War of Ancient Emperor - ตอนที่ 16 กลับสู่นิกาย
“550000”หลงจินเหอกล่าวอย่างไม่รีบร้อน
หลังจากที่หลงจินเหอกล่าวออกไป เสียงของผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิงก็ไม่ได้ดังขึ้นมาอีก แม้ว่าหลงจินเหอจะรู้สึกแปลกใจ เหตุใดผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิงถึงไม่สู้ราคาต่อ ด้วยสถานะที่เป็นถึงผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายมังกรฟ้า เงินจำนวนแค่นี้มันก็ไม่ได้มากมายอะไร
“550000 ครั้งที่ 1”
“550000 ครั้งที่ 2”
“550000 ครั้งที่ 3”
ผู้อาวุโสหลินก็เริ่มนับจนจบลง หลงจินเหอก็ได้รับไข่มุกเหมันต์มาครอบครอง ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ต้องถูกสำหรับหลงจินเหอที่เข้าร่วมการประมูลในครั้งนี้ ไม่อย่างนั้นอาจจะไม่ได้รับของล้ำค่าดีๆเช่นนี้
ของทั้งสิบชิ้นที่ถูกประมูลไปจนหมด ผู้อาวุโสหลินก็กล่าวขอบคุณผู้คนที่เข้าร่วมการประมูลในครั้งนี้ ก่อนจะไปยังห้องรับแขกเช่นเดิม
โดยจะมีอวิ๋นเอ๋อกับหลงจินเหอเดินตามหลังมา เนื่องจากผู้อาวุโสหลินเป็นเจ้าของโรงประมูล หลงจินเหอจึงได้รับของได้ไวกว่าคนอื่น
“ขอบคุณมาก...ผู้อาวุโสหลินและก็พี่สาวอวิ้นเอ๋อที่คอยช่วยเหลือ”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับคารวะไปทางผู้อาวุโสหลิน
“โอ้ เรื่องเล็กน้อย สหายน้อยจินเหอ”ผู้อาวุโสหลินกล่าว
“เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน ไว้คราวหน้าเราอาจจะมีโอกาสได้พบกันใหม่”หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับเดินออกจากห้อง
“อวิ๋นเอ๋อ…ลูกคิดว่าสหายน้อยจินเหอเป็นยังไง”หลังจากที่หลงจินเหอออกไปแล้วผู้อาวุโสหลินก็หันไปถามอวิ๋นเอ๋อ
“ทำไมท่านพ่อถึงถามแบบนั้น?”อวิ๋นเอ๋อถามกลับพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย
“นานครั้งที่พ่อจะเห็นลูกสนใจคนอื่นเป็นพิเศษ”ผู้อาวุโสหลินหัวเราะก่อนจะกล่าว
“ท่านพ่อเข้าใจผิดแล้ว…ที่ลูกสนใจน้องชายจินเหอ เพราะเขาเป็นที่ลึกลับต่างหาก”เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อตัวเองก็ทำให้อวิ๋นเอ๋อหน้าขึ้นสีเล็กน้อย ก่อนจะรีบกล่าวออกไป
แม้ว่าร่างของหลงจินเหอจะยังไม่เติบโตเต็มที่ก็ตาม แต่ความหล่อเหลาก็ปรากฏออกมาแล้ว
“เฮ้อ จบสักทีควรจะรีบกลับนิกายดีกว่า หากขืนยังอยู่ที่นี่ต่อไป อาจจะมีปัญหาตามมาที่หลังก็ได้”
เมื่อหลงจินเหอออกมาถึงด้านหน้าของโรงประมูล เขาก็เตรียมตัวจะออกจากเมืองให้ไวที่สุดทันที โดยที่หลงจินเหอไม่รู้ตัวเลยว่าถูกสองสาวพี่น้องหงเยว่กับฮัวเหม่ยสะกดรอยตามมาอยู่
“แถวนี้คงไม่มีใครเห็นหรอกมั้งนะ”
หลงจินเหอที่ออกห่างจากตัวเมืองมาสักระยะ เขาก็เช็คเพื่อดูว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ ก่อนจะใช้ทักษะลับของวิหคเพลิงทันที
เนื่องจากระดับพลังลมปราณของหลงจินเหอในตอนนี้นั้น เรียกได้ว่าอยู่ต่ำจนเกินไป การจะที่จะแผ่ลมปราณออกไปเพื่อจับสัมผัสและตรวจสอบรอบข้างมันแทบจะเป็นไม่ได้เลย
“ศิษย์น้องจินเหอ!!!”
