กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทพิเศษ ตอนที่ 13.1 ความฝัน

ไปๆ มาๆ เหนี่ยนซินก็กลายมาเป็นผู้คุมคุกของคุกแห่งนี้ ซูคาน
ที่มาจากกองพิฆาตหน่วยอวี้ซูยังคงเป็นผู้ช่วยของนางได้ แต่กอง
ก าลังฝ่ายของเยี่ยนเจี่ยวหรานกลับต้องถอยออกไปจากพื้นที่นี้อย่าง
เต็มตัว
เฉินผิงอันพาเหนี่ยนซินไปลาดตระเวนตรวจสอบค่ายกลภูเขา
สายน ้าทั้งหลายที่อยู่ด้านนอกสุดของคุก ถือโอกาสนี้ไปเยือนอาณา
เขตของยอดเขาเป่าเก้าซึ่งเป็นยอดเขารองของขุนเขาตะวันออก
ต าแหน่งตั้งอยู่ทางเหนือของล าน ้าใหญ่ ส่วนภูเขาขี่ชานที่เป็นภูเขา
บรรพบุรุษกลับอยู่ทางใต้ของล าน ้าใหญ่ ตอนที่ต าแหน่งราชครูต้าหลี
ว่างอยู่ แคว้นทั้งหลายทางทิศใต้ต่างก็มีความคิดเห็นเป็นของตัวเอง
กันอย่างมาก บอกว่าท าไมขุนเขากลางของต้าหลีพวกเจ้าถึงได้มักจะ
ท าตัวไม่สอดคล้องกับแบบแผนมารยาทอยู่ในอาณาเขตของแคว้น
อื่น ผลคือรอกระทั่งเฉินผิงอันมารับต าแหน่งราชครู เหล่าเซียนกระบี่
ที่ขอบเขตเริ่มต้นที่หยกดิบปรากฏตัวบนถนนหลวงของเมืองหลวง
เส้นนั้น และยังมีเรือกระบี่หลายล าที่ลอยขึ้นกลางอากาศ…วันนั้นก็มี
สารแห่งแคว้นหลายฉบับส่งไปถึงศาลหงหลูต้าหลี สอบถามเกี่ยวกับ
การสร้างสายแยกบางส่วนของขุนเขากลางจากกรมพิธีการต้าหลี
พวกเขายินดีจะออกก าลังคนและออกเงิน พยายามจะช่วยเท่าที่
ความสามารถอันน้อยนิดจะเอื้ออ านวย ความในใจที่แสดงออกมาไม่

https://n0vel-lk.c0m/
ต่างกันนัก นั่นก็คือขุนนางกลางเป็นทั้งของสกุลซ่งต้าหลี แล้วก็เป็น
ทั้งขุนเขากลางของแจกันสมบัติทวีปพวกเราด้วย
การมาเยือนของท่านราชครูย่อมท าให้เหมิงหลงที่มีฉายาเทพว่า
อิงหลิงตกใจอยู่แล้ว ซานจวินท่านนี้รีบน าพาขุนนางเทพหญิงจาก
กองพิธีการ กองลาดตระเวน ฯลฯ ออกจากภูเขาบรรพบุรุษ ตั้งขบวน
รถทะยานลมไปยังยอดเขารองอย่างว่องไว พวกเทพหญิงตั้งใจแต่ง
กายอย่างงดงาม พวกองค์รักษ์สวมเสื้อเกราะหลากสี ขบวนเดินทาง
ยิ่งใหญ่เหมือนผ้าแพรต่วนหลากสีเส้นหนึ่งที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ
เปล่งประกายแสงระยิบระยับ งดงามจับตาพากันมุ่งหน้ามาเข้าพบ
ราชครู
ภาพบรรยากาศมงคลบนฟ้าระดับนี้ชักน าให้เหล่าผู้มีจิตศรัทธา
ทั้งหลายที่ขึ้นเขาพากันก้มลงหมอบกราบ
เฉินผิงอันยืนอยู่ในศาลาริมหน้าผาที่มีลมภูเขาพัดโชยมาเป็น
ระลอก เอาสองมือไพล่หลัง ทอดสายตามองไกลไปยังแม่น ้าเถียนฉง
ที่เลื้อยลดคดเคี้ยว กระแสน ้าไหลเชี่ยว ทุกปีที่เกิดกระแสน ้าขึ้นครั้ง
ใหญ่ก็จะกลายเป็นหนึ่งในสิบทัศนียภาพใหม่ของแจกันสมบัติทวีป
เหมิงหลงมองตามสายตาของราชครูไปยังอ าเภอแห่งหนึ่งที่อยู่
ทางด้านนั้น ยิ้มเอ่ยว่า “อ าเภอเฉียนถังคือสถานที่ที่ดีแห่งหนึ่ง ที่นั่นมี
กลิ่นหอมของต ารา กลิ่นหอมของดอกไม้และกลิ่นหอมของเครื่อง
ประทินโฉมอบอวลอยู่นานเป็นพันปีก็ยังไม่จางหายไปไหน มิน่าเล่า
พวกผู้มีจิตศรัทธาหลายคนถึงได้มาขอพรที่นี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

