ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 485 เรียกสัตว์ร้ายหัวเหล็ก แต่เพียงพริบตาเดียวก็ล้มลงแล้ว!

บทที่ 485 เรียกสัตว์ร้ายหัวเหล็ก แต่เพียงพริบตาเดียวก็ล้มลงแล้ว!

ลูกไฟเพลิงขนาดใหญ่ตกลงมาจากฟากฟ้า และเมื่อลูกไฟเพลิงตกสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว จึงได้กลายเป็นเพลิงพยัคฆ์ขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง

เพลิงพยัคฆ์มีขนสีแดงและดวงตาสีแดงเลือด

เมื่อทุกคนเห็นดังกล่าว จึงกระจายตัวออกไปรอบ ๆ อีกครั้ง

เมื่อฟาเทียนเห็นเช่นนั้น จึงระวังตัวขึ้นมาทันที

ฉีเหยียนเห็นฟาเทียนยังคิดที่จะต้านทานต่อไป จึงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ช่างรนหาที่ตายเสียจริง!”

เมื่อพูดจบ สัตว์ปีศาจที่ถูกเรียกออกมาก็กระโจนเข้าใส่ฟาเทียนทันที มันอดไม่ได้ที่จะกระแทกใส่ฟาเทียนจนร่างกระเด็นออกไป

ฟาเทียนจึงรีบลงมือโจมตีพยัคฆ์ตัวนี้เสียก่อน แต่เมื่อโจมตีออกไปกลับไม่เกิดผลใด ๆ ขึ้นกับมัน ฉีเหยียนจึงหัวเราะพลางพูดขึ้นมา “อย่าสิ้นเปลืองพลังไปเปล่า ๆ เลย เพลิงพยัคฆ์นี้มีหัวเป็นเหล็ก!”

หัวเหล็ก?

ผู้คนบริเวณรอบ ๆ ถึงได้รู้ถึงที่มาของเสือตัวนี้ในทันที

“นี่คือเพลิงพยัคฆ์ สัตว์ยี่สิบอันดับแรกที่จวนเหมันต์อุดรเรียกมาหรือ?”

“ใช่ มันมีการป้องกันที่แข็งแกร่งมาก!”

“ว่ากันว่าสามารถโจมตียอดฝีมือขั้นแปลงเซียนได้!”

“ยิ่งไปกว่านั้น ว่ากันว่ามีพลังการโจมตีที่สุดยอดมาก!”

…

ฟาเทียนรู้สึกลำบากเล็กน้อย เพราะการโจมตีของตนไม่มีผลใด ๆ ต่อสัตว์ปีศาจตัวนี้ และเมื่อสัตว์ปีศาจนั้นโจมตีเข้ามา ยังทำให้เขากระเด็นออกไปหลายครั้ง

ถึงแม้ว่าหลายครั้งนี้จะไม่ทำให้ฟาเทียนมีอาการสาหัส แต่เขารู้สึกได้ว่าภายในนั้นรู้สึกเจ็บปวดอยู่มาก ราวกับว่ามีบางสิ่งเหมือนจะระเบิดออกมา

ฉีเหยียนที่มองดูอยู่นั้นหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

จนกระทั่ง จู่ ๆ ลู่เฉินมายืนอยู่ด้านหน้าฟาเทียน เพลิงพยัคฆ์ปรายตามองเขาราวกับคนโง่ และหันไปมองฉีเหยียนราวกับรอฟังคำสั่ง

ฉีเหยียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดจาเยาะเย้ยขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม เจ้าอยากแสดงพลังขั้นหลอมแก่นแท้ของเจ้าหรือ?”

ผู้คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

“ดูนั่น ในที่สุดท่านหมอลู่ก็จะลงมือแล้ว!”

“ท่านหมอลู่จะสามารถจับสัตว์ร้ายได้หรือไม่?”

“น่าจะไม่มีปัญหา เพราะเขาเคยเอาชนะคนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดมาแล้ว”

“แต่ข้าได้ยินมาว่า ครั้งนั้นไม่มียอดฝีมือขั้นแปลงเซียนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดออกมาต่อสู้ มีเพียงยอดฝีมือขั้นก่อกำเนิดเท่านั้น”

…

ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังฉีเหยียน “ให้เจ้าตัวเล็กนี่เข้ามาเถิด”

เมื่อฉีเหยียนเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นฝ่ายยั่วยุตนก่อนก็เผยรอยยิ้มประหลาดออกมา “ว่าอย่างไรนะ? คิดว่าครั้งที่แล้วสามารถใช้ประโยชน์จากแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดได้ จึงคิดว่าตนเก่งนักหรือ?”

