กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทพิเศษ ตอนที่ 37.1 ค ำแนะน ำของเจิ้งจวีจง

เจิ้งจวีจงอ ำพรำงร่องรอยคล้ำยตัวเองเป็นคนนอกสถำนกำรณ์
แค่เพียงมำที่นี่เพื่อเป็นพยำนให้เห็นด้วยตำตนเองว่ำหน้ำหนึ่งของ
ประวัติศำสตร์จะถูกจำรึกเช่นไร
สตรีกระโปรงเขียวถอนหำยใจเงียบๆ หรือว่ำนี่ก็คือโลกมนุษย์ใน
อีกพันปีหมื่นปีให้หลังที่เหล่ำสหำยของปีนั้นใฝ่ฝันหำอย่ำงถึงที่สุด
ทั้งในและนอกสนำมรบพลันเกิดเสียงกระซิบวิพำกษ์วิจำรณ์ ทั้ง
ฝ่ำยของตัวเองและฝ่ำยศัตรูต่ำงก็คำดเดำกันว่ำท ำไมเฉำสือถึงมำที่นี่
ด้วย?
ไม่ว่ำจะด้วยเหตุผลอะไร กำรมำถึงของเฉำสือก็ท ำให้ฝั่งของ
ไพศำลเหมือนได้กินยำสงบใจเม็ดหนึ่งเข้ำไป
ไพศำลกับเปลี่ยวร้ำง มองเฉำชุดขำวกับเฉินชุดเขียว แน่นอนว่ำ
เป็นควำมรู้สึกที่ไม่เหมือนกัน
อิ่นกวำนลงสนำมรบ เรื่องสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เฉำสือเข้ำ
มำร่วมในสถำนกำรณ์ น่ำจะสำมำรถปิดฉำกลงได้แล้ว
เพรำะถึงอย่ำงไรขอแค่เข้ำใจระดับควำมสูงด้ำนพรสวรรค์กำร
เรียนวรยุทธของเฉินผิงอันได้คร่ำวๆ ก็เชื่อว่ำเฉำสือมีแต่จะสูงกว่ำไม่
มีต ่ำกว่ำ

หำกจะบอกว่ำขอบเขตกำรฝึกตนของเฉินผิงอันเป็นปริศนำ
ล่องลอยจับต้องไม่ได้มำโดยตลอด เดี๋ยวขึ้นเดี่ยวลง ท ำให้โลก
ภำยนอกยำกที่จะประเมินได้อย่ำงแม่นย ำ
แต่หำกพูดถึงแค่ผลส ำเร็จบนวิถีวรยุทธอย่ำงเดียว ระดับควำมสูง
ต ่ำของ “ฝีมือหมัดเท้ำ” เฉินผิงอันก็คือป้ำยอักษรทองที่เชื่อถือได้
อย่ำงถึงที่สุดจริงๆ
เผยเซียนสูดลมหำยใจเข้ำลึก ม้วนชำยแขนเสื้อเงียบๆ ยกหลัง
มือขึ้นเคำะหน้ำผำกเบำๆ หนึ่งที
สภำพกำรณ์ของจู๋ซู่ในเวลำนี้ค่อนข้ำงน่ำกระอักกระอ่วน นำงไม่
กล้ำปิดบังควำมเคลื่อนไหวของเฉินผิงอัน เพรำะถึงอย่ำงไรเขำก็
เป็นอิ่นกวำนแห่งก ำแพงเมืองปรำณกระบี่แล้วยังเป็นรำชครูคนใหม่
ของต้ำหลีด้วย จู่ซู่จึงบอกกล่ำวสถำนกำรณ์ให้ช่งอวิ๋นเจียนรู้ทันที ซ่
งอวิ๋นเจียนตัดสินใจไม่ได้ ก็เลยบอกให้หรงอวี่ไปรำยงำนฮ่องเต้เรื่องนี้
ดังนั้นเผยเซียน กวอจู๋จิ่วและคนของแผนภูมิดินต่ำงก็รู้เรื่องด้วย
แน่นอนว่ำทำงฝั่งของภูเขำลั่วพั่วก็ต้องได้ข่ำวทันทีเหมือนกัน
เลื่อนเป็นขอบเขตเซียนเหรินแล้ว จู่ซู่มอง “เปลี่ยวร้ำง” อีกครั้ง
วิสัยทัศน์และจิตใจของนำงก็มีกำรเปลี่ยนแปลงที่ลุ่มลึกอย่ำงหนึ่ง
อย่ำงเช่นจู๋ซู่รู้สึกว่ำจู่ๆ ตัวเองก็เริ่มเข้ำใจอำรมณ์ของเหล่ำ “แผ่น
หลัง” ที่เคยมองเห็นบนหัวก ำแพงเมืองในอดีตบ้ำงแล้ว

รวมไปถึงเรื่องที่ว่ำท ำไมผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตหยกดิบของก ำแพง
เมืองปรำณกระบี่ถึงไม่เคยถูกเรียกขำนว่ำ “เซียนกระบี่” ท ำไมพวก
เขำถึงไม่ยอมเรียกตัวเองว่ำ “เซียนกระบี่” ด้วยควำมภำคภูมิใจ
กวอจู๋จิ่วยืนอยู่บนรำวรั้ว ยกมือขึ้นป้องเหนือหว่ำงคิ้ว ใช้เสียงใน
ใจพูดคุยว่ำ “ศิษย์พี่หญิง หำกกลับไปแล้วอำจำรย์พ่อโกรธ ก็ผลัก
เรื่องนี้มำที่ข้ำได้เลย”
เผยเฉียนยิ้มอย่ำงสง่ำงำม “ไหนเลยจะมีศิษย์พี่หญิงที่ไร้น ้ำใจ
แบบนี้”
กวอจู๋จิ่วหัวเรำะหึ “น่ำเสียดำยที่ไม่ใช่แม่นำงน้อยแล้ว ไม่สะดวก
จะตีฆ้องตีกลองเพิ่มบำรมีช่วยอำจำรย์พ่อแล้ว”
เผยเฉียนพูดคุยอย่ำงลับๆ “อีกเดี๋ยวข้ำจะบุกตะลุยขบวนทัพไป
เพียงล ำพัง เจ้ำอย่ำตำมมำ เพรำะต่อให้ตำมเจ้ำก็ตำมไม่ทัน”
กวอจู๋จิ่วกล่ำว “ศิษย์พี่หญิงวำงใจเถอะ ข้ำเองก็ไม่มีคุณสมบัติ
พอให้อวดเก่งหรอกนะ จะท ำแค่เรื่องที่ควำมสำมำรถของตัวเอง
อ ำนวยเท่ำนั้น อย่ำงเช่นท ำที่นี่ให้เป็นคฤหำสน์หลบร้อนชั่วครำว”
เผยเฉียนยิ้มอย่ำงรู้ใจ
เด็กสำวสวมหมวกขนเตียวมำถึงที่นี่ก็รีบทรุดตัวลงนั่งยองหมอบ
อยู่ตรงรำวรั้ว สองนิ้วประกบกันตั้งวำงไว้ด้ำนหน้ำตัวเอง หลับตำ
โคลงศีรษะท่องอะไรพึมพ ำ