https://n0vel-lk.c0m/
พวกสตรีมีปัญญามีความสามารถที่ขอพรให้ชาติหน้าได้มาเกิดเป็น
คนของเฉียนถังอีกครั้ง”
เฉินเหวินเชี่ยน เฉียนถังจ่างคนใหม่ เปลี่ยนจากพ่อปู่ล าคลองที่
เป็น เสมียนปลายแถว เลื่อนขั้นในวงการขุนนางภูเขาสายน ้าหลาย
ขั้น ได้มาแทนที่ต าแหน่งของเทพวารีที่เฉาหย่งหลินหลีป๋อแห่งล าน ้า
ใหญ่ทิ้งไว้ ได้เข้าไปอยู่ในจวนวารีเฉียนถังที่สร้างขึ้นใหม่ซึ่งตั้งอยู่ใต้
ทะเลสาบตะวันตกเชื่อมโยงอยู่กับทะเล อาศัยใคร? เอาเป็นว่าเหมิง
หลงรู้ดีว่าไม่ได้อาศัยตนไม่ได้อาศัยหลินหลีป๋อ แล้วก็ไม่ได้อาศัยฉาง
ชุนโหวก็แล้วกัน
ขุนเขากลางได้ครอบครองภูเขาทายาทสองแห่ง ภูเขาเอ้อโหย่
วที่อยู่ทางเหนือของภูเขาบรรพบุรุษมีลูกหลานสกุลหยวนเสาค ้ายัน
แคว้นมาสร้างบ้านพักตากอากาศไว้หลายแห่ง เมื่อถึงฤดูร้อนอากาศ
ร้อนแผดเผาทูตผู้ตรวจการเฉาผิงมักจะไปที่ภูเขาเยี่ยนตั้งทางทิศใต้
เชื่อว่าบ้านพักตากอากาศบนภูเขาเอ้อโหย่วในปีนี้คงมีคนมาเยือน
น้อยลง ขาดเสียงพูดคุยครึกครื้นและเสียงชนจอกสุราไปมากมาย
ก่อนหน้านี้ขุนเขากลางและเหมิงหลงปฏิเสธการแสดงความ
เคารพต่อใบถงทวีปของเซียนกระบี่เฉินไปอย่างละมุนละม่อม เวลานี้
ราชครูเฉินเยือนเยื้องกรายมาเยือนยอดเขาเป่าเก้า เขาก็เริ่มรู้สึก
หวาดเกรง ยังดีที่ราชครูเฉินแค่มาเยือนพอเป็นพิธีเท่านั้น ใช้เวลาไม่
นานก็กลับไป ทิ้งเหมิงหลงที่มีความกังวลหนักอึ้งเต็มหัวใจให้นั่งอยู่
ในศาลาเพียงล าพัง ก่อนหน้านี้ในการประชุมเล็กขอห้องทรงพระ

