แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 567 : ไม่มีอะไรจะพูดก่อนรึ

เจียงป่ าวชิงและสุนถาวออกจากสถานบริการรักษาโรคจิ)งอัน เมือขึ)นมาบนรถม้า สุนถาวก็นังไม่  ติด และท้ายทีสุดนางถามเจียงป่ าวชิงเสียงเบาอย่างอดกลั)นไม่ไหว “แม่นางบอกว่านีคือพิษทีแปลกและพบได้ยาก หากว่าหมอหลวงในวังไม่ สามารถถอนพิษนี)ได้ ถ้าอย่างนั)นคังคังก็จะ…”

สุนถาวหน้าซีด หน้าผากของนางเปี ยกเหงือชุ่ม นางไม่กล้านึกถึงผลทีจะตามมา

ตอนนี)อยู่ในรถม้า เจียงป่ าวชิงจึงสามารถบอกความจริงบางอย่างให้สุนถาวรับรู้ ได้ “พิษนั)นถอนยากจริง ๆ แต่ไม่แน่หมอหลวงในวังอาจมีคนถอนเป็ นก็ได้” นางมองสุนถาวทีหน้าซีดลงเรือย ๆ แล้วถอนหายใจ “เจ้าเองก็ไม่ต้องเป็ นกังวล แม้พิษนั)นถอนได้ไม่ง่าย แต่ตอนนั)นข้าบอกกับชายหนุ่มแซ่หลินคนนั)นแล้วว่า หากหมอหลวงไร้ซึงหนทาง ก็ให้เขาใจเย็นลงและเขาคงจะนึกถึงข้า… โชคดีที เราเจอตั)งแต่เนิน ๆ พิษนี)จึงยังไม่ลุกลามจนถึงกับคร่าชีวิตคังคังได้”

สุนถาวนํ)าตาไหลอาบแก้ม นางปิ ดปากพยายามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ “คังคังยังเด็ก ใครกันทีโหดเหี)ยมถึงขนาดมุ่งหวังต้องการเอาชีวิตของเด็กตัวเล็ก ๆ”

เจียงป่ าวชิงคาดเดาบางอย่างได้ในใจ แต่ตอนนี)นางไม่สามารถบอกสุนถาวได้ สุน ถาวจะได้ไม่ต้องกังวลไปมากกว่านี)

นางถอนหายใจพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้สุนถาว พร้อมทั)งพูดกล่อมด้วยเสียง นุ่มนวล “เอาล่ะ ไม่ว่ายังไง ดูแล้วเหมือนชายหนุ่มแซ่หลินคนนั)นกับคนทีอยู่ เบื)องหลังเขาจะปกป้องคังคัง เจ้าเองก็ไม่ต้องเสียใจไป รอฟังข่าวคราวอย่างสงบก็ พอ”

นอกจากวิธีนี)ก็ไม่มีวิธีอืนแล้ว สุนถาวใช้ผ้าขนหนูซับนํ)าตาและครุ่นคิดอยู่หลายครั)ง ในทีสุดนางก็พยักหน้า

……

เวลาผ่านไปได้ไม่เท่าไหร่ข่าวคราวก็มาถึงหู

วันต่อมา เจียงป่ าวชิงกําลังตรวจนับเหล่าของขวัญแต่งงานทีเพิมขึ)นอย่างมาก ในช่วงไม่กีวันทีผ่านมา ก็มีสาวใช้มารายงานจากข้างนอกว่ามีคนมาหา

นางกําลังตรวจดูกระดาษจดรายการของต่าง ๆ เมือได้ยินดังนั)นก็หยุดชะงักและ เอ่ยถามสาวใช้ทีมารายงาน “เห็นชัดไหมว่าเป็ นใคร ?”

สาวใช้ครุ่นคิด “อืม… ดูเหมือนเป็ นคู่รักหนุ่มสาวคู่หนึง พวกเขาพาเด็กผู้ชายอายุ สามสีขวบมาด้วยเจ้าค่ะ”

สุนถาวเตรียมนํ)าชาอยู่ด้านข้าง เมือได้ยินนางก็อดไม่ได้ทีจะส่งเสียงอุทานพลาง มองเจียงป่ าวชิงอย่างตืนเต้น “คังคังเจ้าค่ะ!”

