กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทพิเศษ ตอนที่ 14.2 หญ้าป่า

อันที่จริงซ่งเหอก็รอคอยการเดินทางไกลครั้งนี้อย่างมาก เขาจึง
พยักหน้าเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นก็ไปดูที่อุตรกุรุทวีปสักหน่อย”
เฉินผิงอันเอ่ยเตือน “ฝ่าบาท ส านักศึกษาชุนซานกับส านัก
ศึกษาหลินลู่ต้องพยายาม ขยายขนาดให้กว้างใหญ่และรับสมัคร
นักเรียนที่มาจากทางใต้ให้มากขึ้น ลดธรณีประตูในการรับเข้าเรียน
ให้ต ่าลง อย่าได้เอาอย่างส านักศึกษากวานหู”
ซ่งเหอเห็นด้วยอย่างมาก “บัณฑิตที่เล่าเรียนประสบความส าเร็จ
จากส านักศึกษาสองแห่งนี้แล้วเดินทางกลับบ้านเกิด บวกกับกองทัพ
ชายแดนที่มีภูมิล าเนาอยู่ทางใต้ซึ่งในอนาคตจะกลับจากสนามรบ
เปลี่ยวร้างมายังแจกันสมบัติทวีป สิ่งนี้จะเป็นตัวก าหนดว่าต้าหลีจะได้
ใจชาวบ้านของแจกันสมบัติทวีปอย่างแท้จริงหรือไม่ ท่านราชครู
โปรดวางใจ ช่วงนี้ข้าจะให้กรมพิธีการและกรมคลังสนอแผนการที่
ปฏิบัติได้จริงในเร็ววัน ไม่เพียงแต่บัณฑิตที่มาขอศึกษาเท่านั้น ยัง
ต้องรับสมัครอาจารย์ผู้สอนที่มีความรู้ความสามารถอย่างแท้จริงมา
จากทางใต้จ านวนมาก ให้เข้ามาอยู่ในส านักศึกษาสองแห่ง หาก
เป็นไปได้ก็สามารถติดต่อไปหาส านักศึกษาลัทธิขงจื๊อสามแห่งของ
ใบถงทวีปและสกุลเฉินผู้รอบรู้ของทักษินาตยทวีป เชื้อเชิญให้

https://n0vel-lk.c0m/
บัณฑิตผู้ทรงภูมิและปราชญ์ผู้ทรงปัญญามาเปิดสอนในส านักศึกษา
ค่าใช้จ่ายก้อนนี้ ถึงอย่างไรก็ประหยัดไม่ได้”
เฉินผิงอันกล่าว “ถึงเวลานั้นข้าอาจจะไปสอนที่ส านักศึกษาสอง
แห่งด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงต้องขอสถานะรองเจ้าขุนเขาส านักศึกษาชุน
ซานจากฝ่าบาทไว้ล่วงหน้าก่อนเลย”
ซ่งเหอถาม “แค่รองเจ้าขุนเขาส านักศึกษาชุนซานเท่านั้นเอง
หรือ? ไม่ใช่เจ้าขุนเขาหรือ? หากเป็นแค่รองเจ้าขุนเขาก็ควรจะควบ
ต าแหน่งรองเจ้าขุนเขาของสองส านักเลยไม่ใช่หรือ?”
เฉินผิงอันยิ้มบางๆ “ข้าเป็นแค่ผู้ฝึกตนที่อยู่ตรงตีนเขาคนหนึ่ง
ไม่มีวิชาการแยกร่างท าไมฝ่าบาทไม่ไปเป็นนรองเจ้าขุนเขาเสียเลย
ล่ะ?”
ซ่งเหอจุ๊ปาก บ่นว่า “ท่านราชครู นี่มันข้อเสนออะไรของท่าน ข้า
จะสอนอะไรได้ สอนพวกเขาว่าควรจะเป็นฮ่องเต้อย่างไรหรือ? หัวข้อ
ที่ใช้บรรยายก็คือ “ค าบรรยายสิบประการว่าด้วยการก่อกบฏ’ หรือ
ไร?”
เฉินผิงอันหัวเราะชอบใจ
ราชส านักไม่ยอมรับการลาออกจากการเป็นขุนนางของต่งหูรอง
เจ้ากรมพิธีการ ตรงกันข้ามกันเลยด้วยซ ้า เฉินผิงอันยังเรียกตัวรอง
เจ้ากรมผู้เฒ่าท่านนี้มา ให้นั่งโดยสารเรือกองทัพของต้าหลีเดินทาง
ไปเยือนต าหนักฉางชุนด้วยกัน

