War of Ancient Emperor - ตอนที่ 28 ที่พัก
กรร ~ กรรร ~
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงจินเหอ วานรสามหางทั้งสองตัวก็แยกเขี้ยวใส่หลงจินเหอทันที
“โกรธแล้วงั้นหรอ
“หลงจินเหอกล่าวยั่วยุวานรสามหางทั้งสองตัว
‘ถ้าเดาไม่ผิดแถวนี้จะต้องเป็นอาณาเขตของวานรสามหางอย่างแน่นอน เมื่อรู้ถึงตัวตนของข้าพวกมันก็รีบมาที่นี่ทันที’
หลงจินเหอคิดในใจ
ฟุบ!
“ระ-เร็วมาก”ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังครุ่นคิดก็ไม่คิดว่าวานรสามเลือกที่จะโจมเข้ามาและเมื่อรู้สึกตัวอีกทีวานรสามหางก็เข้ามาถึงครึ่งระหว่างหลงจินเหอกับมันแล้ว
ปัง!!
โชคดีที่หลงจินเหอตั้งสติทันและใช้แขนทั้งสองข้างป้องกันเอาไว้ได้ เลยทำให้ไม่ได้รับความเสียหายจากหมัดของวานรสามหางมากเท่าไหร่
แต่เขาก็กระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว
“จะทำเป็นเล่นไม่ได้แล้ว สงสัยคงจะต้องรีบจัดการไม่งั้นพวกมันได้แห่กันมาอีกแน่”
เมื่อสิ้นเสียง หอกสีดำแดงก็ออกมาปรากฏอยู่ตรงหน้าของหลงจินเหอ
“ขอข้าทดลองหน่อยเถอะ ยุทธภัณฑ์ระดับสูงจะมีดีสักแค่ไหน”
หลงจินเหอใช้สองมือจับหอกไว้อย่างแน่น
ย๊ากก!
หลงจินเหอคำรามและพุ่งเข้าใส่วานรสามหางที่อยู่ตรงหน้าทันที เนื่องจากวานรสามหางอยู่บนต้นไม้ ทำให้หลงจินเหอต้องกระโดดขึ้นไปหามันเอง
‘หายไปหนึ่งตัว!?’
เมื่อสังเกตุว่าวานรสามหางหายไปหนึ่งตัวและอีกตัวก็ยังไม่ขยับไปไหน หลงจินเหอจึงเผยรอยยิ้มที่มุมปากและทราบได้ทันทีว่าพวกมันกำลังคิดจะทำอะไร
ฟุุุบ! ฟุุุุุบ!
พุ่มไม้ที่อยู่ด้านหลังของหลงจินเหอขยับ ก่อนจะมีร่างของวานรสามหาง จะพุ่งออกมา แล้วตรงไปยังด้านหลังของหลงจินเหอทันที
“ติดกับข้าแล้วเจ้าลิงจ๋อ!”
หลงจินเหอที่อยู่ระหว่างกลางทางของวานรสามหาง ทั้งสองตัว เนื่องจากวานรสามหาง ตัวข้างหลังของหลงจินเหอ กระโดดพุ่งเข้ามาเป็นเส้นตรง
ระหว่างที่อยู่กลางอากาศและพุ่งไปด้วยความเร็วสูงทำให้วานรสามหาง ตัวหลังไม่สามารถเปลื่ยนทิศทางการเคลื่อนไหวได้
แน่นอนว่าวานรสามหาง ตัวที่ยืนอยู่บนต้นไม้ไม่ได้ขยับไปไหน มันแค่ยืนเป็นเป้าล่อให้หลงจินเหอเข้าไปเท่านั้น
กรร!!
วานรสามหาง ตัวหลังก็อ้าปากกว้าง พร้อมใช้มือทั้งข้างเตรียมจะคว้าร่างของหลงจินเหอที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศทันที
หลงจินเหอเพียงแค่รอเวลาให้วานรสามหาง ตัวหลังเข้ามาใกล้อีกหน่อย และตัดสินใจใช้ปีกเพลิงออกมาก่อนจะหมุนตัวกลับไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว
ถ้าหากวัดกันทางด้านความเร็วละก็ แน่นอนว่าหลงจินเหอด้อยกว่าวานรสามหาง อยู่มาก
“กินหอกของข้าไปซะ!”
หลงจินเหอฉีกยิ้มกว้างก่อนจะใช้หอกให้มือแทงสวนเข้าไปที่มือของวานรสามหาง
ปัง!!!