มีหลิวและสุนถาวเป็ นพีน้องกันมานานหลายปี แล้ว และนางก็ได้ฟังทีสุนถาวบอก เกียวกับเรืองทีเกิดขึ)นเมือเร็ว ๆ นี)จึงมองสุนถาวอย่างเป็นห่วง เพราะกลัวว่าสุนถา วจะเสียกิริยาเกินไปต่อหน้าเจียงป่ าวชิง

เจียงป่ าวชิงเลิกคิ)วขึ)นแล้วส่งกระดาษรายการในมือให้มีหลิว จากนั)นก็สังสุนถาว “เกรงว่าหมอหลวงในวังคงจะถอนพิษนั)นไม่ได้… เจ้าออกไปดูกับข้าเถอะ”

สุนถาวระงับความตืนเต้นและความเป็นห่วงบนใบหน้า แล้วพยักหน้าตอบรับ

เจียงป่ าวชิงเปลียนเป็นชุดสุภาพเพือออกไปพบแขก ตอนทีมาถึงห้องโถง ชาย หนุ่มแซ่หลินกับภรรยาของเขานังกั  นอยู่บนเก้าอี)ด้วยท่าทางทีดูไม่เป็ นธรรมชาติ ส่วนคังคังก็นังอยู่  ด้านข้างอย่างเชือฟัง

เมือเจียงป่ าวชิงก้าวเข้ามาในห้องโถง ชายหนุ่มแซ่หลินคนนั)นก็ลุกขึ)นยืนด้วย ความตืนเต้นแล้วน้อมตัวแสดงความเคารพต่อเจียงป่ าวชิง “ข้าไม่รู้ว่าทีจริงแล้ว คุณชายเจียงคือคุณหนูเจียง จึงทําให้ล่วงเกินมากเกินไป หวังว่าคุณหนูเจียงจะให้ อภัย”

เจียงป่ าวชิงรู้ว่าเพราะตัวนางใส่เสื)อผ้าปลอมเป็ นผู้ชาย อีกฝ่ ายย่อมจําไม่ได้ อย่างไรก็ตามนางไม่ได้ปิ ดบังเรืองการกระทําเหล่านี)และตั)งใจจะให้พวกเขารับ รู้อยู่แล้ว

“ไม่มีอะไรหรอก เมือออกไปข้างนอกในยามปกติข้าจะใส่ชุดผู้ชายและแต่งองค์ ทรงเครืองให้ดูเหมือนชายหนุ่มแบบนั)นแหละ เพือสะดวกแก่การเดินไปไหนมา ไหน” เจียงป่ าวชิงอธิบายอย่างสั)น ๆ แล้วเข้าหัวข้อสําคัญทันที “หมอหลวงใน วังไม่มีวิธีถอนพิษให้คังคังรึ ?”

เมือพูดถึงเรืองนี) บนใบหน้าชายหนุ่มแซ่หลินเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม “หมอ หลวงบอกว่าพิษประเภทนี)หาได้ยากมาก แม้ข้าจะเอาขนมถัวทีถูกใส่  ยาพิษติดตัว ไปด้วย แต่หมอหลวงก็บอกว่าพวกเขาต้มยาถอนพิษไม่ได้และเพียงแค่บอกพวก ชือพิษต่าง ๆ ทีผสมรวมอยู่ในนั)นและเขียนรายการยาทีอาจช่วยถอนพิษได้ให้ข้า อ้อ และยังบอกด้วยว่าอย่างน้อยก็อาจจะต้องใช้เวลาครึ งเดือนกว่าพิษจะจางไป… แต่หากว่ายืดเวลาเป็นครึงเดือน เกรงว่าร่างกายของคังคังคง…”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า “เรายืดเวลาต่อไปไม่ได้แล้วจริง ๆ” นางก้มตัวลง

เล็กน้อยและโบกมือเรียกคังคัง

“คังคัง มานีสิ”

