไม่
รู้ชื่อผู้นี้ทรมำนให้อยู่ไม่สู้ตำย อิ่นกวำนชำติสุนัขแซ่เฉิน เจ้ำจ ำไว้ว่ำ
ข้ำชื่อมู่หรงซู่จือ ต่อให้เทียบกับไพศำลของพวกเจ้ำก็ถือเป็นคนจำก
ตระกูลชั้นสูงอันดับต้นๆ ที่มีน้อยจนนับนิ้วได้”
เหนี่ยนซินยิ้มตำหยี “ขอบคุณที่ชม”