หอกในมือของหลงจินเหอไม่เพียงแค่ทำลายมือของวานรสามหาง อย่างง่ายดาย แต่ยังทะลุฝ่ามือของวานรสามหาง และทิ่มเข้าไปที่หัวของมันจนระเบิด
“บ้าเอย! มันหนีไปแล้ว”
หลงจินเหอกำลังยืนชมผลงานของตัวเองอยู่ เมื่อรู้สึกตัวอีกทีวานรสามหาง ที่เป็นเหยื่อล่อบนต้นไม้มันก็หนีไปแล้ว ต่อให้หลงจินเหอคิดจะตามมันไปก็ไม่สามารถติดตามความเร็วของมันได้ทัน
“คิดไม่ถึงว่าหอกนี่จะทรงพลังกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก”
หลงจินเหอจ้องมองหอกสีดำแดงในมือ ก่อนจะเก็บมันเข้าไปภายในแหวนมิติเช่นเดิม
หลังจากที่หลงจินเหอจัดการเก็บแกนกลางของวานรสามหางเรียบร้อยแล้ว เขาก็ทำได้เพียงนั่งรอเสี่ยวหงกลับมา
เวลาผ่านไปนานกว่าครึ่งชั่วยาม
ในที่สุดเสี่ยวหงก็กลับมา
“เสี่ยวหง! เจ้าไปนานขนาดนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะพบสถานที่ดีนะ”
หลงจินเหอมองเสี่ยวหงที่บินอยู่บนท้องนภา
กรี๊ชชช ~
เสี่ยวหงจึงส่งเสียงกู่ร้อง ก่อนจะมาบินวนรอบหัวของหลงจินเหอ
“ดี เช่นนั้นเจ้าก็นำทางไปเลย”
เมื่อกล่าวจบ หลงจินเหอก็ใช้ปีกเพลิงและบินตามเสี่ยวหงไปทันที
สถานที่ที่เสี่ยวหงพาหลงจินเหอมา เป็นหน้าผาสูงและยังมีน้ำตกสูงอีกด้วย บริเวณรอบข้างก็ถือว่าสามารถอาศัยอยู่ได้
หลังจากเสร็จสิ้นหน้าที่เสี่ยวหงก็กลับไปหลับเหมือนเดิม
“เอาเป็นถ้ำอันนี้แล้วกัน”
หลังจากที่หลงจินเหอเดินสำรวจรอบหน้าผาก็พบถ่ำแห่งหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นที่อาศัยที่ดีที่สุด
“ถ้ำนี้มีบางอย่างผิดแปลกไป!”
เมื่อยิ่งเดินเข้ามาลึกมากขึ้น แสงสว่างก็เริ่มหายไปทีละน้อย หลงจินเหอจึงเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
โบร๊วววว ~~~
จู่ๆก็มีเสียงหอนดังมาจากภายส่วนลึกของถ้ำ ดวงตาสีแดงฉานก็เริ่มปรากฏขึ้นหลายคู่ หนึ่ง สอง สี่ เจ็ด…
“ให้ตายสิ กะจะไม่ให้ข้าพักเลยหรือไงกัน”
เมื่อเห็นดวงสีแดงมากมายปรากฏขึ้น หลงจินเหอก็รีบวิ่งออกจากถ้ำทันที เนื่องจากความมืดทำให้ไม่สามารถมองเห็นว่าเป็นสัตว์อะไร
กรร! กรรร! กรรรร!
“หมาป่าขนเหล็กแล้วอีก แถมครั้งนี้มากันเป็นสิบเลยแหะ”
หลงจินเหอบ่มพึมพัมก่อนจะใช้พลังลมปราณห่อหุ้มร่างกายไว้ทันที
“ถ้ำอันนี้ข้าขอก็แล้วกัน”
เมื่อเปรียบเทียบระหว่างหมาป่าขนเหล็กกับวานรสามหาง หลงจินเหอคิดว่าการรับมือรับหมาป่าขนเหล็กง่ายดายยิ่งกว่าวานรสามหาง หลายเท่า แม้ว่าสัตว์อสูรทั้งสองจะอยู่ระดับปราณจิตเหมือนกัน
โบร๊วววว ~~~
เมื่อสิ้นเสียงหอน หมาป่าขนเหล็กทั้งหมดก็พุ่งทะยานเข้ามาโจมตีหลงจินเหอพร้อมกันทันที
หลงจินเหอที่เห็นหมาป่าขนเหล็กทั้งหมดเข้ามาก็ไม่ยืนรอแต่อย่างใด แต่ก็ยังพุ่งเข้าด้วยเช่นกัน
ปัง!!
