กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทพิเศษ ตอนที่ 54.2 อัญเชิญเทพ

หวงเย่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชำ “คิดจะใส่ร้ำยใครก็ไม่ต้องกังวลว่ำ จะหำข้ออ้ำงไม่ได้ หวังเซี่ยนก็แค่ไม่อยำกจะสมคบคิดกับพวกเขำทำ ชั่ว ถึงได้ถูกป้ำยสีเช่นนี้”

ฟู่เจิงพยักหน้ำรับ เอ่ยว่ำ “สำนวนรำชกำรน้ำเน่ำพวกนี้ แค่ฟั งไป อย่ำงเดียวก็พอ”

เวินจื่อซี่นวดคลึงปลำยคำง “ร้อยเรียงต่อเนื่องกัน ดูท่ำแล้ว “ภัย ธรรมชำติ” สองครั้ง อย่ำงภัยแล้งและภัยน้ำท่วมล้วนเป็นแผนกำรจำก เซียนซือที่อยู่เบื้องหลัง เซินฝู่จวินผู้นี้พอจะมีฝีมืออยู่บ้ำง”

ฟู่ เจิงเคยไปแฝงตัวอยู่ในอำณำเขตของศำลหูเหนียงเนียงช่วง ระยะเวลำหนึ่ง ได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกว่ำต้องหันมำมองเวินจื่อซี่เสีย ใหม่ นำงเอ่ยชื่นชมจำกใจจริงว่ำ “เวินเซียนซีอมองเหตุกำรณ์ได้ อย่ำงทะลุปรุโปร่ง เรื่องจริงก็เป็นเช่นนี้จริง”

ทำงฝั่ งของแคว้นตำนอวี้มีทั้งพยำนบุคคลและพยำนหลักฐำน ถูกต้องไร้ข้อผิดพลำดน่ำเสียดำยที่หวังเซี่ยนไร้หนทำงให้เดินต่อ จะ ไปฟ้องร้องใครก็ไม่ได้ มีร้อยปำกก็ยำกจะแก้ตัว

เวินจื่อซี่โบกมือ “ก็ไม่ใช่ว่ำข้ำร้ำยกำจหรอก ลงจำกภูเขำมำหำ ประสบกำรณ์มำกเข้ำเห็นเรื่องประหลำดมำจนชิน มองไปมองมำก็

ล้วนมีแต่ “คนคุ้นเคยและเรื่องที่คุ้นเคย” ซึ่งไม่ผิดไปจำกที่คำดกำรณ์ สักเท่ำไร”

ฟู่เจิงถำม “หำกให้เวินเซียนชื่อเป็นผู้ตัดสินใจ ท่ำนจะทำอย่ำงไร ควรจะจัดกำรเรื่องเละเทะครั้งนี้อย่ำงไร?”

เวินจื่อซี่หัวเรำะร่วน “จอมยุทธหญิงฟ่ถำมคำถำมที่ข้ำตอบไม่ได้ เสียแล้ว ข้ำคนนี้ไม่ชอบใช้สมอง”

ฟู่เจิงแค่ใช้สำยตำสอบถำม ไม่กล้ำยอมเลิกรำง่ำยๆ ท่ำนอำจำรย์ ผู้อำวุโสเคยบอกไว้ว่ำออกจำกบ้ำนไปอยู่ข้ำงนอก ต้องรู้จักเรียนรู้ จำกคนอื่นให้มำก คนอื่นไม่ยอมสอน ก็ต้อง…ขโมยเรียน

อันที่จริงด้วยนิสัยของเวินจื่อซี่ย่อมหนีไม่พ้นยึดหลักที่ว่ำคนชั่ว ย่อมมีคนชั่วกว่ำมำจัดกำร ใช้วิธีกำรของอีกฝ่ำยตอบโต้อีกฝ่ำย