https://n0vel-lk.c0m/
อักษร ราชครูเฉินก็พูดอย่างชัดเจนแล้วว่าการประเมินมี แบ่งแยกเป็น
สองช่วง นั่นคือประเมินในทางลับและในทางแจ้ง แต่ผู้ที่เข้าร่วมการ
ประชุมต่างก็รู้กันดีอยู่แก่ใจว่า แท้จริงแล้วมีสามช่วง ตอนนี้ใครรับ
หน้าที่ตรวจตราก ากับดูแล ขณะเดียวกันก็จะต้องเป็นผู้ที่ถูก
ตรวจสอบเสียเองด้วย
ตอนที่เฉินผิงอันกลับไปถึงจวนราชครู กวอจู๋จิ่วก็ได้มาขานชื่อ
ที่นี่แล้ว หรงอวี๋ย่อมรู้ว่านางเป็นใคร จึงจัดให้นางไปอยู่ในห้องของฝู
ชิ่ง
ซ่งอวิ๋นเจียนขมวดคิ้วน้อยๆ ยื่นมือมาปิดไว้ตรงจมูก เพียงแค่
เพราะราชครูเอาสิ่งโสมมสองตนนั้นออกมาคุกด้วย นี่ท าให้เขาไม่
ปกปิดความรังเกียจชิงชังของตัวเองเลยสักนิด
เฉินผิงอันไม่สนใจความรู้สึกย ่าแย่ของสหายอิงหนิงผู้นี้ แค่ท าตัว
เป็นเถ้าแก่สะบัดมือทิ้งร้านอย่างคล่องแคล่วคุ้นเคย “พวกเขาจะมาอยู่
ที่จวนราชครูระยะเวลาหนึ่ง ช่วงนี้เจ้ารับผิดชอบจับตามองพวกเขา
หากรู้สึกว่าพวกเขาสมควรตาย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เจ้าสามารถ
ประหารก่อนค่อยรายงานได้ทุกกรณี”
ซ่งอวิ๋นเจียนยิ้มถาม “หากไม่มีเหตุผล แค่รู้สึกว่าพวกเขาขวางหู
ขวางตาล่ะ?”
เฉินผิงอันคลี่ยิ้มน้อยๆ มองซ่งอวิ๋นเจียน

https://n0vel-lk.c0m/
ซ่งอวิ๋นเจียนเข้าใจความนัยได้ทันที่ เอ่ยว่า “เอาเถอะๆ ข้าจะ
อดทนกับพวกเขาก็แล้วกัน ท่านราชครูก็ใช่ว่าจะไม่รู้ ชาติก าเนิด
ของข้าได้ลิขิตมาแล้วว่าจะต้องรังเกียจพวกมัน จะโกรธท าไมเล่า”
เผ่าปีศาจสองตน หนึ่งคือผู้ฝึกตนผีขอบเขตก่อก าเนิด มีชื่อว่า
เถี่ยจ่าว ผีเฒ่ามักจะมีสายตาเยียบเย็นชวนขนลุกอยู่ตลอด ดู
เหมือนว่าไม่ว่ามองใครก็เหมือนมองคนตาย และยังคนหลงใหลในวร
ยุทธขอบเขตเดินทางไกลอีกคนหนึ่งมีชื่อว่าจ้าวหลวน พวกเขาต่างก็
มาจากพรรคอักษรจงล าดับล่างสุดของเปลี่ยวร้าง จะบอกว่าแข็งแกร่ง
ก็ไม่ถึงขั้นนั้น จะบอกว่าอ่อนแอ ก็สามารถท าตัวกร่างอยู่ในพื้นที่หนึ่ง
ได้ ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าโจวมี่ตายแล้ว จิตแห่งมรรคาและเลือดลมใน
ร่างกายของพวกเขากลับไม่มีคลื่นกระเพื่อมขึ้นลงใดๆ
และเมื่ออ่านเอกสารของพวกเขา การที่มาเยือนใต้หล้าไพศาล
ต่างก็ถือว่าเป็นการกระท าที่จ าใจ คล้ายคลึงกับการดึงเซียมซีในศาล
บรรพชนของหมู่บ้านชนบทในไพศาล ใครดึงโดนก็ต้องมาท าหน้าที่
พวกเขาต่างก็ลงนามสัญญาเป็นตายไว้ในส านักของตัวเอง หลังจาก
เข้าร่วมกองทัพของเปลี่ยวร้างแล้ว แรกเริ่มสุดเมื่ออยู่บนสนามรบของ
ก าแพงเมืองปราณกระบี่ก็โชคดีรอดมาได้ พอมาถึงใบถงทวีปก็ได้
เลื่อนต าแหน่ง เป็นที่ปรึกษากิจการทหารอยู่ในกระโจมทัพ คนหนึ่ง
นิสัยแปลกแยกรักสันโดษ อีกคนเป็นองค์รักษ์ประจ าตัวของลูกศิษย์ผู้
สืบทอดส านักใหญ่แห่งหนึ่ง ทั้งคู่ต่างก็ไม่เข้าพวก เป็นเหตุให้ตอนที่
กระโจมทัพล่าถอยออกไปจากแจกันสมบัติทวีป ไม่มีใครเรียกเถี่ย