https://n0vel-lk.c0m/
ต่งหูยืนอยู่ตรงหัวเรือกับราชครู หลุบตาลงมอง “ภูเขาสายน ้า
ยิ่งใหญ่งดงามของแคว้นข้าบ้านข้า” ช่างงดงามจนมิอาจบรรยาย
จริงๆ รองเจ้ากรมต่งรู้ดีว่าโอกาสแบบนี้มีไม่มากแล้ว เพราะถึงอย่างไร
ก็อายุถึงวัยแล้ว บวกกับที่เมืองลั่วจิงเมืองหลวงส ารองต้าหลีก็ไม่ใช่
สถานที่ที่จะให้ขุนนางเมืองหลวงขั้นสามขั้นสี่ไป “เพิ่มยศเพิ่ม
เงินเดือน ใช้ชีวิตในยามบั้นปลาย ครั้งนี้ท่านราชครูจงใจเรียกตนให้
ออกไปท างานนอกเมืองหลวงด้วยกัน อันที่จริงก็คือจงใจจะมอบความ
มีหน้ามีตาส่วนหนึ่งให้เขา วันหน้าที่ฮ่องเต้พิจารณาถึงเรื่องการมอบ
“สมัญญานาม” ให้กับต่งหูรองเจ้ากรมพิธีการ คิดดูแล้วก็น่าจะพอ
ยกระดับได้นิดๆ กระมัง?
ต่งหูท าท่าจะพูดแต่ก็ไม่พูดอยู่หลายครั้ง อยากจะพูดอะไรอย่าง
มาก แต่ราชครูหนุ่มกลับหัวเราะ ตบแขนของรองเจ้ากรมผู้เฒ่า บอก
เป็นนัยว่าไม่ต้องท าตัวห่างเหิน
ยังจ าได้ว่าปีนั้นรับหน้าที่ไป “คัดลอกป้ายศิลา” ที่เมืองเล็กของ
ถ ้าสวรรค์หลีจู หลังจากนั้นต่งหูก็ไปเยือนร้านตีเหล็กของหร่วนฉงอริ
ยะส านักการทหารที่ตั้งอยู่ริมล าคลองหลงซวีระหว่างนั้นก็มีภาพจ าที่
ลึกล ้าต่อเด็กหนุ่มยากจนที่มาท างานระยะสั้น มีกฎระเบียบ รู้อะไรควร
ไม่ควร ภายหลังรู้ประสบการณ์ชีวิตคร่าวๆ ของเด็กหนุ่มในท้องถิ่น
คนนั้น ต่งหูยังแปลกใจอยู่เลยว่าเขาไม่เคยเรียนหนังสือในโรงเรียน
มาก่อนแม้แต่วันเดียวจริงๆ หรือ? ต้องรู้ว่าสิ่งที่พิถีพิถันมากที่สุดใน