เวินจื่อซี่กล่ำว “ข้ำไม่มีควำมอดทน ได้แต่ “ว่ำไปตำมเนื้อผ้ำ” เห็นเชินผู้จวินขัดหูขัดตำก็ฆ่ำมันซะ ยอดฝีมืออำจจะทำมำกกว่ำนี้ จัดกำรสะสำงปมเชือกยุ่งเหยิงกองนี้ชะ จัดระเบียบเส้นสำยหนึ่งให้ ชัดเจน จำกซำกปรักสนำมรบของเซินฝู่ จวินไปจนถึงรำชสำนัก แคว้นตำนอวี้ เพื่อให้คนประเภทเดียวกันไม่ทำผิดในเรื่องเดียวกันอีก วิธีกำรที่ร้ำยกำจที่สุดก็น่ำจะเป็ นกำรทำให้ใจคนของสถำนที่หนึ่ง เปลี่ยนแปลงขนบธรรมเนียมประเพณีได้ เพียงแต่ว่ำเรื่องประเภทนี้ หำกต้องทำจริงๆ กลับสิ้นเปลืองควำมคิดจิตใจอย่ำงมำก ง่ำยที่จะเป็น กำรรนหำเรื่องลำบำกให้ตัวเอง เอำเป็นว่ำข้ำทำไม่ได้ก็แล้วกัน”

ขณะเดียวกันเวินจื่อซี่ก็ใช้เสียงในใจเอ่ยว่ำ “ฟู่เจิง เดินไปบนทำง สำยนี้ เป็ นเพื่อนร่วมเดินทำงกับพวกเรำ เจ้ำอย่ำได้บอกกับแม่นำง หวงและแม่นำงฟู่ว่ำไปเจอใครมำ พวกนำงจะได้ไม่ตกใจ”

ฟู่ เจิงพยักหน้ำ “ข้ำไม่ใช่คนที่มเสียหน่อย ค่อนข้ำงเข้ำใจ กฎระเบียบบนภูเขำเป็นอย่ำงดี”

ก่อนหน้ำนี้รำชครูเฉินเอ่ยถ้อยคำอำลำที่มองดูเหมือนจะเป็ น ค ำพูดตำมมำรยำทบอกว่ำ “เมื่อภำยในสั่งสมควำมเที่ยงธรรมไว้ ควำมชั่วร้ำยย่อมมิอำจกล้ำกรำย

เด็กสำวย่อมมีควำมสุขมำก เป็ นประโยคที่ดีมำกเหลือเกิน วัน หน้ำเจอกับคนชั่วที่สู้ไม่ได้ นำงก็จะท่องคำนี้ เอำมำใช้ปลุกควำมกล้ำ ของตัวเอง!

สำหรับคำตอบของเวินจื่ อซี่ ฟู่ เจิงก็ คิดว่ำตัวเองได้รับ ผลประโยชน์ไม่น้อย ค่อยๆ ใคร่ครวญไปตำมจุดหนึ่ง เส้นหนึ่ง ระนำบ หนึ่ง…ถูกแล้วนี่นะ เหมือนคำพูดที่ท่ำนอำจำรย์ผู้อำวุโสจะพูดเลย

เมื่อก่อนนำงยังเข้ำใจผิดคิดว่ำนอกภูเขำจะมีคนอย่ำงอำจำรย์ น้อยมำกใช่หรือไม่ ถึงแม้ว่ำกำรเดินทำงครั้งนี้นำงจะไม่รู้สึกว่ำมีเยอะ แต่ตรงหน้ำนี้ก็ไม่ใช่ว่ำมีอยู่คนหนึ่งหรอกหรือ?

เวินจื่อซี่ยิ้มเอ่ย “หำกจุดจุดนี้คือพวกเรำเอง เส้นเส้นนี้มีชื่อว่ำ ‘วิถีทำงโลก’ ระนำบนี้ก็คือโลกมนุษย์ทั้งใบสินะ?”

พวกนำงเงียบงัน

ไม่เคยมีคนพูดแบบนี้กับพวกนำงมำก่อน ไม่ใช่ว่ำพวกนำงผม ยำวควำมรู้น้อย แต่เพียงแค่เพรำะวิถีทำงโลกไม่เคยให้โอกำสเช่นนี้ กับพวกนำง

สีหน้ำของเวินจื่อซี่พลันกระอักกระอ่วน เอ่ยว่ำ “จอมยุทธหญิงฟ่ เจ้ำกับข้ำเดินทำงกันต่อก็แล้วกัน พี่หญิงหวงกับน้องเซี่ยต้องไปที่ ศำลำแห่งหนึ่ง ไปพบกับเทพวำรีหวังเซี่ยน”

หวงเย่กับเซี่ยอวี้เพียนหันมำมองสบตำกัน ไม่เข้ำใจว่ำเกิดอะไร ขึ้น

เวินจื่อซี่ยิ้มถำม “พวกเจ้ำกล้ำไปลุยน้ำขุ่นไหม กล้ำช่วยพูดทวง ควำมเป็นธรรมแทนหวังเซี่ยนไหม? บอกไว้ก่อนนะว่ำพวกเจ้ำอำจจะ ได้เจอกับบุคคลสูงส่งที่มีฐำนะตำแหน่งสูงในวงกำรขุนนำงภูเขำ สำยน้ำหลำยคน หลำยคนมำกๆ”

