กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทพิเศษ ตอนที่ 12.3 ท ำให้ดูเก่ำ

เฉินผิงอันไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ เดินมำที่ข้ำง “โต๊ะหนังสือ’ ตัว
หนึ่ง เผ่ำปีศำจขอบเขตหยกดิบที่ก ำลังตวัดพู่กันรัวเร็วตนนั้นไม่กล้ำ
เงยหน้ำ แค่ถำมว่ำ “ใต้เท้ำอิ่นกวำนโจวมี่ถูกพวกท่ำนฆ่ำตำยไปแล้ว
ท่ำนไม่ได้จงใจหลอกพวกเรำจริงๆ หรือ? แล้วโซ่วเฉินล่ะ ถึงกับมี
หน้ำมำมีชื่อทัดเทียมกับท่ำน อิ่นกวำนไม่ได้จัดกำรเขำไปพร้อมกัน
ด้วยหรือ?”
เฉินผิงอันสอดสองมือไว้ในชำยแขนเสื้อ ก้มหน้ำลงมองลำยมือ
สวยงำมเข้ำท่ำเข้ำทีนั้นแล้วเอ่ยว่ำ “ตำมหลังอดีตรำชำบนบัลลังก์
กลุ่มของหย่ำงจื่อ เซียนกระบี่ใหญ่โซ่วเฉินถือว่ำเป็นคนเก่ำแก่ใน
กลุ่มรำชำบนบัลลังก์ใหม่แล้ว เจ้ำคิดว่ำเขำเป็นก้ำนผักที่จะหัก
อย่ำงไรก็หักได้ง่ำยๆ อย่ำงนั้นหรือ?”
เผ่ำปีศำจตนนั้นพยักหน้ำรับแรงๆ “ใต้โซ่วเฉิน เหนืออิ่นกวำน
เจ้ำโซ่วเฉินผู้นี้ต้องไม่มีทำงมีแค่ชื่อเสียงลอยๆ ไร้ควำมสำมำรถอย่ำง
แน่นอน ก็จริงนะ หำกเขำอ่อนแอก็ไม่อำจขับดันให้เห็นถึงควำมร้ำย
กำจของอิ่นกวำนได้”
เฉินผิงอันอ่ำนคำถำบทนั้น ถำมว่ำ “ฆ่ำโซ่วเฉินอำศัยปำกของ
เจ้ำหรือ? อ่ำนต ำรำอริยะปรำชญ์อยู่ในใต้หล้ำไพศำลของพวกเรำ

อย่ำงยำกล ำบำก แอบฝึกปรือควำมสำมำรถด้ำนวิชำเอ่ยวำจำผล
บังเกิดหรือ? สอนข้ำหน่อยสิ?”
เผ่ำปีศำจมีสีหน้ำกระอักกระอ่วนทันใด จรดพู่กันเร็วรำวกับบิน
ยิ่งเหมือนมีเทพช่วยไม่ลืมเอ่ยเสริมไปประโยคหนึ่งว่ำ “ใต้เท้ำอิ่นก
วำนพูดเรื่องตลกแล้ว ข้ำเคยอ่ำนต ำรำของไพศำลมำบ้ำงก็จริง คิดจะ
เข้ำร่วมกำรสอบเคอจวี่สอบเป็นจ้วงหยวนก็พอจะมีควำมมั่นใจอยู่บ้ำง
ทว่ำวิชำอภินิหำรของอริยะที่ปำกอมกฎสวรรค์ ชีวิตนี้ข้ำกลับไม่กล้ำ
เพ้อฝันถึงเลย”
เฉินผิงอันถำม “หำกข้ำไปเปลี่ยวร้ำง ไปแย่งชิงต ำแหน่งผู้ครอง
ใต้หล้ำมำจำกเฝ่ยหรำน ทุกคนจะยอมรับหรือไม่?”