“ลองดูเดี๋ยวก็ได้รู้แล้ว” ลู่เฉินมองฉีเหยียนด้วยรอยยิ้ม

ฉีเหยียนยิ้มเย็นชา “ได้ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ถึงความน่ากลัวของสัตว์ร้ายที่เรียกมานี้!”

เมื่อพูดจบ ฉีเหยียนจึงหันไปพูดกับเพลิงพยัคฆ์ “กระแทกเขาให้ตาย!”

เพลิงพยัคฆ์เตรียมตัวที่จะพุ่งออกไปทันที โดยคิดจะทำให้ลู่เฉินกระเด็นออกไป

ขณะที่ทุกคนต่างก็คิดว่าหมอลู่จะถูกกระแทกจนกระเด็นออกไป เพลิงพยัคฆ์ที่ตั้งท่าจะกระแทกใส่ลู่เฉินนั้น จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ ‘ราชันย์’ ที่แข็งแกร่ง ทำให้มันหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

เพลิงพยัคฆ์ชะงักไปทันที มันหวาดกลัวจนคิดจะวิ่งหนีออกไป

ทุกคนยังไม่ทันจะรู้ตัวว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ชายหนุ่มก็เผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “คิดจะไปอย่างนั้นเลย? ถามข้าแล้วหรือยัง?”

จากนั้นทุกคนก็ได้เห็นภาพที่น่าตกตะลึง

นั่นก็คือ จู่ ๆ จักจั่นอัสนีได้ปรากฏตัวออกมา และสายฟ้าก็ฟาดไปยังร่างของเพลิงพยัคฆ์ ทำให้มันกรีดร้องเสียงดังขึ้นมา ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็ปรากฏตัวออกมาด้วย พร้อมกับฟาดลงมาอีกครั้ง

เพลิงพยัคฆ์คำรามก้องและด้านหลังก็ปรากฏรอยเลือดขึ้นมา

แต่นี่ยังคงไม่จบ

ลู่เฉินยื่นมือขวาออกไป เงาสีทองได้ปกคลุมบนร่างของเพลิงพยัคฆ์ ทำให้มันหวาดกลัวจนนอนลงไปกับพื้นและกรีดร้องขึ้นมา ราวกับมีท่าทางหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ทุกคนต่างประหลาดใจ

ฉีเหยียนรู้สึกงุนงนขึ้นมา จากนั้นจึงรีบเอ่ยถามขึ้น “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำอันใดกับมัน?”

“ม่านกักกันสัตว์ร้าย ใช้ได้ผลดีเลยทีเดียว!”

ม่านกักกันสัตว์ร้ายก็คือสิ่งที่ราชาหมาป่าเฒ่าเคยเรียกออกมาเพื่อจัดการกับราชาหมาป่าเหมันต์สงัด แต่ลู่เฉินก็สามารถใช้มันได้ เพียงแต่ก่อนหน้านี้ไม่ได้นำออกมาใช้เท่านั้น เพราะการใช้ม่านกักกันสัตว์ร้ายนั้น จำเป็นต้องใช้พลังไม่น้อย

แต่ตอนนี้เขามีเม็ดยาหลายเม็ดแล้ว ดังนั้นหากเขาคิดจะใช้ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องยาก ยิ่งไปกว่านั้น เพลิงพยัคฆ์ได้รับบาดเจ็บจากตั๊กแตนตำขาวแขนทอง จึงไม่มีเรี่ยวแรงในการต่อต้าน จึงทำได้เพียงนอนลงด้วยความหวาดกลัว

แต่ทุกคนไม่รู้ว่าม่านกักกันสัตว์ร้ายคือสิ่งใด โดยเฉพาะฉีเหยียนที่พูดออกมาด้วยความโมโห “เจ้าหนุ่ม ทางที่ดีเจ้าควรรีบปล่อยมันซะ มิเช่นนั้น…!”

“ปล่อยมัน? เช่นนั้น เจ้าก็คิดมากไปเสียแล้ว!”

เมื่อลู่เฉินพูดจบก็เดินเข้าไปภายในม่าน และนำมือข้างหนึ่งวางไว้บนหน้าผากของเพลิงพยัคฆ์

หลังจากนั้น ทุกคนจึงได้เห็นภาพที่น่าตกตะลึง

นั่นก็คือเพลิงพยัคฆ์ได้กลายเป็นซากศพแห้งเหี่ยวไปในทันที อีกทั้งยังไร้ลมหายใจ

ลู่เฉินเก็บม่านกักกันสัตว์ร้ายกลับเข้ามา

“เจ้า เจ้าทำสิ่งใดกับมัน?” เมื่อฉีเหยียนพบว่าตนสูญเสียการติดต่อกับสัตว์ร้ายที่ตนเรียกมานั้นจึงรู้สึกบ้าคลั่งขึ้นมา

ลู่เฉินยิ้ม “ถูกทำลายไปเสียแล้ว”

ทำลาย?