หวงเย่ถำม “หำกพวกเรำเอ่ยค ำใดผิดไปจะถูกตบให้จิต วิญญำณแหลกสลำยด้วยฝ่ำมือเดียวหรือไม่”

เวินจื่อซี่เอ่ย “พวกเขำไม่มีทำงทำอย่ำงนั้น และคำดว่ำก็ไม่กล้ำ ท ำด้วย”

หวงเย่เอ่ยด้วยสีหน้ำเฉยเมย “ถ้ำอย่ำงนั้นทำไมจะไม่กล้ำไปเล่ำ”

เซี่ยอวี้เพียนเอ่ยเสียงเบำ “ต้องไปสิ” เวินจื่อซี่คลี่ยิ้มอ่อนโยน “ถูกต้อง”

คำพูดของพวกนำงเหมือนเสียงจำกสวรรค์ กระตุกเส้นเอ็นหัวใจ ของคนได้อย่ำงแท้จริง

……

ทะเลเมฆที่อยู่เหนือเรือกระบี่ของปลอมลำนั้น เจียวน้ำสีเขียวตัว หนึ่ง หนวดสองข้ำงสำยไหว ทะเลเมฆที่ชะตำน้ำเปี่ยมล้นพลิกตลบ เหมือนแอ่งมังกรสำยฝนที่ลอยอยู่กลำงอำกำศ

ร่ำงของเจียวหลงเดี่ยวผลุบเดี๋ยวโผล่อยู่ท่ำมกลำงทะเลเมฆ มี ภำพบรรยำกำศอันน่ำเกรงขำมของกำรจ ำแลงเป็นมังกรเมฆ

กำยธรรมของโอสถเฒ่ำร่ำงนั้น อันที่จริงสำมำรถข่มขู่คนให้กลัว ได้มำกแล้ว ผู้ฝึ กตนห้ำขอบเขตกลำงทั่วไปมำเห็นเข้ำก็ต้อง หวำดกลัวแล้ว

แต่มำเจอกับ “บรรพจำรย์จิ่งชิงแห่งภูเขำลั่วพั่ว” ที่เติบโตมำด้วย ควำมหวำดกลัวตลอดทำง ก็สมควรแล้วที่เขำจะเจอกับหำยนะครั้งนี้

ส่วนใหญ่ถือเป็ นชั้นวำงดอกไม้ที่แสร้งทำท่ำข่มขู่ให้กลัว มำกกว่ำ เป็ นเหตุให้แค่ถูกเฉินหลิงจวินเอำกรงเล็บตะปบก็เผยไต๋ ออกมำหมดแล้ว

กรงเล็บเจียวที่โผล่ออกมำจำกทะเลเมฆคว้ำหัวของกำยธรรม เอำไว้ โอสถทองของคนผู้นี้ เดิมทีก็ไม่อำจประคับประคองกำยธรรม ไว้ได้นำนนัก โดนกรงเล็บของร่ำงจริงเฉินหลิงจวินเข้ำไปก็เหมือนปุย นุ่นที่ถูกแหวกทะลุ โอสถทองเฒ่ำเหมือนคนใบ้กินหวงเหลียนที่พูด

อะไรไม่ออก ตัดสินใจเด็ดขำดหมำยจะลงมืออย่ำงอำมหิต เฉินหลิง จวินเห็นว่ำกำยธรรมนั้นยังดิ้นรนไม่เลิกก็เพิ่มน้ำหนักให้มำกขึ้น กลำงหว่ำงคิ้วของโอสถทองเฒ่ำที่ร่ำงจริงแฝงตัวอยู่ในถ้ำสถิตพลัน เลือดไหลออกจำกทวำรทั้งเจ็ด หมอบกรำบอยู่บนพื้นลุกไม่ขึ้น หน้ำผำกบวมแดง

ถึงอย่ำงไรเฉินหลิงจวินก็มีควำมรู้ที่ไม่ตื้นเขิน ในใจพอจะเข้ำใจ คร่ำวๆ แล้วว่ำโอสถทองนี้ไม่ใช่ “ทองแท้”

ก็เหมือนกำรทำ “ทองเหลืองกะไหล่ทอง” ของช่ำงฝีมือล่ำงภูเขำ ที่ดูแวววำวแค่ภำยนอกเท่ำนั้น

เมื่อเทียบกับเวินจื่อซี่สำยอำหำรมื้อดึกของพวกเขำแล้วก็ด้อย กว่ำเยอะนัก

เฉินหลิงจวินพูดเย้ยหยัน “ไอ้พวกขี้ลำด้ำนนอกมันวำว ใครมอบ ควำมกล้ำให้เจ้ำ ถึงกับกล้ำตั้งฉำยำให้ตัวเองว่ำซวงเจียวเจินจวิน?”

