War of Ancient Emperor - ตอนที่ 19 ระดับปราณก่อตั้งขั้นที่สี่
หลังจากที่หัวหน้าโจรป่านอนแน่นิ่งไปแล้ว ร่างกายของมันปรากฏหลุมลึกพร้อมกับโลหิตที่พุ่งทะลักออกมา หลงจินเหอลอยลงมาจากท้องนภาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าของโจรป่าผอมแห้งคนสุดท้าย
ใบหน้าของหลงจินเหอขาวซีดอย่างมาก เป็นผลมาจากที่เขาใช้พลังปราณไปอย่างมาก
โจรป่าผอมแห้งที่ยืนดูหลงจินเหอกับหัวหน้าโจรป่าสู้กันอยู่ตลอด มันยืนตัวสั่นไม่หยุด ขนาดหัวหน้าของมันยังพ่ายแพ้ แล้วมันจะทำสิ่งใดได้อีก?
“ข้าจะให้เวลาสิบลมหายใจ รีบไสหัวไปจากที่นี่ซะ แล้วอย่าได้กลับมาให้เห็นหน้าอีกไม่อย่างงั้นข้าจะฆ่าเจ้าอีกคน”หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นขณะจ้องมองไปที่มัน
“ขะ..ขอบพระคุณมากนายท่าน ข้าจะรีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้”เมื่อโจรป่าผอมแห้งกล่าวจบ มีนจึงรีบวิ่งออกจากหมู่บ้านอย่างไม่คิดชีวิต แววตาที่เยือกเย็นของเด็กน้อยตรงหน้า ราวกับว่ามันจะเจาะไปถึงกระดูก
หลงจินเหอที่กำลังยืนมองดูโจรป่าผอมแห้งวิ่งออกจากหมู่บ้านจนหายลับไป
ตุบ!!
ร่างกายของหลงจินเหอที่แสร้งทำเป็นแข็งแกร่งเมื่อครู่ก็ล้มลงไปนอนที่พื้นทันที ก่อนสติจะเริ่มเลือนลาง
ทั้งพละกำลังและพลังลมปราณของหลงจินเหอในตอนนี้เรียกได้อ่อนแออย่างมาก
ถ้าหากเจ้าโจรป่าผอมแห้งเมื่อครู่คิดที่จะฆ่าหลงจินเหอนั้น มันเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเสียอีก
“ข้าชั่งอ่อนแอเสียจริง แค่ใช้พลังเกินขีดจำกัด เรื่องแค่นี้ถึงกลับต้องหมดสติ”
หลงจินเหอบ่นพึมพัมก่อนจะสติจะหายและหลับไปในที่สุด
จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน
หลงจินเหอก็เริ่มได้สติกลับมาอีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตนเองมาอยู่ภายในห้องของใครบางคน
“ที่นี่ที่ไหนกัน อ่าาา ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลยแหะ ดูเหมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้จะไม่ใช่ความฝันสินะ”หลงจินเหอพยายามมองไปรอบห้อง แต่เมื่อขยับร่างกายก็รู้สึกปวดกล้ามเนื้อไปทั่วทั้วร่าง
‘นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไป ไม่คิดเลยข้าจะสามารถเอาชนะระดับปราณจิตด้วยระดับปราณก่อตั้ง ถ้าหากเอาเรื่องไปเล่าให้พี่ใหญ่กับพี่รองฟัง พวกเขาต้องไม่เชื่ออย่างแน่นอน’หลงจินเหอคิดภายในใจ
แอ๊ดดด ~~
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังครุ่นคิดอยู่เสียงของประตูที่ถูกเปิดออกก็ดังขึ้นมา
“เป็นเจ้า!”หลงจินเหอยังกล่าวไม่ทันจบก็โดนขัดจังหวะเสียก่อน
“โอ้!พี่ชาย ในที่สุดท่านก็ได้สติสักที”
เสียงของเด็กชายก็พลันดังขึ้นมา เด็กชายคนนี้เป็นคนเดียวกันกับเด็กชายที่หลงจินเหอเจอตรงหน้าหมู่บ้านและยังเป็นคนที่ขอร้องให้หลงจินเหอมาช่วยพี่สาวของตนเองอีกด้วย
“เดี๋ยวข้าจะรีบไปตามพี่สาวมา”
เมื่อกล่าวจบเด็กชายก็รีบวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
“แล้วนี่มันอะไร ข้าไม่ได้บาดเจ็บเสียหน่อย ทำไมผ้าพันแผลถึงเต็มตัวแบบนี้”
หลงจินเหอมองดูตนเองก็พบว่ามีผ้าพันแผลพันอยู่ทั่วตัวราวกับมัมมี่
แอ๊ดดด ~~
ผ่านไปไม่นานเด็กชายก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับหญิงสาว นางเป็นสาวร่างเล็กผมสีดำยาววัยประมาณ 20 ปี หน้าตางดงาม สามารถเรียกว่าเป็นสาวงามเลยก็ว่าได้ แม้ว่าความงามของนางจะไม่สามารถเปรียบเทียบกับพี่น้องสองสาว หงเยว่และฮัวเหม่ยรวมถึงอวิ้นเอ๋อก็ตาม
