The Devil's Cage - บทที่ 481: ก้าวไปข้างหน้าในหิมะ

บทที่ 481: ก้าวไปข้างหน้าในหิมะ
พายุหิมะพัดถล่ม เกาะสุดท้าย ในยามพระอาทิตย์ตกตามที่สัญญาไว้
ฟู่ว!
จีหรานถอนหายใจยาวและลืมตาขึ้น คิ้วขมวดเล็กน้อย
“เป็นยังไงบ้าง ไม่ค่อยประสบความสำเร็จงั้นหรอ” สมิธซึ่งกำลังย่างขนมปังอยู่ข้างกองไฟถาม
เขาพอรู้คร่าวๆ เกี่ยวกับสิ่งที่ จีหราน กำลังทำอยู่ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เห็น นิโคเรย์ ทำแบบเดียวกันเช่นกัน
“อืมมม มันยากกว่าที่คิดอีกนะ”
จีหรานไม่ได้ปกปิดอะไรด้วยการพยักหน้าและรับขนมปังที่สมิธส่งให้
มันเป็นวันที่สามนับตั้งแต่พวกเขากลับมาที่เกาะสุดท้าย
เมื่อเทียบกับวันที่สามของการมาถึงครั้งแรก เขาสามารถเก็บคะแนนได้ประมาณ 90,000 คะแนนอย่างง่ายดาย แต่ในครั้งนี้ เขากลับไม่ได้อะไรเลย
เกาะสุดท้าย ยังคงส่งผลต่อความปรารถนาของเขาในระดับหนึ่ง แต่ทุกครั้งที่เขาเผชิญหน้ากับความปรารถนาของตัวเอง มันก็ไม่เกิดผลใดๆ เลย [ศิลปะการฝึกฝนร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] ไม่ได้ตอบสนองต่อสิ่งใดเลย
แม้ว่าเขาจะไม่เคยหยุดวิธีการหายใจที่บันทึกไว้ในใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งเดียวที่ จีหราน รู้สึกได้ก็คือกระแสพลังงานอันอบอุ่นที่ไหลเวียนในร่างกายของเขาอย่างช้าๆ แต่ไม่มีการพุ่งพล่านแม้แต่น้อยเหมือนตอนเลเวลอัป
“ฉันเจอปัญหาคอขวดแล้วงั้นเหรอ?” จีหรานพึมพำ
คิ้วของเขาแทบจะติดกัน เขาไม่แน่ใจว่าทฤษฎีของเขาถูกต้องหรือไม่ แต่เขารู้ว่าหากเขาไม่สามารถเอาชนะอุปสรรคที่อยู่ตรงหน้าไปได้ เขาจะไม่ได้รับอะไรเลยในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
แต่จะทำยังไงดี?
จีหรานถามตัวเองมากกว่าหนึ่งครั้ง ในช่วงสามวันที่ผ่านมา แต่เขาไม่สามารถให้คำตอบที่สมเหตุสมผลแก่ตัวเองได้
แม้ว่าเขาจะมีความรู้เกือบทั้งหมดเกี่ยวกับ [ศิลปะการฝึกร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] แต่ภายในความรู้นั้นกลับไม่มีคำอธิบายใดๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่เลย
ในความเป็นจริง แม้แต่ตัว กุนเธอร์สัน เอง เขาก็อาจตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเช่นกันหากเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น
ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองก็มาจากโลกที่แตกต่างกัน คุณสมบัติ…จุดแข็ง และ ระบบการเติบโตก็แตกต่างกันเล็กน้อยตามสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน
ตัวอย่างที่ง่ายที่สุดก็คือเกาะสุดท้ายเอง ถ้ามีสถานที่ที่คล้ายกับเกาะสุดท้ายอยู่ในดันเจี้ยน [นักสืบผู้ยิ่งใหญ่ที่ล้มเหลว] ไม่ว่าโบสถ์แห่งรุ่งอรุณจะเสื่อมโทรมและเหี่ยวเฉาเพียงใด พวกเขาคงไม่พังทลายลงอย่างรวดเร็วขนาดนั้น
นอกเหนือจากแง่มุมอื่นๆ แล้ว ความจริงที่ว่าหากมีสถานที่ที่คล้ายกับ เกาะสุดท้าย ที่สามารถสร้างอัศวินแห่งรุ่งอรุณที่ทรงพลังได้นั้นก็เพียงพอแล้ว อย่างไรก็ตาม นั้นจะทำให้ การปฏิวัติของอาวุธปืนประสบความสำเร็จหรือไม่นั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
“เกาะสุดท้าย… เกาะสุดท้าย…” จีหรานพึมพำเบาๆ
ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักถึงสิ่งหนึ่งและหยุดพึมพำ
“เจออะไรไหม?” สมิธถาม
“แค่เดาน่ะ… สมิธ ฉันจะออกไปข้างนอกสักพัก ฉันต้องลองด้วยตัวเอง!” จีหรานกล่าว
“ข้างนอกเหรอ? ในพายุหิมะตอนนี้เหรอ? นายแน่-…”
สมิธต้องการห้ามปรามจีหรานตามสัญชาตญาณ แต่ก่อนที่คำพูดทั้งหมดจะหลุดออกจากปากเขา เขาก็หยุด
คนธรรมดาคนหนึ่งอาจจะตายได้จริงๆ ภายใต้สภาพอากาศเช่นนี้ แต่จีหรานจะไม่เป็นอย่างนั้น
“ระวังตัวด้วยนะ!” คำห้ามปรามของสมิธกลายเป็นการเตือนใจอันอบอุ่นในตอนท้าย
“เข้าใจแล้ว!” จีหรานพยักหน้าและหยิบเป้สะพายหลังของเขา ก่อนจะเปิดประตู
ฟู่!
