The Devil's Cage - บทที่ 471: ผู้ทรยศ

บทที่ 471: ผู้ทรยศ
นิซิลจ้องมองโอฮาระที่อยู่ตรงหน้าเขา ขณะที่เขากำลังจมดิ่งสู่สภาวะที่ไม่อยากเชื่อ
บางทีอาจเป็นเพราะลักษณะนิสัยของเขา นิซิลจึงไม่ใช่ผู้อาวุโสที่เคารพผู้อื่นตั้งแต่แรกเห็น แต่ทุกคนที่ได้รู้จักนิซิลก็รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นคนโง่แต่อย่างใด
ในความเป็นจริงแล้ว เมื่อนิซิลค้นพบพฤติกรรมที่ผิดปกติของสมัลเดอร์ เขาก็เริ่มคาดเดาบางอย่างได้แล้ว
ในขณะที่ไซมอนกำลังแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ นิซิลก็รู้แล้วว่าสมัลเดอร์วางแผนจะทำอะไร
อย่างไรก็ตาม ในฐานะมัคนายกของสำนัก เขามีความชัดเจนมากเกี่ยวกับสถานะปัจจุบันของสำนักศักดิ์สิทธิ์ … แต่ด้วยเพราะความเข้าใจนั้น เขาจึงตกใจกับการทรยศของโอฮารา
“ทำไม?”
นิซิลได้ยินเสียงต่อสู้กันนอกห้อง แต่เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เขาจ้องมองใบหน้าบอบบางของโอฮาระ ถามคำถามด้วยน้ำเสียงแห้งๆ
นิซิล รู้สึกงุนงง โอฮาระเป็นหนึ่งในอาร์คดีคอนของสำนักศักดิ์สิทธิ์ นอกเหนือไปจากอัศวินศักดิ์สิทธิ์สมัลเดอร์คนปัจจุบัน เธอเป็นคนที่น่าเคารพนับถือมากที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งหมด
โอฮาระไม่ได้ขาดเกียรติยศหรืออำนาจ แต่เธอก็ยังคงตัดสินใจที่จะทรยศต่อสำนักศักดิ์สิทธิ์
นิซิลคิดไม่ออกเลยว่า จะมีเหตุผลอะไรที่ต้องทรยศพวกเขา เพราะมันไม่ได้เป็นผลดีกับเธอเลย
“ทำไมงั้นหรอ? คุณจำสำนักศักดิ์สิทธิ์เมื่อ 40 ปีก่อนได้ไหม?”
โอฮาระหัวเราะเบาๆ และตอบคำถามของเธอเอง
“40 ปีที่แล้ว? เพราะเรื่องไม่คาดฝันนั่นน่ะเหรอ?”
นิซิลรู้สึกตกตะลึง ทำให้เขานึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพิ่มเติม
แล้วนิซิลก็ยิ้มอย่างขมขื่น ดูเหมือนเขาจะค่อยๆ เข้าใจเป้าหมายของโอฮาระ
“เชื่อฉันสิ! เรย์ไม่ได้แค้นอะไรกับสำนักศักดิ์สิทธิ์เลยสักนิด นั้นมันเรื่องบังเอิญชัดๆ! เรย์เป็นคนที่ชอบอยู่ในเขตของตัวเอง เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรทั้งนั้น! ดูสิว่าเราเข้ากันได้ดีขนาดไหนตลอด 40 ปี! ไม่เคยมีเรื่องทะเลาะกันเลยสักครั้ง แถมยังเคยร่วมมือกันอีก-…”
“ร่วมมือกันงั้นเหรอ? นายเรียกการต่อสู้อันดุเดือดนั่นว่าการร่วมมือกันเหรอ? ถ้าเธอไม่บังคับให้เราสู้ ฮิวจ์จะตายได้ยังไง?”
นิซิล ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงตะโกนอย่างกะทันหันของโอฮาระ ใบหน้าบอบบางของเธอเริ่มแสดงความโกรธออกมา
“ฮิวจ์… ไม่มีใครอยากเห็นเขาตายหรอก แต่สถานการณ์ตอนนั้น…”
นิซิล พึมพำชื่อนั้น พยายามจะพูดบางอย่างแต่สุดท้ายก็เงียบไป
“ต้องมีคนคอยคุ้มกันสถานการณ์ตอนถอยกลับใช่มั้ยล่ะ? แต่ทำไมต้องเป็นฮิวจ์ด้วยล่ะ? ทำไมไม่ใช่คนอื่นๆ ล่ะ? อย่าบอกนะว่านั่นเป็นอุบัติเหตุอีก! เรื่องทั้งหมดถูกวางแผนโดยนังนิโคเรย์นั่น! เธอวางแผนทุกอย่างเพียงเพื่อพิสูจน์ตำแหน่งเทพแห่งโลกของเธอ!”