https://n0vel-lk.c0m/
วงการขุนนาง ก็ไม่ใช่ก าลังไฟที่เหมาะสมหรอกหรือ? มีคนที่ท างาน
ราชการมากน้อยแค่ไหนที่ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยได้เข้าใกล้ค าค านี้
แต่ว่าตอนนั้นสิ่งที่ต่งหูตกตะลึงมากที่สุดยังคงเป็นความสัมพันธ์
อันใกล้ชิดระหว่างเด็กหนุ่มกับบุตรสาวของหร่วนฉง ตอนนั้นต่งหูยัง
รู้สึกว่าน่าสนใจ หรือว่าเขาจะตั้งตัวร ่ารวยขึ้นมาได้เพราะเหตุนี้?
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าหร่วนฉงออกหน้ารับรองให้ด้วยตัวเอง ให้
เด็กหนุ่มใช้เงินเหรียญทองแดงแก่นทองซื้อร้านสองร้านและภูเขา
ทั้งหลายมาไว้ ต่งหูก็รู้สึกอีกว่าบางทีอาจเป็นเพราะหร่วนฉงไม่เห็นดี
ในชาติก าเนิดของเด็กหนุ่มก็เลยใช้วิธีที่ค่อนข้างคลุมเครือนี้ ถือเป็น
การไล่เด็กหนุ่ม ไม่ให้อีกฝ่ายคิดฝันลมๆ แล้งๆ อีก?
หี ในชีวิตมีค าว่า “ใครเล่าจะคิดได้” เกิดขึ้นตั้งกี่ครั้งกันล่ะ
ต่งหูเก็บความคิดพวกนี้มา ยิ้มเอ่ยว่า “ท่านราชครู ไม่ต้องบอก
กล่าวกับต าหนักฉางชุนล่วงหน้าจริงๆ หรือ? ไม่ต้องเอ่ยถ้อยค าภาษา
ราชการที่เป็นพิธีรีตอง แต่ถึงอย่างไรก็ต้องให้พวกเขาเตรียมผลไม้
ขนม น ้าชาสุราตระกูลเซียนไว้ให้สักหน่อยนะ”
ราชครูคนใหม่ไปเยือนต าหนักฉางชุนถือว่าสมเหตุสมผลดีแล้ว
เพราะถึงอย่างไรต าหนักฉางชุนก็คือขุนนางผู้ค ้าชูราชวงศ์ของสกุล
ซ่งต้าหลีตามความหมายที่แท้จริง ช่วยให้สกุลซ่งต้าหลีข้ามผ่าน
ช่วงเวลาของการก่อร่างสร้างตัวที่ยากล าบากที่สุดขึ้นมาได้

https://n0vel-lk.c0m/
หวนนึกถึงปีนั้น เรือข้ามฟากกองทัพชายแดนของราชส านัก
สกุลหลูที่เป็นแคว้นเบื้องบนมักจะลาดตระเวนไปตามแคว้นใต้อาณัติ
ทั้งหลายอย่างโอหัง จงใจไปหยุดอยู่ที่ท่าเรือทั้งหลาย แต่เป้าหมาย
ไม่ใช่เพื่อข่มขวัญแคว้นทั้งหลายทางทิศใต้เหมือนเรือกระบี่ของต้า
หลีในเวลานี้ เรือข้ามฟากเหล่านั้นต้องการทรัพย์สินเงินทอง ถึงขั้น
ที่ว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ค้าขายต าแหน่งขุนนางกัน เมื่อท าเสร็จสิ้น
บนเรือแล้ว หากอยากจะนอนกับบุตรสาวของขุนนางผู้มีคุณูปการที่
อายุน้อยงดงามสักสองสามคนก็ยังไม่ใช่เรื่องที่เกินกว่าเหตุ จ านวน
ครั้งที่สกุลซ่งต้าหลีถูกหยามเกียรติด้วยเรื่องนี้มีไม่มาก เหตุผลก็เรียบ
ง่ายยิ่ง นั่นเป็นเพราะยากจนเกินไป น ้าเนื้อติดมันที่สามารถขูดรีดไป
จากพวกเขาได้มีน้อยเกินไป
เฉินผิงอันเอ่ย “ไม่ต้องบอกพวกเขาหรอก ไม่มีเรื่องส าคัญอะไร
ให้พูดคุย ก็แค่ไปร าลึกความหลังกับต าหนักฉางชุนแทนราชส านัก
เท่านั้น ให้พวกเขาได้กินยาสงบใจ เรียบง่ายหน่อยก็ดี ไม่อยากให้
พวกเขายุ่งวุ่นวายกันไปมากมาย สุดท้ายข้ากับรองเจ้ากรมต่งกลับ
แค่ดื่มชาถ้วยเดียวแล้วก็จากไป”
ต่งหูยิ้มเอ่ย “ทัศนียภาพของต าหนักฉางชุนนั้นไม่เลว อันที่จริง
ราชครูสามารถเดินเล่นนานหน่อยได้ พวกเราอาจจะใช้เวลาไม่ถึง
หนึ่งเค่อ แต่กลับท าให้พวกผู้ฝึกตนบนท าเนียบของต าหนักฉางชุน
พูดคุยกันไปได้หลายปี หรืออาจถึงขั้นหลายสิบปี”
เฉินผิงอันพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน”

