The Intimate Companion คู่หูต่างขั้ว! - บทที่ 6 ซัฟเฟอรัส
บทที่ 6
ซัฟเฟอรัส
“เอ่อ…หมายความว่าข้าต้องรับการทดสอบจากท่าน หากผ่านก็ต้องไปรับการทดสอบจากคนอื่นต่ออีกงั้นหรือ” ข้าถามซัฟเฟอรัสทันทีที่อ่านจบ ไม่ใช่ยากธรรมดาแล้ว อภิมหาแห่งความยากต่างหาก!
ซัฟเฟอรัสพยักหน้ารับก่อนจะเอ่ยกของการทดสอบด้วยเสียงราบเรียบแต่นุ่มเพราะ
“จงแยกตัวจริงของข้า นั่นคือบททดสอบ” เสียงประสานดังพร้อมกันจากทั้งสิบร่าง ที่บอกให้จดจำเขาเมื่อกี้ก็เพราะเหตุนี้เองเรอะ
ข้าตัดสินใจกระดึ๊บออกจากหลังเจ้าเสือเพื่อลองแตะร่างใกล้ที่สุด แต่มือกลับทะลุผ่านร่างนั้นไปราวอากาศธาตุ โดยที่ดวงตาสีเพลิงยังคงจับจ้องแทบไม่กะพริบ
ภาพลวงตา!
“อีกสองครั้ง”
คำพูดสั้นๆ บ่งบอกว่าข้ามีจำนวนจำกัดในการทำบททดสอบนี้
“ครั้งสุดท้าย”
ข้าปาดเหงื่อเมื่อเหลือโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ถ้าไม่ผ่านจะมีรอบแก้ตัวไหมนะ
“ไม่มีหรอก ถ้าสอบตก เจ้าจะถูกหัวหน้าสมาพันธ์ฆ่าทิ้งเพื่อให้ข้ามีนายใหม่ที่ได้เรื่องกว่าเจ้า”
สิ่งที่คิดมาตลอดทางถูกโฟรเซนย้ำเตือนด้วยรอยยิ้มคาดหวังสุดๆ เห็นแล้วก็มันเขี้ยวแมวตัวโต ข้าไม่ยอมตายที่นี่แล้วปล่อยหมอนี่ไปเสพสุขกับเจ้านายคนใหม่หรอกนะ จริงอยู่ว่าโฟรเซนไม่ได้ตั้งใจเลือกข้า แต่ข้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจเลือกมันเหมือนกันนั่นแหละ
“ช่วยข้า ไม่งั้นข้าจะกลายเป็นวิญญาณหลอกหลอนเจ้าตลอดไป!”
“น่าสนใจ”
ข้าเหวอเมื่อเจ้าเสือผลักซะเต็มแรง ประเด็นคือทางนั้นมีเขาสัตว์ขนาดใหญ่ประดับ แค่มองก็รู้ว่าแหลมคมชนิดที่ถ้าเสียบเข้ากลางกายข้าคงสิ้นชีพในพริบตาแน่ๆ ไม่จริงน่า โฟรเซนเกลียดข้าถึงขนาดฆ่าให้ตายจริงๆ หรือนี่
ข้ามองมันด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะหลับตาลงด้วยความเสียใจ
พลันมือหนึ่งคว้าร่างข้าทันก่อนจะโดนเสียบทะลุ
ต้องเป็นโฟรเซนแน่ๆ มันฆ่าข้าไม่ลงหรอก!
“หึๆๆ” เสียงหัวเราะของโฟรเซนดังอยู่ไกลๆ เดี๋ยวก่อน…อยู่ไกลๆ งั้นหรือ แล้วมือนี้ล่ะคือใครกัน ข้าลืมตาขึ้น ก่อนจะหันไปมองด้านข้าง เห็นผมสีแดงสะท้อนเข้าตาเป็นอันดับแรก ชะเว้ย! ซัฟเฟอรัสจริงๆ ด้วย แต่เดี๋ยวก่อน โฟรเซนขยิบตาให้ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว หรือว่าจะ…
หมับ!