โอฮาระกำหมัดแน่นและสบถเสียงดัง
“ฉันจะพรากทุกอย่างจากเธอ! ฉันจะทำลายชื่อและตัวตนของเธอซะ!!”
เสียงตะโกนของเธอเริ่มดังก้องกังวานขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เธอสบถ ความโกรธบนใบหน้าของเธอผสานเข้ากับเจตนาฆ่าของเธอ ทำให้ใบหน้าอันบอบบางของเธอกลายเป็นดุร้ายและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น
ที่สำคัญกว่านั้น ออร่าอันเฉียบคมปรากฏขึ้นอย่างจางๆ พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของเธอ บังคับให้นิซิลต้องถอยห่างออกไปสองสามก้าวเพื่อหลีกเลี่ยงเธอ
นิซิลรู้ว่าถ้าเขาต่อสู้กับออร่าอันเฉียบคมของโอฮาระ เขาจะต้องจบชีวิตลง
“ใจเย็นๆหน่อยสิ โอฮาระ!” นิซิลร้องเรียกเธอ แต่เธอกลับแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
“ฮิวจ์คืออัศวินศักดิ์สิทธิ์ตัวจริง ไม่ใช่คนอย่างสมัลเดอร์ที่บุ่มบ่ามไร้สติ! สำนักศักดิ์สิทธิ์ที่ฮิวจ์บัญชาการอยู่ต่างหากคือสำนักศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง! สำนักศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้เน่าเฟะถึงแก่นแล้ว สำนักแบบนี้ไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว! ฉันจะทำลายสำนักอันเสื่อมทรามของมันเอง แล้วฉันจะตามล่ายัยนั่น!”
โอฮาระพึมพำอยู่คนเดียว ดวงตาของเธอเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
จากนั้น โอฮาระก็โจมตี นิซิล โดยไม่ลังเลเลย
ออร่าอันเฉียบคมพุ่งออกมาเหมือนลูกธนูที่ถูกปล่อยออกไป
นิซิลหลับตาลงทันที เขายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความตาย แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่มีทางหลบการโจมตีอันแหลมคมของโอฮาระได้
โอฮาระ หนึ่งในสามอาร์ชดีคอน การจัดการกับ มัคนายก อย่างนิซิลเป็นเรื่องง่ายมาก
เขาปรารถนาที่จะตายในร่างกายที่ยังสมบูรณ์! ด้วยความคิดนี้ทำให้จิตใจของนิซิลสงบลงหลังจากที่เขาหลับตาลง
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังเข้ามาในหูของเขา
โดยไม่รู้ตัว นิซิลก็ลืมตาขึ้นและเห็นร่างคุ้นเคยยืนอยู่ตรงหน้าเขาและปกป้องเขาจากการโจมตีของออร่าอันเฉียบคม
“2567!?” นิซิลพูดด้วยความตกใจ
คล้ายกับความตกตะลึงจากการทรยศของโอฮาระ นิซิลไม่เชื่อว่าจีหรานจะสามารถหลบหนีออกจากคุกที่สมัลเดอร์สร้างขึ้นได้
ในความเป็นจริง เหตุการณ์หลังน่าตกใจกว่าเหตุการณ์ซะอีก
“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ นายไม่ได้อยู่ข้างในงั้นเหรอ… อ๊ากกกกก! ไอ้สารเลวเอ้ย!”
นิซิลถามเสียงดัง แต่จีหรานไม่คิดจะตอบ เขาคว้าคอนิซิลแล้วโยนเขาออกจากห้อง
หลังจากช่วยนิซิลจากการโจมตีครั้งนี้ จีหรานก็ไม่อยากดึงนิซิลเข้ามาเกี่ยวข้องในการต่อสู้ต่อไปเลย ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยเหตุผลของเรตติ้งของอีเวนต์พิเศษก็ว่าได้ จีหรานอยากให้นิซิลยังมีชีวิตอยู่และแข็งแรงหลังจากนี้ต่อไป
ในขณะที่นิซิลกำลังลอยอยู่กลางอากาศหลังจากถูกโยนออกไป โอฮาระก็เหมือนเงาของเขาที่คอยติดตาม และไม่เต็มใจที่จะปล่อยเขาไป
อย่างไรก็ตาม จีหราน เข้ามาแทรกแซงระหว่างพวกเขาทั้งสองคน
ซู่วว!
