The first order สู่รุ่งอรุณเเห่งมวลมนุษย์ - ตอนที่ 478 วิถีทางแห่งมือสังหาร

เริ่นเสี่ยวซู่กลับป้อมปราการ 61 อย่างฉุนเฉียว ก่อนจะรอ
ข้อความภารกิจต่อไป ส่วนเสี่ยวลู่เห็นเขากลับมาแล้วก็เลียบๆ เคียง
ๆ ถามว่าภารกิจเรียบร้อยดีไหม
แต่เริ่นเสี่ยวซู่จะตอบอย่างไรดีล่ะ ให้บอกว่าภารกิจเขาโดน
คนอื่นแย่งไปแล้วตอนที่เขามัวแต่ซุ่มอยู่ในพุ่มไม้เหรอ
สิบห้าวันต่อมา เขาได้รับภารกิจผ่านมือถือมาทั้งหมดเจ็ด
ภารกิจ แต่ว่าห้าในเจ็ดล้วนอยู่ในป้อมปราการไกลเกินไป
เขาทำไม่ทันแน่นอน
ส่วนอีกสองภารกิจอยู่ใกล้ๆ หนึ่งในนั้นคือฆ่าคหบดีเมืองน้อย
ภารกิจนี้ง่ายกว่า แต่ว่ารางวัลก็ต่ำไปตาม
อีกภารกิจคือฆ่าผู้ดูแลเมืองน้อย ความยากพอๆ กับการ
ฆ่าผู้จัดการโรงงาน รางวัลคือเงินสองหมื่นหยวนเช่นกันแต่ว่าทุกครั้งที่เริ่นเสี่ยวซู่ไปถึงเป้าหมาย ก็พบว่าภารกิจมัน
เสร็จสิ้นไปหมดแล้วทุกรอบ
นี่ทำให้เริ่นเสี่ยวซู่หัวเสียกว่าเดิมอีก เพราะต้องทำห้าภารกิจ
สำ เร็จในสองเดือนถึงจะขึ้นเป็นระดับ C จากนั้นเขาต้องเร่งตัวขึ้น
เป็นระดับ A อีก
เดิมทีเริ่นเสี่ยวซู่คิดว่าที่ยากสุดในภารกิจลอบสังหารคือ
การสังหาร ที่ไหนได้ ที่ยากที่สุดคือทำภารกิจให้เสร็จก่อนใคร
ต่างหาก
ธรณีประตูภารกิจระดับ D นี้ต่ำมากจนแม้แต่ผู้อพยพหรือ
ชาวเมืองน้อยที่ดุร้ายก็ทำภารกิจสำ เร็จได้ ซึ่งหมายถึงว่าใครที่ไหนก็
ชิงภารกิจไปจากเขาได้หมด
เริ่นเสี่ยวซู่คิดว่าภารกิจระดับยิ่งสูง ยิ่งมีคนแย่งชิงน้อยลง
อย่างไรเสียยิ่งระดับสูง ก็ยิ่งมีมือสังหารน้อย
ทันใดนั้นเองเริ่นเสี่ยวซู่ก็ได้รับข้อความใหม่ [เป้าหมายคือจ้าว
เหยียนปัว อดีตพัศดีเรือนจำ ป้อมปราการ 146 เขาเคยข่มเหงนักโทษหญิงขณะอยู่ในตำแหน่ง ขณะนี้หนีมาอยู่นอกเมืองน้อยนอก
ปราการ 61 รางวัลภารกิจคือเงินสองหมื่นหยวน]
จากนั้นก็มีรูปจ้าวเหยียนปัวส่งมา เริ่นเสี่ยวซู่ชะงักไปวูบหนึ่ง นี่
มันชาววัยกลางคนที่บังคับให้ภรรยาตัวเองมาเสนอตัวให้ตนนี่
เริ่นเสี่ยวซู่ประหลาดใจระคนดีใจ ครึ่งเดือนที่ผ่านมาเขา
เดินทางสามรอบแบบไม่ได้อะไรเลย ล้วนเป็นเพราะเป้าหมายภารกิจ
อยู่ไกลเกินไป
แต่รอบนี้เป้าหมายภารกิจอยู่แค่เอื้อม!
ถ้ารอบนี้มีคนขโมยภารกิจทันเขาอีก เริ่นเสี่ยวซู่สาบานเลยว่า
จะทำท่าหกสูงกินข้าว!
