War of Ancient Emperor - ตอนที่ 50 หักหลัง
หลังจากที่เข้ามาภายในอาณาเขตของหุบเหวไร้ที่สิ้นสุด หลงจินเหอก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
ที่แห่งนี้มันเงียบสงบเกินไปจนน่ากลัว ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ที่นี่เลย แม้แต่น้อย
“ผู้อาวุโสเทียน ใช่ที่นี่จริงงั้นหรือ? เหตุใดข้ายังไม่เห็นวี่แววของคนที่เราต้องคุ้มกันเลย”
ทั้งสองคนใช้เวลาเดินกันมานานมาก จนเกือบจะถึงใจกลางของหุบเหวไร้ที่สิ้นสุด แล้ว จนในที่สุดหลงจินเหอก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
“อีกเดี๋ยวก็ใกล้จะถึงแล้ว”
ผู้อาวุโสเทียนกล่าวโดยไม่ได้หันมากลับมามองหลงจินเหอ
หลงจินเหอไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก เด็กหนุ่มยังคงเดินตามหลังของผู้อาวุโสเทียนไปพร้อมกับเร่งโคจรพลังลมปราณภายในร่างกายอย่างเงียบเชียบโดยที่ไม่ให้ชายชรารู้ตัว
ลางสังหรณ์ของเด็กหนุ่มกำลังบ่งบอกว่า อีกไม่นานจะต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
หลังจากที่ทั้งสองคนเดินกันมานาน จนในที่สุดผู้อาวุโสเทียนก็พาหลงจินเหอมาถึงทุ่งหญ้าสีเขียวอันโล่งกว้าง ก่อนจะหยุดเดิน
ฟุบ! ฟุบ!
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังจะเปิดปากกล่าวอีกครั้ง ด้านหลังของเด็กหนุ่มก็ปรากฏเงาของชายสวมชุดสีดำ ปกปิดอย่างมิดชิดสองคนปรากฏขึ้นมา
“ใครกัน!”
ชายชุดดำทั้งสองคนก็ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่ทราบว่ามาจากไหน ด้วยความตกใจหลงจินเหอจึงรีบหันหลังกลับไปหาทั้งสองคน ก่อนจะตะโกนออกไป
“เป็นเป้าหมายของภารกิจนี้ เดี๋ยวข้าจะจัดการเอง”
ผู้อาวุโสเทียนที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลงจินเหอก็เปิดปากกล่าวออกมา
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลงจินเหอก็พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเด็กหนุ่มจะถอยหลังกลับมายืนอยู่ด้านข้างของผู้อาวุโสเทียน
กลิ่นอายที่ชายชุดดำทั้งสองคนปลดปล่อยออกมามันไม่ได้ด้อยไปกว่าของผู้อาวุโสเทียนเลย
ระดับพลังลมปราณของชายชุดดำทั้งสองคนไม่น่าจะแตกต่างกับผู้อาวุโสเทียนมาก
“จากที่ฟังมา รูปลักษณ์แบบนี้ไม่ผิดตัวอย่างแน่นอน”
ชายชุดดำทั้งสองคนไม่ได้สนใจเกี่ยวกับผู้อาวุโสเทียนเลยแม้แต่น้อย
แต่ทั้งสองหันมาจ้องมองที่หลงจินเหอ ก่อนจะหันกลับไปคุยกันอีกครั้ง
“เป้าหมายของพวกมันเป็นข้าอย่างงั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลงจินเหอจึงขมวดคิ้วแน่นทันที
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังจะหันกลับไปมองผู้อาวุโสเทียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง เขาก็พบว่าฝ่ามือชายชรากำลังพุ่งตรงมาที่บริเวณหน้าท้องของตนเอง
ดีที่ก่อนหน้านี้หลงจินเหอแอบโคจรพลังลมปราณเอาไว้โดยที่ไม่ให้ชายชรารู้ตัว
ทำให้เด็กหนุ่มไหวตัวหลบได้อย่างทันเวลา แต่ก็โดนไปกว่าครึ่งของฝ่ามือของชายชรา
“ผู้อาวุโสเทียน! นี่ท่าน!”