ออร่าอันแหลมคมถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง เล็งไปที่ลำคอของจีหราน มันยังทำให้เกิดเสียงหวีดแหลมคมคล้ายเสียงเครื่องดนตรีบางอย่าง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโอฮาระกำลังพยายามเจาะทะลวงจีหรานพร้อมกับนิซิลด้วยการโจมตีของเธอ แต่ในวินาทีต่อมา…
เปรี๊ยง!
เสียงหวีดหวิวของลมแรงราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังก้องไปทั่วห้อง เสียงลมที่แหลมคมแตกกระจายไปในทันที และนั่นยังไม่ใช่จุดจบ
[วาจาเย่อหยิ่ง] ซึมซับพลังอันมหาศาลของจีหราน ทำให้ดาบใหญ่สามารถปล่อยลมพายุรุนแรงที่เพียงพอที่จะฉีกกระชากคนธรรมดาๆ ได้อย่างง่ายดายออกมา เมื่อลมพายุรุนแรงจากดาบใหญ่สีแดงเข้มปะทะเข้ากับออร่าอันเฉียบคม ออร่าพลังงานก็แตกสลายด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล มันถูกทำลายอย่างหมดสิ้น
[วาจาเย่อหยิ่ง] ไม่หยุดหย่อน มันตามวงสวิงของจีหรานและฟันเข้าที่โอฮาระ
ใบหน้าที่คลุ้มคลั่งของโอฮาระไม่สะดุ้งแม้แต่น้อยเมื่อถูกดาบใหญ่ฟันใส่ เธอปล่อยหมัดสวนกลับ เป็นหมัดธรรมดาที่ไม่มีลมพัดแรงหรือรัศมีรุนแรงใดๆ อย่างไรก็ตาม หมัดที่ดูเหมือนธรรมดากลับสวนกลับคมดาบของจีหรานได้อย่างสูสี!
แคล๊ง!
เมื่อ [วาจาเย่อหยิ่ง] ปะทะเข้ากับหมัดของโอฮาระ มันกระทบจีหรานราวกับฟันดาบลงบนโลหะที่แข็งที่สุด นอกจากนั้น พลังที่ออกมาจากหมัดนี้ก็ไม่ได้อ่อนไปกว่าพลังของเขาเลย
ดั๊ก ดั๊ก!
ทั้งสองแยกย้ายกันไปเมื่อสัมผัสกันและแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง พื้นดินที่แข็งใต้เท้าทั้งสองก็ได้ประทับรอยเท้าตื้นๆ ของพวกเขาไว้ ขณะที่พวกเขาก้าวไป
“2567!”
อาร์คดีคอนผู้ทรยศดูเหมือนจะสังเกตเห็นจีหรานหลังจากการโจมตีครั้งก่อน ดวงตาของเธอดูน่าเกลียดชังยิ่งกว่าที่เธอมองนิซิลเสียอีก
“ยังไงซะ! 2567 นายก็อยู่ในรายชื่อที่ต้องฆ่าของฉันเหมือนกัน! มันไม่มีอะไรแตกต่าง หากฉันจะฆ่านายเร็วหรือช้า!” โอฮาระจ้องมองจีหรานอย่างดุร้ายพลางพึมพำเบาๆ
จากนั้น ความรู้สึกอันตรายที่จีหรานคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็เริ่มแพร่กระจายไปทั่วห้อง
“จงกลับใจจากบาปของนายต่อหน้าวิญญาณของฮิวจ์ซะ!”
ฟูมมม!
ทันใดนั้น แสงสีขาวมุกก็ส่องประกายสว่างไสวจากร่างของโอฮาระ
มันคือ พลังศักดิ์สิทธิ์!
“2567!”
นิซิล อดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียกจีหรานเมื่อเขาคลานมาที่ทางเข้าและเห็นฉากนั้น
อย่างไรก็ตาม เสียงร้องของเขาหยุดลงอย่างกะทันหันมัคนายก ชราลืมตากว้างเมื่อเห็นฉากที่น่าตื่นตะลึงที่อยู่ตรงหน้า