ขอบเขตหยกดิบหนุ่มที่เคยรับหน้ำที่เป็นรองแม่ทัพผู้นี้รีบวำง
พู่กันลงทันใด เงยหน้ำเอ่ยว่ำ “ยอมรับสิ ทุกคนต้องยอมรับได้อยู่แล้ว
ข้ำคือคนแรกที่เห็นด้วย ยินดีถวำยชีวิตเพื่อรับใช้ใต้เท้ำอิ่นกวำน พำ
คนบุกไปฆ่ำที่ภูเขำทัวเยว่เลย…ใช่แล้ว อิ่นกวำน ผู้ครองเปลี่ยวร้ำง
คือใคร ชื่อว่ำอะไรแล้วนะ?”
เฉินผิงอันกล่ำว “ผู้ฝึกกระบี่เฝ่ยหรำน คือศิษย์น้องของเชี่ยอวิ้
นอดีตรำชำบนบัลลังก์”
เผ่ำปีศำจขอบเขตหยกดิบถอนหำยใจ เอ่ยอย่ำงเจ็บปวดรวดร้ำว
ใจว่ำ “ยำมถึงยุคที่ไร้วีรบุรุษ แม้กระทั่งคนสำมัญก็ยังมีชื่อเสียงได้

เปลี่ยวร้ำงของพวกเรำไม่ได้เรื่องขนำดนี้เลยหรือ ถึงกับปล่อยให้อำ
หมำอำแมวที่ไหนก็ไม่รู้มำเป็นผู้ครองใต้หล้ำ”
เฉินผิงอันกล่ำว “เจ้ำชั่วนี่ตอนอยู่บนสนำมรบของก ำแพงเมือง
ปรำณกระบี่ ท ำท่ำลับๆ ล่อๆ แอบไปเก็บตกของดีบนสนำมรบ
เกือบจะเล่นงำนข้ำได้”
เผ่ำปีศำจรีบเปลี่ยนค ำพูดใหม่ทันที่ “จริงดังคำด สมควรแล้วที่
เขำได้เป็นผู้ครองใต้หล้ำ!”
เฉินผิงอันเอ่ย “นอกจำกต ำรำบทนี้แล้วเจ้ำก็เขียนส่วนที่กำรจัด
วำงกองก ำลังของต้ำหลีในแจกันสมบัติทวีปปีนั้นตกหล่นไปด้วย”
เผ่ำปีศำจพยักหน้ำ “ได้เลย ใต้เท้ำอิ่นกวำน ลำยมือสิงฉ่ำวนี้ของ
ข้ำ ฝีมือเป็นอย่ำงไร?”
เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “คำดว่ำเฝ่ยหรำนใช้หัวแม่เท้ำคีบถ่ำนเขียนก็
น่ำจะยังเขียนได้ดีกว่ำเจ้ำ”
ไม่รู้เหตุใดเผ่ำปีศำจถึงเอ่ยว่ำ “อิ่นกวำน จะพูดควำมจริงในใจที่
ไม่เกี่ยวกับหัวข้อที่ก ำลังคุยกันนี้กับท่ำน ที่บ้ำนเกิดข้ำมีต้นท้อต้น
หนึ่งอยู่หน้ำประตูจวน

ตอนที่ออกดอกยังสวยกว่ำดอกเหมยที่บำน
สะพรั่งเต็มภูเขำในอำรำมชิงเหมยของทะเลสำบหนันถังเสียอีก”
เฉินผิงอันตอบง่ำยๆ “หำกมีโอกำสจะต้องแวะไปดูสักหน่อย ดูสิ
ว่ำเจ้ำโม้หรือไม่?”