https://n0vel-lk.c0m/
อันที่จริงคราวก่อนที่หลินโส่วอีมาปิดด่านฝ่าทะลุขอบเขตอยู่ที่
ต าหนักฉางชุน เฉินผิงอันก็ได้ติดตามเว่ยป้อไปเยือนพื้นที่ลับที่
ทัศนียภาพงดงามอย่างถึงที่สุดแห่งนั้นแล้ว เพียงแต่ว่าไม่ได้ปรากฏ
ตัว
เงียบกันไปครู่หนึ่ง เฉินผิงอันก็ยิ้มเอ่ย “ถึงเวลานั้นข้าจะท าหน้า
หนาขอเหล้าหมักฉางชุนมาจากพวกเขาหลายๆ กาแทนรองเจ้ากรม
ก็แล้วกัน”
ต่งหูถามเสียงเบา “ท่านราชครู เหล้าต้องแบ่งกันคนละครึ่งไหม?”
เฉินผิงอันถามอย่างสงสัย “รองเจ้ากรมต่งมาจากกรมคลังหรือ?”
ต่งหูยิ้มรับ แต่หลังจากนั้นก็อดเอ่ยอย่างเสียดายไม่ได้ว่า “น่า
เสียดายมู่เหยียนนัก”
เฉินผิงอันเอ่ย “คนอย่างมู่เหยียนและเว่ยเหล่ยไม่มีค่าพอให้ต้อง
เสียดายอะไร”
และเวลานี้เอง เรือยันต์ล าหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศมาถึงอย่างรีบ
ร้อน มันก าลังจะขยับข้าใกล้กองเรือของกองทัพต้าหลีขบวนนี้ต่อ แต่
กลับมีแสงกระบี่และแสงยันต์หลายสิบเส้นพุ่งวาบขึ้นมาบนเรือยันต์ล า
นั้น
ยังมีหน้าไม้ขนาดใหญ่หลายอันที่ท าด้วยกรรมวิธีลับของส านัก
โม่ซึ่งเอาไว้เล่นงานเซียนดินเผ่าปีศาจที่เผยร่างจริงใหญ่โตมโหฬาร
โดยเฉพาะได้เล็งไปยังเรือยันต์ล านี้อย่างเงียบเชียบ ลูกธนูแต่ละลูกที่

https://n0vel-lk.c0m/
แกะสลักอักขระลายเมฆชับซ้อนหนาเท่าแขนของชายฉกรรจ์ประโยค
ที่ว่า “พุ่งไปอย่างว่องไวราวกับกระบี่บิน” ย่อมไม่ใช่ค าชมที่เกินจริง
อย่างแน่นอนนอกจากจะต้องสิ้นเปลืองสมบัติวิเศษแห่งฟ้าดินจ านวน
มากจึงมีราคาแพงลิบลิ่วแล้ว ก็ไม่มีข้อเสียอย่างอื่นอีก
แน่นอนว่าต้องรู้ดีถึงความร้ายกาจของเรือข้ามฝากจากฝ่ายของ
กองทัพต้าหลี อีกฝ่ายจึงรีบหยุดเรือยันต์ คนหนุ่มสะพายกระบี่ใบหน้า
งดงามราวกับหยกคนหนึ่งยืนอยู่ที่หัวเรือ กุมหมัดถามเสียงดังกังวาน
“ราชครูเฉินอยู่บนเรือหรือไม่?!”
ห่างไปไกลยิ่งกว่านั้น ยังมีผู้ฝึกตนหญิงหลายคนขี่นกกระเรียน
เขียนที่ทั้งตัวเป็นสีขาวปลอด ไม่ลืมใช้วิชาเซียนบังคับให้ทะเลเมฆ
ลอยตามพวกนางมาด้วยเพื่อใช้ปกปิดเรือนกายพวกนางมองความ
เคลื่อนไหวของที่แห่งนี้ด้วยความคาดหวังอย่างยิ่ง
ขบวนเรือไม่สนใจ
เรือยันต์ล านั้นก็ได้แต่ตามต่อไป แต่กลับรู้จักที่จะรักษาระยะห่าง
ให้เหมาะสม
ต่งหูยกมือบังเหนือหว่างคิ้ว เบิกตากว้างมองไป นี่คือ?
คนหนุ่มที่อยู่บนเรือยันต์ผู้นั้นไม่ยอมถอดใจ เขาเริ่มแนะน า
ตัวเอง “ผู้เยาว์แยนโย่วมาจากจวนจินหลูล าคลองจื่อแยน พอจะฝึกวร
ยุทธประสบความส าเร็จจึงอยากจะขอความรู้จากราชครูเฉิน ขอ

