War of Ancient Emperor - ตอนที่ 31 ถูกดักปล้น?
หลงจินเหอลุกขึ้นมานั่ง เขาละสายตาออกจากคัมภีร์สีดำตรงก่อน และเลือกที่จะกลืนโอสถรักษาลงไป จากนั้นก็หลับตาลงก่อนจะโคจรพลังลมปราณภายในร่างกาย
ใช้เวลานานถึงหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดหลงจินเหอก็สามารถขยับร่างกายได้อีกครั้ง
แม้ว่าจะสามารถฟื้นฟูมาได้เพียงแค่สามส่วนสิบของทั้งหมดก็ตาม ขอเพียงแค่ขยับร่างกายและรีบออกไปจากที่นี่ได้
นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับหลงจินเหอ
“เป็นไปได้ไหม ที่มันจะเป็นทักษะลับเช่นกัน?”
ความรู้สึกที่หลงจินเหอรับรู้จากคัมภีร์ตรงหน้า มันมีความคล้ายกับทักษะลับของวิหคเพลิงอย่างมาก
เขาจ้องมองสำรวจอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเหยียดแขนออกไปยังข้างหน้า
เมื่อฝ่ามือของหลงจินเหอสัมผัสเข้ากับคัมภีร์สีดำ มันจึงส่องแสงสว่างสีเขียวมรกตผสมดำทันที ก่อนจะพุ่งเข้าไปที่บริเวณหน้าผากของหลงจินเหอ
“อึก!! หัวของข้ามันกำลังจะระเบิด”
หลังจากที่คัมภีร์สีดำกลายเป็นแสงลอยเข้ามาภายในหัว หลงจินเหอก็ลงไปนอนดิ้นที่พื้นด้วยความเจ็บปวด
ร่างกายของหลงจินเหอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เหงื่อเยือกเย็นไหลอาบไปทัั่วร่าง
ขณะเดียวกัน แสงสว่างสีเขียวมรกตพลันปรากฏขึ้นบนร่างกายของหลงจินเหอ
หลงจินเหอต้องนอนทนความเจ็บปวดอยู่นานกว่าครึ่งชั่วยาม ใบหน้าขาวซีดร่างกายที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อจำนวนมาก
“มันทักษะลับ!”
หลังจากที่นอนหอบหายใจอยู่นาน เมื่อร่างกายปรับสภาพกลับมาเป็นปกติ หลงจินเหอก็รู้สึกว่าคัมภีร์สีดำที่เข้ามาภายในหัวคือสิ่งใด
“ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจแล้ว! รีบไปจากที่ที่ก่อน”
เมื่อกล่าวจบ หลงจินเหอก็ใช้พลังที่เหลืออยู่น้อยนิด แบกร่างกายที่สะบักสะบอมกลับไปถ้ำที่พักของตนเองทันที
“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกัน! เหตุใดถึงมีสัตว์อสูรมากมายตายอยู่ทุกที่อย่างงี้”
ตอนขากลับหลงจินเหอก็รู้สึกแปลกใจอย่างมาก เพราะไม่พบวี่แววของสิ่งมีชีวิตเลยแม้แต่น้อยอีกทั้งตลอดทางกลับที่พัก เขาก็พบกับซากศพของสัตว์อสูรเป็นจำนวนมากมาย
โดยที่ไม่มีบาดแผลจากการต่อสู้
“เป็นฝีมือของใครกัน!? นอกจากข้าแล้วห้วงมิติแห่งนี้ไม่น่าจะใครเข้ามาได้อีก หรือว่าอาจจะเป็นฝีมือของสัตว์อสูรด้วยกัน? ฝีมือมังกรทมิฬงั้นหรอ?”