หลงจินเหอกระโดดถอยหลังออกมาตั้งหลัก ก่อนจะตะโกนไปทางชายชราด้วยน้ำเสียงโกรธอย่างมาก
แม้จะโดนการโจมตีของผู้อาวุเทียนไปเพียงครึ่งเดียว แต่นั่นก็ทำให้ร่างกายของหลงจินเหอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เพราะอย่างไรนั่นก็คือการโจมตีของยอดฝีมือระดับปราณนภา
“รวดเร็วนักน่ะเจ้าหนู”
ผู้อาวุโสเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจหลังจากที่โจมตีพลาดเป้า
“เทียนเหวิน! ข้าว่าเจ้ามันแก่เกินไปแล้วที่จะมาทำอะไรแบบนี้ กะอีแค่ระดับปราณก่อตั้ง เจ้ายังโจมตีพลาด”
ชายชุดดำหัวเราะออกมา ก่อนจะเดินมาหยุดด้านข้างของผู้อาวุโสเทียน
“หุบปากของเจ้าไปซะ! เจ้าหนูนั้นเป็นของข้า”
“ข้าจะจัดการเอง ไม่จำเป็นต้องยื่นมือมาช่วยข้า”
ผู้อาวุโสเทียนกล่าวพร้อมกับจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า
“ก็ได้ ข้าจะให้เจ้าจัดการเอง!”
“แต่อย่าลืมซะล่ะ ห้ามให้มันถึงตายเด็ดขาด”
“นายน้อยจะต้องฆ่ามันด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นโอกาสที่เจ้าจะก้าวเข้าสู่ระดับเซียน คงจะเป็นเพียงแค่ความฝันอย่างแน่นอน”
ชายชุดดำไม่ได้โกรธแต่ก็ยังหัวเราะออกมาพร้อมกับกล่าวไปด้วย
“ข้ารู้ว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาบอกหรอก”
ผู้อาวุโสเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเฉย
ชายชรายอมแม้กระทั่งทรยศนิกายของตนเอง ผู้นำตระกูลหลานได้สัญญากับตนว่า ถ้าหากสามารถจับตัวของหลงจินเหอกลับไปที่ตระกูลหลานแบบยังมีชีวิตอยู่ได้
เขาจะยอมมอบโอสถที่สามารถทำให้ระดับพลังลมปราณของผู้อาวุโสเทียนทะลวงเข้าสู่ระดับเซียนได้
ถ้าหากเป็นคำพูดของคนทั่วไป ชายชราย่อมไม่เชื่อ แต่ว่านี่เป็นถึงผู้นำตระกูลหลานรับปากเอง ตระกูลหลานเป็นถึงตระกูลใหญ่
ชายชราได้ติดอยู่ระดับปราณนภาขั้นสิบมานานหลายสิบปีแล้ว นี่เป็นเพียงโอกาสเดียวที่จะทำให้ชายชราไปถึงระดับเซียนได้ นั่นก็คือจับตัวของเด็กหนุ่มตรงหน้า
‘นายน้อยงั้นหรอ?เจ้าบัดซบผู้อาวุโสเทียน กล้าหลอกข้ามาให้กับตระกูลหลาน!’
เมื่อได้ยินคำพูดของชายชุดดำ หลงจินเหอก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก เหตุใดเด็กหนุ่มถึงยังไม่เอะใจและรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลตั้งแต่ที่อยู่ภายในนิกาย?
ตอนนี้เด็กหนุ่มก็เข้าใจแล้ว ว่าเหตุใดเจ้านิกายถึงไม่เชื่อใจผู้อาวุโสของนิกายเลยแม้แต่น้อย
หลงจินเหอไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีกต่อไป พริบตาเดียวสายฟ้าสีเขียวก็ปรากฏบริเวณเท้าของเด็กหนุ่ม
ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปภายในส่วนลึกของหุบเหวไร้ที่สิ้นสุดทันที
ต่อให้มีหลงจินเหอสักหนึ่งร้อยคนก็ไม่สามารถเอาชนะระดับปราณนภาขั้นสูงทั้งสามคนได้
ระดับพลังลมปราณของพวกเขาแตกต่างกันเกินไป
“คิดจะหนีงั้นหรือ?”
ชายชุดดำที่เห็นหลงจินเหอกำลังหนีไป จึงเตรียมจะไล่ตามทันที แต่ก็ถูกมือของผู้อาวุโสเทียนห้ามเอาไว้ก่อน
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรีบร้อนหรอก ยังไงเจ้าหนูนั่นก็หนีไปไหนไม่รอดอยู่แล้ว”
“ข้าอยากจะรู้ว่ามันดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างไร”
ผู้อาวุโสเทียนกล่าวพร้อมกับเผยรอยยิ้มที่แสนชั่วร้ายราวกับเป็นสิงโตที่กำลังไล่ต้อนหนูให้จนมุม
“เทียนเหวิน ความหมายของเจ้าคือ?”