ส่วนค ำพูดประโยคนั้นของกวอจู๋จิ่ว เซี่ยโก่วนับถือจำกใจจริง
ไม่ใช่เจ้ำประมุขบ้ำนตนก็ไม่อำจพูดจำห้ำวเหิมเช่นนี้ได้
กวอจูจิ๋วพลิกตัวพลิ้วกำยลงพื้นอย่ำงว่องไวเหมือนเหยี่ยว เบิก
ตำกว้ำง เงี่ยหูฟัง เอ่ยอย่ำงสงสัยว่ำ “โก่วจื่อ เจ้ำท ำพิธีอยู่ตรงนี้หรือ?”
เซี่ยโก่วใช้สำยตำบอกเป็นนัยแก่เจ้ำประมุขกวอว่ำอย่ำรบกวน
ตน แล้วหยิบเหล้ำกำหนึ่งออกมำจำกชำยแขนเสื้อ กระดกดื่มอย่ำง
รีบร้อนอยู่หลำยค ำ
แน่นอนว่ำนำงไม่ได้กลัว “คนคุ้นเคย” เหล่ำนั้น ก็แค่มีข้อตกลง
กับป๋ำยเจ๋อมำนำนแล้วใช้ชีวิตอยู่ในยุทธภพก็ต้องให้ควำมส ำคัญกับ
ชื่อเสียงด้ำนควำมน่ำเชื่อถือ
แน่นอนว่ำหำกต้องตีกันขึ้นมำจริงๆ ตีกันอย่ำงดุเดือด นำงก็จะ
ร่ำยวิชำลับไม่แพร่งพรำยของภูเขำลั่วพั่ว แสร้งท ำเป็นว่ำมำเยือน
เปลี่ยวร้ำงในควำมฝัน ส่งกระบี่ออกไปด้วยควำมเมำมำย
เหอะ น่ำเสียดำยที่เวทกระบี่ยังห่ำงชั้น ทุกวันนี้ยังไม่ได้เป็น
ขอบเขตสิบสี่
กระตุกผมเส้นเดียวสะเทือนทั้งร่ำง
ครึกครื้นเสียจริง
บนยอดเขำมีริ้วกระเพื่อมแผ่ออกเป็นระลอก มีนักเดินทำงไกล
อีกสองท่ำนมำเยือน

ล้วนเป็นบุรุษรูปงำมอย่ำงสมชื่อ
เซียนกระบี่อำวุโสที่มีรูปโฉมเป็นคนหนุ่ม ฉีถิงจี้
และยังมีหมี่อวี้ที่ตรงเอวพกกระบี่ ขณะเดียวกันก็ห้อยน ้ำเต้ำเลี้ยง
กระบี่ลูกหนึ่งที่มีชื่อว่ำ “หำวเหลียง” ไว้ด้วย
เลือกวันฤกษ์ดีไม่สู้วันฤกษ์สะดวก เดิมทีพวกเขำก็นัดหมำยกัน
ไว้แล้วว่ำจะมำเยือนเปลี่ยวร้ำง พอรู้ว่ำอิ่นกวำนมำอยู่ในพื้นที่ใจกลำง
ของเปลี่ยวร้ำงแล้ว ไม่พูดพร ่ำท ำเพลงก็มำที่นี่ทันที
หมี่อวี้หลับตำ ใบหน้ำประดับยิ้ม ใช้ฝ่ำมือถูน ้ำเต้ำเลี้ยงกระบี่ลูก
นั้นเบำๆ
ไม่มีค ำว่ำถ้ำหำก สมมติว่ำหรือเผื่อว่ำอะไร ถึงท้ำยที่สุดแล้วพวก
เรำในอดีตก็ได้กลำยมำเป็นพวกเรำในทุกวันนี้
ถ้ำอย่ำงนั้นก็ให้พวกเรำในวันพรุ่งนี้ไม่รู้สึกเสียดำยภำยหลังกับ
กำรกระท ำหรือกำรไม่ท ำในวันนี้ของพวกเรำ
หมี่อวี้ที่หลังจำกเลื่อนเป็นขอบเขตหยกดิบก็เอำแต่ดื่มเหล้ำมำ
โดยตลอด ดูเหมือนว่ำเวลำนี้สถำนที่แห่งนี้ ผีขี้เหล้ำคนหนึ่ง ในที่สุด
ก็สร่ำงเมำแล้ว
ในที่สุด ในที่สุดก็มีโอกำสที่เขำจะไม่ต้องพบเจอกับค ำว่ำ
“เสียดำย” ซึ่งที่ผ่ำนมำไม่กล้ำพบหน้ำ เอำแต่หลบเลี่ยงมันมำตลอด
แล้ว

ฉีถิงจี้เอำสองมือไพล่หลัง ยืนพิงรำวรั้ว บนร่ำงไม่มีปรำณสังหำร
แม้แต่น้อย
สัมผัสได้ถึงกำรเปลี่ยนแปลงในใจของหมี่อวี้ แล้วมองไปยัง
ฮ่องเต้หนุ่มที่อยู่ห่ำงไปไม่ไกล ผงกศีรษะทักทำยเฉำสือ สุดท้ำยฉีถิ
งจิ้มองไปบนฟ้ำอีกครั้ง
มองสบตำกับเซียนกระบี่ผู้อำวุโสท่ำนนั้น กวำนเซี่ยงก็หัวเรำะ
เสียงดัง ยกมือขึ้น ถือเป็นกำรทักทำย “สหำยเก่ำ’
เจ้ำประมุขสกุลฉีที่เฝ้ำพิทักษ์เมืองก ำแพงเมืองปรำณกระบี่มำปี
แล้วปีเล่ำ กับฉีถิงจี้ที่เลือกจะพำตัวเข้ำมำอยู่ในสนำมรบของเปลี่ยว
ร้ำงด้วยตัวเอง
จะต้องมีสภำพจิตใจสองอย่ำง คือฉีถิงจี้สองคนที่แตกต่ำงกัน
อย่ำงสิ้นเชิงแน่นอน
คนเรำกลัวก็แต่ว่ำ “ชีวิตจะไม่ได้ท ำเรื่องบำงเรื่องที่จ ำเป็นต้องท ำ
ให้ส ำเร็จ
ฉีถิงจื้อยำกพิสูจน์เรื่องหนึ่งอย่ำงมำก
เฉินชิงตู เจ้ำมองประเมินฉีถิงจี้ต ่ำไปแล้ว
แต่ไหนแต่ไรมำฉีถิงจี้ก็ไม่ชอบพูดไร้สำระ ยิ่งไม่คิดจะลั่นวำจำ
ร้ำยกำจกับใคร แล้วนับประสำอะไรกับที่ก็ไม่มีใครสำมำรถสอนเขำ
ได้ว่ำควรท ำเรื่องอะไร ควรปล่อยกระบี่อย่ำงไร