https://n0vel-lk.c0m/
จ่าวไปด้วย ตัวเขาเองก็หนีได้ช้า ก็เลยถูกเซียนกระบี่ของภูเขาตะวัน
เที่ยงหลายคนล้อมขวางทาง เก็บตกมาได้
ส่วนจ้าวหลวนนั้นถูกกองทัพชายแดนต้าหลีจับเป็นเชลยศึก
ขณะเก็บกวาดสนามรบของศึกที่ภูเขาจื่อถึงขุนเขาใต้ที่ทูต
ผู้ตรวจการชูเกาซานน าก าลังบุกเข้าด้วยตัวเอง ฝีมือในการแกล้ง
ตายของเขาแย่ไปสักหน่อย ดันไปซ่อนตัวอยู่ในท้องร่างจริงอัน
ใหญ่โตมโหฬารของเผ่าปีศาจ เลยถูกจับมาขังไว้ ตัวเขาเองก็ไม่ใช่
คนกระดูกแข็งที่ยอมให้เอาชีวิตห่วยๆ ไปได้โดยที่จะไม่ยอมแย้ม
พรายอะไรสักค า พอถูกลงทัณฑ์ไปไม่กี่รอบก็ทนไม่ไหว เล่าทุกอย่าง
หมดเหมือนเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่ แต่เป็นเพราะพูดเร็วเกินไป
ทางฝั่งต้าหลีย่อมเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาจงใจปิดบังบางอย่าง เก็บ
รายงานที่ส าคัญที่สุดเอาไว้….เหนี่ยนซินเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
ดังนั้นหลายครั้งที่คนเย็บผ้าผู้นี้ท าการลงทัณฑ์ก็มักจะ “ให้ความ
เคารพ” ต่อความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรี อีกทั้งยังเสแสร้งได้เก่งของ
พวกเขามากเป็นพิเศษ
ซ่งอวิ๋นเจียนขยับสายตามองไปยังเผ่าปีศาจสองตนที่ยืนอยู่
ด้านหลังราชครู ข้าบอกว่าพวกเจ้าคือสัตว์เดรัจฉานขนดกที่จ าไม่ได้
ว่าพ่อแม่ของตัวเองเป็นใคร เห็นแล้วขัดหูขัดตาอย่างถึงที่สุด โกรธ
หรือไม่?”
เกี่ยจ่าวที่มีรูปลักษณ์เหมือนปัญญาชนเฒ่าร่างผอมยกเคราขึ้น
ช้าๆ พูดภาษาราชการต้าหลีที่ชัดถ้อยชัดค า ถึงขั้นยังติดส าเนียงคน

https://n0vel-lk.c0m/
เมืองหลวงอยู่หลายส่วนด้วยน ้าเสียงเฉยเมยว่า “สหาย ค าถามนี้ถาม
ได้ประหลาดนัก เหมือนข้าบอกว่าเจ้าเกิดมาจากท้องแม่ ถือเป็นค า
ด่าอะไรได้ด้วยหรือ?”
ซ่งอวิ๋นเจียนหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย ปราณสังหารพลุ่งพล่าน
ในทันที่
ผีอย่างเถี่ยจ่าวมืนงงนัก ในใจรู้สึกอยุติธรรมอย่างถึงที่สุด ค าพูด
นี้ทิ่มแทงใจเขาหรืออย่างไรกัน เขายังคิดว่าตัวเองตอบกลับได้อย่าง
ชาญฉลาด ทั้งยังสุภาพเป็นมิตรอย่างมากแล้วนะ
เฉินผิงอันเห็นว่าซ่งอวิ๋นเจียนโมโหจริงๆ ก็เอ่ยอย่างอ่อนใจว่า
“เถียงสู้คนอื่นเขาไม่ได้ก็อย่าไปเถียงสิ ไฉนถึงต้องโมโหจริงจังด้วย
เล่า”
ซ่งอวิ๋นเจียนแค่นเสียงในล าคอดังหึ
เถี่ยจ่าวเข้าใจแล้ว อ้อ ที่แท้มองดูเหมือนเป็นบุคคลผู้สูงส่ง แต่
แท้จริงแล้วใจแคบเป็นไส้ไก่อย่างนั้นสินะ เทียบกับใต้เท้าอิ่นกวาน
ของพวกเราแล้วก็ไม่มีอะไรสู้ได้เลย
จ้าวหลวนกลับถามว่า “ใต้เท้าอิ่นกวาน ข้าแค่ต้องรักษา
บาดแผลให้หายดี อีกไม่นานก็จะฝ่าทะลุขอบเขตได้แล้ว มั่นใจเก้าใน
สิบส่วนว่าจะได้เป็นขอบเขตยอดเขา ท่านบอกว่าสามารถหาคู่ปรับ
ในการประลองฝีมือที่เหมาะสมให้ข้าได้ แล้วจะได้ประมือกันเมื่อไหร่
ล่ะ?”

