War of Ancient Emperor - ตอนที่ 17 ปะทะหัวหน้าโจรป่า
“เจ้าไปหาที่ซ่อนซะ….เดี๋ยวข้าจะลองทำเท่าที่ทำได้” หลงจินเหอสั่งให้เด็กชายไปซ่อน
“เข้าใจแล้วพี่ชาย”เด็กชายพยักหน้าก่อนจะวิ่งเข้าไปแอบที่พุ่มไม้บริเวณใกล้เคียง
“ซูดดดด!….เป็นไงเป็นกัน”หลงจินเหอสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะมุ่งตรงไปทางเข้าหมู่บ้าน
เมื่อมาถึงด้านของหมู่บ้านก็ได้ถูกโจรป่ายึดไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลงจินเหอได้สังเกตุดูอยู่จากที่ห่างไกล จากที่ได้ฟังมาจากชายร่างโตเล่าว่ากลุ่มโจรป่ามีเพียงสิบห้าคน
หลงจินเหอพยายามแอบเข้าไปภายในหมู่บ้านให้เงียบที่สุดและต้องพยายามรักษาพลังปราณเอาไว้ให้มากที่สุด
“เจ้าหนู….หยุดเดี๋ยวนี้ห้ามขยับ”หลงจินเหอที่กำลังเดินอย่างเงียบที่สุดก็ถูกหนึ่งในโจรป่าตะโกนเรียกมาจากด้านหลัง
เมื่อถูกจับได้หลงจินเหอก็ไม่ได้คิดที่จะหนี
กลับกันหลงจินเหอคิดจะให้โจรป่าจับได้มากกว่า เนื่องจากโจรป่ามันมีเพียงแค่คนเดียว การจะที่จะฆ่ามันก็ง่ายยิ่งขึ้น หากหลงจินเหอคิดที่จะหนีมันต้องแหกปากตะโกนเรียกพวกที่เหลือมาอย่างแน่นอน
“พี่ชาย…ข้ายอมแล้วอย่าฆ่าข้าเลย”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับยกสองมือขึ้นสูงคล้ายกับยอมจำนนแต่โดยดี
“ตัดสินใจได้ฉลาดมากเจ้าหนู หากเจ้าขัดขืนข้าอาจจะต้องฆ่าเจ้าทิ้ง”โจรป่าเดินเข้ามาหาหลงจินเหอจนใกล้ เพื่อที่จะใช้เชือกมัดมือของหลงจินเหอเอาไว้
“ลาก่อน เจ้าโจรชั่ว”เมื่อหลงจินเหอสังเกตุเห็นว่าโจรป่าเข้ามาใกล้ร่างกายของตนเอง เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งที่กำลังยกขึ้นสูงอยู่ ใช้พลังปราณห่อหุ้มข้อมือเอาไว้ และง้างหมัดต่อยไปที่บริเวณใบหน้าของโจรป่าในระยะเผาขน
โจรป่าที่เห็นหมัดของหลงจินเหอที่กำลังเข้ามาใกล้กับใบหน้าของตนเองถึงเบิกตากว้างทันที เพราะความประมาทของโจรป่าที่เห็นหลงจินเหอเป็นเพียงแค่เด็กจึงไม่ได้ระมัดระวังตัวแต่อย่างใด
โพล๊ะ!!
โจรป่าที่โดนหมัดของหลงจินเหอเข้าไปอย่างจังศีรษะของมันถึงกับระเบิดราวกับลูกแตงโมแตกทันที
อึก !!
หลงจินเหอรู้สึกเวียนศีรษะแทบจะอ้วกแตกทันทีทเพราะเป็นครั้งแรกที่ฆ่าคน คนที่ยังมีชีวิตอยู่!