เขำแค่หดย่อพื้นที่ไปหนึ่งก้ำวก็มำถึงที่ตีนเขำ มำถึงที่สนำมรบ
เดินไปอีกก้ำวก็ไปถึงอำณำเขตที่อยู่ระหว่ำง “ยอดคลื่น” สองลูก
เฟยเฟยใช้เสียงในใจเอ่ยเตือนปีศำจใหญ่ทั้งหลำย “ควำมสนใจ
ของฉีถิงจี้อยู่ที่ตัวพวกเรำตลอด ห้ำมประมำทเด็ดขำด”
เรือนกำยของโจวไห่จิ้งทะยำนขึ้นสูงเรื่อยๆ เสื้อเกรำะหลำกสี
แถบผ้ำพลิ้วไสว ในมือถือหอกยำว ตรงเอวห้อยดำบแคบสองเล่มที่
รำชครูหนุ่มให้นำงยืมใช้ชั่วครำว
นำงมองสนำมรบที่อยู่บนพื้น แล้วมองไปยังเรือข้ำมฟำกที่ลอย
แน่นขนัดอยู่ตรงขอบฟ้ำด้วยสำยตำร้อนแรง ยิ้มกว้ำงเอ่ยว่ำ “ไม่เสีย
แรงที่เดินทำงมำในครั้งนี้ ได้เปิดโลกกว้ำงแล้ว”
คนอื่นๆ อีกสิบเอ็ดคนของสำยแผนภูมิดินต้ำหลีต่ำงก็เพิ่งเคยมำ
เยือนใต้หล้ำเปลี่ยวร้ำงเป็นครั้งแรก พวกเขำรู้สึกแปลกใหม่อย่ำงยิ่ง
พวกเขำเคยได้ยินอิ่นกวำนพูดถึงใต้หล้ำเปลี่ยวร้ำง ไม่รู้ว่ำวันนี้
จะมีโอกำสได้ปะทะกันไหม?
จูเยี่ยนที่กลิ่นอำยควำมโอหังเห่อเหิมพุ่งทะลุฟ้ำมองไกลๆ มำเห็น
“เด็กสำวสวมหมวกขนเตียว” ผู้นั้น จิตแห่งมรรคำก็สั่นสะเทือน
นี่ก็น่ำจะเป็นดั่งค ำกล่ำวที่ว่ำ “คนชั่วต้องให้คนชั่วจัดกำร”
กระมัง

ต่อให้จะรู้ทั้งรู้ว่ำในศึกเดินขึ้นฟ้ำผู้ฝึกกระบี่ป่ำยจึงเคยส่งกระบี่
ขอบเขตของนำงถดถอยอย่ำงไม่ต้องสงสัย
แต่จูเยี่ยนก็ยังไม่กล้ำพูดคุย “ร ำลึกควำมหลัง” กับหญิงบ้ำผู้นั้น
ง่ำยๆ
เปลี่ยนมำเป็นเผ่ำปีศำจของเปลี่ยวร้ำงคนอื่น ป่ำนนี้จูเยี่ยนคงหิ้ว
กระบองไปเยือนถึงหน้ำบ้ำน ต่อให้ต้องขุดดินลึกสำมซื่อก็ต้องควำน
เอำตัวอีกฝ่ำยออกมำฆ่ำทิ้งให้สิ้นเรื่องสิ้นรำวกันไป
ปีศำจใหญ่กวำนเซี่ยงคลี่ยิ้มอย่ำงเสแสร้ง “ดูท่ำสหำยต้ำชวิ่นจะ
ถูกอิ่นกวำนเล่นงำนเข้ำให้แล้วเหมือนกัน”
เหมือนกัน
นักพรตหญิงโหรวถีรู้สึกอ่อนใจเป็นทบทวี หวังจื้อถูกไอ้หมอนั่น
เล่นงำนจนอเนจอนำถจริงๆ
อวี่หลงเพ่งสุดสำยตำ มองไปยังแสงสว่ำงหลำกสีที่บินทะยำนขึ้น
กลำงอำกำศสูงอย่ำงต่อเนื่องจุดนั้น นั่นคือแผนภูมิดินต้ำหลีหรือ? ดู
ท่ำคนที่บัญชำกำรณ์จุดศูนย์กลำงของค่ำยกลใหญ่ก็เป็นสตรีคน
หนึ่งเหมือนกัน?
น่ำเสียดำยที่ปีนั้นตนไม่เคยถูกเลือกให้เข้ำไปอยู่ในแผนภูมิฟ้ำ
ของเปลี่ยวร้ำง

นำงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ำผู้มีพรสวรรค์ของเปลี่ยวร้ำงสิบคนนั้น
ทุกวันนี้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว?
อวี่หลงท ำท่ำจะพูดไม่พูด สุดท้ำยก็อดไม่ไหวใช้เสียงในใจถำม
ว่ำ “ท่ำนปู่ กำรซ่มโจมตีครั้งนี้คงไม่กลำยเป็น…..”
เป็นสงครำมที่ตัดสินว่ำใต้หล้ำจะตกเป็นของใคร
กวำนเซี่ยงลูบหนวดยิ้มเอ่ย “ใครก็บอกไม่ได้หรอก”
หำกวันนี้สำมำรถได้ข้อสรุป ตัดสินแพ้ชนะได้จริง กลับประหยัด
เรื่องไปมำก
เฟยเฟยเหลือบมองกวำนเซี่ยง คนที่มีอุบำยล ้ำลึกเจ้ำเล่ห์
เพทุบำยก็หนีไม่พ้นเช่นนี้เอง
ตรงข้ำงเท้ำของกวำนเซี่ยงวำงไหดินเผำขนำดเล็กไว้สองใบ
ด้ำนในบรรจุ ถั่วเหลือง ที่แกะสลักตัวอักษรไว้เต็มไห แค่ต้องโปรย
พวกมันออกไป ให้พวกมันหล่นลงพื้นก็จะกลำยเป็นทหำรที่มีระดับ
ขั้นเป็นเซียนดิน ถั่วเหลืองสองไหคือสมบัติก้นกรุของกวำนเซี่ยง กำร
หล่อหลอมไม่ใช่เรื่องง่ำย สิ้นเปลืองสมบัติวิเศษแห่งฟ้ำดินนั้นยังถือ
เป็นเรื่องเล็ก ประเด็นส ำคัญคือกำรท ำเช่นนี้สิ้นเปลืองเวลำมำกที่สุด
เร็วไปก็ไม่ได้ แล้วยังต้องเลือก “วัตถุดิบตั้งต้น” อย่ำงลับๆ ทุกปีได้แต่
หลอมถั่วเหลืองออกมำสองสำมเม็ดเท่ำนั้น อีกทั้งยิ่งเป็นช่วงหลังๆ ก็
ยิ่งตำมหำคนที่เหมำะสมเจอได้ยำก