https://n0vel-lk.c0m/
ราชครูเฉินโปรดกรุณาสละเวลาอันมีค่ามาพบกันสักครั้ง ยอม
ถ่ายทอดความรู้ให้อย่างไม่ขี้เหนียววิชา”
ต่งหูข าค าพูดของอีกฝ่าย ยิ้มเอ่ยว่า “ค าพูดค าจาของคนหนุ่ม
ช่างโอหังเหลือเกิน นี่คือต้องการชื่อเสียงแต่ไม่ต้องการชีวิตอย่างนั้น
หรือ?”
จวนจินหลูล าคลองจื่อแยนคือพื้นที่ประกอบพิธีกรรมที่ไม่ใหญ่
ถือเป็นกองก าลังบนภูเขาระดับรองในแจกันสมบัติทวีป แต่ว่า
เชี่ยวชาญในการสานสัมพันธ์กับผู้คนอย่างมาก บรรพจารย์ออกไป
ข้างนอกหรือลูกศิษย์ไปหาประสบการณ์ มักจะชอบรวบรวมพรรค
พวกมากที่สุด พื้นที่ประกอบพิธีกรรมที่มีไมตรีสืบต่อกันมาหลายชั่ว
คนบนภูเขาที่อยู่ใกล้เคียงกัน หนึ่งก่อก าเนิดบวกกับสามโอสถทอง ปี
นั้นถือเป็นกองก าลังชั้นสูงที่ไม่อาจดูแคลนได้กลุ่มหนึ่งแล้ว เป็นเหตุ
ให้แม้กระทั่งต าหนักฉางชุนที่สกุลซ่งต้าหลีเชื่อใจไว้ใจมากที่สุด พวก
เขาก็ยังไม่เห็นอยู่ในสายตา หากรองเจ้ากรมผู้เฒ่าจ าไม่ผิดล่ะก็
บรรพจารย์จินกวานของล าคลองจื่อแยนเคยต้องเสียเปรียบครั้งใหญ่
ด้วยน ้ามือของอริยะหร่วนมาก่อน จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่ออกจากด่าน
ไม่รู้จักจ ากันบ้างเลยหรือ?
การที่กรมพิธีการของต้าหลีอยู่ในอันดับเดียวกับกรมกลาโหม
สถานะสูงกว่าอีกสี่กรมที่เหลือ ในระดับใหญ่แล้วนั้นอยู่ที่ว่ากรมพิธี
การยังเป็นผู้ดูแลจวนเซียนบนภูเขาของในแคว้นด้วย นอกจากนี้เรื่อง
ของการแต่งตั้งสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาสายน ้าก็เป็นหน้าที่รับผิดชอบ

https://n0vel-lk.c0m/
ของกรมพิธีการเช่นกัน ดังนั้นต่งหูที่อยู่ในแจกันสมบัติทวีปจึงถือว่ามี
บารมีอย่างมาก ต่งหูก็แค่รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ผู้ฝึกยุทธแยนโย่ว? ท าไม
ถึงไม่เคยได้ยินเลยว่าล าคลองจื่อแยนมีบุคคลเช่นนี้อยู่ด้วย?
เฉินผิงอันยิ้มอธิบายว่า “คือผู้ฝึกยุทธที่เพิ่งฝ่าทะลุขอบเขตร่าง
ทอง”
ต่งหูหลุดหัวเราะพรืด “ขอบเขตร่างทอง? ซ้อมต่งหูหลายคนย่อม
ไม่มีปัญหา แต่ประลองหมัดกับราชครูจะถือเป็นการประชันฝีมือแบบ
ใดกัน?”
แสวงหาชื่อเสียงแสวงหาทรัพย์สินเงินทองจึงต้องเดินทางลัด รอง
เจ้ากรมผู้เฒ่าพอจะเข้าใจได้ แต่ไม่เห็นด้วยที่จะต้องเอาชีวิตครึ่งหนึ่ง
ไปทิ้ง
แต่ล าคลองจื่อแยนมีฝึกยุทธขอบเขตร่างทองอายุน้อยๆ เช่นนี้
โผล่ออกมาได้ก็ช่างอยู่เหนือการคาดคิดของผู้คนจริงๆ
ต่งหูหรี่ตา ยกมือข้างหนึ่งขึ้น เรียกนายกองของกองทัพชายแดน
บนเรือข้ามฟากคนหนึ่งมา ผู้ฝึกตนส านักการทหารที่มาจากศาลลม
หิมะ เปลี่ยนจากผู้ฝึกตนติดตามกองทัพของต้าหลีกลายมาเป็นผู้
บังคับกองผู้นี้เดินมาอยู่ข้างกายรองเจ้ากรมผู้เฒ่า
ต่งหูเอ่ย “โจวกัง ลองตรวจสอบดูสิว่าอีกฝ่ายมาดักขวางเรือข้าม
ฟากของพวกเราถูกเวลาขนาดนี้ได้อย่างไร หากถามแยนโย่วแล้วยัง
ไม่รู้ก็ไปถามบรรพจารย์จีนกวาน หากถามแล้วยังไม่ได้ค าตอบอีกก็