ตอนเย็น ชาวเมืองน้อยต่างกลับกระท่อมตน คนบนถนน
หดหาย
เริ่นเสี่ยวซู่เปลี่ยนชุด สวมหมวก และเดินออกจากบ้านไป
ช่วงนี้จ้าวเหยียนปัวอาศัยอยู่อย่างดีไม่น้อย ถึงชีวิตจะไม่ดีเท่า
ตอนอยู่สมาคมตระกูลจง แต่เพราะมีภรรยาคอยลอบส่งอาหาร
มาให้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องหิวตายคนผู้นี้ไม่มีเป้าหมายอื่นในชีวิตต่อไปแล้ว เก็บตัวอยู่ใน
กระท่อมตัวเอง แอบขอเงินภรรยาไปซื้อเหล้าอยู่เป็นประจำ
ตอนที่เริ่นเสี่ยวซู่เจอตัวจ้าวเหยียนปัวนั้น ก็เห็นว่ากำลังเขา
หลบตัวดื่มเหล้าอยู่ในกระท่อม
แต่เริ่นเสี่ยวซู่ไม่รีบลงมือ เขากลับซ่อนอยู่ในเงามืด รอคอยอยู่
อย่างเงียบๆ
สามชั่วโมงให้หลัง ก็มีคนลอบเข้าเมืองน้อยมา อีกฝ่ายควัก
มือถือออกมาตรวจสอบข้อความอีกครา แต่หน้าจอโทรศัพท์เพิ่ง
สว่างวาบ ก็ได้ยินเสียงร่าเริงมาจากข้างหลัง “มาทำภารกิจเหรอ”
มือสังหารผู้นั้นสะดุ้งเฮือก หันตัวตวัดมีดใส่เจ้าของเสียง แต่ยัง
ไม่ทันได้หันตัว ก็ถูกมือสับลงมาจนสลบไป
เริ่นเสี่ยวซู่นั่งยองค้นมือถือออกมาจากตัวมือสังหาร แล้วแค่น
เสียงพูด “ริอาจมาขโมยภารกิจฉัน ดูสิถ้าไม่มีมือถือแล้วยังจะขโมย
ยังไงอีก!”
เขาปล้นเงินที่มือสังหารผู้นี้พกมา จากนั้นก็โยนมือถือลงช่อง
เก็บของ หลังจากอยู่เปล่าๆ มาครึ่งเดือน ในที่สุดก็ได้ระบายเพลิงโทสะบ้างแล้ว
แต่เริ่นเสี่ยวซู่ไม่ฆ่าคนผู้นี้เพราะไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือเลวกัน
แน่ อย่างน้อยมือสังหารผู้นี้ก็มาฆ่าผู้ที่เป็นผู้ร้ายตัวจริง
หลังจากจัดการอะไรเรียบร้อย เริ่นเสี่ยวซู่ก็ลากมือสังหารหลบ
ข้างทาง จากนั้นก็รอซุ่มโจมตีอย่างใจเย็นต่อ
ตราบใดที่ยังไม่มีคนส่งข้อความยืนยันการตายของจ้าว
เหยียนปัว ภารกิจก็ยังไม่ถือว่าเสร็จสิ้น และก็จะมีมือสังหารเข้ามา
ใหม่เรื่อยๆ
ตอนนี้จ้าวเหยียนปัวไม่รู้เลยว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้างเพราะ
มีเขาเป็นต้นเหตุ
เริ่นเสี่ยวซู่ที่รอมาครึ่งเดือนโดยไม่ได้อะไรกำลังฉุนเฉียวจัดๆ
เขาต้องระบายความฉุนเฉียวนี้ออกไปบ้าง เจ้าพวกคนที่ขโมยภารกิจ
เขาไปนั้นออกจากที่เกิดเหตุไปเรียบร้อยแล้ว ต่อให้เขาอยาก
จะระเบิดแค่ไหน ก็ไม่รู้จะเอาไปลงที่ไหนอยู่ดี
ตอนนี้พื้นที่ภารกิจอยู่ข้างกายเขา สามารถทำภารกิจได้อย่าง
สบายๆแต่ว่าเริ่นเสี่ยวซู่คิดว่าตนเองปล่อยให้คนอื่นขโมยภารกิจเขา
ต่อแบบนี้ไม่ได้แล้ว แล้วเขาแก้ปัญหานี่อย่างไรล่ะ
วิถีความคิดของเริ่นเสี่ยวซู่ต่างจากคนอื่นมาตลอด คนอื่นๆ คง
พยายามรักษาตามอาการ แต่เริ่นเสี่ยวซู่หาต้นตอของปัญหา
จากนั้นก็จัดการคนที่คอยสร้างปัญหาให้มันจบๆ
วันนี้ที่เขาต้องทำคือรออย่างอย่างใจเย็น จากนั้นก็อัด
มือสังหารที่มาทำให้ภารกิจให้สลบ แล้วก็ยึดมือถือพวกเขามาเสีย
แบบนี้ตนก็จะกลายเป็นมือสังหารคนเดียวในพื้นที่แล้ว
จากนั้นเขาอยากทำภารกิจอะไรก็ทำ อยากจะทำตอนไหนก็ทำ
!