เมื่อเป็นเช่นนี้ กวำนเซี่ยงก็ได้แต่ถอยไปเลือกอันดับรอง สร้ำง
ทหำร ถั่วเหลือง ไหที่สองขึ้นมำในเวลำเดียวกัน
บนยอดเขำของเปลี่ยวร้ำงเล่ำลือกันว่ำกำรกระท ำเช่นนี้ของ
กวำนเซี่ยงก็คือกำรวำงแผนเพื่อผสำนมรรคำ ต้องกำรใช้กองก ำลัง
ภำยนอกมำช่วยผลักดันให้ข้ำมผ่ำนธรณีประตูบำนนั้นไป
แต่แท้จริงแล้วเขำต้องกำรเก็บไว้เป็นสินเดิมยำมออกเรือนของ
หลำนสำวอย่ำงอวี่หลง
ในบรรดำรำชำบนบัลลังก์เก่ำใหม่ แม้ว่ำพลังพิฆำตของกวำน
เซี่ยงจะไม่โดดเด่น แต่ก็เป็นคนที่มีกลอุบำยลึกล ้ำ เชี่ยวชำญกำร
รักษำตัวรอดอย่ำงมำก ดังนั้นไม่ว่ำเปลี่ยวร้ำงจะเปลี่ยนธงของรำชำ
ใหญ่อย่ำงไร ก็มักจะต้องมีพื้นที่ว่ำงส ำหรับเขำเสมอ
หวังจื้อชอบท ำสงครำม นั่นก็เพื่อเพิ่มระดับขั้นของ “ธงใหญ่” ให้
สูงขึ้นอย่ำงต่อเนื่อง เพิ่มน ้ำหนักให้กับฉำยำว่ำ ‘ต้ำซวิ่น”
กวำนเซี่ยงวำงแผนแยบยลอย่ำงลับๆ มำนำนหลำยปี ก่อนหน้ำนี้
ไม่นำนในที่สุดก็หลอมถั่วเหลืองเก้ำเม็ดสุดท้ำยออกมำได้ในรวด
เดียว
รวบรวมสำมสิบหกเทียนกังและเจ็ดสิบสองตี้ซำได้ครบหนึ่งไห
ไหที่สองถือเป็นส่วนส ำรอง แม้จะบอกว่ำยังขำดอยู่อีกสำมสิบ
กว่ำเม็ด แต่อันที่จริงกวำนเซี่ยงกลับพึงพอใจมำกแล้ว

กวำนเซี่ยงท ำกำรค้ำกับหวังจื้อ ถือว่ำต่ำงฝ่ำยต่ำงก็ได้ในสิ่งที่
ตัวเองต้องกำร กำรค้ำที่ไม่โปร่งใสซึ่งคล้ำยคลึงกันนี้ กวำนเซี่ยงท ำ
มำนำนหลำยปี นำนหลำยปีมำกแล้ว
ผู้มีพรสวรรค์ด้ำนกำรฝึกตนรุ่นเยำว์หลำยคนต่ำงก็รู้สึกว่ำใน
บรรดำรำชำบนบัลลังก์ปีศำจใหญ่กวำนเซี่ยงที่พื้นที่ประกอบ
พิธีกรรมตั้งอยู่ที่ถ ้ำอวี่หมิง ชอบให้กำรสนับสนุนผู้เยำว์มำกที่สุด และ
ยินดีจะอบรมปลูกฝังเด็กรุ่นหลัง ช่วยปกป้องมรรคำให้กับผู้ฝึกตน
อำยุน้อยอย่ำงไร้ควำมเห็นแก่ตัวมำกที่สุด…แต่ในควำมเป็นจริงแล้ว
เหล่ำผู้มีพรสวรรค์ที่มองดูเหมือนเส้นทำงเดินขึ้นสู่ที่สูงฝึกตนได้อย่ำง
รำบรื่นเหล่ำนี้ แทบจะไม่มีสักคนที่เลื่อนเป็นเซียนเหรินได้
โหรวถีใช้เสียงในใจเอ่ย “น่ำเสียดำยที่ผู้อำวุโสอวิ่นเชินไม่ยอม
ออกจำกภูเขำมำให้ควำมช่วยเหลือ”
อิทธิพลที่ผู้เชี่ยวชำญด้ำนยันต์คนหนึ่งมีต่อทิศทำงกำรด ำเนิน
ไปบนสนำมรบ มิอำจประมำณกำรณ์ได้
กวำนเซี่ยงส่ำยหน้ำ “เขำคือนักพรตที่รักควำมสงบอย่ำงแท้จริง
ย่อมไม่มีทำงมำยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทำงโลกพวกนี้แน่นอน”
ในฐำนะบรรพจำรย์บุกเบิกภูเขำของต ำหนักอวี้ฝู เหยียนซือที่มี
ฉำยำว่ำอวิ๋นเซิน อยู่ในเปลี่ยวร้ำงนั้นขึ้นชื่อเรื่องอำยุกำรฝึกตนที่
ยำวนำน มำกประสบกำรณ์ รู้จักคนกว้ำงขวำง เป็นที่ชื่นชอบของ
ผู้อื่น

อย่ำงเช่นว่ำเหยียนซือก็เคยมีพระคุณใหญ่หลวงต่อกวำนเซี่ย
งตอนที่ยังเป็นหนุ่ม อีกทั้งผ่ำนไปนำนหลำยปีให้หลังกวำนเซี่ยงถึง
เพิ่งจะรู้ควำมจริง
ในใต้หล้ำเปลี่ยวร้ำงไม่เหมือนกับไพศำล ผู้ฝึกตนคนหนึ่งคิด
อยำกจะใช้ชีวิตโดยไม่แก่งแย่งชิงดีกับโลกภำยนอก ก็ต้องมี
ควำมสำมำรถมำกพอที่จะไม่ถูกสถำนกำรณ์ใหญ่หอบหุ้มไป
พอดีกับที่เหยียนซือมีควำมสำมำรถนี้
นักพรตเฒ่ำไม่ถำมไถ่เรื่องทำงโลกมำนำนหลำยปีแล้ว กิจธุระ
ของต ำหนักอวี้ฝูก็ได้มอบให้พวกลูกศิษย์จัดกำรอย่ำงเต็มอ ำนำจ อีก
ทั้งยังไม่มีทำงเป็นไท่ช่ำงหวงที่มองดูเหมือนปล่อยอ ำนำจ แต่แท้จริง
แล้วหลบเลี่ยงอยู่เบื้องหลังคอยควบคุมสถำนกำรณ์ใหญ่อย่ำงลับๆ
เด็ดขำด ต่อให้เรื่องที่ของแทนตัวถูกขโมยไปก่อนหน้ำนี้กลำยเป็น
เรื่องใหญ่โต ทะเลำะกันไปทะเลำะกันมำจนมำเข้ำหูเหยียนซือ
นักพรตเฒ่ำก็แค่ให้เด็กหลอมโอสถน ำควำมไปบอกประโยคเดียวว่ำ
“ปล่อยให้เป็นไปตำมวำสนำลิขิต’