ทั้งสองฝ่ำยสนทนำกันครั้งนี้ล้วนใช้ภำษำกลำงของเปลี่ยวร้ำง
พวกคนที่มองดูอยู่ข้ำงๆ ทั้งเหนี่ยนซินและคนของเปลี่ยวร้ำงกลับไม่มี
ใครที่รู้สึกแปลกประหลำด
สัมผัสได้ถึงควำมเคลื่อนไหวของคุกที่อยู่ด้ำนในสุด สำรถีเฒ่ำจึง
มำเยือนที่แห่งนี้ เปิดประตูบำนหนึ่งออกตรงพื้นที่ว่ำงเปล่ำด้ำนนอก
หอสูง มองไกลๆ มำทำงหอสูงแห่งนี้
ระหว่ำงนั้นเฉินผิงอันก็เปิดต ำรำเล่มเล็กเล่มนั้นไปไม่หยุด
เชื่อมโยงเข้ำกับเรื่องลับบำงอย่ำงของที่ใบถงทวีป พลำงจัดกำรกับ
เผ่ำปีศำจสองสำมตนไปด้วย ทุกครั้งที่มีเผ่ำปีศำจตำยไปหนึ่งคน ตรง
ป้ำยศิลำก็จะมีตัวอักษรตัวหนึ่งเพิ่มมำ
นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมำได้กะทันหัน เฉินผิงอันก็เรียกหยวนฮว่ำจิ้งมำ
โยนสมุดไปให้เขำถำมเขำว่ำมีผู้ฝึกตนหรือผู้ฝึกยุทธเผ่ำปีศำจที่
ถูกใจหรือไม่ ดวงตำของหยวนฮว่ำจิ้งที่ได้ครอบครองกระบี่บินแห่ง
ชะตำชีวิต “เย่หลำง” เป็นประกำยระยิบระยับ อ่ำนสมุดที่เหมือนบัญชี
ชีวิตและควำมตำยเล่มนั้นอย่ำงละเอียดแล้ว หยวนฮว่ำจิ้งชั่งน ้ำหนัก
ผลได้ผลเสียอย่ำงรวดเร็ว เอ่ยชื่อมำสำมชื่อ แต่กลับสังเกตเห็นว่ำ
บรรยำกำศผิดปกติ ไม่เพียงแต่เหนี่ยนซินคนเย็บผ้ำที่กึ่งยิ้มกิ่งบึง ต่อ
ให้เป็นสัตว์เดรัจฉำนแห่งเปลี่ยวร้ำงทั้งหลำยก็ยังมีสีหน้ำประหลำดที่
แท้คนที่หยวนฮว่ำจิ้งเลือกก็คือผู้ฝึกยุทธขอบเขตยอดเขำที่หัวสมอง
ระเบิดกระจำยไปแล้ว ฟู่เสียนและขอบเขตหยกดิบที่ก ำลังก้มหน้ำก้ม
ตำเขียนข้อดีข้อเสียในกำรจัดก ำลังทัพของต้ำหลี

เฉินผิงอันเอ่ย “ถ้ำอย่ำงนั้นเจ้ำก็กลับไปได้แล้ว”
หยวนฮว่ำจิ้งเอ่ยอย่ำงขันๆ ปนฉุน “หยอกข้ำเล่นหรือไร”
เฉินผิงอันกล่ำว “ลองเปลี่ยนกลุ่มใหม่”
หยวนฮว่ำจิ้งพลิกค้นควำมทรงจ ำอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกเสียดำยอย่ำง
มำก ส่ำยหน้ำ “คนอื่นๆ ที่เหลือล้วนมีแต่ซี่โครงไก่ ไม่มีประโยชน์
มำกนัก ข้ำยังไม่เลื่อนเป็นหยกดิบ ตอนนี้รับพวกมันไปก็มีแต่จะ
สิ้นเปลืองสิทธิ์ไปเปล่ำๆ”
เผ่ำปีศำจอีกสองร้อยกว่ำตนที่เหลืออยู่ มีอยู่ครึ่งหนึ่งที่บ้ำงก็ใช้
ภำษำกลำงของเปลี่ยวร้ำงหรือไม่ก็ใช้ภำษำถิ่นของบ้ำนเกิดด่ำบรรพ
บุรุษสิบแปดรุ่นของผู้ฝึกกระบี่ไม่ทรำบชื่อที่ดวงตำไปงอกอยู่ตรงกันผู้
นี้
หยวนฮว่ำจิ้งสีหน้ำไร้อำรมณ์ เปิดต ำรำใหม่อีกครั้ง เรียกชื่อเผ่ำ
ปีศำจที่ด่ำเขำแรงที่สุดออกมำ เอ่ยด้วยน ้ำเสียงเรียบเฉยว่ำ “รำชครู
