Y เมื่อหมอดูที่ทายไม่เคยแม่นอย่างผม ดันเบิกเนตรเห็นคดีฆาตกรรมกลางไลฟ์สด! - ตอนที่ 8 มีเกณฑ์ดวงตก...จนต้องซุกปีกสารวัตร

ตอนที่  8 มีเกณฑ์ดวงตก…จนต้องซุกปีกสารวัตร

ระหว่างทางไปสถานีตํารวจ กู้ชื่อเหิงนิ่งเงียบมาตร

เขานั่งอยู่ในรถของเสิ่นฟานหมิง จ้องมองทิวทัศน์ริมทางที่ถอยหลัง ไปอย่างรวดเร็ว ในสมองวุ่นวายสับสนไปหมด ภาพหญิงชุดแดงกับสายน้ํายัง คงวนเวียนอยู่ในหัวสลับกับใบหน้าเคร่งขรึมของตํารวจที่บุกมาถึงบ้าน ความ เงียบภายในรถทําให้เสียงหัวใจของเขาดูเหมือนจะดังผิดปกติ

เลิ่นฟานหญิงเหลือบมองเยาแวบหนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไร มือหนายังคง

บังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางสงบนิ่ง ราวกับว่าพายุที่กําลังก่อตัวรอบตัวกู้

ชื่อเหิงนั้นเป็นเพียงสายลมพัดผ่านธรรมดาสําหรับเขา

รถขับไปเป็นเวลานานจนมาหยุดลงที่หน้าตึกสีเทาหลังใหญ่ บรรยากาศรอบข้างดูเคร่งครัดและเต็มไปด้วยระเบียบวินัย กู้ชื่อเหิงเดินตาม เยาเข้าไป ผ่านทางเดินที่ทอดยาวจนเข้าไปในห้องรับแขก ไม่สิ พวกเขาบอ

กว่าเป็นห้องสอบสวน

ในห้องมีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองสามตัว บนผนังติดกระจกทางเดียวไว้ กู้ชื่อเหิงรู้ดีว่าข้างหลังกระจกบานนั้นมีคนกําลังมองดูเยาอยู่ แสงไฟนีออน บนเพดานส่องสว่างจนเห็นฝุ่นละอองที่ลอยเคว้ง อากาศในห้องเย็นเยียบจน

เขาต้องห่อไหล่

เส็นฟานหมิงนั่งลงข้าง ๆ เขา ฝั่งตรงข้ามคือเจ้าหน้าที่ตํารวจวัย กลางคนคนหนึ่ง งดูเหมือนจะเป็นผู้รับผิดชอบคดีนี้ ชายคนนั้นมีใบหน้า กร้านโลก ดวงตาหรี่เล็กอย่างคนขี้ระแวง บนป้ายชื่อหน้าอกระบุชื่อ ร้อย ตํารวจเอกเฉิน เยายยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะวางแฟ้มคดีลงบนโต๊ะ เสียงดังปัง

“คุณกู้ครับ” ผู้กองเฉินเริ่มพูด น้ําเสียงของเขาแห้งผากและเต็มไป ด้วยความกดดัน “รบกวนช่วยเล่าเหตุการณ์ตอนที่ไลฟ์สดเมื่อคืนอย่าง ละเอียดด้วยครับ ทําไมคุณถึงพูดคําทํานายนั้นออกมา? แล้วทําไมราย

ละเอียดมันถึงได้ตรงกับศพที่เราเพิ่งกู้ขึ้นมาขนาดนี้”

กู้ซื่อเหิงสูดลมหายใจลึก พยายามทําเสียงให้มั่นคงที่สุดแม้จะรู้สึก เหมือนมีก้อนแข็ง ๆ จุกอยู่ที่ลําคอ

ความคิด

“ผมเองก็ไม่รู้ว่าทําไมครับ” เขาบอก “อยู่ดี ๆ ก็เห็นขึ้นมาเอง” “เห็นอะไรครับ?” ผู้กองเฉินถามย้ํา พลางควงปากกาในมืออย่างใช้

“ผู้หญิงคนหนึ่ง ใส่ชุดสีแดง ผมยาว อยู่ในที่ที่มีน้ําเยอะ ๆ แล้วเธอ ก็… เธอก็ล้มลงไปครับ”

ผู้กองเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นคล้ายจะเยาะหยัน เขาหัน