บทพิเศษ ตอนที่ 37.2 ค ำแนะน ำของเจิ้งจวีจง

ก่อนหน้ำนี้กวำนเซี่ยงได้ไปเยือนต ำหนักอวี้ฝูอย่ำงเงียบเชียบมำ
รอบหนึ่ง ได้เจอหน้ำเหยียนซือแล้วขอควำมรู้เรื่องมรรคกถำอย่ำง
นอบน้อม
เหยียนซือเอ่ยอย่ำงตรงไปตรงมำว่ำ “สหำยไม่กลัวจริงๆ หรือว่ำ
จะถูกสวรรค์ชิงชังมำนำนแล้ว? ยำมที่รวบรวมเทียนกังตี้ซำได้ส ำเร็จ
ก็จะเป็นช่วงเวลำที่ทัณฑ์แห่งสวรรค์มำเยือน?
ตอนนั้นกวำนเซี่ยงรู้สึกใจฝ่ออยู่บ้ำงจริงๆ แต่ปำกก็ยังแสร้งพูด
อย่ำงผ่อนคลำย ยิ้มเอ่ยว่ำ “ขนำดสวรรค์ยังไม่มีแล้ว แล้วยังจะกลัว
อะไร
ไม่รู้ว่ำเหตุใด นักพรตเฒ่ำร่ำงผอมแห้งคล้ำยจะตัดสินใจได้แล้ว
จึงถ่ำยทอดวิธีคลี่คลำยปัญหำ วิชำกำรหลบเลี่ยงหำยนะให้กับกวำน
เซี่ยง
กวำนเซี่ยงไม่สงสัยในตัวเขำ เพียงแค่ท ำไปตำมค ำบอก แล้วก็
ส ำเร็จได้จริงๆ
ดูเหมือนว่ำเหยียนซือจะถ่ำยโอนผลกรรมส่วนนั้นไปไว้ที่ตัวเอง
แล้ว

กวำนเซี่ยงไม่สะดวกจะสืบเสำะให้ลึกซึ้ง คิดแค่ว่ำผู้อำวุโสยอด
ฝีมือมักจะท ำอะไรประหลำดไม่เหมือนใคร
ก่อนจะจำกกัน นักพรตเฒ่ำแค่พึมพ ำประโยคหนึ่งซ ้ำไปซ ้ำมำ
หลำยรอบว่ำ “ขอให้ช่วยแก้ปัญหำ
ยังไม่พูดถึงอิ่นกวำน พูดถึงแค่ต่อจำกนี้ใครจะรับมือกับฉีถิงจี้ นี่
ก็คือปัญหำยำกใหญ่เทียมฟ้ำแล้ว
จูเยี่ยน? หรือเฟยเฟยที่เลื่อนเป็นขอบเขตสิบสี่แล้ว?
นอกจำกนี้เหล่ำปีศำจใหญ่ก็แทบจะแน่ใจได้เลยว่ำ เฉำสือเองก็
เลื่อนเป็นขอบเขตสิบเอ็ดของวิถีวรยุทธแล้ว ใครจะไปรับมือกับเขำ?
ครั้งนี้รำชส ำนักอวิ๋นเหวินระดมก ำลังกันออกมำหมด นอกจำก
ฮ่องเต้เย่พู่ รำชครูป๋ำยเริ่นแล้ว ก็ยังมีกองทัพฝีมือดีแทบทั้งหมดของ
รำชส ำนักที่ต่ำงก็มำรวมตัวกันอยู่ที่นี่
ป๋ำยเริ่นมองเฉำสือ เป็นผู้ฝึกยุทธเหมือนกัน นำงจึงท ำท่ำหมำย
มั่นปั้นมือ ครำวก่อนขำยหน้ำกับเฉินผิงอัน จะต้องกอบกู้ศักดิ์ศรี
กลับคืนมำให้ได้
ข้ำงกำยพวกเขำยังมีชำยร่ำงก ำย ำยืนอยู่ด้วย เขำเปลือยหน้ำอก
มองเห็นกล้ำมเนื้อเป็นมัดๆ สวมกระโปรงหนังสัตว์ ตรงเอวเหน็บธงไว้
ผืนหนึ่ง

ในอดีตตอนที่อยู่บนสนำมรบของเกรำะทองทวีป มันเคยอ ำพรำง
ตบะ และบังเอิญไปเจอกับกลุ่มของเฉำสือ
เฉำสือเองก็เลื่อนเป็นขอบเขตสิบอยู่ที่นั่น มันชั่งน ้ำหนักอยู่พัก
หนึ่งก็ไม่ได้ลงมือ กังวลว่ำเล่นงำนเด็กแล้วจะดึงคนแก่ให้มำเอำเรื่อง
รอกระทั่งกลับมำยังเปลี่ยวร้ำง ครั้งนี้ยังไม่ได้เป็นรำชำบนบัลลังก์
ใหม่ เป็นเรื่องที่ติดค้ำงในใจไม่หำย
เฝ่ยหรำนเคยรับปำกเป็นกำรส่วนตัวว่ำขอแค่เขำสร้ำงผลงำนบน
สนำมรบได้ อย่ำงเช่นสังหำรเซียนกระบี่ของไพศำลได้คนหนึ่ง ก็ยินดี
จะแนะน ำให้เขำได้เลื่อนขั้นเป็นรำชำบนบัลลังก์
มันเห็นเป็นเรื่องเล็กน้อยที่แค่เอื้อมมือคว้ำก็ได้มำครอง
พอได้มำเจอกับเฉำสืออีกครั้ง มันจึงค่อนข้ำงตื่นเต้น แต่กระนั้น
ก็ยังสอบถำมพันธมิตรอย่ำงซินจวงอย่ำงลับๆ ว่ำ “สหำย สตรีไร้คิ้วผู้
นั้น ท ำไมถึงไม่เห็นร่องรอยแล้วล่ะ?”
เฉินผิงอันมำอยู่บนสนำมรบแล้ว เฉำสือก็เผยกำยแล้ว ล้วนเป็น
ผู้ฝึกยุทธเหมือนกันนำงที่เป็นบุคคลอันดับหนึ่งด้ำนกำรเรียนวรยุทธ
ในเปลี่ยวร้ำง จะไม่ร่วมวงควำมครึกครื้นได้อย่ำงไร?
ซินจวงส่ำยหน้ำ ไม่ได้ให้ค ำอธิบำย
ชำยร่ำงก ำย ำยังคงถำมต่อ “หำกเฉำสือลงสนำมรบ ท่ำมกลำง
กองทัพที่ผู้คนมำกมำยวุ่นวำย ขณะที่เขำผลัดเปลี่ยนลมปรำณ