เมื่อได้เห็นสภาพเช่นนี้ หลงจินเหอก็ได้แต่คิดไปต่างๆนาๆ
เมื่อกลับมาถึงถ้ำที่พักอาศัย หลงจินเหอก็ปิดตายถ้ำทันที เพื่อที่จะรักษาร่างกายให้กลับมามีสภาพสมบูรณ์โดยไวที่สุด
สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่หลงจินเหอเก็บตัวเพื่อรักษาก็ฟื้นพูจนกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์
และยังเป็นวันเดียวกับที่ต้องออกจากดินแดนแห่งนี้อีกด้วย
ชั้นบรรยากาศรอบตัวของหลงจินเหอกำลังบิดตัวคล้ายกับคลื่นทะเล ไม่กี่ลมหายใจต่อมา ห้วงมิติเบื้องหน้าของเขาได้ถูกฉีก
ราวกับว่ามันเจาะจงที่จะปรากฏอยู่ต่อหน้าของหลงจินเหอ
“น่าเสียที่มีเวลาอยู่ที่นี่ได้เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น ไม่เช่นนั้นข้าอาจจะก้าวไปถึงระดับปราณแท้จริงได้”
หลงจินเหอบ่นพึมพัมก่อนจะเดินเข้าสู่ห้วงมิติที่ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าทันที
หลังจากที่กลับออกมาสู่โลกภายนอกแล้ว
หลงจินเหอก็มาปรากฏตัวภายในหุบเขาแห่งความตายเช่นเดิม เหล่าคนชุดคลุมดำหลังจากที่ทำหน้าที่จนเสร็จสิ้นแล้ว พวกเขาจึงกลับไปที่ที่จากมา
เมื่อหลงจินเหอมองรอบข้างก็พบว่าไม่ได้มีเพียงเขาที่ถูกส่งกลับออกมา
หลังจากที่มองไปรอบข้างอย่างละเอียด คนอื่นก็เริ่มปรากฏออกมาเยอะขึ้นทีละน้อย
หลงจินเหอยังไม่ได้คิดที่จะกลับไปเมืองตะวัน แต่เลือกจะเข้าไปส่วนลึกของหุบเขาแห่งความตาย เพื่อที่จะฝึกฝนทักษะก้าวอัสนีต่อ
ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ!
หลังจากที่ห่างไกลออกจากกลุ่มของผู้คน จู่ๆก็มีกลุ่มชายสามคนปรากฏตัวขึ้นมาด้านหน้าของหลงจินเหอ หนึ่งชายหนุ่มกับสองชายชรา
“ท่านต้องการอะไร?”
หลงจินเหอขมวดคิ้วทันที เพราะคนที่ปรากฏตัวหน้าของหลงจินเหอ หนึ่งคือคนที่หลงจินเหอเคยเห็นมาก่อน นั่นคือนายน้อยตระกูลหลาน
หลานโม่เฟิง ส่วนชายชราอีกสองคนหลงจินเหอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็คิดว่าจะเป็นคนของตระกูลหลานเช่นกัน เนื่องจากบริเวณเอวมีป้ายสัญลักษณ์ของตระกูลหลานอยู่
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงจินเหอ ชายทั้งสามคนก็ยังไม่ได้ตอบ แต่หนึ่งในชายชราได้ก้มหน้าไปกระซิบข้างหูของหลานโม่เฟิง
“เจ้าคือหลงจินเหอ คนที่ได้ระดับแปดสินะ?”
หลานโม่เฟิงยิ้มให้หลงจินเหอก่อนจะกล่าว แม้ว่าจะเป็นเพียงรอยยิ้มธรรมดา แต่หลงจินเหอรู้สึกว่าคนพวกนี้ต้องไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน
“เป็นข้าเอง! พวกท่านต้องการอะไรกันแน่”
หลงจินเหอกล่าวอย่างระมัดระวังพร้อมกับถอยหลังไปหลายก้าว
“ข้ารู้ว่าเจ้าได้รับสมบัติมาจากภายในห้วงมิติระดับแปด”
หลานโม่เฟิงกล่าว
“ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร? ของแบบนั้นไม่มีหรอก”
หลงจินเหอกล่าวปฏิเสธไปทันทีทันใด
“อย่ามาโกหก! คิดว่าข้าโง่หรือไง”
หลานโม่เฟิงเริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ข้าไม่ได้โกหก! ข้าพูดความจริง!”
หลงจินเหอกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ถ้าเจ้าไม่ได้หลอก จงส่งแหวนมิติมาให้ข้าตรวจสอบดูซะ”
ชายชราด้านข้างหลานโม่เฟิงพลันกล่าวขึ้นมา
“รีบส่งมาซะอย่าได้ถ่วงเวลา ข้ามีให้เจ้าสองทางเลือก หนึ่งส่งแหวนมิติของเจ้ามา แล้วข้าจะปล่อยชีวิตอันต่ำต้อยของเจ้าไป สองเจ้าต้องตายที่นี่แล้วข้าจะไปเอาแหวนมิติมาเอง”
ชายชราอีกคนก็ตะโกนใส่หลงจินเหอพร้อมกับเผยสีหน้าชั่วร้ายออกมส
‘บัดซบ! เป็นถึงตระกูลใหญ่ คิดไม่ถึงจะใช้วิธีการต่ำช้าขนาดนี้’
หลงจินเหอสบทด่าและคิดอยู่ในใจ
‘ถ้าหากข้าหนีไปได้ เจอกันครั้งหน้าข้าจะกลับมาเอาคืนอย่างแน่นอน’
หลงจินเหอกำมือทั้งสองข้างจนแน่น
“เร็วเข้าส่งมาซะ! เวลาของเจ้าหมดแล้ว”
ชายชรากล่าวขึ้นมาอีกรอบและเดินเข้ามาหาหลงจินเหอ
เนื่องจากหลงจินเหอใส่ชุดที่มีแขนยาว
ทำให้ชายชราทั้งสองไม่รู้ว่าภายใต้แขนเสื้อ หลงจินเหอกำลังทำสิ่งใดอยู่
“ชะ-เชิญท่านมาหยิบไป”
หลงจินเหอแสร้งทำเป็นสั่นกลัว เพื่อเรียกให้ชายชราทั้งสองเข้ามาหา โดยที่มือทั้งสองข้างของหลงจินเหอภายใต้แขนเสื้อมีโอสถอยู่ทั้งหมดสามเม็ด
“ฮึ่มม! บอกแบบนี้แต่เลือกก็สิ้นเรื่อง”
ชายชราทั้งสองก็พ่นลมหายใจ ก่อนจะเดินเข้ามา
เนื่องจากระยะห่างของหลงจินเหอกับหลานโม่เฟิงกับชายชราทั้งสองห่างกันไม่ไกลมาก ทำให้ชายชราทั้งสองเดินไม่ถึงยี่สิบก้าวก็เข้ามาใกล้ตัวหลงจินเหอ
ทันทีที่ชายชราทั้งสองคนเข้ามาใกล้
หลงจินเหอจึงกลั้นหายใจ ก่อนจะใช้มือที่กำโอสถอยู่สองเม็ดและกว้างลงพื้นดิน
“เจ้าเด็กน้อย! บังอาจเล่นตุกติก”
ชายชราที่เห็นว่าหลงจินเหอกว้างบางสิ่งลงพื้น จึงกระโดดถอยหลังไกลอย่างรวดเร็ว ยิ่งเป็นชายชราที่มีประสบการณ์มามากมาย ทำให้รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นยาพิษ
บูมม!
ควันมากมายกระจัดกระจายกันออกมาจากโอสถและขยายเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว
‘เดี๋ยวก่อนนั้นมัน’หลงจินเหอที่อยู่ภายในควันของยาพิษก็หันไปมองรอบข้าง ซึ่งพบว่ามีหนึ่งคนที่หนีไม่ทัน นั่นก็คือหลานโม่เฟิง
ยาพิษที่หลงจินเหอกว้างออกไป เพียงแค่ได้สูดดมเข้าไปร่างกายจะกลายเป็นอัมพาตทันที
แต่ระยะเวลาของยาพิษอยู่ได้เพียงหนึ่งร้อยลมหายใจเท่านั้น
ตอนแรกหลงจินเหอคิดจะจัดการกับชายชราทั้งสอง แต่เกิดผิดแผนไปหน่อย ไม่คิดว่าชายชราทั้งสองจะไหวตัวทันและหลานโม่เฟิงจะติดกับดักแทน
หลงจินเหอจึงใช้โอกาสนี้ พุ่งเข้าไปหาหลานโม่เฟิงที่ยืนเป็นอัมพาตอยู่ทันที เพราะชายชราทั้งสองได้กระโดดถอยหลังไปไกลด้วยความตกใจ
หลงจินเหอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ทำให้เลือดไหลออกมาไม่หยุด
เนื่องจากความโกรธ ทำให้หลงจินเหอไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง นอกจากหลานโม่เฟิงเบื้องหน้า
ปัง!!
หมัดที่อัดแน่นไปด้วยพลังแห่งความโกรธของหลงจินเหอ ซัดเข้าไปที่ใบหน้าของหลานโม่เฟิงอย่างจัง
________________________________________________________________________________________________________