ปัง!! ปัง !!!
ฝูงของหมาป่าขนเหล็กนับสิบตัวที่พุ่งเข้าใส่หลงจินเหอก็กระเด็นออกไปทีละตัว แม้ว่าหลงจินเหอจะซัดไปแค่ตัวละหนึ่งหมัดเท่านั้น แต่ก็เป็นหมัดที่อัดแน่นไปด้วยพลังลมปราณทุกหมัด
ฉัวะ !!
การจะรับมือกับหมาป่าขนเหล็กเป็นเรื่องง่ายก็จริง แต่ปัญหาของจริงมันอยู่ที่จำนวน ทำให้หลงจินเหอไม่สามารถป้องกันได้ทันและโดนกัดเข้าไปเต็มแขน
“หน๊อย! เจ้าหมาบ้า บังอาจอาศัยช่องโหว่แอบโจมตีข้า”
หลงจินเหอกัดฟันแน่น ก่อนจะซัดอีกหมัดใส่หน้าของหมาป่าขนเหล็กที่กำลังกัดแขนตัวเองอยู่
ปัง!!!
หมาป่าขนเหล็กตัวสุดท้ายที่กัดแขนหลงจินเหออยู่ก็ส่งเสียงร้องโหยหวนและปลิวไปไกล ก่อนจะกระแทกกับต้นไม้และสิ้นลมหายใจทันที
“บ้าเอย! ดันมาพลาดท่าตัวสุดท้ายซะได้”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับรีบรักษาทันที
ถ้าหากหลงจินเหอไม่ได้ฝึกทักษะลับเสริมสร้างความแข็งแกร่งร่างกายมาละก็ ป่านนี้อาจจะโดนกัดลึกไปถึงกระดูกหรืออาจจะแขนขาดได้เลย
ทันทีร่างกายของหลงจินเหอก็ถูกห่อหุ้มไปด้วยเปลวเพลิงสีแดง
นี่เป็นครั้งแรกที่หลงจินเหอใช้ทักษะลับของวิหคเพลิงทางด้านการรักษา
เนื่องจากส่วนมากหลงจินเหอจะใช้ประโยชน์จากเพลิงปีกเสียมากกว่า
ใช้เวลารักษานานกว่าหนึ่งชั่วยาม จนในที่สุดบาดแผลของหลงจินเหอก็สมานตัวกัน เนื่องจากเป็นบาดแผลที่ไม่ค่อยลึกมาก
แม้ว่าทักษะลับของวิหคเพลิงจะใช้เวลานานไปบ้าง แต่ก็เห็นผลดีเกินคาด อาจจะเป็นเพราะระดับพลังของหลงจินเหอนั้นยังต่ำเกินไป
จึงทำให้ดึงประสิทธภาพของทักษะลับออกมาได้น้อย
เมื่อจัดการกับซากศพของหมาป่าขนเหล็กจนหมดแล้ว หลงจินเหอก็ต้องเตรียมเข้าไปสำรวจถ้ำเพื่อที่จะปรับเปลื่ยนให้เป็นที่พักอาศัยสำหรับช่วงเวลาหนึ่งเดือนหลังจากนี้
“ในที่สุดก็เสร็จสิ้น”
หลงจินเหอถอนหายใจ หลังจากทำความสะอาดถ้ำใหม่หมดก็ต้องไปอาบน้ำชำระร่างกายใหม่
“ได้เวลาที่ข้าจะต้องบ่มเพาะพลังบ้างแล้ว…”
หลงจินเหอนั่งและหลับตาลง เริ่มโคจรพลังลมปราณภายในร่างกายและเริ่มต้นดูดซับพลังลมปราณจากอากาศรอบข้างทันที
หลงจินเหอรู้สึกว่าพลังลมปราณที่ดูดซับมาไม่เพียงแค่เพิ่มให้กับตนเองเพียงอย่างเดียว
แต่ยังสามารถปรับเปลื่ยนไปเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายอีกด้วย
หลงจินเหอคิดว่าที่มันสามารถปรับเปลื่ยนไปเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายได้อาจจะเป็นเพราะทักษะลับเสริมสร้างความแข็งแกร่งร่างกาย
และยังคิดอีกว่า ถ้าหากยังสามารถดูดซับได้ไปอีกเรื่อยๆ
อีกไม่นานก็คงจะสามารถบรรลุขั้นที่สองได้..
_________________________________________________________________________________________________________