แท้จริงที่บริสุทธิ์…สหำยซินจวงสำมำรถช่วยเหลือข้ำอีกแรงได้
หรือไม่?!”
ซินจวงค่อนข้ำงจะใจลอย จึงตอบรับอย่ำงขอไปทีว่ำ “ดูจังหวะ
ก่อนแล้วค่อยลงมือ”
ซินจวงเลื่อนเป็นรำชำบนบัลลังก์ ไม่ได้มีข้อโต้แย้งเหมือนอย่ำง
หวังจื้อและซั่วเหริน
นอกจำกนำงจะเลื่อนเป็นขอบเขตบินทะยำนแล้ว นำงยังเป็น
อำจำรย์ค่ำยกลที่มีน้อยจนนับนิ้วได้ของเปลี่ยวร้ำง ขณะเดียวกันยัง
เป็นผู้ฝึกยุทธขอบเขตปลำยทำงคนหนึ่งด้วย
ครั้งนี้สร้ำงท่ำเรือให้กับเปลี่ยวร้ำง ซินจวงจึงมีคุณควำมชอบครั้ง
ใหญ่
นำงเองก็เป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดของบรรพบุรุษใหญ่แห่งภูเขำทั่ว
เยว่เหมือนอย่ำงหยวนซง หลีเจิน แต่นำงเหมือนกับศิษย์พี่ใหญ่หยวน
ซงที่รับหน้ำที่คอยเฝ้ำบ้ำน รับผิดชอบเฝ้ำพิทักษ์ภูเขำทัวเยว่
ดังนั้นนำงจึงไม่เคยไปเข้ำร่วมสนำมรบสองแห่งของที่ก ำแพง
เมืองปรำณกระบี่และที่ใต้หล้ำไพศำล
กลับเป็นครำวก่อนที่ติดตำมเฝยหรำน ชูเชิงไปล้อมจับผู้ฝึก
กระบี่สองคนของเปลี่ยวร้ำง ซินจวงที่เป็นอำจำรย์ค่ำยกลได้สร้ำง
ผลงำนไว้ไม่น้อย

นำงเองก็มีควำมคล้ำยคลึงกับนักพรตหญิงโหรวถี ซินจวงก็เป็น
คอขวดขอบเขตเซียนเหรินเช่นเดียวกัน พอเลื่อนเป็นขอบเขตบิน
ทะยำนได้ส ำเร็จก็ค่อยไปตำมหำเส้นทำงกำรผสำนมรรคำที่ “ก ำหนด
ไว้แน่นอน เรื่องนี้ก็คือแผนกำรอันแยบยลที่โจวมี่ทิ้งไว้ให้
ปีนั้นโจวมี่ให้นำงอดทนรอคอยกำรหวนกลับมำเยือนมำตุภูมิเดิม
ของผู้อำวุโสท่ำนหนึ่งในวันใดวันหนึ่ง แล้วยังบอกนำงถึงวิธีกำรสร้ำง
ชิงชิวใหม่อีกครั้ง ให้ “เตรียมต ำแหน่งไว้รอ’ แต่เนิ่นๆ
อำจำรย์กำยดับมรรคำสลำย ศิษย์พี่ใหญ่ถูกอิ่นกวำนตัดหัว
ศิษย์น้องเล็กหลีเจินติดตำมโจวมี่เดินขึ้นฟ้ำไปเสริมต ำแหน่งเทพที่ว่ำ
งอยู่…เป็นเหตุให้โชคชะตำบนมหำมรรคำที่ซุกซ่อนอยู่ในภูเขำทัวเยว่
มำรวมกันอยู่ที่ตัวของซินจวงคนเดียว ถูกต้องชอบธรรม น ้ำมำล ำ
คลองก่อเกิด
เส้นทำงกำรผสำนมรรคำของนำงก็ง่ำยขึ้นแล้ว
นั่นก็คือนิมิตภำพภูเขำทัวเยว่ที่สมบูรณ์แบบลูกหนึ่งขึ้นมำ
เหมือนว่ำซินจวงตั้งปณิธำนยิ่งใหญ่ สักวันหนึ่งมหำมรรคำจะจ ำแลง
ออกมำ กลำยเป็นสิ่งของที่จับต้องได้จริง ให้โลกมนุษย์ได้กลับคืนมำ
มีภูเขำทัวเยว่อีกครั้ง
สุดท้ำยใช้วิธีดินอ ำนวยในกำรผสำนมรรคำ ผสำนมรรคำกับ
ภูเขำทัวเยว่

บอกว่ำนำงหำเรื่องใส่ตัวก็ดี เดินเส้นทำงลัดก็ช่ำง ขอบเขตสิบสี่
กับขอบเขตบินทะยำนถึงอย่ำงไรก็มีควำมต่ำงรำวฟ้ำกับเหว
ซินจวงบอกว่ำเคียดแค้นอิ่นกวำนเข้ำกระดูกด ำ นี่ไม่เกินจริงเลย
สักนิด
ก่อนหน้ำวันนี้ ซินจวงคิดมำโดยตลอดว่ำสักวันหนึ่งเมื่อได้เจอ
กับเฉินผิงอันบนสนำมรบอีกครั้ง ได้ต่อสู้กับเขำตัวต่อตัว จะขอให้
เขำฟันภูเขำทัวเยว่อีกครั้ง!
ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ในสำยตำของซินจวงมีแค่ “อิ่นกวำน” ผู้
นั้น
นำงแค่ใคร่รู้ในเรื่องหนึ่ง ท ำไมเฉินผิงอันถึงยังไม่ยอมลงมือสักที
ดูเหมือนว่ำหวังจื้อเองก็คิดเหมือนกัน เขำเองก็สงสัยว่ำไฉนอีก
ฝ่ำยถึงไม่ฆ่ำตนให้ตำยอย่ำงสิ้นซำก
เซี่ยโก่วนั่งยองอยู่บนพื้น มองลอดทะลุร่องรำวรั้วไปเห็นท่ำเรือ
แห่งนั้น นำงกัดนิ้วตัวเองแล้วเอำเลือดถูไปบนหู ขยี้เบำๆ สองสำมที
เพียงไม่นำนดวงตำทั้งคู่ก็ฉำยแสงสีทองระยิบระยับ อำศัยวิธีกำรนอก
รีตในกำร “เปิดตำทิพย์นี้” ท ำให้เซี่ยโก่วมองเห็นเบำะแสบำงอย่ำง
ที่แท้ก็มีควำมมหัศจรรย์เช่นนี้ได้ด้วยหรือ?
ของเล่นประเภทนี้ ในหอมำกสมบัติของจวนรำชครูก็มีนะ

