War of Ancient Emperor - ตอนที่ 21 เสี่ยวหง
หลงจินเหอใช้มือหนึ่งข้างจับก้อนหินสีดำและชูขึ้นสูงไว้ โดยใช้มืออีกข้างกำหมัดแน่น ก่อนจะเริ่มอัดพลังลมปราณเข้าไป
“ข้าต้องรู้ให้ได้ข้างในมันมืสิ่งใดอยู่”
เมื่อกล่าวจบ หลงจินเหอก็ซัดหมัดใส่ก้อนหินสีดำเต็มๆ
ปัง!!
ก้อนหินสีดำโดนหมัดของหลงจินเหอซัดเข้าไปเต็มเป้าก็หลุดออกจากมือที่ถืออยู่และปลิวไปด้วยความเร็วสูงจนทะลุผนังห้องของหลงจินเหอจนเป็นรูโบ๋
“ไม่นะ! ซวยแล้วบ้านของข้า !@#!@$%”
เมื่อเห็นผนังห้องนอนของตัวเองเป็นรู หลงจินเหอจึงอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“นี่ไม่ใช่เวลามาห่วงบ้าน ป่านนี้เจ้าก้อนหินนั่นปลิวลอยไปไกลถึงไหนแล้วละเนี่ย”
เมื่อนึกขึ้นได้ หลงจินเหอจึงรีบวิ่งออกไปนอกบ้านอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้ปีกเพลิงบินไปดู
หลงจินเหอต้องออกจากที่พักมาไกลอยู่พอสมควร กว่าจะหาก้อนหินสีดำเจอ
“บ้าน่า! ข้าใช้แรงไปตั้งเจ็ดส่วนสิบเลยนะ เหตุใดมันถึงไม่มีแม้แต่รอยร้าว”
เมื่อหลงจินเหอหยิบก้อนหินสีดำขึ้นมาสำรวจก็รู้สึกตกใจอย่างมาก เพราะมันไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
‘หรือมันจะเป็นแค่ก้อนหินไร้ประโยชน์จริงอย่างที่เขาว่ามา’หลงจินเหอคิดในใจ
“ขอลองอีกสักรอบก็แล้วกัน”
เมื่อหลงจินเหอกล่าวจบ เขาก็วางก้อนหินสีดำไว้ที่พื้นดิน ก่อนจะกำหมัดแน่นและเริ่มอัดพลังลมปราณเข้าไป แต่คราวนี้ไม่ได้ใช้เพียงเจ็ดส่วนสิบอีกต่อไป เขาใช้พลังลมปราณที่มีอยู่ทั้งหมดเต็มสิบส่วนอย่างไม่ออมแรง
ย๊ากกกก ~~
หลงจินเหอคำราม ก่อนจะต่อยใส่ก้อนหินสีดำที่อยู่บนพื้นดินเข้าอย่างจัง
ตูม!
จากนั้นก็เกิดเสียงระเบิดขึ้นอย่างดัง บริเวณที่หลงจินเหอยืนอยู่ตอนนี้ ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้นอกจากเศษฝุ่นควันเป็นจำนวนมาก
หลังจากที่ฝุ่นควันเริ่มจางหายไป ก็เหลือเพียงแต่เสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของหลงจินเหอ
“หวังว่า….คราวนี้จะไม่เหมือนกับเมื่อครู่นะ”เบื้องหน้าของหลงจินเหอกลายเป็นหลุมลึก เนื่องจากมันมืดมากเกินไป หลงจินเหอเลยจำเป็นต้องใช้พลังลมปราณที่เหลืออยู่น้อยนิด ใช้ปีกเพลิงออกมา เพื่อเพิ่มความสว่างในการมองเห็น
“ให้ตายสิ…นี่มันคืออะไรกันแน่ ขนาดข้าใช้เต็มกำลังแล้ว ยังไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน”
หลังจากที่หลงจินเหอลงมาในหลุม เมื่อหยิบก้อนหินสีดำขึ้นมาดูก็พบว่าผลลัพธ์ยังคงออกมาเหมือนเช่นเดิม
“ข้าเสียเวลาไปกับก้อนหินไร้ประโยชน์นี่เพื่ออะไรกัน”
หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะโยนก้อนหินสีดำที่อยู่ในมือออกไปและเตรียมตัวที่จะกลับที่พัก
กึก ~ กึก ~
ก้อนหินสีดำที่ถูกหลงจินเหอโยนทิ้งไปเมื่อครู่ก็มีอาการสั่นเล็กน้อย
“เสียงเมื่อครู่มันอะไรกัน มันกำลังขยับ?”