“คุณชายท่านพื้นแล้ว”
หญิงสาวกล่าวพร้อมกับยิ้มให้หลงจินเหอ
“พี่สาวข้าชื่อ หลง จินเหอ ไม่จำเป็นต้องเรียกคุณชายหรอกข้าไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับโบกไม้โบกมือปฏิเสธ
“เกือบลืมแนะนำตัวไปเลย ข้าชื่อ จิว ลู่ ส่วนน้องเล็กชื่อ จิว ซวน”หญิงสาวกล่าวพร้อมกับชี้นิ้วไปทางเด็กชายที่อยู่ด้านข้าง
“พี่สาวลู่ ข้าหมดสติไปนานแค่ไหน”หลงจินเหอพยักหน้ารับก่อนจะกล่าว
“น้องชายหลง เจ้าหมดสติไปนานกว่าครึ่งวัน”จิวลู่กล่าว
“อะไรนะ ครึ่่งวัน ข้าจะเสียเวลาอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว”เมื่อรู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานแค่ไหน หลงจินเหอก็รีบลุกขึ้นทันที
“เดี๋ยวก่อนคุณชาย มะ-ไม่ น้องชายหลงร่างกายของเจ้ายังไม่หายดี นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว เหตุใดถึงไม่พักอยู่ที่นี่ไปก่อน และค่อยเดินทางตอนเช้า”
เมื่อรู้ว่าหลงจินเหอกำลังจะรีบจากไปจิวลู่จึงรีบกล่าวห้ามทันที
“ใช่แล้วพี่ชาย ท่านควรจะพักอยู่ที่นี่ อย่างที่ท่านพี่พูดมานะ ท่านไม่ควรจะรีบจากไป ชาวบ้านยังไม่ได้ขอบคุณท่านเลยที่ช่วยหมู่บ้านเอาไว้”จิวซวนก็รีบกล่าวอีกคน
“เอาอย่างงั้นก็ได้ ข้าจะพักอยู่ที่นี่”หลงจินเหอคิดจะหาสถานที่สำหรับฟื้นฟูพลังลมปราณอยู่พอดี หากเดินทางโดยร่างกายยังไม่ฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ หากเจอเหตุการณ์แบบวันนี้อีกครั้งโชคคงไม่ช่วยอีกครั้งอย่างแน่นอน
“ว่าแต่เหตุใดท่านถึงพันแผลให้ข้าซะมากมายขนาดนี้ ข้าไม่ได้บาดเจ็บเสียหน่อย ข้าเพียงแค่เหนื่อยล้าเท่านั้นเอง”หลงจินเหอชี้ไปที่แขนที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลก่อนจะกล่าว
“ขะ-ขอโทษ ขะ-ข้าไม่เคยรักษาใครมาก่อน”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงจินเหอ จิวลู่ก็หน้าแดงขึ้นมาด้วยความเขินอายทันที ก่อนจะรีบกล่าวทันที
“พี่สาวลู่ หลังจากที่ข้าหมดสติไป เรื่องหลังจากนั้นเป็นยังไงต่อ? พวกโจรป่า?”เมื่อเห็นจิวลู่ที่กำลังเขินอาย หลงจินเหอก็รีบเปลื่ยนเรื่องคุย
“หลังจากที่น้องชายหลงหมดสติไป โจรป่าคนสุดท้ายที่น้องชายหลงปล่อยไปก็ถูกชาวที่กำลังหลบหนีออกจากหมู่บ้านช่วยกันจับตัวไว้และฆ่าไปเรียบร้อยแล้ว”
“เป็นเช่นนี้เอง”หลงจินเหอพยักหน้าเล็กน้อย
“เดี๋ยวข้าจะไปเตรียมอาหารมาให้ ไปกันเถอะน้องเล็ก ให้น้องชายหลงได้พักสักหน่อย”จิวลู่กล่าวพร้อมกับลากตัวจิวซวนออกจากห้องด้วยกัน
หลังจากที่จิวลู่และจิวซวนจากไปแล้ว
หลงจินเหอก็สำรวจสิ่งของว่าไม่มีอะไรหายไป ก่อนจะหยิบเอาโอสถยารักษาออกมาจากแหวนมิติ โอสถรักษาอันนี้ หลงจินได้ซื้อมาจากโรงประมูลก่อนจะจากมา
หลังจากที่หลงจินเหอกลืนโอสถรักษาลงไปก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ก่อนจะหลับตาลงและจะเริ่มดูดซับพลังจากโอสถรักษาทันที
พละกำลังและพลังลมปราณของหลงจินเหอจึงค่อยเริ่มฟื้นฟูขึ้นมาทีละน้อย เนื่องจากโอสถรักษาที่หลงจินเหอซื้อมานั้น เป็นเพียงระดับต่ำเท่านั้น
หลงจินเหอจึงไม่ได้หวังผลอะไรมาก
ผ่านไปไม่นานหลงจินเหอก็ดูดซับพลังจากโอสถไปจนหมด
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังจะลืมตาขึ้นมาก็พบว่าพลังลมปราณภายในร่างกายกำลังปั่นป่วน
“ความรู้สึกนี่มัน…”เมื่อรู้สึกได้ว่าพลังลมปราณภายในร่างกายกำลังปั่นป่วน หลงจินเหอจึงไม่รอช้าก่อนจะรีบโคจรพลังลมปราณอย่างรวดเร็ว
“มาแล้ว!!”