ข้าจับอีกฝ่ายไม่ปล่อย แทบจะกอดแน่นแนบไปทั้งตัวจนดวงตาสีเพลิงมองคิ้วขมวด รู้สึกถึงรังสีแผ่สยองชอบกล
“เอ่อ…จับได้แล้วขอรับ” ข้ากล่าวตะกุกตะกักแบบยังเสียวไส้ไม่หายกับวินาทีแห่งความเป็นตายที่ทุกอย่างคือแผนของเจ้าเสือ เหลือบมองตัวการยกนิ้วโป้งชมเชยว่าข้าหัวไวเป็นครั้งแรกหลังจากก่นด่าว่าโง่เง่ามานานข้าก็หลุดยิ้มร่า สวนทางกับสีหน้าตกใจของซัฟเฟอร์รัส
สงสัยเจ้าตัวจะลืมว่ากำลังทดสอบกันอยู่ เห็นข้าตกอยู่ในอันตรายก็ช่วยไว้ก่อนตามประสาผู้มีสามัญสำนึกที่ดี ไม่น่าตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอกก่อนเลย เขาเป็นคนดีแท้ๆ…ดีกว่าเจ้าเสือที่ช่วยเจ้านายแต่ก็หวิดทำให้เจ้านายหัวใจวายตายลิบลับ!!
“เอาใจยากจริงๆ” เจ้าเสือเดินมาขยี้หัวข้าให้ยุ่งเหยิงอีกครั้งเมื่อถูกนินทา แต่ตอนนี้ข้ามีความสุขมากเพราะผ่านบททดสอบแล้ว ซัฟเฟอร์รัสเดินไปหาของบางอย่างก่อนจะเจอตรายางขนาดกะทัดรัด เขาก้มเก็บกระดาษที่ปลิวตกพื้นก่อนจะประทับตราแล้วยื่นเอกสารคืนให้
“เอ่อ…ให้ข้าส่งจดหมายถึงพี่เพลเหรอขอรับ” ข้าเอ่ยเมื่อเห็นชื่อเป้าหมายเปลี่ยนไป
ชายผมแดงขมวดคิ้วเหมือนสงสัยสรรพนามที่ข้าเรียกเพลโธรัส ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกับประตูที่เปิดออกราวเชื้อเชิญให้ออกไปสักที
“ข้าขอตัวนะขอรับ” ข้าโค้งตัวแล้วเดินย่องออกจากห้อง ก่อนประตูจะปิดเห็นแวบๆ ว่าอีกฝ่ายยกมือบ๊ายบายให้ทั้งที่ยังหน้าตายซะด้วย
น่ารักจัง น่ารักกว่าเจ้าเสือตั้งเยอะ
“เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกเปรียบเทียบข้ากับคนอื่นสักที”
“ก็จนกว่าเจ้าจะเลิกด่าว่าข้าโง่ บื้อ ติงต๊องนั่นแหละ”
“ฝันหรือ”
“เจ้าสิฝัน!”
พวกเราทะเลาะกันหนึ่งยกระหว่างเดินย้อนกลับไปห้องที่มีตัวอักษร ‘P’
“แย่แล้ว เวลาเหลือไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงแล้ว”
“เจ้าบื้อ นับตั้งแต่ได้รับการประทับรับรองจากสมาชิกในสมาพันธ์ เจ้าก็มีเวลาต่อชีวิตอีกหนึ่งชั่วโมง”
ไม่ทันไรก็ด่ากันอีกแล้ว เป็นแมวตัวโตแท้ๆ ดันปากหมาชะมัด
“เจ้า!!”
“หนึ่งชั่วโมงจากนี้ฝากเจ้าช่วยด้วยนะ แต่ไม่เอาวิธีแบบเมื่อกี้แล้วนะ ใจหายหมด”
“ทำไมข้าต้องช่วยเจ้าด้วย” โฟรเซนยื่นกรงเล็บใกล้หน้าอย่างคุกคาม แต่โทษที ข้าไม่กลัวสักนิด
“เพราะเจ้าไม่ยอมให้ข้าถูกฆ่าแน่นอนอยู่แล้วไง”
ข้ายิ้มกว้างให้โฟรเซน มั่นใจสุดๆ กับไอ้การกระทำน่าตีแต่หวังดีของเจ้าเสือ
“หยุดความคิดไร้สาระนั่นนะ!” โฟรเซนตะโกนเสียงดัง กระทืบเท้าตึงตังนำไปห้องของเพลโธรัส หึ ข้าแอบเห็นมันเขินด้วยละ แก้มแดงจนสีผิวยังกลบไม่มิดถึงได้รีบเดินหนีไง
เจ้าเสือเอ๋ย จับจุดอ่อนได้แล้ว!!!
YOU MAY ALSO LIKE