หลงจินเหอที่กำลังจะเดินกลับไปก็ต้องหยุดชะงัก ก่อนจะหันหลังกลับไปและเดินตรงไปที่ก้อนสีดำอีกครั้ง
กึก ~ กึก ~
“ใช่จริงด้วยมันกำลังขยับ!!”
หลงจินเหอยืนจ้องมองก้อนสีดำตาไม่กระพริบอยู่นาน เมื่อได้เห็นมันขยับอีกครั้ง หลงจินเหอก็รีบวิ่งไปหยิบมันขึ้นมาทันที
“เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่! เจ้าได้ยินคำพูดของข้าหรือไม่”หลงจินเหอมองสำรวจก้อนหินสีดำอีกครั้ง ก่อนจะคุยกับมันและเคาะไปมา
ก๊อก ~ ก๊อก ~
กึก ~ กึก ~
เมื่อหลงจินเหอกล่าวจบและลองเคาะมือลงไปที่ก้อนหินสีดำ ปรากฏว่ามีการตอบสนองกลับคือมันกำลังขยับ
“เจ้ากำลังดูดพลังลมปราณของข้าไป!!”
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังพูดกลับมันอีกครั้ง เขาก็เริ่มรู้สึกว่าแสงสว่างจากปีกเพลิงเริ่มจางหายไปทีละน้อย
เมื่อหลงจินเหอหันกลับไปก็ต้องตกใจ เพราะปีกเพลิงของหลงจินเหอเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งปีก
สะเก็ดเพลิงเล็กน้อยจากปีกเพลิง กำลังถูกก้อนหินสีดำดูดเข้าไปอย่างเชื่องช้า จนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
จากก้อนหินสีดำที่ไม่ต่างอะไรจากก้อนถ่าน
เริ่มมีรอยร้าวสีแดงเหมือนกับเปลวเพลิงปรากฏขึ้นมาที่ละน้อยจากหนึ่งเป็นสอง สองเป็นสาม สามเป็นสี่
รอยร้าวสีแดงก็เริ่มปรากฏเยอะขึ้นเรื่อยๆอุณหภูมิรอบก้อนหินสีดำก็เริ่มสูงขึ้นตามไปด้วย
“โอ้ย! ร้อน ร้อน!!”
หลงจินเหอที่กำลังรู้สึกมึนงงกับการเปลื่ยนแปลงของเจ้าก้อนหินสีดำลึกลับตรงหน้า โดยที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งมือของเขาถูกความร้อนเผาไปเรื่อย ด้วยความตกใจหลงจินเหอจึงรีบโยนมันออกไปอย่างรวดเร็ว
แก๊ก ~ แก๊ก ~
เสียงของรอยร้าวก็เริ่มดังถี่มากขึ้น ราวกับว่าใกล้เวลาที่มันจะออกมาแล้ว
“กะ-ใกล้แล้ว มันกำลังจะออกมาแล้ว!!”
ตอนนี้หลงจินเหอไม่ได้สนใจสิ่งใดอื่น นอกจากก้อนหินสีดำที่อยู่ตรงหน้า
หลงจินเหอยืนมองตาไม่กระพริบพร้อมกับสองมือที่อยู่ไม่สุขก็ถู่ไปถู่มาอย่างไม่หยุด
หลังจากที่เกิดรอยร้าวของเปลือกจนใกล้จะหมดทั้งใบ ทุกอย่างก็หยุดและจบลงด้วยด้วยความเงียบ
เมื่อเห็นว่ามันหยุดนิ่งและไม่มีสิ่งใดออกมา หลงจินเหอก็เลือกจะเดินเข้าไปดูใกล้ยิ่งกว่านี้
หลงจินเหอเดินได้เพียงหนึ่งก้าวก็ต้องหยุดลง เพราะก้อนหินสีดำมันตอบสนองอีกครั้ง จู่ๆก็มีเปลวเพลิงลุกไหม้จนท่วมก้อนหินสีดำทั้งลูก
เปลือกของมันถูกละลายออกไปอย่างเชื่องช้า ใช้เวลาอยู่นาน เปลืองทั้งหมดก็ถูกละลายออกจนหมด
“อะ-อ้าว เป็นลูกนกอย่างงั้นหรือ?”