สามารถเลือกทำภารกิจได้ตามใจ ถ้าภารกิจมีปัญหามาก เขา
ก็เมินไปฉิบ ฉันก็อยากทำตัวเก็บเงียบอย
ู่นะ แต่คนมันทำไม่ได้ว่ะ!
คิดแล้วเริ่นเสี่ยวซู่ก็เกือบหัวเราะออกมา
แจ่มไปเลย!
คืนนั้นผ่านไป ภารกิจสังหารจ้าวเหยียนปัวก็ยังไม่สำ เร็จ
มีมือสังหารมาเยือนถึงประตูเขาเรื่อยๆ แต่ว่าก็โดนเริ่นเสี่ยวซู่จัดการไปหมด
ถึงมือสังหารคนอื่นๆ จะเจอปัญหาเรื่องชวดภารกิจเพราะมีคน
ทำเสร็จก่อนเช่นกัน แต่ไม่มีใครคิดจะใช้วิธีเดียวกับเริ่นเสี่ยวซู่ ง่ายๆ
เลยเพราะพวกเขาไม่อาจทำเช่นเริ่นเสี่ยวซู่ได้
มือสังหารที่รับภารกิจต่างอยู่แค่ระดับ D พวกเขาไม่เคยเจอผู้
มีพลังพิเศษด้วยซ้ำ จะต่อกรกับเริ่นเสี่ยวซู่ได้หรือ
ที่คนพวกนี้ยังอยู่ระดับ D ก็เพราะว่าอยู่ได้แค่ระดับ D อย่างไร
ใช่ว่าทุกคนจะทำภารกิจสำ เร็จห้าภารกิจได้ในสองเดือน ส่วนเริ่น
เสี่ยวซู่ติดแหง่กอยู่ระดับนี้เพราะทำภารกิจไม่เสร็จสักกะอย่าง!
ถึงเริ่นเสี่ยวซู่จะเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับพระกาฬในแดน
ตะวันตกเฉียงเหนือ แต่ที่นี่เขายังได้แต่จมปลักอยู่กับภารกิจระดับต่ำ
ถ้ามือสังหารคนอื่นๆ รู้เรื่องนี้ คงด่าว่าเริ่นเสี่ยวซู่ไร้ยางอายไป
แล้ว
เพียงคืนเดียว เริ่นเสี่ยวซู่ก็ยืดโทรศัพท์มาได้ห้าเครื่อง เขาเดา
ว่าในป้อมปราการภายใต้สมาคมตระกูลหวังคงมีมือสังหารอยู่อีกแต่ตราบใดที่เขายังยืดมือถือได้ต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้ ก็คงมีวันที่เขา
สามารถเลือกภารกิจได้ตามใจ
รุ่งเช้า เริ่นเสี่ยวซู่ตัดสินใจจะเลิกรอแล้ว เขาตรงเข้าไปหักคอ
จ้าวเหยียนปัวที่หลับสนิทอยู่ ไม่ลังเลใจกับการฆ่าเศษเดนของ
สมาคมตระกูลจงเลยแม้แต่นิด
หลังจากเริ่นเสี่ยวซู่ถ่ายรูปเสร็จ เขาก็ได้รับข้อความตามคาด
[ภารกิจสำ เร็จ คุณมีเวลาหกสิบวันโดยเริ่มตั้งแต่วันนี้ในการเลื่อน
เป็นระดับ C เงินรางวัลสองหมื่นจะถูกโอนไปยังบัญชีนิรนามเลขที่
1583850 ของธนาคารสมาคมตระกูลหวัง รหัสผ่านคือ 666666]
อาทิตย์โผล่พ้น แสงรุ่งอรุณฉายนภาสีแดงชาด
เริ่นเสี่ยวซู่พ่นลมหายใจออกมา วิถีแห่งมือสังหารของตน
เริ่มต้นขึ้นแล้ว