แม้ว่าจะเตรียมใจเอาไว้ตั้งแต่แรก ก่อนจะเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว แต่พอมาเจอเข้าจริงก็ยังคงปรับตัวไม่ทัน
‘ข้าจะไม่เสียใจที่ฆ่ามัน พวกมันเป็นโจรชั่วปล้นฆ่าผู้คน หากข้าไม่จัดการพวกมัน ย่อมต้องเป็นข้าที่จะถูกมันกำจัด’
หลงจินเหอพยายามที่จะย้ำเตียนตนเองเอาไว้ไม่ให้รู้สึกผิดที่ฆ่าพวกมัน
“เสร็จไปหนึ่งเหลืออีกสิบสี่คน
“หลังจากผ่านไปสักระยะเวลาหนึ่งสภาวะร่างกายของหลงจินเหอก็กลับมาเป็นปกติเหมือนกับเรื่องเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลงจินเหอพยายามที่จะใช้แผนเดิมซ้ำ เมื่อเจอกับพวกโจรป่าที่แยกออกมาจากกลุ่มเพื่อลาดตระเวนอยู่เพียงคนเดียว
เมื่อยิ่งฆ่าโจรป่าได้มากก็ยิ่งทำให้หลงจินเหอมีความมั่นใจยิ่งขึ้น จากตอนแรกหลงจินเหอคิดว่าการเข้ามาหาพวกโจรป่าก็คงไม่ต่างอะไรกับเอาชีวิตของตนเองมาทิ้ง แต่ดูเหมือนว่าหลงจินเหอจะดูถูกศักยภาพร่างกายของตัวเองเกินไป
ภายในบ้านพักหลังหนึ่งภายในหมู่บ้าน
ภายในห้องมีกรงขังขนาดใหญ่ภายด้านในกรงมีหญิงสาวในหมู่บ้านถูกจับไว้เป็นจำนวนมาก ด้านนอกของกรงมีชายตัวใหญ่ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและสวมใส่ผ้าปิดตาไว้หนึ่งข้าง กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่
ปัง !!
เสียงประตูเปิดออกอย่างดังจนทำให้ชายผ้าปิดต้องหันไปมองชายผอมแห้งที่กำลังวิ่งเข้ามาด้วยสภาพมอมแมม
“เกิดเรื่องออะไรขึ้น ทำไมแกถึงได้มีสภาพเช่นนี้”ชายผ้าปิดตาที่นั่งดื่มเหล้าอยู่ก็หันไปถามชายผอมแห้ง
“ละ-ลูกพี่ ปะ-ปีศาจมันกำลังมาแล้ว!!”
ชายผอมแห้งกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับหายใจอย่างรุนแรง
“ปีศาจอะไรของเจ้า แล้วคนที่เหลือไปไหนกันหมด”ชายผ้าปิดตาที่ถูกเรียกว่า’ลูกพี่’ที่เป็นหัวหน้าของโจรป่ากล่าวถามชายผอมแห้งอีกครั้ง
“มะ-ไม่มีใครเหลือแล้วลูกพี่ คะ-คนอื่นถูกฆ่าตายหมดแล้ว”ชายผอมแห้งรีบกล่าว
ปัง !
“เจ้าว่าอย่างไรนะ! ใครกันบังอาจมาฆ่าคนของข้า”เมื่อได้ยินคำพูดของชายผอมแห้ง หัวหน้าโจรป่าก็ทุบโต๊ะไปหนึ่งทีจนโต๊ะหักครึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“มันปะ-เป็นปีศาจ มันกำลังจะมาทาง”ชายผอมแห้งกล่าวยังไม่ทันจบก็คล้ายกับมีเสียงระเบิดดังขึ้นมา
ปัง! ปัง! ปัง!
ร่างกายของพวกโจรป่าที่เหลือทั้งสามคนก็ลอยมาชนเข้ากับผนังบ้าน จนทะลุเข้าไปก่อนจะไปหยุดอยู่ตรงหน้าของหัวหน้าโจรป่าโดยไร้ลมหายใจอีกต่อไป
“ลูกพี่เป็นมัน เจ้าปีศาจ!!”ชายผอมแห้งชี้นิ้วออกไปตรงหลงจินเหอยืนอยู่ด้านนอกของบ้านพัก
หลังจากที่หลงจินเหอได้ฆ่าโจรป่าคนแรกไปร่างกายต้องใช้เวลาปรับตัวสักพัก หลังจากฆ่าคนที่สองและคนที่สามไปเรื่อย
ร่ายกายของหลงจินเหอกลับไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนอีกต่อไป
แถมหลงจินเหอยังรู้สึกว่าทุกครั้งที่ได้ต่อสู้กับพวกโจรป่า เขารู้สึกว่าร่างกายกำลังเดือดราวกับว่ามันกำลังเรียกร้องการต่อสู้
“แกเองสินะ เจ้าเด็กบัดซบ บังอาจมาฆ่าคนของข้า”หัวหน้าโจรป่าคำรามด้วยความโกรธ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาหลงจินเหอพร้อมกับหมัดที่ห่อหุ้มไว้ด้วยพลังปราณ
หลงจินเหอที่เห็นหัวหน้าโจรป่าพุ่งเข้ามาตรงเช่นนี้ เขาก็ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะทำแบบเดียวกับหัวหน้าโจรป่า โดยการใช้พลังปราณห่อหุ้มหมัดเอาไว้
ก่อนหน้านี้หลงจินเหอยังคิดไว้อยู่เลยว่าตนเองจะสามารถเอาชนะระดับปราณจิตขั้นที่หนึ่งได้อย่างไร ทั้งที่ระดับของตนเองยังคงเป็นแค่ปราณก่อตั้งขั้นทั้สาม ระดับพลังของทั้งสองคนต่างกันถึงสองช่วงชั้นใหญ่
แต่หลังจากที่หลงจินเหอได้ฆ่าพวกโจรป่าไปหลายคน ก็มีความทรงจำหนึ่งปรากฏขึ้นมาในหัวของหลงจินเหอ
มันเป็นข้อความที่เขียนเอาไว้ว่า
‘ถึงแม้ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งจนไม่สามารถชนะได้เลยก็ตาม ถ้าหากไม่เชื่อมั่นในตนเองก็ไม่มีวันที่จะชนะแน่’
แม้ว่าจะเป็นเพียงข้อความที่สัั้ั้น แต่มันกลับทำให้ความกลัวภายในจิตใจของหลงจินเหอหายไปจนเกือบหมด
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
หมัดของหลงจินเหอกับหัวหน้าโจรป่าที่ปะทะกันดุเดือดจนเกิดเป็นเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ
ปัง!