เลือกเสร็จแล้ว เอำเป็นพวกมันนี่แหละ”
เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “รอเจ้ำเลื่อนเป็นขอบเขตหยกดิบก่อนค่อยว่ำ
กัน”
เซียนกระบี่หยวนมำอย่ำงรีบร้อนแล้วก็จำกไปอย่ำงรีบร้อน
เฉินผิงอันพูดกับเผ่ำปีศำจสี่ตนที่ถูกหยวนฮว่ำจิ้งเลือกตัวว่ำ
“หำกไม่อยำกมีจุดจบที่ต้องอยู่ไม่สู้ตำย กลำยไปเป็นหุ่นเชิด ก่อนที่ผู้

ฝึกกระบี่คอขวดขอบเขตก่อก ำเนิดท่ำนนี้ยังไม่ได้ปิดด่ำน พวกเจ้ำก็
ชั่งน ้ำหนักกันเอำเอง”
เฉินผิงอันหันหน้ำไปมองสำรถีเฒ่ำ “เจ้ำก็ดี เยี่ยนเจี่ยวหรำนก็
ช่ำง สิ่งที่พวกเจ้ำถูกใจสำมำรถเปิดปำกขอจำกรำชส ำนักต้ำหลีได้
โดยตรง ถ้ำแน่จริงก็ยังสำมำรถแย่งชิงไปได้ซึ่งๆ หน้ำ แต่สิ่งเดียวที่
พวกเจ้ำท ำไม่ได้คือกำรอวดฉลำด ไม่อำจขโมย”
“ถอยไปพูดหมื่นก้ำว หำกขโมยไปแล้วก็ควรจะซ่อนเอำไว้ให้ดี
อย่ำให้ข้ำจับได้”
“ไม่อย่ำงนั้นพวกเรำทั้งสองฝ่ำยต่ำงก็ต้องกระอักกระอ่วนเหมือน
ในตอนนี้”
ซูคำนคิดแค่ว่ำรำชครูคนใหม่ผู้นี้พูดจำเหลวไหลไปเรื่อย จึง
หัวเรำะหยันเอ่ยว่ำ “เมื่อคิดจะใส่ควำมเอำผิดแล้ว ไฉนจะขำดข้ออ้ำง
เล่ำ แน่นอนว่ำทุกวันนี้เจ้ำอยู่ในโลกมนุษย์ใบใหม่ที่ไม่มีโจวมี่แล้ว
ฐำนะของเจ้ำเหมือนตะวันกลำงนภำแล้ว อย่ำว่ำแต่รำชส ำนักต้ำหลี
เลย ต่อให้ออกไปจำกแจกันสมบัติทวีป ควำมผิดควำมถูก ควำมเป็น
ควำมตำยของผู้ฝึกตนบนภูเขำก็ไม่ใช่ว่ำเจ้ำล้วนตัดสินใจได้หรอก
หรือ”
เฉินผิงอันยิ้มบำงๆ เอ่ยว่ำ “มิน่ำเล่ำถึงได้เป็นลูกค้ำประจ ำของ
ร้ำนน ้ำส้มสำยชูฉำงหยวนในเมืองหลวง กินมำกเข้ำ ค ำพูดที่พูด
ออกมำจำกปำกถึงได้มีกลิ่นแบบนี้”

ซูคำนจ้องอีกฝ่ำยเขม็ง หยุดคิดไปครู่หนึ่งก็ถอนหำยใจเอ่ยว่ำ
“คืนให้เจ้ำก็ได้ ทำงฝั่งของเยี่ยนเจียวหรำน เจ้ำก็คิดเอำเองแล้วกันว่ำ
จะท ำอย่ำงไร ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้ำเลยซักนิด”
สำรถีเฒ่ำยื่นมือไปคว้ำหนึ่งที่ จับตัวเผ่ำปีศำจคนหนึ่งที่เขำรับไว้
เป็นลูกศิษย์ไม่ได้บันทึกชื่อออกมำจำกพื้นที่ประกอบพิธีกรรม โยน
ไปยังหอสูง คือเผ่ำปีศำจที่เป็นเด็กสำว รูปร่ำงอรชรอ้อนแอ้นคนหนึ่ง
เฉินผิงอันมองนำง จุ๊ปำกด้วยควำมทึ่ง “คือ “บุตรก ำพร้ำ’ ที่ผู้ฝึก
ตนเขียนดินอย่ำงน้อยร้อยกว่ำคนยอมแลกชีวิตเพื่อเปิดเส้นทำง
จะต้องส่งอีกฝ่ำยออกไปเห็นแสงตะวันอีกครั้งให้จงได้ ไหนเจ้ำลองพูด
มำสิว่ำต้องมีคุณสมบัติในกำรฝึกตนที่ดีถึงเพียงใด?”