ระหว่างที่หลงจินเหอกำลังจะใช้ปีกเพลิงออกมา เสียงที่คุ้นเคยก็พลันดังออกมาจากด้านหลังจนทำให้ต้องชะงักหยุดไปทันที
เมื่อหลงจินเหอหันหลังกลับไปก็พบว่าเป็นศิษย์พี่หญิงหงเยว่และศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยอยู่ทางด้านหลังของตน
‘พวกนางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร…หรือว่าจะสะกดรอยตามข้ามาตลอด?’หลงจินเหอได้แต่คิดภายในใจ ทำไมตัวเขาถึงไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย
ถ้าหากพวกที่สะกดรอยตามตัวเขามาไม่ใช่พี่น้องสองสาว แต่ถ้าหากเป็นพวกที่คิดจะขโมยสมบัติจากตัวเขาล่ะจะเกิดสิ่งใดขึ้น?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หลงจินเหอได้แต่โทษความประมาทของตนเองที่ไม่ตรวจสอบให้รอบครอบก่อนจะออกมาจากโรงประมูลและก็ต้องขอบคุณพี่น้องสองสาวด้วยที่สะกดรอยตามตัวเขามา ทำให้หลงจินเหอนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้
“เป็นเจ้าจริงด้วยศิษย์น้องจินเหอ”
หลังจากที่ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยตะโกนเรียกหลงจินเหอไปในตอนแรก ศิษย์พี่หญิงหงเยว่ที่สังเกตุเห็นว่าหลงจินเหอชะงักหยุดไปจึงคิดว่าไม่ผิดคนแน่
“พวกท่านรู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า?”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับเอาผ้าคลุมส่วนศีรษะออก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ท่านพี่เห็นไหม…ข้าบอกแล้วว่าต้องเป็นศิษย์จินเหอแน่”เมื่อเห็นหลงจินเหอถอดผ้าคลุมหัวออก ฮัวเหม่ยก็หันไปกล่าวหงเยว่
“ศิษย์พี่…พวกท่านสองคนตามข้ามาทำไม?”หลงจินเหอกล่าวถามสาวงามสองคนตรงหน้า
“ข้าต้องเป็นฝ่ายถามเจ้าต่างหาก...ศิษย์น้องจินเหอ เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ไม่ใช่ว่าเจ้ากำลังฝึกอยู่ภายในนิกายไม่ใช่หรือไง แล้วก็เรื่องการประมูลเมื่อครู่อีก”
ฮัวเหม่ยเลือกที่จะไม่ตอบหลงจินเหอ แต่เลือกที่จะถามกลับแทน
“เอ่อ.. เรื่องนี้มันยาวมาก ไม่ใช่ข้าไม่อยากจะบอกพวกท่านหรอกนะ แต่ไม่สามารถบอกได้ เรื่องนี้ศิษย์พี่ช่วยข้าเก็บเป็นความลับด้วยจะได้ไหม โดยเฉพาะอย่างยิ่งห้ามให้ผู้อาวุโสใหญ่รู้เด็ดขาด การประมูลในวันนี้ ข้าคงทำให้ผู้อาวุโสใหญ่รู้สึกอารมณ์เสียไม่น้อย”หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับทำสีหน้าอ้อนวอน
“ย่อมได้ พวกข้าจะช่วยเก็บไว้เป็นความลับให้ แต่จะถือว่าเจ้าติดหนี้พวกเราครั้งหนึ่ง”ฮัวเหม่ยกล่าว
“ขอบคุณมากศิษย์พี่….ว่าแต่ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ได้มากับพวกท่านหรือ?”หลงจินเหอหันซ้ายหันขวาก็ปรากฏว่าไม่พบตัวผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิง
“ท่านอาจารย์ไม่ได้อยู่ที่นี่….ท่านยังคงอยู่ภายในโรงประมูลเพื่อรอรับของอยู่”หงเยว่ส่ายหน้าเล็กน้อย
“เช่นนี้ก็ดี…งั้นข้าคงต้องรีบขอตัวกลับนิกายก่อน”หลงจินเหอกล่าวจบ โดยไม่รอให้พี่น้องสองสาวตอบก็รีบวิ่งกลับไปทางนิกายทันที