https://n0vel-lk.c0m/
เฉินผิงอันเอ่ย “ไม่ต้องรีบร้อน รอให้เจ้าเลื่อนเป็นขอบเขตเก้า
ก่อนค่อยว่ากัน”
หรงอวี๋รู้เรื่องที่เยี่ยนเจี่ยวหรานเอาผลประโยชน์ส่วนตัวเบียดบัง
ผลประโยชน์ส่วนรวมก็ถามอย่างใคร่รู้ว่า “ท่านราชครู เขาคิดว่า
จ าเป็นต้องถอยออกอย่างเด็ดเดี่ยวท่ามกลางกระแสเชี่ยว เมื่อภารกิจ
ส าเร็จแล้วก็ถอนตัวไป หรือจะเลือกถอยเพื่อรอโอกาสรุกอย่างนั้น
หรือ?”
กวอจู๋จิ่วยกมือขึ้นโบกแล้วก าเป็นหมัดแน่น หัวเราะร่วนเอ่ยว่า
“คนฉลาดประเภทนี้ส่วนลึกในใจไม่ว่าอะไรก็อยากได้ทั้งนั้น หากซิ่
วหูอยู่ก็ขี้ขลาดจริงๆ ลงมือท าอะไรจริงจังเด็ดขาดอย่างไม่มีอะไรให้
ต้องสงสัย รอกระทั่งซิ่วหูไม่อยู่แล้ว ความทะเยอทะยานของคน
ประเภทนี้ก็จะเหมือนไฟป่าที่ลามไปตามทุ่งหญ้า คิดจะเป็นจักรพรรดิ
ที่บงการอยู่เบื้องหลังราชส านักต้าหลีก็ยังไม่ถือว่าเป็นความ
ทะเยอทะยานที่ล ้าเส้นอะไร เพราะก็เป็นแค่หนึ่งในปณิธานเท่านั้น
แน่นอนว่าพอได้เจอกับอาจารย์พ่อของข้า เขาก็จะขี้ขลาดได้อย่าง
รวดเร็วและอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งยังสามารถใช้เหตุผลนับร้อยประการมา
โน้มน้าวให้ตัวเองเชื่อได้ด้วย”
หรงอวี๋คิดตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า ในใจคิดว่ากวอจู๋จิ่
วช่างฉลาดจริงๆ ไม่เสียแรงที่เป็นผู้ฝึกกระบี่เด็กสาวซึ่งได้ติดตาม
ราชครูเฉินเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หลบร้อน”

https://n0vel-lk.c0m/
กวอจู๋จิ่วยิ้มเอ่ย “ก็ไม่ใช่ว่าข้าฉลาดกว่าพี่หญิงหรงอวี๋หรอก
เพียงแค่เพราะที่บ้านเกิดมีคนที่นิสัยสุดโต่งอยู่เยอะมากจริงๆ หาก
พวกเขาไม่ได้เป็นวีรบุรุษอย่างถึงที่สุดก็ขี้ขลาดอย่างถึงที่สุด เห็นมา
เยอะมากแล้วจริงๆ”
เฉินผิงอันพยักหน้าเอ่ย “ดังนั้นทฤษฎีเรื่องผลงานอันเป็น
รูปธรรมของศิษย์พี่ข้าถึงได้มีข้อบกพร่องตามธรรมชาติอยู่ข้อหนึ่ง
เถี่ยจ้าว ไหนเจ้าลองว่ามาสิว่ามีจุดไหนที่ยังไม่ดีพอ”
เกี่ยจ้าวลูบหนวดยิ้ม “อิ่นกวาน ไม่ใช่ว่าข้าประจบสอพลอหรอก
นะ แต่ทฤษฎีเรื่องผลงานอันเป็นรูปธรรมของซิ่วหูไม่มีช่องโหว่ใดๆ
เลย ข้าสติปัญญาตื้นเขิน มองจุดบกพร่องอะไรไม่ออกหรอก”
จ้าวหลวนพูดเสียงทุ้มหนัก “ท าไมอิ่นกวานถึงไม่ถามข้าบ้าง?”
เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “ไหนเจ้าลองว่ามาสิ”
จ้าวหลวนพูดภาษาทางการต้าหลีอย่างกระท่อนกระแท่นไม่
ช านาญนัก “ตามความเห็นข้า ทฤษฎีเรื่องผลงานอันเป็นรูปธรรม
ของซิ่วหูไม่ขาดอะไรทั้งนั้น มีเพียงสิ่งเดียวคือไม่อาจขาดซิ่วหูมานั่ง
บัญชาใจคน”
กวอจู๋จิ่วถามอย่างสงสัย “ไม่ต้องพูดหรอกว่าตามความเห็นเจ้า
ต้องบอกว่าตามที่เจ้าฟังคนอื่นมาถึงจะถูก ว่ามาเถอะ ไปฟังใครเขา
พูดมา”