เสียงหมัดสุดท้ายที่ปะทะกันก่อนทั้งคู่จะถอยออกจากกัน ทั้งสองคนอยู่ห่างกันถึงหกสิบก้าว
หลงจินเหอยืนอยู่เช่นเดิมด้วยสีหน้าสงบนิ่งเหมือนกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่ภายในจิดใจกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เพราะไม่ได้คิดว่าตนเองจะสามารถต่อสู้กับระดับปราณจิตขั้นที่หนึ่งได้อย่างสู้สี
เหตุผลที่ทำให้หลงจินเหอสามารถต่อสู้กับหัวหน้าโจรป่าได้ ส่วนหนึ่งย่อมมาจาก เคล็ดวิชาลับเสริมสร้างความแข็งแกร่งร่างกาย
ซึ่งหลงจินเหอได้บรรลุขั้นที่หนึ่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ทางด้านของหัวหน้าโจรป่าก็รู้สึกตกใจไม่น้อยไปกว่าหลงจินเหอ เพราะทุกครั้งที่ได้แลกหมัดกับหลงจินเหอ จะเป็นฝ่ายของหัวหน้าโจรป่าเองที่รู้สึกว่าแขนของตัวเองกำลังชาด้าน
“หมดเวลาที่จะเล่นกับแกแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องส่งแกไปนรกสักที”
หัวหน้าโจรป่ากล่าวพลางใช้มืออีกข้างพยุงมืออีกข้างที่ชาด้านเอาไว้
“ทักษะแปลงกาย กายราชสีห์”
หัวหน้าโจรป่าก็ตะโกนดังไปทั่วบริเวณ ร่างกายเดิมที่ใหญ่โตอยู่แล้วก็ขยายสูงขึ้นเป็นสองเท่า กล้ามเนื้อทั่วร่างกายก็ใหญ่ขึ้น
กรงเล็บที่แหลมคมงอกเงยออกมาจากนิ้วมือทั้งสิบ บริเวณลำคอก็มีขนงอกออกมาจนรอบ
โฮกกกก!!
เสียงคำรามของหัวหน้าโจรป่าดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน
“เตรียมตัวตายได้แล้วเจ้าเด็กบัดซบ บังอาจมาฆ่าคนของข้าและกระตุ้นความโกรธของข้า โทษคือตายสถานเดียว”
เมื่อสิ้นเสียงคำกล่าว หัวหน้าโจรป่าก็พุ่งทะยานเข้าไปโจมตีหลงจินเหอราวกับสายฟ้าฟาดทันที
“เข้ามา!!!”
หลงจินเหอคำราม ก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปหาหัวหน้าโจรป่าอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน
ปัง! ปํง! ปัง! ปัง! ปัง!
ตูมมมมม!!
เสียงปะทะกันของทั้งสองคนดังสนั่นไปทั่ว ก่อนร่างของหลงจินเหอจะปลิวไปข้างหลังและชนเข้ากับบ้านด้านหลังอย่างจัง จนบ้านทั้งหลังพังพินาศไม่เหลือชิ้นดี
หลงจินเหอค่อยลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะใช้ฝ่ามือปัดฝุ่นออก ถือว่าคุ้มค่าที่หลงจินเหอได้ฝึก’เคล็ดวิชาลับเสริมสร้างความแข็งแกร่งร่างกาย’ถ้าหากเป็นร่างกายปกติโดนหมัดของหัวหน้าโจรป่าไปเมื่อครู่ อาจจะกระดูกหักไปหลายซี่
“เมื่อครู่ แกใช้พละกำลังไปทั้งหมดแล้วงั้นรึ?”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับนำฝ่ามือมาเช็ดเลือดที่มุมปาก
______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