https://n0vel-lk.c0m/
ถามศาลบรรพจารย์พรรคของผู้ฝึกตนหญิงพวกนั้นอย่างละเอียดไป
พร้อมกันด้วย กลับไปแล้วคัดลอกเอาค าให้การอย่างละเอียดมาสาม
ฉบับ แยกส่งไปให้กองภูเขาสายน ้าของกรมพิธีการ กองตรวจสอบ
ของกรมอาญาและกองตรวจตราของภูเขาพีอวิ๋น”
โจวก้งกุมหมัดเอ่ย “ผู้น้อยรับค าสั่ง”
ในขณะที่ผู้กองโจรกังและเรือข้ามฟากก าลังจะลงมือ ต่งหูกลับ
ยิ้มเอ่ยว่า “ราชครู ต้อง แนะน าสักหน่อย ผู้กองโจวที่มีชื่อเสียงเลื่อง
ลือในกองทัพชายแดนต้าหลีของพวกเราคนนี้คือผู้ฝึกตนส านัก
การทหารจากร่องต้าหนีศาลลมหิมะ คอขวดโอสถทอง จากเหนือ
จรดใต้ จากใต้ไปถึงเหนือ ผ่านการท าสงครามน้อยใหญ่มานับครั้งไม่
ถ้วน คุณความชอบด้านการสู้รบเกริกก้อง แต่ชอบจัดวางกลไกก็เลย
ได้มาอยู่บนเรือข้ามฟาก ความฝันที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้ของเขาก็คือ
อยากจะดูแลเรือกระบี่ล าหนึ่ง แต่เจ้ากรมผู้เฒ่าเสิ่นของกรมกลาโหม
ไม่พยักหน้าตอบตกลงเสียที่ บอกว่าให้รอดูไปก่อน ศาลลมหิมะเองก็
อยากให้เขากลับไปรับหน้าที่เป็นมือรองของสายผู้คุมกฏศาลบรรพ
จารย์ แต่โจวก้งกลับไม่ยอม หากอิงตามคุณความชอบทางการทหาร
ย้ายเขาไปประจ าการณ์อยู่ในท้องถิ่น ไม่เพียงแต่ต าแหน่งรองแม่ทัพ
ประจ าเมือง ให้ไปเป็นเจ้ากรมกลาโหมในแคว้นใต้อาณัติสักแห่งก็ยัง
ไม่เกินกว่าเหตุเลยสักนิด”
โจวก้งกลับเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาว่า “ท่านราชครู ผู้น้อยต้อง
อธิบายสักสองสามประโยค ข้ากับรองเจ้ากรมต่งไม่ได้สนิทกัน ครั้งนี้

