The Intimate Companion คู่หูต่างขั้ว! - บทที่ 29 เหยื่อล่อชั้นดี
บทที่ 29
เหยื่อล่อชั้นดี
สาเหตุที่พยัคฆ์เมฆาทุกตนยังอยู่ในตราพันธะแม้ท่านราพิตต์ช่วยเขียนอักขระร่ายเวทบนแผ่นหลังเป็นเพราะต้องการให้เผ่าทั้งสามประมาท คิดว่าการจับตัวผู้ส่งสารนั้นช่างง่ายดาย หารู้ไม่ว่าคราวนี้พวกเราเตรียมตัวแก้เกมมาแล้ว ตั้งใจเผด็จศึกทั้งชาวทะเลทรายและคนจากองค์กรลับ
ฉะนั้นเมื่อถูกมัดทันทีที่ชี้นิ้ว รวมถึงสวมกุญแจมือกักพลัง โดนหามและบังคับให้ไปห้องบัลลังก์ซึ่งพื้นเต็มไปด้วยรอยสลัก ข้าจึงไม่หวาดกลัวตัวสั่นเช่นเคย
“อธิบายมาเร็วว่าต้องการพบท่านผู้นั้นทำไม”
“เจ้าอยากถามเรื่องนี้แน่หรือโพดีเซิร์ก ข้าอยากพบท่านผู้นั้นทำไมไม่สำคัญเท่าท่านผู้นั้นรู้จักพวกเจ้าอย่างไรมากกว่าละมั้ง เจ้าไม่เคยนึกสงสัยสักนิดเลยหรือว่าทั้งที่ได้การสนับสนุนอย่างดี แล้วทำไมอีกสองเผ่าถึงต่อกรได้อย่างทัดเทียม คงไม่ต้องให้ข้าเฉลยหรอกนะว่าเพราะอะไร”
“เพราะอะไร” โพดีเซิร์กพูดเสียงลอดไรฟันอย่างไม่อยากฟังแต่จำต้องฟัง
“เพราะทั้งสามเผ่าต่างถูกท่านผู้นั้นหลอกใช้อย่างไรเล่า เจ้าโง่เอ๊ย!”
โดนด่าโง่มานานได้ด่าคนอื่นบ้างโคตรสะใจ โพดีเซิร์กกำหอกแน่น เงื้อขึ้นคล้ายจะทิ่มแทงลงมา
“ถ้าฆ่าข้า แล้วใครจะช่วยให้เจ้าหูตาสว่างเล่า” ข้าว่าตัวเองก็ไม่ได้ปากจัดนะ แต่คงเพราะทะเลาะกับโฟรเซนหลายครั้ง ทักษะโต้เถียงเลยพัฒนาขึ้น “จู่ๆ มีใครก็ไม่รู้เสนอตัวช่วยเหลือ แทนที่จะตั้งข้อสงสัยดันเรียกอีกฝ่ายอย่างยกย่องเชิดชู เจ้าถูกหมอนั่นปั่นหัวแล้วยังไม่รู้ตัว เป็นหมากที่ถูกเลี้ยงให้เชื่อง เป็นกองกำลังลับของพวกมัน!”
โพดีเซิร์กไม่กล้าแทงหอก แต่จากการถลึงตาใส่คาดว่าบอกให้ข้าหยุดพูด เขารับความอัปยศนี้ไม่ไหวแล้ว
แต่เมื่อปากข้าเริ่มพล่าม…ก็ยากจะห้ามปราม
“ทุกวันที่พวกเจ้าทำสงคราม ทำไปเพื่ออะไรเคยตั้งคำถามบ้างไหม”
โพดีเซิร์กกำลังจะตอบ ข้าก็แย้งซะก่อนทั้งที่โยนคำถามไปเอง
“อย่า! อย่าเพิ่งเถียง ฟังข้าพูดก่อน” ข้าชักไฟติด ได้พ่นสิ่งที่คิดมาออกมาตรงๆ แล้วคึกจัด “นอกจากความสูญเสีย เจ้าไม่ได้อะไรเลยจากการเป็นวัวเป็นม้าให้ท่านผู้นั้นหลอกใช้ ลองคิดให้ดีสิ จุดเริ่มต้นของสงครามคืออะไร เพราะทรัพยากรใช่หรือไม่ แต่ตอนนี้พวกเจ้าต่างก็ได้การสนับสนุนจากท่านผู้นั้น มีกินมีใช้ท้องอิ่มทุกวัน แล้วจะหาเรื่องสู้กันเองอีกทำไม”
โพดีเซิร์กจะเอ่ยอีกครั้ง แต่ข้าก็แย้งอีกรอบ
“เพื่อความเป็นใหญ่ เพื่อเป็นผู้ครองแดนทะเลทรายงั้นหรือ”
หัวหน้าเผ่างูทำหน้าเพลียจะเอ่ย ผายมือเชิญข้าพล่ามให้จบๆ
“ตอนนี้เจ้าควรนำสิ่งที่ได้มาจากการถูกหลอกเพื่อพัฒนาดินแดน ไม่ใช่รบราฆ่าฟันจนแดนทะเลทรายแห่งนี้ติดอันดับห้าของแดนอันตรายที่ไม่มีใครกล้ามาเยือน ตอนนี้โลกพัฒนาขนาดไหนแล้ว เจ้ารู้บ้างหรือไม่ ข้างนอกเขาใช้โทรศัพท์สื่อสารกันแล้วนะ แล้วเจ้าล่ะ นึกภาพออกหรือเปล่าเถอะว่าโทรศัพท์เป็นอย่างไร!”