คำพูดนี้ที่เอ่ยออกมำจำกร่ำงจริงของเจียวหลง เสียงดังสะเทือน รำวกับฟ้ ำผ่ำ

เซียนดินทั่วไป หำกระดับขั้นของโอสถที่สร้ำงได้ไม่สูงแล้วเรียก กำยธรรมออกมำก็คือกำรค้ำบนภูเขำที่จ่ำยเงินเหมือนน้ำไหล มีแต่ จะผลำญปรำณวิญญำณที่สะสมไว้ในร่ำงกำยไปเร็วมำกและเยอะ มำก ส่วนใหญ่แล้วจำต้องใช้ท่ำไม้ตำยเพื่อบังคับสมบัติหนักที่ใช้ใน กำรโจมตีชิ้นสองชิ้น หวังว่ำจะรีบรบรีบจบโดยเร็ว

เป็นลำยปั กบนชุดขุนนำงแบบเดียวกัน ขุนนำงหลักของหกกรม แห่งแคว้นตำนอวี้จะสำมำรถเทียบกับเจ้ำกรมของรำชสำนักต้ำหลีได้ หรือ?

และเฉินหลิงจวินก็เป็นขอบเขตก่อกำเนิดขั้นสมบูรณ์แบบจริงแท้ แน่นอน ร่ำงจริงก็ยิ่งเป็นเจียวน้ำที่เดินลงน้ำประสบควำมสำเร็จมำแล้ว รับมือกับโอสถทองครึ่งๆ กลำงๆ คนหนึ่งก็มีแต่จะท ำได้ง่ำยดำย เหมือนยกมือกวักเรียก

เฉินหลิงจวินเอ่ย “รีบบอกชื่อจริง ภูมิลำเนำและสำนักของเจ้ำ มำ”

กรงเล็บเจียวลูบผ่ำเหนือหัวของกำยธรรมก่อให้เกิดเสียงเหมือน เหล็กแหลมที่กรีดผ่ำนผิวกระจกดังเอี๊ยดอ๊ำด ประกำยไฟสำดกระเซ็น

หำกไม่เป็นเพรำะเฉินหลิงจวินจงใจควบคุมพละก ำลังของตัวเอง เอำไว้ เกรงว่ำแค่กรงเล็บเดียวก็สำมำรถท ำลำยร่ำงกำยธรรมให้ แหลกลำญได้ง่ำยๆ แล้ว

เพียงแค่เพรำะกลัวว่ำเขำจะเป็ นสำยลับต้ำหลีที่ข่มกลั้นควำม อัปยศแบกรับภำระสำคัญ หรือเป็ นผู้ฝึกตนที่หลงเดินทำงผิด แต่ยัง ไม่สูญเสียมโนธรรมควำมดี หรือไม่ก็เป็นคนที่แฝงตัวอยู่ข้ำงกำยเซิน ฝู่จวินรอวันได้แก้แค้น…

ควำมกลัวทุกประเภทล้วนเหมือนสะพำนโค้งที่เดินผ่ำนตอนเดิน ลงน้ำในปี นั้น คืออำเภอที่ตั้งอยู่ติดน้ำ คือทุ่งนำอุดมสมบูรณ์

กว้ำงไกลสุดลูกหูลูกตำที่อยู่ติดกับสำยน้ำเชี่ยวกรำก คือเรือทำงกำร ลำแล้วลำเล่ำที่ขนส่งเสบียงอำหำรอยู่บนผืนน้ำ…

ตอนนั้นกลับจำกอุตรกุรุทวีปไปยังภูเขำลั่วพั่ว ผ่ำนมำนำนหลำย ปีขนำดนี้ เฉินหลิงจวินไม่เคยเล่ำประสบกำรณ์ทำงใจในกำรเดินลง น้ำจี้ตู๋ให้ใครฟั ง