https://n0vel-lk.c0m/
จ้าวหลวนน ้าเสียงสงสัยยิ่งกว่า “แม่นางน้อยอย่างเจ้า มองดูแล้ว
อายุไม่มาก แต่ปากคอคมคาย นับว่าร้ายกาจนัก เดาความจริงออก
ได้อย่างไร? ปีนั้นข้าอยู่ในกระโจมทัพบังเอิญได้ยินปีศาจใหญ่บน
บัลลังก์ราชาเก่าคนหนึ่งของกระโจมเจี่ยจื่อ…”
เฉินผิงอันกล่าว “พอเถอะๆ ไม่ต้องเสแสร้งกับข้าแล้ว เจ้าหัว
ดีกว่าเถี่ยจ้าวเป็นร้อยเท่า ก่อนหน้านี้เพื่อช่วยอวี้ซู ฟู่เสียนก็ได้ใช้
เสียงในใจขายเจ้าให้ข้าแล้ว”
จ้าวหลวนเปลี่ยนสีหน้าใหม่ทันที่ ถอนหายใจ เอยอย่างอ่อนใจ
ว่า “สตรีใจอ่อน พึ่งพาไม่ได้จริงๆ”
กวอจู๋จิ่วกลั้นข า
จ้าวหลวนเพิ่งจะตระหนักได้ถึงความจริง จากอับอายก็พานเป็น
โกรธ “อิ่นกวานหลอกถามข้าหรือ?!”
เฉินผิงอันถาม “ท าไมปีนั้นถึงไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อกระโจมทัพ
ด้วยความจริงใจล่ะ?”
จ้าวหลวนเงียบไปพักหนึ่งก่อนเอ่ยเนิบช้าว่า “ในอดีตอยู่ในใบถง
ทวีปเคยเห็นวิธีการในการเก็บกวาดเศษซากเละเทะของกระโจมใหญ่
แห่งต่างๆ กับตาตัวเอง ข้าก็เลยไม่ชอบใจเปลี่ยวร้าง รอกระทั่งท า
สงครามที่นครมังกรเฒ่าของแจกันสมบัติทวีปเสร็จ ข้าก็ยิ่งแน่ใจว่า
ต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อข้ารู้ว่าแม่ทัพบู๊ที่ถือ
หอกบุกตะลุยมาบนสนามรบที่กว้างใหญ่ไพศาลทางทิศใต้ของภูเขา