ขอขยายความเล็กน้อย โทรศัพท์ของแต่ละดินแดนไม่เหมือนกัน ยกตัวอย่างแดนพรายที่เป็นรูปเต่าทอง เนื่องจากวิธีการผลิตและวัสดุนั้นแตกต่าง และไม่สามารถโทรข้ามแดนได้เนื่องจากถูกแดนเชื่อมต่อตัดสัญญาณ แม้จดหมายเวทจะเป็นข้อยกเว้น แต่ก็อาจถูกดักจับระหว่างทางได้ ฉะนั้นผู้ส่งสารแห่งสามภพจึงมีความจำเป็นอย่างมาก และเป็นสาเหตุที่ทำไมพวกเราถึงยังคงใช้การสื่อสารในรูปแบบนี้
“เจ้าอยากจะสู้กันต่อก็ได้ ข้าไม่มีสิทธิ์ห้ามหรอก แต่รู้ไว้เถอะว่ายิ่งเจ้าต่อสู้มากเท่าไหร่ เผ่าเจ้าก็ยิ่งเจนจัดในสงครามมากเท่านั้น ยิ่งยืนหยัดหวังแสดงความสามารถต่อหน้าท่านผู้นั้นนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งฉายชัดถึงฝีมือที่ไม่มีใครเป็นรอง เมื่อทุกอย่างสิ้นสุด เผ่าของเจ้าจะไม่ใช่ของเจ้า แต่เป็นกำลังรบที่ทรงพลังของฮาเวสเตอร์…หรือก็คือท่านผู้นั้นอย่างไรล่ะ!”
‘เจ้าพูดเก่งขนาดนี้ได้อย่างไร เจ้าไม่ใช่เซอเซสใช่ไหม คายนายของข้าออกมานะ’
ถึงจะดีใจที่เจ้าเสือเรียกเจ้านายเต็มปากเต็มคำ ทำไมข้าไม่สบอารมณ์กันนะ
“กว่าเจ้าจะรู้ตัวว่าอยู่ในจุดที่ถอยหลังไม่ได้ เดินหน้าไม่รอด เจ้าก็ทำอะไรไม่ได้แล้วนอกจากเชื่อฟังคำสั่งของฮาเวสเตอร์ หัวหน้าเผ่างูที่ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าเล่ห์กลิ้งกลอกอย่างเจ้าคงไม่ยอมเป็นหมากให้คนอื่นใช้งานใช่หรือไม่ หรือว่าศักดิ์ศรีของเจ้ามีค่าเพียงเท่านั้นจริงๆ”
“ไม่ใช่!” โพดีเซิร์กได้โอกาสเอ่ยแทรกเสียที เขากำหอกจนหักเป็นสองท่อน โกรธจนตาแดง “เผ่างูคือของข้า ไม่ใช่ของใคร และไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งผู้ใด หากเรื่องที่เจ้าพูดคือความจริง…”
“ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้าก็ไปถามหัวหน้าเผ่าแมงป่องกับเผ่าอูฐสิ เชิญเลย ข้าจะเป็นเด็กดีนั่งรออยู่ตรงนี้นี่แหละ”
โพดีเซิร์กไม่กล้าไปแหงอยู่แล้ว เพราะทุกอย่างลงล็อกโป๊ะเชะทุกอย่าง
“แล้วข้าต้องทำอย่างไร ข้า…ข้า…”
นี่แหละคำถามที่รอคอย!
เห็นสีหน้าสับสนทำตัวไม่ถูกของโพดีเซิร์ก ข้าก็ได้เวลาร่ายมนตร์เอ๊ย เป่าหูเพื่อหลอกใช้อีกฝ่ายล่อลวงคนขององค์กรลับให้ปรากฏตัว
‘ขอแนะนำให้เจ้าเลิกยิ้มกว้างดีใจก่อนที่ความจะแตก’
ข้อแนะนำของโฟรเซนทำให้ข้าจำใจต้องตีหน้าขรึมอย่างขัดๆ
“ง่ายๆ สั้นๆ และได้ใจความ”
ข้าเอ่ยเสียงเรียบพยายามวางตัวไม่ให้ดูตื่นเต้นมากเกินไป
“บอกทางนั้นว่าเจ้าจับตัวผู้ส่งสารแห่งสามภพได้อีกครั้ง แล้วข้าจะจัดการต่อเอง”
ใช่ โดยใช้ข้าเป็นเหยื่อเนี่ยแหละ!
YOU MAY ALSO LIKE