ไม่มีบำรมีน่ำเกรงขำม ไม่สำแก่ใจ เหมือนผีขี้เหล้ำคนหนึ่งที่ชอบ ดื่มเหล้ำมำกที่สุด ได้แต่ดื่มน้ำเปล่ำเท่ำนั้น สำมำรถดับกระหำยได้ แต่ถึงอย่ำงไรก็ไม่ถูกใจ

กำรเดินลงน้ำที่เต็มไปด้วยอุปสรรค ควำมรู้สึกพร่ำเลือน สุดท้ำย แปรเปลี่ยนมำเป็นคำสำมค ำ ไม่อิสระ

ต่อให้จะเป็ นเช่นนี้ เฉินหลิงจวินก็ยังไม่รู้สึกเสียใจภำยหลังเลย สักนิด

โอสถทองเฒ่ำผู้นั้นเอ่ยเสียงสั่น “หยำงส่ง ผู้ฝึกตนอิสระ เรียนรู้ ด้วยตัวเอง ภำยใต้วำสนำน ำพำจึงได้ฝึกวิชำนอกรีต ไม่กล้ำปิดบัง เซียนจวินเด็ดขำด ข้ำไม่มีกำรสืบทอดจำกอำจำรย์และพื้นที่ประกอบ พิธีกรรม”

อันที่จริงเขำเองก็อวดดีใช้ควำมรุนแรงมำจนชินแล้ว เพียงแต่มำ เจอกับ ปีศำจใหญ่ทำยำทมังกร” ที่ประวัติควำมเป็นมำไม่แน่ชัดคนนี้ ในใจรู้ดีว่ำมิอำจต้ำนทำนศัตรูได้ จึงได้แต่แสดงควำมสำมำรถของผู้

ฝึ กตนอิสระที่ยึดได้หดได้ “เซียนจวินโปรดเมตตำกันสักครั้งได้ หรือไม่ ข้ำเองก็จะได้เก็บกำยธรรมลงไป…”

เฉินหลิงจวินไม่เปลืองน้ำลำยกับเขำ หำงใหญ่ยักษ์ของเจียวหลง สะบัดออกมำจำกทะเลเมฆ ปั ดเบำๆ ทีเดียวก็ตบร่ำงกำยธรรมของ โอสถทองเฒ่ำให้แหลกลำญคำที่

ร่ำงกำยธรรมขำดออกเป็นสองท่อนเหมือนโดนผ่ำเอว โอสถทอง เฒ่ำได้รับบำดเจ็บเช่นนี้ก็หน้ำซีดขำว ตรงเอวของร่ำงจริงเหมือน ขนมหมำฮวำที่ถูกบิดเป็นเกลียว ร่ำงสั่นรำวตะแกรงร่อน ฝืนข่มกลั้น เอำไว้ถึงได้ไม่ร้องโหยหวนออกมำ อนำถนัก อนำถนัก ตบะที่สะสม อย่ำงยำกลำบำกมำสองร้อยปีกลับต้องมำเสียหำยสิ้นในครำนี้ ในใจ เคียดแค้นสุดขีดที่อีกฝ่ำยใช้วิธีกำรอำมหิตป่ำเถื่อน แล้วก็กลัวปีศำจ ใหญ่ตนนั้นอย่ำงสุดขีดด้วย

เฉินหลิงจวินใช้เสียงในใจเอ่ย “บอกควำมเป็นมำของเซินฝู่ จวิน ให้ข้ำฟั งอย่ำงละเอียดสิ”

ในขณะที่ชีวิตตกอยู่ในอันตรำย โอสถทองเฒ่ำก็พูดเหมือนเท ถั่วออกจำกกระบอกไม้ไผ่ บอกทุกเรื่องที่ตัวเองรู้อย่ำงไม่มีปิดบัง “ชื่อ เดิมของเซินฝู่ จวินคือเซ็นจำง ตอนมีชีวิตอยู่คือลูกหลำนตระกูล ชั้นสูงอันดับหนึ่ง เพียงแค่เพรำะรักตัวกลัวตำย ถอนกำลังจำกสนำม รบอย่ำงขี้ขลำด จึงถูกขุนนำงผู้ตรวจตรำกำรศึกของต้ำหลีสังหำร ตำมระเบียบ คงเป็นเพรำะตำยไปแล้วควำมแค้นพุ่งทะยำนฟ้ำจึงกลำย

