War of Ancient Emperor - ตอนที่ 71 บังคับ
“ฮึ่ม! อยากจะเจ็บตัวเองนะ เช่นนั้นข้าจะจัดให้”
หลงจินเหอจ้องมองไปที่ผู้อาวุโสตระกูลหวังขณะที่กำลังพุ่งเข้ามา
หลงจินเหอไม่ได้คิดที่จะหลบหลีกแต่อย่างใด
แต่ชายหนุ่มกลับเดินเข้าไปหาตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน
หลังจากที่ผู้อาวุโสตระกูลหวังเคลื่อนตัวมาถึงครึ่งระยะทางระหว่างทั้งสองแล้ว มันพลันเร่งโคจรพลังลมปราณออกมา
พลังลมปราณอันหนาแน่นที่กำลังห่อหุ้มไปตรงมือของมันและเปลื่ยนมือของมันให้กลายเป็นกรงเล็บขนาดใหญ่ทันที
“กล้ามาบุกรุกตระกูลของข้า ตายซะ!”
ผู้อาวุโสตระกูลหวังกล่าวพร้อมกับยื่นมือของมันออกไปด้านหน้า เพื่อหวังที่จะคว้าคอของหลงจินเหอ
ในสายตาของหลงจินเหอแล้วความเร็วของผู้อาวุโสตระกูลหวังก็ไม่ได้ไวอะไรมากมาย
ชายหนุ่มเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว จนผู้อาวุโสตระกูลหวังมองตามไม่ทัน
หลังจากที่เบี่ยงตัวหลบมาแล้วชายหนุ่มจึงใช้มืออีกข้างคว้าจับไปที่ข้อมือของผู้อาวุโสตระกูลวังเอาไว้
อ๊าก!!
ผู้อาวุโสตระกูลหวังก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เนื่องจากข้อมือของมันได้ถูกหลงจินเหอบีบเอาไว้อย่างรุนแรง
ในใจของผู้อาวุโสตระกูลหวังรู้สึกตกใจและช็อคอย่างมาก เมื่อครู่ชายหนุ่มยังยืนอยู่ตรงหน้าของมันอยู่เลยแท้ๆ
เมื่อผู้อาวุโสตระกูลหวังรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าชายหนุ่มหลบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ
อีกทั้งยังสามารถหยุดฝ่ามือของมันที่ถูกพลังลมปราณห่อหุ้มเอาไว้ได้อีกด้วย
“ไปเรียกตัวผู้นำตระกูลของเจ้ามาซะ…”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับใช้มืออีกข้างตบไปที่ใบหน้าของผู้อาวุโสตระกูลหวังอย่างจัง
ปัง!!
อ๊ากก~
แม้ว่ากำลังที่หลงจินเหอใช้จะไม่ได้แรงก็จริง แต่มันก็ไม่ได้เบาด้วยเช่นกัน หลังจากที่ผู้อาวุโสตระกูลหวัง โดนตบเข้าไปที่ใบหน้าอย่างจัง
จนทำให้ร่างกายของมันกระเด็นไปไกล ร่างกายของมันลอยเคว้งอยู่กลางอากาศก่อนจะตกลงและเข้าไปกระแทกเข้ากับบ้านเรือนในบริเวณใกล้เคียงจนกระอัดเลือดออกมาคำโต
“เจ้ารนหาที่เองนะ…”
หลงจินเหอจ้องมองไปที่ผู้อาวุโสตระกูลหวัง ที่ตกอยู่ในสภาพสิ้นสติไปแล้ว
เวลาผ่านไปได้ไม่นานนัก ขณะนั้นเองผู้คนจากตระกูลหวังก็แห่กันมามากมายไม่ว่าจะเป็นเด็กในตระกูลจนไปถึงผู้อาวุโส
“นี่มัน!”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน!?…”
“เหตุใดผู้อาวุโสถึงได้บาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น…”
“เป็นฝีมือใครกัน!?…”
เมื่อผู้คนจากตระกูลหวังมาถึง พวกมันทั้งหมดกวาดสายตามองไปยังรอบข้างอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พบว่าหนึ่งในผู้อาวุโสภายในตระกูลของพวกมันนอนหมดสติร่างกายเต็มไปด้วยเลือด
“ไม่ว่าจะหน้าไหนก็ขี้โวกเวกโวยวายเหมือนกันหมดเสียจริง…”
หลงจินเหอกล่าวออกมาอย่างไม่แยแส ขณะที่ใช้นิ้วแคะหูไปด้วย
“เป็นฝีมือของเจ้างั้นหรือ!? เจ้าเป็นใครกัน?”