นำงพูดด้วยสีหน้ำเฉยเมยไม่แยแส “จะฆ่ำจะแกงก็ตำมใจ”
เฉินผิงอันเอ่ย “ก็แค่หนึ่งในร้อยเซียนกระบี่ของภูเขำทั่วเยว่ หำก
จ ำไม่ผิด รำยชื่อของเจ้ำยังค่อนไปช่วงท้ำยอย่ำงมำก เทียบกับพวก
จู๋เชี่ยแล้วคนหนึ่งคือฟ้ำ คนหนึ่งคือดิน ตำมหลักแล้วเจ้ำไม่น่ำจะเข้ำ
ตำอำจำรย์ครึ่งตัวอย่ำงซูคำนได้ ว่ำมำเถอะ เจ้ำยังมีระบบสืบทอด
อะไรที่ปกปิดไว้ไม่อำจบอกใครอยู่อีก”
ซูคำนถอนหำยใจ เอ่ยว่ำ “นำงกับอวี่ชูต่ำงก็เป็นลูกศิษย์ที่ไม่ได้
รับกำรบันทึกชื่อของโจวมี่ เคยรับหน้ำที่เป็นสำวใช้และผู้ตรวจทำน
ต ำรำมำนำนหลำยปี หลังจำกนั้นก็ถูกโจวมี่ส่งไปให้ภูเขำทัวเยว่และ
ต ำหนักอวี้ฝู เป็นเยี่ยนเจี่ยวหรำนที่หมำยตำอวี้ซู ลูกศิษย์คนนี้เลือด

เนื้อได้ถูกท ำลำยไปแล้ว ท ำบัญชีก็ง่ำยมำก สำมำรถปิดแผ่นฟ้ำข้ำม
มหำสมุทรได้อย่ำงง่ำยดำย ผีฝึกบ ำเพ็ญตนก็สำมำรถเดินขึ้นสู่ยอด
สูงสุดได้เช่นกัน เจ้ำวำงใจเถอะ ข้ำยืนยันรำกฐำนมหำมรรคำของ
นำงมำก่อนแล้ว โจวมี่ไม่ได้เล่นตุกติกใดๆ เยี่ยนเจี่ยวหรำนกลับระวัง
เกินเหตุ ยังคงปล่อยให้อวี่ซูต้องทนทุกข์อยู่ที่นี่ ส่วนทำงถอยที่เตรียม
ไว้ให้นำงคืออะไรเจ้ำก็ไปถำมเยี่ยนเจี่ยวหรำนเอำเอง”
เฉินผิงอันหันหน้ำไปมองฟู่เสียน ยิ้มเอ่ยว่ำ “มิน่ำเล่ำเจ้ำถึงจะลำ
กอวี้ซูมำรวม ปรนนิบัติบนเตียงด้วยกัน มิตรภำพของคนร่วมส ำนัก
ช่ำงน่ำสรรเสริญเหลือเกิน”
สีหน้ำของฟู่เสียนขีดขำวไร้สีเลือด ก่อนหน้ำนี้จงใจ “สร้ำงควำม
ล ำบำกใจ” ให้กับอวี้ซูแน่นอนว่ำนำงจงใจท ำ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่ำจะ
ยังคงถูกอิ่นกวำนจับได้
เหนี่ยนซินถำมอย่ำงสงสัย “เยี่ยนเจี่ยวหรำนไม่ใช่คนสนิทของ
ชุยฉำนหรือ?”