มำเป็นผีร้ำย ฝ่ำทะลุขอบเขตได้อย่ำงรวดเร็วเรียกได้ว่ำน่ำเหลือเชื่อ อย่ำงยิ่ง”

“แล้วก็ไม่รู้ว่ำเขำไปได้สมบัติลับวิถีแห่งเทพมำจำกที่ใด ได้ ครอบครองสถำนที่แห่งนี้แล้วก็ไม่ยอมย้ำยไปไหน วำงแผนยิ่งใหญ่ เป็นเหตุให้ต่อให้เชินจำงจะบ้ำตัณหำ ข้ำงกำยไม่เคยขำดสำวงำม แต่ มีเพียงกับหูเหนียงเนียงที่สร้ำงศำลเถื่อนขึ้นมำเท่ำนั้นที่เขำไม่เคย ร่วมหลับนอนด้วย เพรำะกลัวว่ำเส้นทำงเทพที่เขำเดินสำยนี้จะถูก ควันธูปของศำลหูเหนียงเนียงทำให้แปดเปื้อน ไปทำลำยรำกฐำนของ ตัวเองเข้ำ”

“เชินจำงบอกกับภำยอกนอกว่ำสร้ำงโอสถสำเร็จจึงจัดงำนเลี้ยง ฉลองครั้งนี้ขึ้นมำ แต่ข้ำว่ำเขำเหมือนก่อกำเนิดที่ปิ ดบังซ่อนเร้น มำกกว่ำ”

หยำงส่งพูดจบ กลัวว่ำอีกฝ่ ำยจะไม่เชื่อจึงสำบำนด้วยถ้อยคำ ร้ำยแรงว่ำ “เซียนจวินขอแค่หยำงส่งพูดปดแม้แต่คำเดียวก็ขอให้ถูก ฟ้ ำฝ่ ำ ให้ห้ำอสนีผ่ำลงมำบนหัว ร่ำงสลำยกลำยเป็นเถ้ำธุลี”

เฉินหลิงจวินขมวดคิ้ว “เป็นก่อกำเนิดจริงๆ หรือ?”

ปำกนี้ของข้ำมีวำจำศักดิ์สิทธิ์หรืออย่ำงไร

ส่วนหยำงส่งอะไรนั่น คิดว่ำข้ำหลอกง่ำยหรือ? มำรดำเจ้ำเถอะ สิบเต็มสิบต้องเป็นชื่อปลอมแน่อยู่แล้ว

เฉินหลิงจวินถำมหน้ำไม่เปลี่ยนสี “เซินจำงทำเรื่องชั่วร้ำยอยู่ที่นี่ มีที่พึ่งหรือไม่?”

หย่ำงส่งลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบตำมสัตย์จริงว่ำ “โลก ภำยนอกพอจะมีข่ำวลือเล็กๆ บำงอย่ำงที่เหมือนกำรคว้ำลมจับเงำอยู่ บ้ำง บอกว่ำเซินจำงยังมีสถำนะที่แอบแฝงอยู่อีกชั้นหนึ่ง นั่นคือเป็น สำยลับที่คนเถื่อนต้ำหลีทิ้งไว้ในที่นี่ อนุญำตให้เขำทำควำมดีชดใช้ ควำมผิดรับปำกกับเขำว่ำอนำคตจะให้เขำได้เป็ นรำชครูของแคว้น เล็กๆ แต่ข้ำไม่เชื่อเรื่องนี้ ทว่ำก็กลัวว่ำอำจจะมีควำมเป็นไปได้ จึงไม่ กล้ำฟั นธงอะไร หลีกเลี่ยงไม่ให้เซียนจวินวิเครำะห์ควำมจริง ผิดพลำด”

เห็นสำยตำของเจียวน้ำตนนั้นวูบไหว หยำงส่งก็รู้ว่ำตัวเองเดิม พันถูกแล้ว ต้องเป็ นเพรำะอีกฝ่ ำยรู้หนักเบำและมีควำมคิดที่ว่ำจะ ขว้ำงหนูก็กลัวข้ำวของจะเสียหำยอย่ำงแน่นอน

เฉินหลิงจวินเอ่ยอย่ำงเดือดดำล “สมควรตำยจริงๆ!”

หยำงส่งประหลำดใจอย่ำงมำก แจกันสมบัติทวีปในทุกวันนี้ยังมีผู้ ฝึกตนบนภูเขำที่ไม่เห็นต้ำหลีอยู่ในสำยตำด้วยหรือ?