หลงจินเหอที่วิ่งพ้นระยะห่างออกจากพี่น้องสองสาวก็ใช้ปีกเพลิง เพื่อรีบเหาะกลับไปนิกายในไวที่สุด
ระหว่างที่หลงจินเหอเหาะมาได้ถึงครึ่งทางก็สังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติ
นั้นคือหมู่บ้านที่ตอนแรกหลงจินเหอผ่านมามันยังดูเงียบสงบอยู่เลยแท้ แต่ตอนนี้กลับดูวุ่นวายอย่างมากผู้คนต่างวิ่งหนีกันออกมาราวมดแตกรัง
“พี่ชายมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”หลงจินเหอมองหาสถานที่ไม่มีคนและเหาะลงมา ก่อนจะวิ่งไปถามผู้คนที่กำลังวิ่งหนีกันออกมา
“จะ-โจรป่ามันบุกมา เหตุใดเจ้ายังไม่หนีไปอีกเดี๋ยวก็ถูกฆ่าเอาหรอก”ชายร่างโตที่กล่าวเตือนก่อนจะวิ่งหนีไปต่อ
“เดี๋ยวก่อนพี่ชาย เหตุใดพวกท่านถึงไม่รวมกำลังกันกำจัดพวกมันล่ะ คนในหมู่บ้านก็มีกันเยอะไม่ใช่หรือไง”หลงจินเหอดึงรั้งแขนชายร่างโตไว้ก่อนจะกล่าวออกไป
“ตอนแรกเราพวกก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า…แต่พวกเขาถูกฆ่าตายกันหมดแล้ว พวกมันมีกันเยอะมากและหัวหน้าของพวกมันยังเป็นถึงผู้ฝึกตนในระดับปราณจิตขั้นหนึ่ง”ชายร่างโตกล่าวพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย
เมื่อทราบถึงระดับลมปราณของหัวหน้าพวกโจรป่า หลงจินเหอก็ล้มเลิกความคิดที่จะช่วยเหลือไปทันที เนื่องจากระดับของหลงจินเหอนั้นยังเป็นเพียงระดับปราณก่อตั้งขั้นที่สาม ยังคงห่างชั้นกับหัวหน้าโจรป่าถึงสองช่วงชั้นใหญ่
หลงจินเหอจะต้องผ่านระดับปราณแท้จริง ก่อนถึงจะสามารถไปถึงระดับปราณจิต
การสอดมือเข้าไปช่วยในยามนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาชีวิตของตัวเองไปทิ้ง หลงจินเหอจึงตัดสินใจที่จะเดินทางกลับนิกายต่อ
“พี่ชาย ท่านเป็นผู้ฝึกตนใช่หรือไม่ ได้โปรดช่วยเหลือพี่สาวของข้าด้วย”
หลงจินเหอที่กำลังจะเดินจากไปก็ถูกมือของเด็กชายวัยเจ็ดขวบดึงรั้งเอาไว้
“น้องชาย ข้าไม่ได้สามารถช่วยเจ้าได้…แล้วพ่อกับแม่ของเจ้าไปอยู่ที่ไหน”หลงจินเหอหันกลับไปถามเด็กชาย
“ข้าไม่มีพ่อกับแม่…ครอบครัวของข้าเหลือเพียงพี่สาว แต่พี่สาวของข้าถูกพวกโจรชั่วจับตัวไป พี่ชายได้โปรดช่วยเหลือพี่สาวของข้าด้วย”เด็กชายก็คุกเข่าลงตรงหน้าของหลงจินเหอ
“เจ้ากำลังทำอะไร….ลุกขึ้นมา!”เมื่อเห็นเด็กชายคุกเข่าอยู่ตรงด้านหน้า หลงจินเหอที่รู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก ก่อนจะเอ่ยปากตอบตกลงไป
“ขอบคุณมากพี่ชาย ไม่ว่าจะตอบแทนด้วยอะไรข้าก็ยอม แม้แต่ชีวิตของข้าก็ตาม”เด็กชายกล่าวออกมาด้วยท่าทางซาบซึ้งใจ
‘นี่…ข้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่ รู้ทั้งรู้ว่าหัวหน้าโจรป่าเป็นถึงระดับปราณจิต เหตุใดถึงไม่หนีไปแถมยังไปตอบตกลงอีก’หลงจินเหอได้แต่คิดภายในใจ
อาจจะเป็นเพราะเด็กชายคนนั้นไม่มีพ่อกับแม่และเหลือเพียงพี่สาว ตัวของหลงจินเหอที่ไม่มีพ่อกับแม่และเหลือเพียงแต่พี่น้อง จึงเข้าใจความรู้สึกนี้เป็นอย่างดี ถ้าหากหลงจินเหอเจอเหตุการณ์เช่นเดียวกับเด็กชายก็คงต้องเลือกที่จะทำแบบนี้เหมือนกัน
______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