สุนถาวยืนอยู่ข้างหลังเจียงป่ าวชิง นางมองดูคังคังและอดไม่ได้ทีจะกํามือแน่น ด้วยความประหม่า แต่คังคังกลับไม่สังเกตเห็น เขาเงยหน้าขึ)นทักทายสุนถาวอย่าง น่าเอ็นดู

“พีสาว” สุนถาวรู้สึกเพียงความโศกเศร้า

เจียงป่ าวชิงจับชีพจรให้คังคัง จากอาการของเด็กชายยังคงไม่น่าเป็ นห่วง ดูแล้ว พิษยังไม่ได้แพร่กระจายจนวิกฤตแต่อย่างใด และนางก็หันไปสังสุนถาวให้ไปต้ม ยาทีนางจัดเตรียมไว้เมือวาน

เมือสุนถาวเห็นว่าสีหน้าเจียงป่ าวชิงยังเหมือนเดิม นางก็รู้แล้วว่ายังมีหวังอยู่มาก จึงขานรับอย่างดีใจและรีบไปต้มยาทันที

สีหน้าของชายหนุ่มแซ่หลินซับซ้อน “คุณหนูเจียงรู้อยู่แล้วหรือขอรับว่าหมอ หลวงไร้ซึงหนทางในการถอนพิษให้คังคัง ?”

เจียงป่ าวชิงยิมขณะทีนั ) งลงบนเก้  าอี) “ไม่ใช่หรอก ข้าเองก็อยากให้ลองไปพบ หมอหลวงดูก่อนเผือมีลู่ทาง โบราณว่ากันไว้ดีกว่าแก้”

เมือคังคังเห็นสุนถาววิงออกไป เขาก็  อยากวิงตามไปด้วยเช่  นกันแต่กลัวว่าอากับ น้าของเขาจะไม่พอใจ ร่างเล็กจึงบิดไปบิดมาด้วยท่าทางกระวนกระวาย

เจียงป่ าวชิงหลุดขําและหันมองไปทีชายหนุ่มแซ่หลิน “ข้าให้คนพาคังคังไป หาสุนถาวได้ไหม ? ตราบใดทีอยู่ในบ้านข้า แน่นอนว่าความปลอดภัยมีมาก เจ้าสบายใจได้”

ชายหนุ่มแซ่หลินลังเล

เจียงป่ าวชิงจึงพูดขึ)นช้า ๆ “แม้คังคังจะยังเด็ก แต่ต่อจากนี)ข้ามีบางอย่างอยากคุย กับเจ้า ทางทีดีอย่าให้คังคังได้ยินจะดีกว่า”

คําใบ้ทีค่อนข้างโจ่งแจ้งนี)ทําให้ชายหนุ่มแซ่หลินตัดสินใจในทีสุด เขาพยักหน้า แล้วพูดกับภรรยาข้างกายด้วยเสียงเบา “เจ้าไปเป็ นเพือนคังคังเถอะ”

ภรรยาของเขาพยักหน้า นางส่งยิมทีดูไม่ ) ค่อยเป็ นธรรมชาติให้เจียงป่ าวชิงและจูง มือคังคังตามหลังสาวใช้ออกไป

ขณะนี) ภายในห้องโถงเหลือเพียงเจียงป่ าวชิงกับชายหนุ่มแซ่หลินคนนั)น

เจียงป่ าวชิงยิมขณะทีจับถ้วยชาเล่ ) นอยู่ในมือ “นายหลิน เจ้าไม่มีอะไรจะพูดก่อน รึ ?”

ชายหนุ่มแซ่หลินประหลาดใจ “อ้าว ไม่ใช่ว่าแม่นางเจียงมีเรืองจะคุยกับข้าหรอก รึ ?”

เจียงป่ าวชิงส่งเสียงหัวเราะ “หึ ๆ เอาล่ะ ดูเหมือนว่าถ้าข้าไม่หยิบเรืองนี)ขึ)นมาพูด เจ้าก็คงจะปกปกปิ ดไปตลอด”

สีหน้าของชายหนุ่มแซ่หลินเปลียนไปทันทีเมือได้ยิน เขาจ้องเจียงป่ าวชิงและพูด เตือนเบา ๆ “คุณหนูเจียง ข้าขอเตือนคุณหนูว่าอย่าลุยนํ)านี)จะดีกว่า เพราะความ ลึกของมันไม่ใช่สิงทีคุณหนูจะจินตนาการได้”

กึก!