เห็นเจียวน้ำตัวนั้นหรี่ตำลง เอ่ยถ้อยคำอำมหิตที่ทำให้หยำงส่ง รู้สึกเหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง “เจ้ำเองก็พอจะรู้กำลเทศะอยู่บ้ำง ถ้ำอย่ำงนั้นก็จะละเว้นเจ้ำ…ให้เจ้ำแค่กึ่งตำยก็พอ!”

) คำว่ำ “กึ่งเป็น” ที่ไม่ได้เอ่ยออกไป ไม่ใช่เพรำะเฉินหลิงจวินถูก คำพูดไม่กี่ประโยคของหยำงส่งกลบเกลื่อนไปได้ แต่เป็นเพรำะยังต้อง เอำมำใช้ฟ้องร้องตอนขึ้นศำล

หยำงส่งคิดว่ำตัวเองยอมก้มหัวอ่อนข้อให้ขนำดนี้แล้ว อีกฝ่ ำย กลับยังใช้อำนำจรังแกคนอื่นเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ำไม่เคยคิดจะปล่อย ตนไป? อันที่จริงหยำงส่งได้แอบหยิบกล่องลงรักแดงที่มีกลิ่นหอม เก่ำแก่ใบหนึ่งออกมำไว้นำนแล้ว รอคอยจังหวะที่จะลงมือ ของสิ่งนี้มำ จำกสุสำนใหญ่แห่งหนึ่งของดินแดนสู่โบรำณที่จมอยู่ใต้น้ำ ปี นั้น ตอนที่เขำเลื่อนเป็นขอบเขตชมมหำสมุทรได้ออกไปหำประสบกำรณ์ ข้ำงนอก บำงครั้งก็แอบใช้กลอุบำยเล็กๆ เพื่อสนองควำมต้องกำร ส่วนตัวบ้ำง แต่ไม่กล้ำโอ้อวดหรือทำตัวเด่นจนเกินไป มีวันหนึ่งเดิน ทำงผ่ำนลำคลองโบรำณสำยหนึ่ง เห็นว่ำใต้น้ำมีประกำยแสงหลำกสี วูบไหว ก็รู้เลยว่ำต้องมีสมบัติหนักซุกซ่อนอยู่ข้ำงในนั้นแน่นอน จึง นัดหมำยกับผู้ฝึกตนทำเนียบสี่ห้ำคนที่ถูกชะตำกันมำแสร้งสวมรอย เป็ นผู้ฝึ กตนอิสระ ลงไปหำสมบัติใต้แม่น้ำ พยำยำมสำรพัดวิธี แต่ กลับไม่ได้ผล ในยำมที่จนปั ญญำไม่รู้จะใช้วิธีใดแล้ว กลับคิดวิธีกำร ที่อำมหิตอย่ำงหนึ่งขึ้นมำได้ จึงจ่ำยเงินตีสนิทกับทำงกำรในท้องถิ่น ติดสินบนกับกรมพิธีกำรและกรมโยธำ ทำกำรเปลี่ยนแปลงเส้นทำง น้ำอย่ำงรีบร้อน ทำลำยค่ำยกลใหญ่ซึ่งถูกสร้ำงจำกโชคชะตำน้ำที่ หลงเหลืออยู่ได้ เขำได้ตำรำเต๋ำฉบับไม่สมบูรณ์มำส่วนหนึ่ง และยังมี รูปปั้ นทหำรม้ำสวมชุดเกรำะเต็มตัวที่ลงสีและปิดทองอีกสองชิ้น และ