เฉินผิงอันเอ่ย “เขำยังเป็นคนกลำงให้กับสกุลเยี่ยนจื่อจ้ำวด้วย
ถึงอย่ำงไรก็ต้องวำงแผนรับมือไว้ก่อนล่วงหน้ำ วันใดต้ำหลีไม่มี
รำชครูจริงๆ ตัวเขำและตระกูลควรจะไปอยู่ที่ไหน”
ซูคำนเอ่ยอย่ำงปลงอนิจจัง “คนฉลำดกลับถูกควำมฉลำดท ำให้
เสียเรื่อง เยี่ยนเจี่ยวหรำนท ำเช่นนี้ก็เป็นเรื่องปกติของคนทั่วไป”

เฉินผิงอันเอ่ย “ร้ำนผักดองที่ขำยกระเทียมดองหวำนจะขึ้นรำคำ
หรือไม่ จะเปลี่ยนคนท ำอำหำรหรือไม่ เจ้ำเป็นคนตัดสินใจได้หรือ?”
ซูคำนสะอึกอึ้งพูดไม่ออก
เฉินผิงอันกล่ำว “ข้ำจงใจมำคิดบัญชีกับที่นี่อย่ำงเชื่องช้ำก็
เพรำะให้โอกำสพวกเจ้ำแต่พวกเจ้ำไม่คว้ำเอำไว้เอง”
เยี่ยนเจี่ยวหรำนไม่ได้พำลูกศิษย์ผู้สืบทอดสองคนนั้นมำด้วย แต่
มำที่นี่เพียงล ำพัง กุมมือคำรวะ “ผู้น้อยรู้ควำมผิดแล้ว และยอมรับ
ผิด”
เฉินผิงอันรออยู่ครู่หนึ่งก็รวบชำยแขนเสื้อ เงยหน้ำขึ้น ยิ้มเอ่ย “ยังนึก
ว่ำเจ้ำจะบอกว่ำเป็นค ำสั่งอย่ำงลับๆ ของศิษย์พี่ชุยฉำนของข้ำเสียอีก
เพรำะอยำกให้เผ่ำปีศำจทุกตนที่ถูกขังมองเห็นควำมหวังอันเลือนรำง
ประหนึ่งเห็นแสงตะเกียงท่ำมกลำงห้องที่มืดมิด เห็นแสงสว่ำงที่หลุบห
รู่สำยไหวจะดับมิดับแหล่หรือ?”