ลมที่พัดแรงจนแทงทะลุกระดูกพัดเข้ามาในพื้นที่จำกัดภายใน ไฟที่เตาผิงหรี่ลงจนแทบไม่มีแสง สั่นไปมาเหมือนจะดับลงในเร็วๆนี้ ภายใต้ลมหนาว
จีหรานโบกมือให้สมิธอีกครั้งแล้วเดินออกจากกระท่อมไป
หลังจากประตูถูกปิด จีหรานก็หายตัวไปในพายุหิมะอย่างรวดเร็ว
–
ลมพัดแรงเหมือนมีดหั่น หิมะก็เหมือนใบมีดตัด
มีดกรีดเนื้อลึกและใบมีดแทงทะลุผ่านกระดูก
แม้ว่าจะมี [ต้านทานความเสียหายธาตุรอง] จีหราน ก็ยังรู้สึกหนาวเย็นภายใต้พายุหิมะของเกาะสุดท้ายนี้ แต่เขาแสดงสีหน้าที่น่ายินดี เพราะเขาสามารถรู้สึกถึงการหลั่งไหลของ [ศิลปะการฝึกฝนร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] ภายในตัวเขาได้แล้ว
“อย่างที่คาดไว้ ฉันพลาดไปอย่างน่าเสียดาย! ความพิเศษของเกาะสุดท้ายไม่ใช่แค่เพิ่มพูนความปรารถนาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสภาพอากาศที่เลวร้ายอีกด้วย! ความปรารถนาที่คอยกวนใจอยู่ตลอดเวลาและสภาพอากาศที่เลวร้ายเป็นที่มาของชื่อเกาะสุดท้าย สถานที่ที่ผู้คนจะยืนหยัดอยู่ได้ก่อนตาย! แต่สำหรับฉันแล้ว มันดีกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว!”
จีหรานสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างเย็นเฉียบในขณะที่ยืนอยู่กลางพายุหิมะ เขาเหลือบมองไปรอบๆ บริเวณนั้น พยายามหาว่าพายุหิมะมีความรุนแรงที่สุดที่จุดไหน
สัญชาตญาณระดับ A ของเขาลดลงมาถึงจุดที่ทนไม่ได้ภายใต้สภาพอากาศเช่นนี้ แต่ถึงแม้ภาพฉากจะเบลอ แต่ จีหราน ก็ยังสามารถค้นหายอดเขาที่ลมหนาวและหิมะโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อนได้
“นั่นไงที่นั้น!”
จีหราน จ้องมองไปยังจุดหมายปลายทางและเดินออกไปด้วยก้าวใหญ่ๆ เพื่อพยายามไปถึงจุดนั้น
ทุกย่างก้าวที่เขาเดิน หิมะจะท่วมขาของเขาถึงเข่า
ทุกครั้งที่เขาเดิน ใบหน้าของเขาจะรู้สึกเจ็บแปลบๆ จากลม เหมือนกับว่าเขาถูกเข็มทิ่มแทง
ยิ่งเขาเดินไปแต่ละก้าว หิมะก็ยิ่งทับถมตัวเขามากขึ้น ทำให้เขาก้าวเดินต่อไปได้ยากขึ้น
อย่างไรก็ตามทุกก้าวที่เขาเดินคือก้าวที่มั่นคงในการก้าวไปข้างหน้า
ลมเริ่มแรงขึ้น หิมะก็เริ่มเย็นลง
เมื่อจีหรานเดินทางไปถึงจุดหมายได้ครึ่งทาง ความเย็นก็แผ่กระจายไปทั่วร่าง พลังต้านทานความเสียหายธาตุรอง กำลังอ่อนกำลังลงทุกนาที ยิ่งเข้าใกล้แก่นพายุหิมะมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกหนาวเย็นมากขึ้นเท่านั้น
หลังจากก้าวไปอีกหลายร้อยเมตร ร่างกายของเขาก็เริ่มแข็งทื่อและเริ่มมีน้ำค้างแข็งเกาะ เริ่มจากขาที่ยังคงก้าวไปข้างหน้า ตามมาด้วยลำตัว แขน และใบหน้า
แคร็ก แคร็ก แคร็ก!