ไปสบตากับเลิ่นฟานหมิงแวบหนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา

“นี่คุณกู้ ผมทํางานสืบสวนมาเก้าปี เจอมาหมดทั้งโจรใจโฉดและพวก ต้มตุ๋นร้อยเล่ห์ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมไม่เคยให้ราคาเลยคือเรื่อง “ดวง” หรือ “นิมิต อะไรพวกนี้” ผู้กองเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ในโลกของความเป็นจริงน่ะ มันมีแค่พยาน หลักฐาน และเหตุจูงใจ ไม่ใช่เรื่องงมงายไร้สาระที่พวกหมอดู ชอบใช้หากินไปวัน ๆ คุณคิดว่านี่เป็นกองถ่ายละครหรือไง ถึงจะมาใช้วิธีมอง เห็นภาพในอนาคตแล้วทําให้มันเกิดขึ้นจริงได้?”

“แต่ผมเห็นจริง ๆ นะครับ!” กู้ชื่อเหิงพยายามแย้ง “ถึงแม้ว่าก่อนหน้า นี้จะไม่เห็นก็เถอะ”

“ปกติคุณมีความสามารถในการมองเห็นแบบนี้ไหมครับ?”

“ไม่เคยเลยครับ” กู้ชื่อเหิงส่ายหน้า “ปกติผมก็แค่แต่งเรื่องไปเรื่อย อ่านผลดวงตามไพ่ที่ได้ ทายอะไรก็ไม่แม่น เมื่อคืนเป็นครั้งแรกครับ”

ดูเหมือนผู้กองเฉินจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไรนัก แววตาของเขาเต็มไปด้วย

ความดูแคลน

“ครั้งแรกก็แม่นเลยเหรอครับ? นี่มันจะไม่บังเอิญเกินไปหน่อยเหรอ? หมอดูกับหมอเดามันเป็นของคู่กันอยู่แล้ว ต่างก็เป็นพวกหลอกลวงทั้งนั้น

คุณจะบอกว่าสิ่งที่คุณพูดออกไปเป็นเพราะความสามารถพิเศษอย่างนั้น

เหรอ? น่าตลกสิ้นดี ถ้าวิญญาณมีจริงหรือตาทิพย์มีจริง ป่านนี้คดีค้างเก่าใน กรมผมคงคลี่คลายหมดแล้ว ไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งเก็บลายนิ้วมือ

หรอก”

“ผมรู้ครับว่ามันฟังดูเหมือนเรื่องโกหก” กู้ชื่อเหิงเริ่มร้อนใจ เหงื่อซึม ตามไรผม “แต่มันคือเรื่องจริงครับ! แม่ของผมก็เป็นหมอดูเหมือนกัน เธอ บอกว่าตาที่สามของผมเปิดแล้ว และเพิ่งเปิดเมื่อคืน นั่นเลยทําให้ผมเห็นผู้ หญิงคนนั้นในนิมิต”

ครับ?”

ผู้กองเฉินขัดจังหวะทันควัน “คุณแม่ของคุณก็เป็นหมอดูด้วยเหรอ

“ใช่ครับ”

ผู้กองเฉินจดอะไรบางอย่างลงในสมุด แววตายิ่งดูคลางแคลงใจมาก ขึ้น เขาถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย “อ๋อ สืบทอดกิจการต้มตุ๋นกันเป็น ครอบครัวสินะครับ ฟังนะคุณกู้ ไอ้เรื่องตาที่สาม ตาที่อะไรนั่นน่ะ เก็บเอา ไว้หลอกพวกแฟนคลับในไลฟ์ของคุณเถอะ ที่นี่คือสถานีตํารวจ เราเชื่อในนิติ วิทยาศาสตร์ ไม่ใช่ความฝันกลางวันของคุณ”

ๆ

ชื่อเทิงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า การพูดแบบนี้มีแต่จะทําให้เรื่องมันแย่ ลง ลูกชายของหมอดู จู่ ๆ ก็มีพลังพยากรณ์ที่แม่นยําขึ้นมา แถมคําทํานาย ยังเป็นจริงอีก มันฟังดูเหมือนเรื่องที่แต่งขึ้นมาจริง ๆ นั่นแหละ ในสายตา ของตํารวจอย่างผู้กองเฉิน เขาคงไม่ต่างอะไรจากผู้ต้องสงสัยที่กําลัง

พยายามสร้างเรื่องเหนือธรรมชาติมากลบเกลื่อนความผิด

“ผมค้ําประกันให้เขาเองครับ”