เยี่ยนเจี่ยวหรำนเอ่ย “แม้ว่ำจะคิดเช่นนี้ แต่ข้ำไม่กล้ำพูดเช่นนี้”
เฉินผิงอันโบกมือ “เจ้ำสำมำรถพำอวี้ซูไปได้ ซูคำนก็สำมำรถ
พำนำงไปได้เช่นกัน แต่วันหน้ำพวกเจ้ำไม่ต้องมำยุ่งเกี่ยวกับกิจธุระ
ของที่นี่แล้ว เงื่อนไขก็คือสกุลเยี่ยนจื่อจ้ำวต้องเอำอย่ำงสกุลอวี๋หม่ำ
เฝิ่น แต่ตัวเลือกของคนที่จะมำรับหน้ำที่ดูแลผู้ฝึกตนติดตำม
กองทัพต้ำหลี เจ้ำเยี่ยนเจี่ยวหรำนกลับยังมีอ ำนำจในกำรให้
ค ำแนะน ำ ส่วนซูคำนก็ต้องรับลูกศิษย์ที่ไม่ได้รับกำรบันทึกชื่ออีกคน

อย่ำงจ้ำวตวนหมิงมำ แล้วก็ต้องถ่ำยทอดวิชำอสนีให้เขำอย่ำงหมด
หน้ำตัก”
เยี่ยนเจี่ยวหรำนโล่งใจเหมือนได้ยกภูเขำออกจำกอก “รับค ำสั่ง”
ก็ดีเหมือนกัน ก็ถือเสียว่ำโอรสสวรรค์หนึ่งรัชสมัยก็ต้องมีขุนนำง
หนึ่งรัชสมัย สำมำรถใช้ชีวิตอย่ำงเงียบสงบบนภูเขำได้ยี่สิบสำมสิบปี
สร้ำงบ้ำนพักตำกอำกำศขึ้นมำหลังหนึ่งเลี้ยงนกปลูกดอกไม้ เหมือน
อย่ำงค ำโบรำณที่บอกไว้ว่ำ “เพิ่งเย็น โอ่งปลำ ดอกทับทิมบำนสะพรั่ง
ท่ำนอำจำรย์มีสุนัขอ้วนพี่กับเด็กหญิงตัวน ้ำม ่ำอยู่เคียงข้ำง” นี่ก็เป็น
วันคืนอันผ่อนคลำยเงียบสงบที่ตนเคยปรำรถนำแม้ในยำมหลับฝัน
เหมือนกันไม่ใช่หรือ?
ซูคำนถำมอย่ำงสงสัย “ยังมีเรื่องดีแบบนี้ด้วยหรือ? ในนี้ไม่มี
แผนกำร ไม่มีกับดักอะไรจริงๆ?”
เฉินผิงอันปรำยตำมองเขำ
ไม่เพียงแต่เหนี่ยนซิน ต่อให้เป็นเผ่ำปีศำจทั้งหลำยที่ชมเรื่อง
สนุกอยู่ก็ยังรู้ควำมหมำยเรียบง่ำยของสำยตำนี้ของอิ่นกวำนหนุ่ม
นั่นคือประโยคเดียว เจ้ำคู่ควรด้วยหรือ?
แต่ซูคำนกลับไม่ถือสำ เอ่ยว่ำ “วันใดรำชครูมีเวลำว่ำงก็ไป
นั่งเล่นที่เรือนของข้ำได้ ไปร ำลึกควำมหลัง เปิดปฏิทินเหลืองเก่ำแก่
กัน เอำมำเป็นกับแกล้มแกล้มสุรำ คิดดูแล้วรสชำติต้องยอดเยี่ยม
มำกแน่นอน”

ก่อนหน้ำนี้สรวงสวรรค์เก่ำได้ถูกสรวงสวรรค์ใหม่เข้ำมำแทนที่
แล้วสรวงสวรรค์ใหม่ก็ปลิวสลำยไปตำมสำยลมพร้อมกับกำรตำยดับ
สู่โลกมนุษย์ของโจวมี่ด้วย
ซูคำนก็ดี เฟิงอี๋ก็ช่ำง สิ่งศักดิ์สิทธิ์เก่ำที่แปดเปื้อนธุลีแดงมำนำน
เป็นหมื่นปีแล้วอย่ำงพวกเขำกลับเหมือนมนุษย์มำกยิ่งกว่ำ
ขอแค่มีชีวิตอยู่มำนำนพอ มองดูเรื่องรำวทำงโลกมำมำกพอ ก็
จะค้นพบว่ำของใหม่ที่สำมำรถหลอกตำผู้เชี่ยวชำญได้แนบเนียน
ที่สุดส่วนใหญ่มักจะถูกท ำให้เป็นของเก่ำเสมอ
เฉินผิงอันพยักหน้ำรับ
โลกมนุษย์ส่ำยไหวโงนเงน พริบตำเดียวก็ผ่ำนไปแล้วหมื่นปี ข้ำ
และท่ำนทั้งหลำยล้วน อยู่ร่วมควำมฝันแห่งดวงวิญญำณเดียวกัน