หลงจินเหอบ่นพึมพัมออกมาด้วยท่าทางตกใจ
ปัง!!
คล้ายกับมีเสียงระเบิดดังมาจากภายในร่างกายของหลงจินเหอ หลังจากสิ้นเสียงระเบิดไปพลังลมปราณภายในร่างกายของหลงจินเหอที่กำลังปั่นป่วนก็เริ่มสงบนิ่งลงทันที
“เลื่อนขั้นโดยไม่คาดคิด”เมื่อหลงจินเหอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าระดับลมปราณของตนเอง ไม่ใช่ระดับปราณก่อตั้งขั้นที่สามอีกต่อไป แต่เป็นระดับปราณก่อตั้งขั้นที่สี่
ประสบการณ์ต่อสู้กับหัวหน้าโจรป่า
ทำให้หลงจินเหอมีความก้าวหน้ามากขึ้น ร่างกายของหลงจินเหอก็ฟื้นฟูเกินครึ่งแล้ว จึงคิดจะออกไปยืดเส้นยืดสายข้างนอกห้อง
“พี่ชาย ท่านยังไม่หายดีนะควรจะไปพัก”
จิวซวนที่เห็นหลงจินเหอเดินออกมาจากห้องก็รีบกล่าวเตือน
“เรื่องเล็กน้อย เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าเป็นผู้ฝึกตน จึงรักษาบาดแผลได้ไวกว่าคนทั่วไป”หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับทำท่าเบ่งกล้ามให้จิวซวนดู
“ในเมื่อท่านบอกว่าหายดีแล้ว ข้ามีเรื่องอยากจะขอร้อง”จิวซวนก็หันซ้ายหันขวา เมื่อไม่เห็นว่าจิวลู่อยู่แถวนี้ก็หันไปกล่าวกับหลงจินเหอ
“ขอร้อง?ถ้าข้าช่วยได้ก็จะช่วย”หลงจินเหอกล่าว
“ข้าต้องการให้พี่ชาย สอนข้าเกี่ยวกับการต่อสู้”จิวซวนกล่าว
“ต่อสู้?เพื่อสิ่งใด”หลงจินเหอถาม
“ข้าอยากจะแข็งแกร่งแบบพี่ชาย เพราะเหตุการณ์ที่เกิดในวันนี้ มันทำให้รู้ว่าข้านั้นไม่สามารถช่วยอะไรใครได้เลย แม้แต่พี่สาวของตนเอง ข้าจึงอยากจะแข็งแกร่งขึ้น”จิวซวนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้าเข้าใจความคิดของเจ้านะ แต่ว่าเจ้ายังเด็กเกินไปที่จะฝึกนะ ควรจะรอให้ร่างกายเติบโตมากกว่านี้สักหน่อยค่อยคิดเรื่องนี้”หลงจินเหอกล่าว
“พี่ชายก็เด็กไม่ต่างกับข้าไม่ใช่หรือไง ท่านยังฝึกได้ทำไมข้าจะฝึกไม่ได้ละ”จิวซวนกล่าว
“เอิ่มมม เรื่องนี้มัน เอาเป็นว่าขอข้ากลับไปคิดก่อนตอนนี้ ข้าหิวแล้ว”เมื่อได้ยินคำพูดของจิวซวน หลงจินเหอก็ไม่รู้จะตอบเช่นไร
______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