เจียงป่ าวชิงวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะสีดําทีฝังด้วยดอกเหมย สายตาก็มองไปที ชายหนุ่มแซ่หลินแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา “อยากให้ข้ารักษาคังคัง แต่ใน ขณะเดียวกันก็บอกข้าว่าอย่าลุยนํ)านี) ถ้าอย่างนั)นเจ้าพาคังคังกลับไปสิ ถ้าไม่ใช่ เพราะคังคัง ใครจะต้องการลุยนํ)าของพวกเจ้ากันล่ะ ?!”

เจียงป่ าวชิงพูดจาอย่างเป็นขั)นเป็ นตอนมาตลอด นํ)าเสียงของนางอ่อนโยนไพเราะ น่าฟัง นีจึงเป็ นครั)งแรกทีชายหนุ่มแซ่หลินได้ยินเจียงป่ าวชิงพูดจาดุเดือดเช่นนี) แต่เขายังคงยืนกรานทีจะพูด

“คุณหนูเจียง นีก็เพราะหวังดีกับคุณหนูเจียง…”

“หวังดีกับข้ารึ ? ไม่น่ากระมัง” เจียงป่ าวชิงหัวเราะ “ช่างเถอะ ข้าเองก็ไม่ อยากรับรู้เรืองเหล่านั)นของพวกเจ้าหรอก สิงทีข้าอยากรู้มันเกียวกับในส่วน

ของคังคังเท่านั)น เอาล่ะ… ข้าขอถามตรง ๆ เลยนะว่าพวกเจ้าฆ่าแม่ของคังคังหรือ เปล่า ?”

คําถามนี)ค่อนข้างน่าสะเทือนใจ แน่นอนว่าชายหนุ่มแซ่หลินกระวนกระวายแต่ เขาพยายามเก็บอาการ อันทีจริงเขาถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

เมือเจียงป่ าวชิงเห็นท่าทางอีกฝ่ าย นางก็รู้แล้วว่าเรืองแม่คังคังจะต้องเกียวข้องกับ คนทีอยู่เบื)องหลังชายหนุ่มแซ่หลินคนนี)อย่างแน่นอน

นางขี)เกียจจะจิ)มไต๋ของเขาให้ขาดจึงเพียงหัวเราะอย่างเย็นชาและพูดเสียงเย็น “สิงทีพวกเจ้าทําลงไปจะแว้งกัดพวกเจ้าไม่ช้าก็เร็ว แต่มีอย่างหนึงคือคังคังเป็ นผู้ บริสุทธิ? ข้ามองออกว่าพวกเจ้าคงอยากปกป้องเขาให้ดี ถ้าอย่างนั)นข้าหวังว่าพวก เจ้าจะระมัดระวังให้มากกว่านี) เช่นเดียวกับครั)งนี) คนทีอยู่เบื)องหลังวางยาพิษทีจะ ทําให้เด็กป่ วยเรื)อรังและอาจถึงกับตาย โชคดีหน่อยทีข้ามาเจอก่อนจึงยังพอมีเวลา

รักษาได้อยู่ แต่พวกเจ้ารับประกันได้ไหมล่ะว่าคนทีอยู่เบื)องหลังจะไม่ลงมือ กับคังคังอีก ?”

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มแซ่หลินไม่พอใจเมือเผชิญกับคําพูดบีบคั)นของเจียงป่ าวชิง แต่ตอนนี)เขายังต้องพึงพาเจียงป่ าวชิงในการถอนพิษให้คังคังจึงไม่สามารถชักสี หน้าใส่นางได้

เขาพูดอย่างแข็งกระด้าง “คุณหนูเจียงไม่ต้องกังวล ในอนาคตเรืองแบบนี)จะไม่ เกิดขึ)นอีก”