https://n0vel-lk.c0m/
ก่อนจะขึ้นมาบนเรือ พวกเราสองฝ่ายไม่เคยเจอหน้า ไม่เคยพูดคุย
กันมาก่อน”
เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “โจวก้ง คราวหน้าเจ้าไปหาอู่หวังเฉิงรอง
เจ้ากรมฝ่ายขวาของกรมกลาโหม บอกไปว่าเรือกระบี่ถือว่าความลับ
สุดยอดของต้าหลี เจ้าไม่สามารถหลุดจากสถานะของศาลลมหิมะได้
แน่นอนว่าต้องเข้าใจเรื่องนี้ แต่การที่ต่งหูรองเจ้ากรมของกรมพิธีการ
ยินดีเป็นคนรับรองให้เจ้า ก็ให้ฝ่ายในของกรมกลาโหมพวกเขา
ประชุมเรื่องนี้กันรอบหนึ่ง เมื่อได้ผลลัพธ์แล้วก็ให้กรมกลาโหมมา
บอกกับจวนราชครู แล้วจดบันทึกลงเอกสารเอาไว้”
ต่งหูลูบหนวดยิ้ม “คนรับรองที่ถูกราชครูบังคับไล่ต้อนด้วยตัวเอง
เช่นนี้ ต่งหูแห่งกรมพิธีการเป็นให้ก็แล้วกัน ผู้กองโจว ว่าที่ “เจ้าของ
เรือ” โจวของเรือกระบี่ต้าหลีในอนาคต ชื่อเสียงในวงการขุนนางที่ข้า
ผู้แซ่ต่งสะสมมาชั่วชีวิต เบี้ยบ านาญยามชราที่จะได้ชีวิตยามบั้น
ปลายเลี้ยงหลานอย่างมีความสุข ก็ต้องดูที่ว่าเจ้าโจวกังจะเป็นขุนนาง
ผู้ชื่อตรงหรือโลภมาก จะเป็นคนไร้ความสามารถไร้ผลงาน หรือจะ
สร้างผลงานให้เป็นที่ประจักษ์แล้ว”
โจวก้งกุมหมัดเอ่ยด้วยสีหน้าสดใสมีชีวิตชีวา “จะต้องให้วันหน้า
รองเจ้ากรมต่งสามารถคุยโวกับสหายได้ว่าในอดีตมีคุณความชอบ
ในการให้ค าแนะน าอันดีเยี่ยม เฉลียวฉลาดในการมองคนมากแค่
ไหน!”

https://n0vel-lk.c0m/
ต่งหูผงกปลายคางบอกเป็นนัยแก่โจวก้งที่ไร้ไหวพริบผู้นี้ว่าไฉน
ถึงได้เลือกเรือข้ามฟากกองทัพล าของเจ้าเป็นเรือน าขบวนหลัก หรือ
ว่าจวนราชครูและกรมกลาโหมแค่จับสลากเสี่ยงทายกันมาเท่านั้น?
โจวก้งรู้ความนัยได้โดยที่ไม่ต้องเอื้อนเอ่ย แต่กลับแค่ยิ้มกว้าง
เขาเป็นผู้ชายหยาบกระด้างคนหนึ่ง ไม่อาจพูดถ้อยค าที่ตัวเองคิดว่า
อาจเป็นที่ครหาว่าประจบสอพลอพวกนั้นได้จริงๆ
เฉินผิงอันพยักหน้า เอ่ยว่า “หากแยนโย่วเป็นคนที่เอามาใช้งาน
ได้จริง หลังจากนี้ก็ให้เขาติดตามคอยฝึกประสบการณ์อยู่ข้างกาย
เจ้า”
โจวก้งถาม “ท่านราชครู หากแน่ใจว่าแยนโย่วสามารถเอามาใช้
งานได้ แต่ล าคลองจื่อแยนที่เต็มไปด้วยมลพิษสกปรก มีแต่เรื่อง
เละเทะล่ะ?”
เฉินผิงอันกล่าว “แยกออกจากกันก่อน วันหน้าหากมาโอกาสก็
ค่อยเอามารวมกันคาดว่าไม่ต้องให้กรมพิธีการของรองเจ้ากรมต่งไป
ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในบ้านของคนอื่นด้วยซ ้า แค่รอให้ผ่านเจ็ดแปดปีหรือ
สิบกว่าปี ระหว่างนี้ล าคลองจื่อแยนที่เป็นฝูงมังกรไร้ผู้น าก็น่าจะ
เปลี่ยนจากขุ่นมาเป็นใสกันได้เอง โจวกัง ระหว่างนี้เจ้าสามารถดูไป
สถานการณ์แล้วค่อยลงมือได้ กรมกลาโหมและกรมพิธีการต่างก็
อนุญาตให้เจ้าด าเนินการได้ตามสะดวก รื้อถอนจวนเซียนสามแห่งที่
เป็นมิตรกันมายาวนานซึ่งมีล าคลองจื่อแยนเป็นหนึ่งในนั้น ใช้ความ
เยาว์รับมือกับความเน่าเละเสื่อมโทรม ใช้ความซื่อตรงหนักแน่น