วัตถุที่เป็นรำกฐำนซึ่งถูกเปลี่ยวร้ำงเอำมำสร้ำงท่ำเรือ ก็คือ
อุปกรณ์บวงสรวงเซ่นไหว้เหมือนของที่หมอผีบรรพกำลผู้นั้นใช้
เจ้ำคนที่เปลี่ยนชื่อเป็นเฉินอี้ ทุกวันนี้ก ำลังเอำอย่ำงบัณฑิตที่มำ
สอบในเมืองหลวง เก็บตัวเงียบตั้งใจอ่ำนต ำรำ
หมี่อวี้ใช้เสียงในใจเอ่ย “เผยเฉียน บุกฝ่ำขบวนทัพไปด้วยกัน
ถือเสียว่ำข้ำปกป้องมรรคำให้เจ้ำก่อน หลังจำกนั้นต่ำงคนก็ต่ำงท ำ
เรื่องของตัวเองไป”
เผยเฉียนพยักหน้ำ
ปกป้องมรรคำให้ก่อน เพรำะเขำคือ “ผู้อำวุโส” ของภูเขำลั่วพั่ว
หลังจำกนั้นเขำก็จะเป็นผู้ฝึกกระบี่บริสุทธิ์ของก ำแพงเมืองปรำณ
กระบี่แล้ว
ทำงฝั่งของหวงหม่ำง นอกจำกสตรีที่จ ำแลงมำจำกโชคชะตำบู๊
ของแคว้นที่รับหน้ำที่เป็นองค์รักษ์แล้ว เวลำนี้ก็ยังมีผู้เฒ่ำเครำหยิก
รูปลักษณ์งดงำมเหนือธรรมดำคนหนึ่ง บนศีรษะสวมงอบที่ทำขอบ
ด้วยสีทอง สวมเสื้อคลุมยำวผ้ำฝ้ำยสีเขียวครำม ตรงเอวห้อยผ้ำผูก
เอวมีพู่ยำวห้ำสีแบบของวังหลวง
เห็นได้ชัดว่ำผู้เฒ่ำก็คือกำรรวมตัวของโชคชะตำบุ๋นแห่งเฉิง
กวำน
ผู้เฒ่ำถำมเสียงเบำ “ฝ่ำบำท จะเดิมพันหมดหน้ำตักจริงๆ หรือ?”

หวงหม่ำงเอ่ยด้วยน ้ำเสียงเรียบเฉยว่ำ “รำชส ำนักเฉิงกวำนของ
พวกเรำไม่ใช่อันดับหนึ่งของไพศำลเพรำะประหยัดสะสมพลังมำเสีย
หน่อย”
ผู้เฒ่ำยิ้มถำม “ไม่กลัวว่ำค ำท ำนำยของนักพรตพเนจรผู้นั้นจะ
เป็นจริง เดือดร้อนให้สกุลหวงของพวกท่ำนมีจุดจบที่ต้องล่มสลำย
ภำยในสำมชั่วคนหรือ?”
หวงหม่ำงเอ่ย “ไม่ต้องมำพูดเรื่องค ำท ำนำยพวกนี้กับข้ำ เจ้ำ
บอกกับข้ำอย่ำงตรงไปตรงมำเลยว่ำควรจะท ำสงครำมครั้งนี้หรือไม่?”
ผู้เฒ่ำพยักหน้ำ “ควรสิ”
หวงหม่ำงประกบฝ่ำมือเข้ำด้วยกันแล้วขยับหมุนเบำๆ ยิ้มเอ่ยว่ำ
“นั่นก็เยี่ยมไปเลย”
“ลำก” ให้สงครำมแห่งควำมตำยครั้งนี้กลำยมำเป็นศึกตัดสิน
ระหว่ำงสองใต้หล้ำ
สถำนกำรณ์ในตอนนี้ นอกจำกกองทัพชำยแดนของเฉิงกวำน
แล้ว ใครเล่ำจะรับหน้ำที่นี้ได้ ใครกล้ำพูดว่ำจะท ำเรื่องนี้?
ส่วนกองทัพม้ำต้ำหลีที่อยู่ในแนวรบเส้นอื่นจะเป็นดั่งค ำเล่ำลือที่
บอกว่ำ “ยอดเยี่ยมเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้ำ’ จริงไหม ก็คร้ำนจะ
สนใจแล้วว่ำจริงหรือไม่จริง

ผู้เฒ่ำยิ้มเอ่ย “ไม่เสียแรงที่เป็นจักรพรรดิคนใหม่ที่อำจำรย์เจิ้ง
เลือกมำ มีควำมกล้ำหำญอย่ำงยิ่ง”
หวงหม่ำงส่ำยหน้ำ “ผิดแล้ว เป็นข้ำที่เลือกตัวข้ำเอง”
เส้นทำงกำรขึ้นครองรำชย์ของฮ่องเต้หนุ่มผู้นี้ หำกสำมำรถเอำ
มำเซียนเป็นตัวอักษรได้ก็เชื่อว่ำต้องเป็นเรื่องเล่ำขำนที่เต็มไปด้วย
สีสันตระกำรตำอย่ำงแน่นอน
“เปลี่ยวร้ำงต้องกำรชัยชนะครั้งใหญ่ในนำม แล้วไพศำลของ
พวกเรำไม่ต้องกำรหรือ?”
ฮ่องเต้หนุ่มถำมเองตอบเอง “ข้ำรู้สึกว่ำใต้หล้ำไพศำลมีแต่จะ
ต้องกำรชัยชนะครั้งใหญ่ที่สมชื่อมำกกว่ำพวกเขำ”
ต่อให้รำชส ำนักต้ำหลีจะปกป้องแผ่นดินครึ่งหนึ่งของแจกัน
สมบัติทวีปไว้ได้อย่ำงยำกล ำบำก
จำกศึกที่นครมังกรเฒ่ำไปจนถึงศึกของมหำบรรพตทักษิณ
กระทั่งไปถึงศึกที่ล ำน ้ำใหญ่
ไม่ว่ำจะเป็นคนมีใจคนใดที่ทบทวนสงครำมใหญ่ครั้งนี้ก็จะค้น
พบว่ำ สงครำมห้ำทวีปของไพศำล ยำกที่จะเอ่ยค ำว่ำ ‘ชัยชนะ
ยิ่งใหญ่” ได้จริงๆ