จู่ๆ เลิ่นฟานหมิงทีนั่งเงียบมานานก็เอ่ยปากพูดขึ้น เสียงของเขาทุ่ม ต่าและทรงพลังพอที่จะหยุดอาการเยาะหยันของผู้กองเฉินได้ทันที

ผู้กองเฉินมองไปที่เขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความเกรงใจ

เริ่มเข้ามาแทนที่ความน

“ผมค้ําประกันให้เองครับ” เสิ่นฟานหมิง “เขาไม่ใช่มาตกร นอก จากจะเป็นคนพูดมาก ไร้เดียงสา และชอบทําเรื่องบื้อ ๆ แล้ว เขาไม่มีทางที่

จะไปทําร้ายใครได้เลยครับ”

ๆ

กู้ชื่อเหิงอึ้งไปเลย คําพูดนี้มันฟังดูแปลก ๆ หรือเปล่านะ? นี่เขากําลัง ชมหรือหลอกด่ากันแน่? ในใจหนึ่งก็รู้สึกขอบคุณที่ช่วยปกป้อง แต่อีกใจหนึ่ง

ก็นึกอยากจะแย้งว่าเขาไม่ได้ซื้อขนาดนั้นเสียหน่อย

ผู้กองเฉินเองก็นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจออกมาอย่างยอมจํานน

ต่ออิทธิพลของชายข้างกายกู้ชื่อเหิง

“เลิ่นฟานหมิง ผมรู้ว่าคุณทํางานเก่งและมีสายตาเฉียบแหลม แต่คดี นี้เป็นเรื่องใหญ่ ผู้ตายเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่ง ไม่ใช่ว่าคุณจะมาค้า ประกันให้กันได้ง่าย ๆ แบบนี้โดยไม่มีหลักฐานมารองรับ คุณเองก็เป็นเจ้า ๆ หน้าที่ตํารวจคงทราบเงื่อนไขข้อนี้ดี”

“ผมรู้ดี” เสิ่นฟานหมิงบอก “เพราะอย่างนั้นผมถึงได้เสนอให้เขาเข้า ร่วมในการสืบสวนด้วย”

“อะไรนะ?” ผู้กองเฉินอุทานออกมาอย่างลืมตัว “คุณจะเอาไอ้หนุ่มที่ อ้างว่ามีตาทิพย์เนี่ยนะมาเข้าทีมสืบสวน? นี่มันผิดระเบียบวินัยร้ายแรงเลย

นะ!”

“ให้เยาเข้าร่วมในการสืบสวน” เจิ่นฟานหมิงย้ําน้ําเสียงราบเรียบแต่ เด็ดขาด “ถ้าเขามีพลังพยากรณ์จริง ๆ เขาจะช่วยคลี่คลายคดีได้ไวขึ้น ซึ่งนั่น เป็นผลดีต่อรูปคดีของคุณ แต่ถ้าเขาไม่มี ในระหว่างการสืบสวนเขาก็จะเผย พิรุธออกมาเอง และถึงเวลานั้นคุณจะจับเขายัดเข้าคุกผมก็จะไม่ห้ามสักคํา” ผู้กองเฉินขมวดคิ้ว มือหนาลูบคางอย่างใช้ความคิด ดูเหมือนกําลัง พิจารณาความเป็นไปได้ของข้อเสนอที่ดูจะ “บ้าบอ” นี้ในสายตาของเขา แต่

เขาก็รู้ดีว่าคนอย่างเล่นฟานหมิงไม่เคยทําอะไรโดยไม่มีเหตุผล

กู้ชื่อเหิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้แต่มองตาค้างด้วยความอัศจรรย์ใจ จะให้ เยาเข้าร่วมในการสืบสวนเนี่ยนะ? สภาพอย่างเขานี่นะ? แค่เห็นเลือดในหนัง

เขายังจะหน้ามืดเลย!

“เลิ่นฟานหมิง” เยาพูดกระซิบเบา ๆ “คุณเอาจริงเหรอครับ?”

เสิ่นฟานหมิงไม่ตอบ แต่เขามองกู้ชื่อเหิงแวบหนึ่ง แววตานั้นเหมือน จะบอกว่า “อยู่เฉย ๆ แล้วทําตามที่บอก’ ก่อนจะหันกลับไปถามคําถามสําคัญ

ๆ

“คุณเห็นอะไรอีกไหมครับ?”

“เอ๋?”