ชายชุดดำหันกลับมาถาม
“การโจมตีของข้าเมื่อสักครู่ เพียงแค่ต้องการจะปิดผนึกพลังลมปราณของเจ้าหนูนั่นเท่านั้น”
“แต่ถึงแม้ว่ามันจะหลบไปได้ แต่ก็ยังคงโดนอยู่ดี แม้ว่าจะเพียงเล็กน้อยก็ตาม”
อีกไม่เกินหนึ่งร้อยลมหายใจ พลังลมปราณของเจ้าหนูนั่นก็จะต้องถูกปิดผนึกอย่างสมบูรณ์ เป็นเวลาหนึ่งวัน”
ผู้อาวุโสเทียนกล่าวพร้อมกับเผยฝ่ามือที่มีตราประทับที่มีอักขระอยู่ให้ชายชุดดำทั้งสองดู
ตราประทับอันนี้แท้จริงแล้วมันเป็นของนิกายมังกรฟ้า ที่เอาไว้ให้ผู้อาวุโสใช้ลงโทษทัณฑ์ศิษย์ที่ทำผิดกฏของนิกาย
“ช่างเป็นจิ้งจอกเฒ่าแสนเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก”
ชายชุดดำก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมา
“ได้เวลาล่าเหยื่อแล้ว”
ผู้อาวุโสเทียนไม่ได้สนใจชายชุดดำทั้งสองคนก่อนจะรีบวิ่งไปทางที่หลงจินเหอหนีไป
–
–
–
กลับมาทางด้านของหลงจินเหอ
เด็กหนุ่มก็ยังคงเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วสูงสุดของทักษะก้าวอัสนีทันที
‘เหตุใดพวกมันถึงไม่ได้ตามมา?’
หลงจินเหอได้แต่คิดในใจ
“นี่มัน! เกิดอะไรขึ้นกัน!”
“เหตุใดพลังลมปราณภายในร่างกายของข้ากำลังปั่นป่วน”
หลงจินเหอรู้สึกว่าพลังลมปราณภายในร่างกายตอนนี้แทบไม่ต่างอะไรกับคลื่นทะเลที่กำลังบ้าคลั่ง
ด้วยสภาพของเด็กหนุ่มในตอนนี้ ไม่มีเวลาพอที่จะปรับพลังลมปราณภายในร่างกายให้สงบลงได้เลย
“เจ้าแก่บัดซบนั่น!!”
เมื่อหลงจินเหอหันกลับไปมองที่บริเวณหน้าท้องตนเอง จุดที่โดนฝ่ามือของผู้อาวุโสเทียน ซึ่งพบว่ามันมีตราประทับขนาดเล็กปรากฏขึ้น
“พลังลมปราณของข้ากำลังจะหายไป!”
ขณะที่หลงจินเหอยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและไม่มีท่าทีว่าจะช้าลง
ระดับพลังลมปราณของเด็กหนุ่มก็ตกลงอย่างรวดเร็ว จากระดับปราณก่อตั้งขั้นที่สิบ
ตอนนี้เด็กหนุ่มตกมาอยู่ที่ระดับปราณก่อตั้งขั้นที่หกแล้วและก็ยังคงตกลงไปอย่างรวดเร็ว
พลังลมปราณของหลงจินเหอที่กำลังรั่วไหลออกไปอย่างไม่หยุดยั้งราวกับท่อน้ำแตก
“หนี! หนีเข้าไป!”
“เพราะว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้าย ในชีวิตของเจ้าที่จะได้หนี”
ทว่าขณะที่หลงจินเหอกำลังวิ่งด้วยระดับความเร็วที่กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว
ด้านหลังของเด็กหนุ่มมีเสียงของชายชุดดำทั้งสองคนพร้อมกับผู้อาวุโสเทียนตามมา
“ข้ามาได้แค่นี้งั้นหรือ!”
หลงจินเหอวิ่งมาจนสุดปลายทาง เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มคือหุบเหวไร้ที่สิ้นสุด
เบื้องหน้าของเขาคือทะเลหลอกสีขาวที่กว้างไกลไม่มีที่สิ้นสุด
ส่วนเบื้องล่างคือหลุมลึกสีดำที่ไม่อาจมองเห็นแม้แต่ปลายก้นของมัน
เมื่อหันหลังกลับไปก็พบกับผู้อาวุโสเทียนและชายชุดดำทั้งสอง
______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