ผู้เฒ่ำถอนหำยใจอย่ำงปลงอนิจจังอยู่ในใจ ก่อนหน้ำนี้ไม่นำน
เขำเคยแวะไปดูที่กองทัพชำยแดนต้ำหลี แกร่งกร้ำวอย่ำงแท้จริง
โชคชะตำบู๊โชติช่วง ถือว่ำสูสีกับเฉิงกวำน
หำกสำมำรถรบเคียงบ่ำเคียงไหล่กันบนสนำมรบก็เหมือน…เด็ก
หนุ่มเจอกับเด็กหนุ่มจริงๆ พวกเขำเต็มไปด้วยเลือดนักสู้ ถึงขั้นที่ว่ำ
เหมือนคนมุทะลุที่…ไม่สนผลลัพธ์อะไรทั้งนั้น!
เฉินผิงอันถือกระบี่เดินออกไปข้ำงหน้ำหนึ่งก้ำว
เมื่อเป็นเช่นนี้ เบื้องหน้ำของเขำก็มีเงำร่ำงหนึ่งที่ถูกบีบให้ต้อง
เผยตัว
ป๋ำยเจ๋อ
ดูเหมือนว่ำเขำก็คือบุคคลที่ผูกควำมเป็นควำมตำยของเปลี่ยว
ร้ำงไว้ที่ตัวเองคนเดียว
เจิ้งจวีจงเองก็ไม่อ ำพรำงร่องรอยอีกต่อไป เขำเองก็เผยกำย
พร้อมกับป๋ำยเจ๋อ หันหน้ำเข้ำหำเฉินผิงอัน ยิ้มถำมว่ำ “ท ำไมไม่
เด็ดขำดหน่อย?”
อันดับแรกก็สังหำรแม่ทัพชิงธงอยู่ในสนำมรบแห่งนี้ แล้วยังมีกำร
“ชูธงก่อกบฏ” อีกครั้ง ป่ำวประกำศแก่เปลี่ยวร้ำง ตั้งตัวเป็นเจ้ำเหนือ
หัว ชิงอ ำนำจกับเฝ่ยหรำน

กำรกระท ำเช่นนี้มองดูคล้ำยเหลวไหลอย่ำงถึงที่สุด ไร้เหตุผล
อย่ำงถึงที่สุด ไม่มีทำงเป็นไปได้อย่ำงแน่นอน
เฉินผิงอันมึนงงไปชั่วขณะ แต่จำกนั้นก็ยิ้มเอ่ยว่ำ “ถือว่ำเป็น
ค ำแนะน ำที่ดี”
ปีศำจใหญ่แห่งเปลี่ยวร้ำงทั้งหลำยหันมำมองหน้ำกันเอง
แล้วก็เป็นพวกกวำนเซี่ยงที่ใคร่ครวญถึงควำมเป็นไปได้ของเรื่อง
นี้อย่ำงจริงจัง
ป๋ำยเจ๋อท ำเป็นไม่ได้ยิน “ค ำแนะน ำ” ของเจิ้งจวีจง เขำมองเฉิน
ผิงอันด้วยสีหน้ำซับซ้อน เงียบไปพักใหญ่กว่ำจะยิ้มเอ่ยว่ำ “ได้เจอกัน
อีกแล้ว”
ป๋ำยเจ๋อไม่ได้พูดถึงกำรคุมเชิงกันไกลๆ ระหว่ำงศำลบุ๋นกับภูเขำ
หัวเยว่ แต่พูดถึงกำรพบเจอกันในค ่ำคืนที่มีพำยุหิมะครั้งแรกของพวก
เขำในปีนั้น
เฉินผิงอันพยักหน้ำ “ได้เจอกันอีกแล้ว”
เจิ้งจวีจงยิ้มบำงๆ “เฉินผิงอัน ป๋ำยเจ๋อ ข้ำมีค ำแนะน ำ ไม่สู้พวก
เจ้ำสองฝ่ำยลองฟังดู”
ป๋ำยเจ๋อกล่ำว “ลองว่ำมำสิ”
เจิ้งจวีจงเอ่ย “ไพศำลกับเปลี่ยวร้ำง ต่ำงฝ่ำยต่ำงส่งผู้ฝึกตน
หรือไม่ก็ผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งมำขึ้นเวทีประลอง”

ป๋ำยเจ๋อขมวดคิ้วถำม “ตัวเลือก? จ ำนวนครั้ง?”
เจิ้งจวีจงเอ่ยเนิบช้ำ “ขอแค่ฝ่ำยหนึ่งไม่ยอมแพ้ก็สำมำรถไม่
จ ำกัดจ ำนวนครั้งได้ พวกเจ้ำสำมำรถสู้กันต่อไปได้เรื่อยๆ จำกยอด
เขำไปถึงกึ่งกลำงภูเขำกระทั่งถึงตีนเขำ สู้กันจนห้ำขอบเขตบน
ทั้งหมดซึ่งมีขอบเขตสิบสี่และบินทะยำนเป็นหนึ่งในนั้นไม่เหลือแม้แต่
คนเดียว สู้กันจนสองใต้หล้ำไม่มีผู้ฝึกยุทธขอบเขตสิบเอ็ดและ
ขอบเขตปลำยทำงอีกต่อไป”
ป๋ำยเจ๋ออึ้งตะลึง
เจิ้งจวีจงยิ้มบำงๆ “มีเสริมสำมข้อ ข้อแรก คนที่ขึ้นเวทีประลอง
สำมำรถยอมแพ้ถอยออกจำกเวทีได้โดยตรง แต่ต้องรับปำกว่ำจะถอย
ออกจำกสนำมรบไปตลอดกำล ข้อสอง ผู้ชนะของเวทีประลอง
บำงครั้งไม่จ ำเป็นต้องถอยออก สำมำรถต่อสู้ต่อไปได้เรื่อยๆ กระทั่ง
รบตำย ข้อสำม เจิ้งจวีจงเป็นผู้ควบคุมกำรต่อสู้”
ป๋ำยเจ๋อครุ่นคิดอย่ำงตั้งใจอยู่พักหนึ่ง บนใบหน้ำเผยสีหน้ำโล่
งอก
เห็นได้ชัดว่ำป๋ำยเจ๋อยินดีเป็นกองหน้ำให้กับเปลี่ยวร้ำง กระทั่ง
กำยดับมรรคำสลำย
นี่ก็คือสถำนกำรณ์ถำมใจที่เรียบง่ำยอย่ำงถึงที่สุดส ำหรับ “ผู้
แข็งแกร่ง” ทุกคนในสองใต้หล้ำ