https://n0vel-lk.c0m/
รับมือความเจ้าเล่ห์ และใช้อ านาจที่แท้จริงเผชิญหน้ากับชื่อเสียง
เลื่อนลอย ขณะเดียวกันเจ้าเองก็สามารถท าเพื่อผลประโยชน์
ส่วนรวมและผลประโยชน์ส่วนตัว ดูสิว่าจะมีโอกาสช่วยร่องต้าหนีแห่ง
ศาลมหิมะหาตัวอ่อนในการฝึกตนที่เหมาะสมมาสักสี่ห้าคนได้หรือไม่
ไม่ต้องเหมือนตอนนี้ที่คิดอยากจะเขียนจดหมายลับส่งไปให้ทางบ้าน
สักฉบับก็ยังล าบากใจที่จะจรดพู่กัน”
โจวก้งกุมหมัดเอ่ยด้วยความจริงใจว่า “ท่านราชครูหลักแหลม”
เฉินผิงอันกล่าว “แผนการล้วนเป็นเพียงความคิดที่เลื่อนลอย จะ
หลักแหลมจริงหรือไม่ก็อยู่ที่การลงมือท า”
โจวก้งพยักหน้า “ค าพูดนี้ของราชครูยิ่งหลักแหลมกว่าเดิม”
เฉินผิงอันยิ้มบางๆ “ไปรับหมัดของเจ้าเถอะ”
….
ยอดเขาจี้หลิงภูเขาบรรพบุรุษของภูเขาลั่วพั่ว
ภายใต้การน าของผู้คุมกฏฉางมิ่ง พวกเด็กหนุ่มเด็กสาวสิบหก
คนที่มาจากสถานที่ต่างๆ ของแจกันสมบัติทวีปขึ้นมาถึงบนยอดเขา
ว่ากันว่าศาลที่ไม่มีเทวรูปร่างทองอยู่แล้วแห่งนั้นเคยเป็นศาลเทพ
ภูเขาที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างถูกต้องจากทางราชส านัก ไปยืนพิงราว
รั้วทอดสายตามองไปไกลจากบนลานหยกขาว ก่อนที่พวกเขาจะเดิน
ขึ้นเขามา “ภูมิล าเนา” ในภูเขายังคงเป็นลูกศิษย์ที่ไม่ได้รับการบันทึก
ชื่อของภูเขาเที่ยวอวี่ ถึงขั้นที่ว่าไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับภูเขาลั่ว

https://n0vel-lk.c0m/
พั่วแม้แต่น้อย แต่เมื่อผ่านวันนี้ไปก็จะกลายมาเป็นลูกศิษย์ที่ไม่ได้รับ
การบันทึกชื่อของภูเขาลั่วพั่วแล้ว เป็นลูกศิษย์ที่ไม่ได้รับการบันทึก
ชื่อเหมือนกัน แต่กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
ปล่อยให้พวกเขาเดินเล่นอยู่บนลานกว้าง ชมทัศนียภาพกันไป
ประมาณหนึ่งเค่อ ผู้คุมกฎฉางมิ่งก็ปรบมือบอกเป็นนัยให้ทุกคนมา
รวมตัวกัน แล้วยิ้มบางๆ เอ่ย “ผ่านไปอีกสักระยะหนึ่ง ผู้ถ่ายทอด
มรรคาและอาจารย์สอนหมัดของพวกเจ้าอย่างรองผู้ถวายงานกาน
แห่งยอดเขาฮวาอิ่งและอาจารย์เฉิน อาจารย์เจิ้งจะมอบสิทธิ์รายชื่อ
ชื่อหนึ่งของศาลบรรพจารย์ยอดเขาจี้เซ่อออกมาพร้อมกัน ซึ่งจะเป็น
ตัวตัดสินว่าใครจะกลายมาเป็นลูกศิษย์ฝ่ายนอกอย่างเป็นทางการ
ของภูเขาลั่วพั่วได้บ้าง เจ้าขุนเขาบอกแล้วว่าเขาไม่มีข้อเรียกร้องต่อ
รายชื่อนี้ ถ้าได้ก็คือได้ ภูเขาเที่ยวอวี่แห่งหนึ่ง คนสิบหกคนเข้ามาอยู่
ในท าเนียบพร้อมกันก็ยังไม่เป็นปัญหา ไม่ได้ก็คือไม่มี จะให้คนทั้งสิบ
หกคนไม่มีใครถูกเลือกเลยก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน”

https://n0vel-lk.c0m/
บทพิเศษ