เด็กในตระกูลหวังตะโกนด้วยน้ำเสียงโกรธมาทางหลงจินเหอ
“เจ้าหูหนวกหรือไง!? ไม่ได้ยินที่ข้าพูดไปหรือไงกัน!”
เด็กในตระกูลหวังตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อไม่ได้ยินคำตอบของชายหนุ่มตรงหน้า
“ไปเรียกผู้นำตระกูลของเจ้าออกมาซะ ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย”
หลงจินเหอไม่ได้ตอบพวกมัน แต่ชายหนุ่มยังคงกล่าวต่อ
“เจ้านี่! กล้าเมินข้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เด็กในตระกูลหวังจึงรู้สึกโกรธอย่างมาก มันจึงรีบหยิบอาวุธออกมาจากแหวนมิติทันทีและหวังที่จะจัดการชายหนุ่มตรงหน้าทันที
“หยุดมือของเจ้าซะ!”
หนึ่งในผู้อาวุโสตระกูลหวัง รีบคว้าไปที่หัวไหล่ของเด็กในตระกูลอย่างรวดเร็ว
“มีเรื่องอะไรงั้นหรือผู้อาวุโส? หรือท่านจะจัดการมันเอง?”
เด็กในตระกูลหวังหันหลังกลับไป ถามหนึ่งในผู้อาวุโสตระกูลหวัง ด้วยความสงสัย
“เจ้าโง่หรือไง? เจ้าอยากจะมีสภาพเช่นเดียวกันกับผู้อาวุโสเมื่อครู่หรือไงกัน?”
“พวกเรายังไม่รู้เลยว่าเป็นฝีมือของมันหรือไม่!?”
“บางทีอาจจะมีคนคอยช่วยอยู่ด้านหลังก็เป็นได้ พวกเราไม่ควรจะรีบลงมือ”
“เจ้ารีบกลับไปตามผู้นำตระกูลมาซะ”
หนึ่งในผู้อาวุโสตระกูลหวัง กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ขอรับ! ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
เด็กในตระกูลหวังรีบเก็บอาวุธอย่างรวดเร็วและรีบวิ่งเข้าไปภายในตระกูลทันที
“สหายน้อย เจ้ามีเรื่องอะไรกับตระกูลหวังของข้า?”
“ได้โปรดรอสักครู่ อีกไม่นานผู้นำตระกูลก็จะมาแล้ว” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
หนึ่งในผู้อาวุโสของตระกูลหวังได้ประสานมือมายังทิศทางที่หลงจินเหอยืนอยู่ ก่อนจะกล่าว
“ดูเหมือนว่าตระกูลหวังของเจ้า จะยังมีคนที่พูดคุยรู้หรือเรื่องอยู่สินะ”
หลงจินเหอพึมพัมออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดของหนึ่งในผู้อาวุโสตระกูลหวัง
หลงจินเหอก็ไม่ได้ตอบ ชายหนุ่มเพียงแค่พยักหน้าและยืนกอดอกหลับตารออยู่ที่เดิม
โดยที่จะยังมีคนจากตระกูลหวังยืนล้อมรอบอยู่ห่างด้วยความหวาดระแวง
“เจ้า! เจ้า! และเจ้า! นำตัวผู้อาวุโสไปรักษาซะ”
เมื่อเห็นว่าหลงจินเหอไม่ได้ลงมือต่อแล้ว หนึ่งในผู้อาวุโสตระกูลหวัง ก็ชี้นิ้วไปที่เด็กในตระกูลทีละคน ก่อนจะกล่าวอย่างรีบร้อน
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน! ฝีมือใครกัน!?”
เวลาผ่านไปไม่นานเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธพลันดังก้องไปทั่วบริเวณตระกูลหวัง
ก่อนจะปรากฏชายวัยกลางคนสวมชุดสีฟ้าบนท้องนภาเหนือตระกูลหวัง
“เจ้าคงจะเป็นผู้นำตระกูลหวังสินะ?”
หลงจินเหอลืมตาขึ้นมา ก่อนจะจ้องมองไปที่ชายชุดสีฟ้าบนท้องนภา
“ใช่เป็นข้าเอง เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดถึงต้องมาก่อเรื่องวุ่นวายภายในตระกูลของข้า”
ชายชุดฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย
“ก่อเรื่องวุ่นวาย? ข้ามาที่นี่แค่จะพูดคุยเพียงแค่หนึ่งเรื่อง”
“แต่เป็นฝ่ายตระกูลของเจ้าเองไม่ใช่หรือไงที่เป็นฝ่ายลงมือโจมตีข้าก่อน?”
หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเฉย
เมื่อได้ยินเช่นนี้ผู้นำตระกูลหวังก็นิ่งเงียบไป มันรีบกวาดสายตาดูสภาพรอบข้างอย่างละเอียด
มันไม่สามารถสัมผัสระดับพลังลมปราณของชายหนุ่มตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย มันจึงไม่กล้าที่จะลงมือแบบสุ่มสี่สุ่มห้าได้
เผื่อจะมีบุคคลแข็งแกร่งหนุนหลังชายหนุ่มตรงหน้าอยู่
“เจ้าต้องการจะพูดคุยกับข้าเรื่องอะไร?”
ในที่สุดผู้นำตระกูลหวังก็เปิดปากถามอีกครั้งหลังจากเงียบมานาน
“เรื่องนั้นง่ายมาก นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”
“ความแค้นระหว่างตระกูลหวังและตระกูลโม่จะจบลง”
“ตระกูลหวังของพวกเจ้าห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลโม่อีกเป็นอันขาด”
“ไม่เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน จากนี้ไปตระกูลโม่จะตกอยู่ภายใต้การดูแลของข้า”
หลงจินเหอกล่าวออกไปอย่างไม่รีบร้อน
“ว่าอย่างไรนะ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงจินเหอ ผู้คนภายในตระกูลหวังต่างก็กล่าวออกมาพร้อมเพียงกัน
“เจ้ากำลังฝันอยู่หรือไงกัน? ตระกูลของข้ากับตระกูลโม่มีความแค้นต่อกันมานาน”
“เจ้าจะให้มันจบลงเช่นนี้ ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องน่าขำไปหน่อยหรือไง?”
ผู้นำตระกูลวังรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที จู่ๆก็มีชายหนุ่มจากที่ไหนก็ไม่รู้มาบอกให้ลืมความแค้นในอดีตทั้งหมดไป
“ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ตระกูลหวังของเจ้ามีเพียงสองทางเลือก ทางเลือกที่หนึ่งทำอย่างที่ข้าบอก”
“ลืมทุกอย่างกับตระกูลโม่ไปซะ แล้วตระกูลโม่ก็จะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องของตระกูลเจ้าอีก”
“ทางเลือกที่สอง ถึงพวกเจ้าจะไม่ยอมข้าก็จำเป็นต้องลงมือเอง”
หลงจินเหอยังคงกล่าวอย่างใจเย็น
“ฮึ่ม! เด็กน้อยเช่นเจ้ามันจะไปรู้อะไรกัน!?”
“เรื่องระหว่างสองตระกูล เจ้าไม่ควรเข้ามายุ่ง”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้นำตระกูลวังคำรามออกมาด้วยความโกรธ
“ดูเหมือนผู้นำตระกูลหวังจะเลือกทางที่สองสินะ นึกว่าจะคุยกันรู้เรื่องแล้วแท้ๆ”
หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ
เมื่อสิ้นเสียงของหลงจินเหอ สายฟ้าสีเขียวมรกตพลันปรากฏขึ้นใต้เท้าของชายหนุ่ม
ร่างกายของชายหนุ่มเลือนหายไปจากสายตาของผู้คนจากตระกูลหวังทั้งหมด
เพียงไม่กี่่่่่่่่ลมหายใจต่อมา หลงจินเหอก็มาปรากฏตัวอยู่บนท้องนภา อีกทั้งยังยืนอยู่ด้านหน้าของผู้นำตระกูลหวัง
ชายหนุ่มยื่นมือไปคว้าคอของผู้นำตระกูลหวังอย่างรวดเร็ว ราวกับกรงเล็บของนกอินทรีที่ตะปบเหยื่ออย่างแม่นยำ
ระดับเซียนขั้นต้นอย่างผู้นำตระกูลหวัง มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตามความเร็วของหลงจินเหอทัน
ตูม!
กว่าผู้นำตระกูลหวังจะรู้สึกตัวได้ทัน มันก็พบว่าร่างกายของมันได้ฝั่งจมลงไปที่พื้นดินเสียแล้ว
หลังจากที่คอของมันถูกมือของหลงจินเหอล็อคเอาไว้ ชายหนุ่มก็ดิ่งตัวลงสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว
ก่อนจะใช้มือที่ล็อคคอของผู้นำตระกูลหวังเอาไว้ ทุ่มร่างกายของมันลงไปที่พื้นดินข้างล่างอย่างรุนแรง
______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