เมื่อหลงจินเหอเดินเข้าไปดู หลังจากที่เปลือกมันละลายหายไปหมดแล้ว ภายในก็เหลือเพียงลูกนกตัวเล็กขนาดพอกับฝ่ามือของหลงจินเหอ
ซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงลูกนก แต่ก็เป็นนกที่สวยงามเท่าที่หลงจินเหอเคยเห็นมาทั้งหมด
ขนทั่วทั้งตัวของมันเป็นสีแดงเหมือนกับเปลวเพลิงไม่มีผิด บริเวณปลายหางของมันจะเป็นสีทอง ส่วนดวงตาของมันเป็นสีทอง
นกที่กำลังหลับใหลอยู่เมื่อสักครู่ จึงเริ่มลืมตาและจ้องมองมาที่หลงจินเหอ
“เจ้าฟังที่ข้าพูดรู้เรื่องหรือไม่?”หลงจินเหอใช้มือไปช้อนลูกนกขึ้นมาบนฝ่ามือก่อนจะกล่าวออกไป
‘นะ-นี่ ข้ากำลังจะเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ถึงมาพูดกับนก’หลงจินเหอครุ่นคิดในใจ
พึบ ~ พับ ~
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังครุ่นคิดอยู่ ลูกนกที่อยู่บนฝ่ามือของหลงจินเหอก็กระพือปีกเล็กน้อย
“โอ้! เจ้าฟังภาษามนุษย์ได้? เจ้าสามารถพูดภาษามนุษย์ได้หรือไม่?”หลงจินเหอถามอีกครั้ง
แต่คราวนี้ลูกนกไม่ได้กระพือปีกเหมือนคราวแรก
“งั้นหรอ! เจ้าพูดภาษามนุษย์ไม่ได้สินะ ไม่เป็นไร ขอแค่เจ้าฟังที่ข้าพูดรู้เรื่องก็พอแล้ว”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับลูบหัวของลูกนกน้อยไปด้วยด้วยเอ็นดู
“ข้าว่าไว้มาคุยกันที่หลังและกัน ตอนนี้ควรจะกลับไปที่พักก่อน อยู่ในหลุมนี่นานเกินไป ข้าชักจะรู้สึกอึดอัดแล้ว”หลงจินเหอหยิบลูกนกขึ้นมาไว้บนหัวก่อนจะรีบวิ่งกลับไปบ้านพักของตัวเอง
หลังจากกลับมาถึงบ้านพักหลงจินเหอก็ต้องซ่อมห้องนอนของตัวเองก่อน
“เฮ้อ เหนื่อยชะมัดเจ้าว่างั้นมั้ย?”
หลงจินเหอกระโดดขึ้นมานอนบนเตียงก็ถอยหายใจ ก่อนจะหันไปกล่าวกับลูกนก
“จริงสิ เจ้ายังไม่มีชื่อเลยนะสิ ข้าควรจะตั้งชื่อให้เจ้าก่อน”หลงจินเหอใช้มือลูบคางพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด
“เอาเป็น’เสี่ยวหง’แล้วกัน เจ้าชอบมันไหม?”หลงจินเหอกล่าว
กรี๊ช!!
พึบ ~ พับ ~
เสี่ยวหงกู่ร้องด้วยความดีใจพร้อมกับกระพือปีกเล็กน้อย
“ดูเหมือนเจ้าจะชอบมันสินะ ดี หลังจากนี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวหง ข้าชื่อ หลงจินเหอ จำเอาไว้ให้ดี”หลงจินเหอลูบหัวเสี่ยวหงเบาๆ
“ศิษย์น้องจินเหอ เจ้าอยู่หรือไม่”
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังเล่นกับเสี่ยวหงอยู่ เสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังมาจากหน้าบ้าน
“แย่แล้ว ศิษย์พี่หญิงฮัวเหม่ยมา เสี่ยวหงมาซ่อนในตัวข้าเร็ว”
เมื่อหลงจินเหอกล่าวจบ เสี่ยวหงก็กระโดดเข้าไปแอบในเสื้อของหลงจินเหอ
“ขอโทษที่มาช้า มีเรื่องอะไรงั้นหรือศิษย์พี่”
เมื่อเปิดประตูออกไป หลงจินเหอยิ้มให้ฮัวเหม่ยก่อนจจะกล่าว
ฮัวเหม่ยไม่ได้สนใจคำพูดของหลงจินเหอเลยแม้แต่น้อย แต่นางกลับชะโงกหน้าเข้าไปมองสำรวจภายในบ้านของหลงจินเหออยู่นาน
“ท่านกำลังมองหาอะไรศิษย์พี่…”
หลงจินเหอกล่าวพลางเผยสีหน้าไม่เข้าใจ
“ไม่ใช่ว่ามีคนอยู่ภายในบ้านของเจ้าอีกคนหรือไง? ข้าได้ยินเสียงของเจ้าพูดคุยอยู่”ฮัวเหม่ยกล่าวพร้อมกับมองหลงจินเหอด้วยสีหน้าแปลกพิลึก
“จะเป็นไปได้ยังไงละ ข้าอยู่เพียงคนเดียว ท่านคงหูฝาดไปเอง?”เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลงจินเหอก็รีบตอบไปทันที ใครมันจะไปกล้าบอกว่าตัวเองกำลังคุยอยู่กับนก?
______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