จีหรานทุบน้ำแข็งด้วยมือของเขาเพื่อหลุดออกจากน้ำแข็ง ขาของเขาไม่เคยหยุดขยับ…
น้ำค้างแข็งส่งเสียงแตกออกมาอย่างต่อเนื่องขณะที่เขาทุบน้ำแข็งที่ตัว แต่เมื่อเขาก้าวไปข้างหน้า ความเร็วในการแข็งตัวของน้ำแข็งกลับเร็วขึ้น
แม้ว่ามือของ จีหราน จะไม่หยุดทำลายน้ำแข็ง แต่ความเร็วในการสะสมตัวของมันกลับแซงหน้าการทุบของเขาไปแล้ว
ฟิ้วววว ฟูมมม!
ลมหนาวพัดกระโชกเข้ามาอีกครั้ง ส่งผลให้หิมะกองใหญ่เข้าหน้าเขา
หลังจากหายใจได้สักพัก น้ำแข็งทำให้จีหรานถูกปกคลุม และก็กระจายไปทั่วร่างของจีหราน
จีหรานกำลังยกมือขึ้นทุบน้ำแข็ง แต่มือกลับแข็งเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว ชั้นน้ำแข็งบนมือของเขาหนาถึง 3-4 เซนติเมตร และหลังจากการก่อตัวของน้ำแข็ง ชั้นน้ำแข็งก็เริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ
จีหรานพยายามใช้แขนที่แข็งแรงของเขาเพื่อปลดตัวเองจากชั้นน้ำแข็ง แต่ทันทีที่แขนของเขาเคลื่อนไหว หิมะก็เข้ามาจู่โจมมือของเขาอีกครั้ง
ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของจีหรานก็จมหายไปในหิมะจนหมด
สองวินาทีต่อมา หิมะก็กองสูงขึ้นรอบตัวเขา ปกปิดร่องรอยของเขาจนหมดสิ้น รวมทั้งก้าวเดินที่เขาทำก่อนหน้านี้ด้วย
สามวินาที สี่วินาที ห้าวินาที…
วินาทีกลายเป็นนาที
ลมกระโชกแรงคำรามอย่างดัง พายุหิมะกำลังบรรเลงซิมโฟนีแห่งความตาย
ภายใต้ผืนดินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะอันโหดร้าย ไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิตใดๆ อีกต่อไป
จากนั้นบนขอบของความสิ้นหวัง ก็มีออร่าโลหะกลมๆ ปรากฏขึ้นจากท่ามกลางหิมะหนา
ออร่ารวม 4 เส้น ระเบิดออกมาจากพลังของพายุหิมะ
ปัง!
พายุหิมะที่โหมกระหน่ำถูกผลักออกไป พลังแห่งการรักษาเริ่มเข้าเติมเต็มร่างที่แข็งเป็นน้ำแข็งของจีหราน มอบชีวิตใหม่ให้กับแขนขาและลำตัวที่แข็งทื่อของเขาอีกครั้ง
กระแสพลังงานอันอบอุ่นขับไล่ความเย็นภายในออกไป ซึ่งไม่เพียงแต่มาจาก [หนามนักบุญ II] เท่านั้น แต่ยังมาจาก [ศิลปะการฝึกร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] ด้วย!
พลังที่พุ่งพล่านในที่สุดก็ระเบิดออกมาในช่วงขอบแห่งความสิ้นหวัง คล้ายกับช่วงเวลาที่ จีหราน เพิ่มระดับทักษะ กระแสน้ำอุ่นจะปรากฏขึ้นในลักษณะเฉพาะตัวจากร่างกายของเขา
กระแสพลังงานอันอบอุ่นได้มอบความสุขให้กับจิตวิญญาณของเขา และเขาซึมซับพลังงานนั้นโดยสมบูรณ์โดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง
หลังจากนั้นไม่นาน [หนามนักบุญ II] ก็ปรากฏตัวขึ้นเป็นครั้งที่สาม
[จากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ทำให้ทักษะระดับปรมาจารย์ ศิลปะการฝึกร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ ได้รับประสบการณ์จำนวนมาก โดยค่าใช้จ่ายในการเพิ่มระดับลดลง 1 แต้มทักษะทองคำ…]
ในที่สุดการแจ้งเตือนที่รอคอยมานานก็ปรากฏในวิสัยทัศน์ของ จีหราน