ภาพนั้นน่ะครับ” เส็นฟานหมิงบอก “นอกจากผู้หญิงคนนั้นแล้ว คุณ ยังเห็นอะไรอีกบ้าง? สภาพแวดล้อมรอบ ๆ? มีคนอื่นอีกไหม? พยายามนึก ให้ละเอียดที่สุด อย่าปล่อยให้คําสบประมาทของใครมาทําให้คุณสับสน”

จต

ผู้กองเฉินแค่นเสียงเหอะในลําคอ แต่ก็ยอมหยิบปากกาขึ้นมาเตรียม

กู้ซื่อเหิงหลับตาลง พยายามนึกย้อนกลับไปอย่างหนัก เข้าไปในห้วง ความทรงจําสีเลือดนั้นอีกครั้ง ความเย็นเยียบเริ่มเกาะกินใจเขาอีกหน “มัน

มืดมาก…. มีเสียงน้ําไหล ดูเหมือนจะเป็นเสียงน้ําที่ไหลอยู่ตลอด ไม่ใช่น้ํานิ่ง พื้นเป็นหิน มีบันได แล้วก็…”

จู่ ๆ เขาก็ลืมตาขึ้น ดวงตาสั่นระริก

“ยังมีเงาอีกเงาหนึ่งครับ”

“เงาอะไร?” ผู้กองเฉินถามเสียงเข้ม ม เริ่มมีความสนใจแฝงอยู่

“เงาคนครับ” กู้ชื่อเหิงบอก “ยืนอยู่ตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น ผมมอง หน้าไม่ชัด เพราะแสงมันย้อนมาจากด้านหลัง แต่สัมผัสได้ว่าคนคนนั้น กําลัง… กําลังทําอะไรบางอย่างอยู่ เหมือนเขากําลังยืนดูเธออย่างใจเย็น

ในห้องสอบสวนเงียบสงัดไปหลายวินาที มีเพียงเสียงเครื่องปรับ

อากาศที่ทํางานอย่างต่อเนื่อง

ผู้กองเฉินกับเงินฟานหญิงสบตากันแวบหนึ่ง แววตาของผู้กองเฉินดู

วูบไหวไปครู่หนึ่ง

“ข้อมูลนี้” ผู้กองเฉินบอกด้วยน้ําเสียงที่ลดความก้าวร้าวลง “ตรงกับ สภาพในที่เกิดเหตุครับ ผู้เสียชีวิตถูกพบที่บันไดหินริมทะเลสาบจริง ๆ ตรง จุดนั้นมีน้ําไหลอยู่เพราะมันเป็นทางออกของน้ําตกจําลอง และจากลักษณะ

รอยเลือด… เราสันนิษฐานว่ามีคนยืนดูเธอก่อนที่เธอจะสิ้นใจจริง ๆ” หัวใจของกู้ซื่อเหิงเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที เขาเห็นมันจริง ๆ ด้วย นั่น ไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่จินตนาการ แต่มันคือเรื่องจริงที่น่าสะพรึงกลัว

“ผมช่วยพวกคุณได้ครับ” เขาโพล่งออกมาอย่างลืมตัว ความกลัว เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น “ถ้าผมเห็นภาพอะไรอีก ผมจะรีบบอกพวกคุณทัน

ๆ

ที แม้ผมจะไม่รู้ว่าทําไมจู่ ๆ ถึงมีพลังนี้ขึ้นมา แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะเห็นอีกไหม แต่ถ้ามันสามารถช่วยทําเรื่องดี ๆ ได้ ผมก็อยากจะลองดูครับ” ผู้กองเฉินมองไปที่เสิ่นฟานหมิง เส้นฟานหญิงพยักหน้าช้า ๆ อย่าง ๆ

มั่นใจ

“ตกลง” ในที่สุดผู้กองเฉินก็พูดออกมา แม้สีหน้าจะยังดูไม่เต็มใจนักที่ จะต้องเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่เพราะอีกฝ่ายมีเสิ่นฟานหมิงเป็นแบ็คให้

เยาจะดื้อรั้นไม่ฟังเลยก็ไม่ได้ เพราะหากว่ากันตามความจริงแล้ว ยศของเขา ต่ํากว่าเลิ่นฟานหมิง และอีกฝ่ายก็มีอํานาจมากกว่าเขาเยอะมาก “จะลองเชื่อ พวกคุณดูสักครั้ง หวังว่าสายตาของสารวัตรเงินจะไม่เพี้ยน และคุณกู้ครับ

ในช่วงนี้คุณห้ามออกจากเมืองนี้เด็ดขาด และต้องคอยติดต่อพวกเราไว้

ตลอดเวลานะครับ”

“ได้ครับ”