เขำก็อำศัยสิ่งนี้มำสร้ำงโอสถได้สำเร็จ เพียงแต่ว่ำเรื่องนี้ ถึงอย่ำงไรก็ ผิดศีลธรรมอย่ำงร้ำยแรง เป็ นเหตุให้หลังจำกที่สร้ำงโอสถได้แล้ว กำรฝึกตนของเขำก็ไม่รำบรื่นนัก โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งเมื่อหลำยสิบปี ก่อนที่ภัยแฝงนี้ยิ่งชัดเจนมำกขึ้น เดิมทีเขำคิดว่ำหำกมีโอกำสก็จะไป เยี่ยมเยียนหลิวจื้อเม่ำสกัดคงคำเจินจวินแห่งเกำะชิงเสียสักหน่อย ใน ใจคิดว่ำหำกให้ตนพกวิชำไปกรำบอำจำรย์ก็ไม่เป็นไร ถึงขั้นวำดฝั น ว่ำจะได้ผูกสมัครเป็ นคู่บ ำเพ็ญเพียรกับเถียนหูจวีน เพียงแต่ว่ำ ทะเลสำบซูเจี่ยนเกิดกำรเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ สตรีอย่ำงเถียนหูจวิน ก็สะบัดร่ำงเปลี่ยนตัวตน กลำยมำเป็นบุคคลที่กุมอ ำนำจอย่ำงแท้จริง ของสำนักเจินจิ้ง มำรดำมันเถอะ พวกคนสกปรกโสมมเหล่ำนี้ เทียบ กับตนแล้วจะดีกว่ำสักแค่ไหนกันเชียว เมื่อดวงเปลี่ยนก็เป็นหมำและ ไก่ที่พลอยได้ขึ้นสวรรค์เหมือนกันไม่ใช่หรือ? น่ำชิงชัง น่ำอิจฉำยิ่ง นัก! เฉินหลิงจวินมองลูกไม้ของโอสถทองเฒ่ำออกนำนแล้ว รู้ว่ำอีก ฝ่ำยแอบเอำท่ำไม้ตำยออกมำหมำยจะสู้สุดชีวิต เขำก็ไม่ขัดขวำง แค่ หันหน้ำไปอีกทำง พ่นลมหำยใจออกมำเบำๆ หนึ่งทีก็สร้ำงทะเลเมฆ ผืนหนึ่งขึ้นมำ เหมือนทะเลสำบสีเขียวมรกตที่ลอยอยู่บนฟ้ ำครำม ทะเลสำบใหญ่กลำยเป็ นน้ำแข็งในเสี้ยววินำที ด้ำนในมีแท่งน้ำแข็ง เล็กบำงจ ำนวนนับไม่ถ้วนเกำะกลุ่มกันหนำแน่น เหมือนคลัง ยุทโธปกรณ์แห่งหนึ่งที่เก็บหอกและง้ำวเอำไว้นับไม่ถ้วน

มันลอยอยู่เหนือหัวของทหำรม้ำกองนั้นของเซินฝู่จวินพอดี

เฉินหลิงจวินอยู่บนภูเขำลั่วพั่วก็แค่ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ เจ้ำให้ข้ำตั้งใจฝึกตน ก็คือกำรทำให้ข้ำลำบำกใจ แต่หำกจะพูดถึงกำรแบ่งสมำธิ กลับเป็นควำมถนัดของข้ำ

หยำงส่งใช้ควำมเร็วที่ฟ้ ำผ่ำไม่ทันป้ องหูเปิดกล่องไม้ออก เรียก กำยธรรมออกมำอีกครั้ง แต่กลับไม่เอำแต่แสร้งบำรมีอำนำจอย่ำง เดียว แต่ไปสิงอยู่บนร่ำงของทหำรม้ำสวมเสื้อเกรำะลงสีแปะทองตัว หนึ่ง กลำยร่ำงเป็นแสงรุ้งที่ถือหอกกระโจนเข้ำสังหำรเจียวน้ำตัวนั้น นอกจำกนี้ร่ำงจริงยังร่ำยเวทหลบหนี ไปซ่อนตัวอยู่ในรูปปั้ นทหำรดิน เผำที่สะพำยกระบอกใส่ลูกศรไว้ด้ำนหลังอีกตนหนึ่ง วำดเส้นโค้ง หลบหนีออกไปจำกซำกปรักสนำมรบอย่ำงว่องไว

เจียวน้ำยกกรงเล็บข้ำงหนึ่งตบสมบัติอำคมชิ้นนั้นให้แหลกสลำย รูปปั้ นทหำรดินเผำซึ่งเป็ นสถำนที่ซ่อนร่ำงจริงของหยำงส่ง ไม่รู้ว่ำ เหตุใดถึงได้ระเบิดกระจำยคำที่ คล้ำยชนเข้ำกับผนังที่มองไม่เห็น เหมือนเอำไข่ไปกระทบกับหิน

เฉินหลิงจวินท ำมุทรำเก็บร่ำงจริงใหญ่โตมโหฬำรลงไป กลับคืน มำมีรูปร่ำงเป็นเด็กชำยชุดเขียวอีกครั้ง ชำยแขนเสื้อสองข้ำงเหมือน ก้อนเมฆสองก้อนที่พลิ้วกลับลงมำบนเรือข้ำมฟำก