War of Ancient Emperor - ตอนที่ 51 ก้นเหวไร้ที่วิ้นสุด
“เจ้าจะหนีไปที่ไหนได้อีกเจ้าหนู”
ชายชุดดำกล่าวพร้อมกับหัวเราะออกมา
“บัดซบ!”
หลงจินเหอถอยหลังมาจนสุดขอบเหว เด็กหนุ่มกัดฟันพร้อมกับกำมือจนแน่นด้วยความโกรธ
หลงจินเหอไม่มีทางเลือกให้ไปอีกแล้ว
ตอนนี้พลังลมปราณของเด็กหนุ่มถูกผนึกอย่างสมบูรณ์ เด็กหนุ่มในตอนนี้ แทบจะไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาทั่วไป
“ผู้อาวุโสเทียน เหตุใดท่านต้องทำเช่นนี้ด้วย?”
“ถ้าหากท่านเจ้านิกายรู้เรื่องเข้าละก็ ท่านจะต้องตายอย่างไร้ที่ฝั่งศพอย่างแน่นอน”
หลงจินเหอตะโกนไปหาชายชราตรงหน้า
“ใครจะไปสนกันละ ขอเพียงแค่จับตัวเจ้าไปส่งให้ตระกูลหลาน ทีนี้ก็ไม่มีใครทราบเรื่องนี้แล้ว”
ผู้อาวุโสเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเฉยและไม่ได้แสดงท่าทีกลัวออกมาแม้แต่น้อย
“เจ้าหนู เลิกดิ้นรนได้แล้วยังไงเจ้าก็ไม่มีทางรอดหรอก”
“ข้าล่ะเสียดายพรสวรรค์ของเจ้าเสียจริง”
“แต่ชีวิตของเจ้าก็ต้องจบเท่านั้นแหละ ตั้งแต่กล้าที่จะมาเป็นศัตรูกับตระกูลหลานของเรา”
ชายชุดดำกล่าวพร้อมกับก้าวเดินเข้ามาหลงจินเหออย่างไม่รีบร้อน
“ตอนนี้ เจ้ามีแค่สองทางเลือก หนึ่งคือกระโดดลงไปที่หุบเหวไร้ที่สิ้นสุดด้านหลังของเจ้า”
“ด้วยระดับความลึกที่ไม่สามารถระบุได้ เจ้าจะต้องตกตายอย่างน่าอนาถแน่นอน”
“สองคือไปกลับพวกเราซะ นายน้อยของข้าเป็นคนจิตใจดี บางทีศพของเจ้าอาจจะยังอยู่ดีครบทุกส่วนก็ได้”
ชายชุดดำยังคงเดินเข้ามาเรื่อยพร้อมกับเปิดปากกล่าวอีกครั้ง เพื่อกดดันให้หลงจินเหอยอมจำนน
‘ถ้าหากยอมไปกับพวกมัน โอกาสมีชีวิตรอดก็ยังเป็นศูนย์อยู่ดี’
‘แต่ว่าถ้าหากกระโดดลงหุบเหวไร้ที่สิ้นสุด อาจจะยังพอมีโอกาสรอดอยู่บ้าง ไม่มีใครรู้ว่ากำลังมีสิ่งใดรออยู่ด้านล่าง’
หลงจินเหอได้แต่คิดในใจ ก่อนเด็กหนุ่มจะหันหลังกลับไปมองที่ก้นเหวอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด
“เจ้าพวกสารเลวตระกูลหลาน!”
“จำคำพูดของข้าหลงจินเหอคนนี้เอาไว้ให้ดี”
“ถ้าหากสักวันหนึ่งข้ามีชีวิตรอดกลับมา”
“ข้าจะกลับมาตอบแทนให้พวกเจ้าอย่างสาสม”
หลงจินเหอหันหลังไปมองชายทั้งสามคนตรงหน้าก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
เมื่อสิ้นเสียงคำพูดของหลงจินเหอ เด็กหนุ่มก็ก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ
ก่อนจะตัดสินใจกระโดดทิ้งตัวลงไปที่หุบเหวอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดด้านหลัง
“ไม่!!”
เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้อาวุโสเทียนก็รีบพุ่งทะยานตัวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว เพื่อหวังจะคว้าตัวของหลงจินเอาไว้ แต่ก็ไม่สามารถทำได้
“ฮ่า!ฮ่า!ฮ่า! เจ้าหนูนี่! ตัดสินใจได้เด็ดขาดจริงคิดไม่ถึงว่าจะเลือกกระโดดลงเหว”
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ากระโดดลงเหวไปชายชุดดำทั้งสองคนก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
เพราะเป้าหมายของมันสำเร็จแล้ว ขอเพียงแค่เด็กหนุ่มตรงหน้าตาย หลังจากกลับไปที่ตระกูลยังไงพวกมันทั้งสองก็ย่อมได้รับรางวัลจากนายน้อยของพวกมันอย่างแน่นอน
ไม่เคยมีใครมีชีวิตรอดกลับมาจากหุบเหวไร้ที่สิ้นสุดได้หลังจากที่กระโดดลงไป
ในความคิดของชายชุดดำทั้งสองคน การที่หลงจินเหอเลือกกระโดดลงไป ก็เท่ากับว่าได้ตกตายไปแล้ว
ยิ่งเด็กหนุ่มที่โดนปิดผลึกพลังลมปราณเอาไว้ด้วยโอกาสรอดก็แทบจะเป็นศูนย์
“เทียนเหวิน ถ้าหากเจ้าให้พวกข้าจับตัวเจ้าหนูนั่นตั้งแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว”
“มันผิดเพราะตัวเจ้าเองนั่นแหละที่อยากจะเล่นบทเป็นเสือล่าหนู”
“ถึงเจ้าจะไม่ได้จับตัวเจ้าหนูไปแบบมีชีวิต อย่างน้อยเจ้าก็ทำงานได้สำเร็จแล้วที่หลอกล่อมันออกมาจากนิกายมังกรฟ้าได้”
“ยังไงท่านผู้นำตระกูลก็ต้องมีของรางวัลให้เจ้าอยู่แล้ว”
ชายชุดดำเดินมาตบไหล่ของผู้อาวุโสเทียน
“เอาล่ะ ภารกิจของเราก็เสร็จสิ้นแล้ว ควรจะกลับกันเถอะ ข้าจะได้เอาเรื่องนี้ไปรายงานท่านผู้นำตระกูล”
ชายชุดดำกล่าวพร้อมเดินออกห่างจากหุบเหวไร้ที่สิ้นสุดอย่างรวดเร็ว
ส่วนทางด้านของผู้อาวุโสเทียนก็ยังไม่ได้จากไปทันที
ชายชราหันกลับหลังมา ก่อนจะก้มลงไปมองที่ก้นเหวอันมือมิดไร้ที่สิ้นสุด
ก่อนจะตัดสินใจเดินตามชายชุดดำทั้งสองคนออกไป
–
–
นิกายมังกรฟ้า
ภายในอาณาเขตที่พักของผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิง มีหนึ่งชายหนุ่มและอีกสองหญิงสาวกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่
เพล้ง!!
ทว่าขณะที่ฮัวเหม่ยกำลังจะยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำชา แก้วใบนั้นพลันแตกออกเป็นเสี่ยงอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“ฮัวเหม่ย เจ้าเป็นอะไรไหม?”
หงเยว่ที่รู้สึกตัวคนแรกก็เริ่มลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งไปหาทันที
“ข้า..”
ท่าทีของฮัวเหม่ยก็เปลื่ยนไปราวกับเป็นคนละคน
“อาจารย์!”
หงเยว่ก็รีบเรียกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามทันที เพราะว่าขณะที่มือของนางสัมผัสกับตัวฮัวเหม่ย ก็พบว่าตัวของฮัวเหม่ยเย็นยะเยือกอย่างมาก ราวกับจะกลายเป็นน้ำแข็ง
“ฮัวเหม่ย! เกิดอะไรขึ้น?”
ผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิงจึงรีบกล่าวถามทันที
“อาจารย์ ข้ารู้สึกไม่ดีเอามากเลย”
“ข้าก็ไม่ทราบว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่ลางสังหรณ์ของข้า บอกว่าอีกไม่นานจะต้องมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นแน่”
ฮัวเหม่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเบามากพร้อมกับหลับตาลงอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินคำพูดของฮัวเหม่ย สีหน้าของผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิงและหงเยว่พลันเปลื่ยนเป็นตึงเคลียดขึ้นมาทันที
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฮัวเหม่ยเคยบอกเกี่ยวกับลางสังหรณ์ของนางให้ทั้งสองคนฟัง
แต่ฮัวเหม่ยเคยมีอาการแบบนี้มาแล้ว หลายครั้งและทุกครั้งที่นางกล่าวก็จะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นจริงตลอด
“อาจารย์! ท่านจะทำอย่างไรต่อ ฮัวเหม่ยนางหลับไปแล้ว”
หงเยว่เปิดปากถามในที่สุดหลังจากที่เงียบมาสักพัก
“ข้าก็ไม่ทราบว่าเหตุการณ์ที่นางบอกมาจะเป็นแบบใด”
“ทุกครั้งที่นางบอก จะเป็นเพียงเหตุการณ์ธรรมดา แต่ครั้งนี้จะแตกต่างกันออกไป มันจะต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่”ผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิงกล่าวพร้อมกับส่ายหน้า
“หงเยว่ เจ้าพาฮัวเหม่ยไปพักก่อน ข้าจะรีบนำเรื่องไปบอกจื้อโหยวก่อน”
ผู้อาวุโสใหญ่หลี่หยิงกล่าวจบ ร่างกายของเขาก็เลือนหายไปจากตรงนั้นทันที
“เข้าใจแล้ว”
หงเยว่พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะนำร่างของฮัวเหม่ยกลับเข้าบ้านพักทันที
–
–
–
กลับมาทางด้านของหลงจินเหอ
เด็กหนุ่มยังคงดิ่งตัวลงไปที่ก้นเหวอันมืดมิดด้วยความเร็วสูงสุดและไม่มีท่าทีว่าจะเบาลงเลย
ถ้าหากยังเป็นแบบนี้ต่อไป จนไปถึงก้นเหว เด็กหนุ่มคงจะต้องตกตายอย่างน่าอนาถอย่างที่ชายชุดดำพูดเอาไว้อย่างแน่นอน
“ข้ากำลังจะไปที่ใดกันแน่?”
หลงจินเหอไม่ได้รู้สึกว่าตนเองกำลังตกลงไปสู่ก้นเหวอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด แต่รู้สึกว่าตนเองมาติดอยู่ที่โลกที่มืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดเสียมากกว่า
หลงจินเหอไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดเด็กหนุ่มก็หลับลง ทั้งที่ร่างกายของตนเองยังคงดิ่งตรงลงสู่ด้านล่าง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หนึ่งชั่วโมง…
สี่ชั่วโมง…
แปดชั่วโมง…
หนึ่งวัน…
หลงจินเหอจึงเริ่มได้สติคืนมาอีกครั้ง หลังจากที่หลับไปนานมาก
“ที่นี่มันคือที่ไหนกัน? ไม่ใช่ว่าข้ากระโดดลงหุบเหวไร้ที่สิ้นสุดไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
เมื่อหลงจินเหอมองสำรวจไปรอบข้าง เขาก็พบว่าตนเองมาอยู่ที่ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ด้านหน้าของเด็กหนุ่มคือทะเลลาวาที่ไกลจนสุดลูกหูลูกตา ส่วนด้านหลังคือพื้นดินกว้างใหญ่ที่แห้งแล้งอย่างมาก
“พลังลมปราณของข้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม”
หลงจินเหอก้มหน้าลงไปดูที่บริเวณหน้าท้องของตนเอง และพบว่าตราประดับที่ผู้อาวุโสเทียนทำเอาไว้ได้หายไปแล้ว
ระดับพลังลมปราณของเด็กหนุ่มก็กลับมาเป็นปราณก่อตั้งขั้นที่สิบเหมือนเดิม
“ไปทางทะเลลาวาคงเป็นไปไม่ได้ ต้องเลือกไปทางพื้นดินอย่างเดียวสินะ”
หลงจินเหอพึมพัมออกมา
“เดี๋ยวก่อน ที่นี่มันไม่ใช่ก้นเหวของหุบเหวไร้ที่สิ้นสุดงั้นหรือ?”
การจะเดินทางเท้าที่ไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดของมันจะไปถึงไหน
หลงจินเหอจึงลองใช้ปีกเพลิงที่เป็นทักษะลับของวิหคเพลิง
ปรากฏว่าสามารถใช้มันได้และลองเหาะดูก็สามารถทำได้เช่นกัน
สิ่งที่เด็กหนุ่มคิดเอาไว้ตอนนี้ คือสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่อาณาเขตของหุบเหวไร้ที่สิ้นสุด?
______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