https://n0vel-lk.c0m/
จื่อถงผู้นั้นเป็นถึงทูตผู้ตรวจการของต้าหลีพวกเจ้า นาทีนั้นข้าก็รู้
แล้วว่าเปลี่ยวร้างจบเห่แน่”
หรงอวี๋ถาม “มีกลยุทธ์และวิสัยทัศน์อันยาวไกลขนาดนี้ ไฉนถึง
ไม่แนะน าตัวเองให้โจวมี่รู้จักล่ะ?”
จ้าวหลวนพูดด้วยสีหน้าขมขื่น “ไม่กล้า ข้าทั้งไม่มีสถานที่ฝึก
บ าเพ็ญตนที่โดดเด่นมากบารมี แล้วก็ไม่มีอาจารย์ที่เป็นอดีตราชา
บนบัลลังก์หรือตัวส ารองราชาบนบัลลังก์ ตัวข้าเองก็เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ
ขอบเขตเดินทางไกลคนหนึ่ง แล้วนับประสาอะไรกับที่ข้ากับพี่เถี่ย
จ้าวต่างก็ไม่ใช่พวกคนที่มีจิตใจเหี้ยมโหดอ ามหิตอย่างแท้จริง ตัดใจ
ทิ้งส านักและคนในครอบครัวที่อยู่ในเปลี่ยวร้างซึ่งเป็นบ้านเกิดไม่ได้
สตรีอย่างเจ้าไม่เหมือนอิ่นกวานและกวอจู๋จิ่ว มีเพียงพวกเขาที่รู้ว่า
อะไรคือความไร้กฎเกณฑ์ อะไรคือความไร้ชื่อไร้แปของเปลี่ยวร้าง
อย่างแท้จริง อยู่บนสนามรบของแจกันสมบัติทวีป การพาตัวไปตาย
ของกองทัพชายแดนต้าหลีอย่างพวกเจ้าไม่เหมือนกับการพาตัวไป
ตายของเผ่าปีศาจแห่งเปลี่ยวร้างที่เหมือนมดตัวเล็กๆ อย่างพวกเรา
เจ้ามิอาจจินตนาการได้หรอกว่าผู้ที่ฆ่าปีศาจไปมากที่สุด ไม่แน่เสมอ
ไปว่าจะเป็นราชส านักต้าหลีของพวกเจ้า แต่เป็นขุนนางผู้ควบคุม
การประหารของกระโจมใหญ่ทั้งหลายของเปลี่ยวร้าง พวกเขาบุกฆ่า
จากใต้หล้าเปลี่ยวร้างมายังแจกันสมบัติทวีปตลอดเส้นทาง คือการ
ฆ่ากวาดล้างเป็นแถบใหญ่อย่างแท้จริง ฆ่าคนของนครแห่งแล้วแห่ง
เล่า ระหว่างทางมีพรรคเล็กกี่มากน้อยที่ระบบสืบทอดต้องขาดสะบั้น

https://n0vel-lk.c0m/
แม้กระทั่งสะเก็ดน ้าก็ไม่เหลือ คือการตายอย่างเงียบเชียบและสิ้นซาก
ของแท้”
กวอจู๋จิ่วยกนิ้วโป้งให้
ทว่าจ้าวหลวนกลับไม่มีสีหน้าปิติยินดีแม้แต่น้อย เพียงแค่เอ่ย
เยาะเย้ยตัวเองว่า “ไพศาลของพวกเจ้าน่ะ มักจะรู้สึกว่าคุณธรรม
จริยธรรมที่เสแสร้งแกล้งท าเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ ในต าราของอริยะ
ปราชญ์มีแต่ถ้อยค าเหลวไหลเต็มหน้ากระดาษ รังเกียจว่ากฎระเบียบ
มีเยอะเกินไป ไร้อิสระไปทุกเรื่อง แต่กลับไม่รู้เลยว่าในสายตาของเผ่า
ปีศาจมากมายที่พวกเจ้าเห็นเป็นสัตว์เดรัจฉาน พวกมันล ้าค่าถึง
เพียงใด หาได้ยากถึงเพียงใด ดังนั้นข้าอยู่ในคุกถึงได้รู้สึกมาโดย
ตลอดว่า สมมติว่าไพศาลของพวกเจ้าชนะแล้ว ในบรราเก้าทวีปของ
ไพศาลที่ในอนาคตใจคนจะเปลี่ยนมาเป็นดีที่สุดก็ต้องเป็นที่ใบถง
ทวีปแห่งเดียวเท่านั้น ไม่มีหนึ่งใน”
ซ่งอวิ๋นเจียนอึ้งตะลึงไป
เถี่ยจ่าวหัวเราะหึ ยิ้มเอ่ยว่า “ด้วยพฤติกรรมของบัณฑิตและผู้ฝึก
ตนบนภูเขาของไพศาลน่ะหรือ พวกเขาจะไม่เหยียบย ่าใบถงทวีปที่
แตกสลายพังภินท์ให้แหลกเละกว่าเดิมหรือไร หากมีวิชาอภินิหารที่
ยิ่งใหญ่ คาดว่าคงนึกอยากจะย้ายภูเขาโยนไปที่เปลี่ยวร้างมากกว่า
กระมัง”

https://n0vel-lk.c0m/
บทพิเศษ