ทุกคนต่างก็อุทานออกมา และทหารยามเหล่านั้นต่างก็คิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะน่ากลัวเพียงนี้

ฉีเหยียนโมโหจนหน้าแดงขึ้นมา “ไปตายซะ!”

เห็นเพียงฉีเหยียนพุ่งทวนไฟเพลิงออกไปอีกหลายครั้ง แต่ ‘กำแพงพันชั้น’ เก้าร้อยชั้นของลู่เฉินได้เปิดออก ทำให้การโจมตีของอีกฝ่ายทำลายกำแพงไปเพียงหกร้อยชั้นเท่านั้น

ไม่เพียงเท่านั้น เศษชิ้นส่วนที่ร่วงลงมาจากกำแพงนั้นได้ห่อหุ่มฉีเหยียนไว้ทันที

ฉีเหยียนไม่คู่ควรกับการเป็นยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนแม้แต่น้อย เขาหายไปจากตำแหน่งนั้นในทันที ร่างทั้งร่างลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นก็หลบเลี่ยงเศษชิ้นส่วนเหล่านั้นแล้วจ้องมองมายังลู่เฉิน “ตายซะ!”

พูดจบ ฉีเหยียนก็พุ่งทวนไฟเพลิงออกมานับครั้งไม่ถ้วน

จากนั้นทุกคนจึงเห็นภาพที่น่าตกตะลึง นั่นก็คือเมื่อทวนไฟเพลิงตกลงมาจากฟากฟ้าพุ่งสู่ร่างของลู่เฉินนับไม่ถ้วนนั้น ลู่เฉินกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย

“น่ากลัวเกินไปเสียแล้ว!” บางคนอดประหลาดใจไม่ได้

“นี่ยังใช่ขั้นหลอมแก่นแท้หรือไม่?”

“เป็นขั้นหลอมแก่นแท้ใดกัน?”

ผู้คนในบริเวณนั้นแทบจะไม่กล้าเชื่อ ฟาเทียนได้แต่พูดขึ้นมาด้วยความนับถือ “แข็งแกร่งเสียจริง”

ฉีเหยียนได้แต่ก่นด่าออกมา “นี่คือตัวประหลาดอันใดกัน เหตุใดถึงจัดการยากเย็นเพียงนี้?”

หลังจากที่ลู่เฉินรับการโจมตีจากอีกฝ่าย เขาก็จ้องมองไปยังฉีเหยียน “เจ้าจะลงมือต่อไป? หรือรอให้ข้าลงมือ?”

“เจ้าลงมือแล้วอย่างไรกัน?” ฉีเหยียนดูถูก

ลู่เฉินเพียงแค่ยิ้มออกมา “อยากลองดูหรือ?”

“มาสิ ข้าจะรอดูว่าเพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้เยี่ยงเจ้าจะทำอันใดข้าได้” ฉีเหยียนพูดจายั่วยุ

ลู่เฉินจึงทำได้เพียงนำธนูเงามารออกมา จากนั้นฉีกยิ้มเล็กน้อย “ให้ข้าลองธนูนี้เสียหน่อย”

“น่าตลกนัก เพียงแค่ศรดอกเดียวก็คิดจะสังหารข้าแล้ว?” เมื่อฉีเหยียนเห็นก็ยิ่งไม่ใส่ใจนัก และยังคงบินวนไปวนมาอยู่บนท้องฟ้า ราวกับว่าต้องการแสดงออกถึงความรวดเร็วของตน

ผู้คนรอบ ๆ ต่างก็คิดว่าลู่เฉินจะเสียเวลาเปล่า

บางคนจึงพูดขึ้นมาว่า “นายน้อยฉีมีความเร็วเพียงนั้น ศรของเจ้าหนุ่มผู้นั้นจะไหวหรือ?”

“ย่อมไม่ไหวแน่!”

“ข้าก็คิดว่าไม่ไหว!”

ขณะที่ทุกคนกำลังคิดดูถูกลู่เฉินอยู่นั้น ธนูเงามารของลู่เฉินได้สะสมพลังไว้เป็นจำนวนมาก

โดยเฉพาะเมื่อมีแมวมารมายามอบไอมารให้ จึงทำให้ศรของลู่เฉินยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

ดังนั้นเมื่อลู่เฉินมองไปยังฉีเหยียน เขาก็ยิ้มพลางเอ่ยถาม “คิดจะลองจริงหรือ?”

“ไร้สาระ!” ฉีเหยียนพูดยั่วยุ

เขาเห็นท่าทางไม่สนใจของฉีเหยียนก็อดส่ายศีรษะออกมาไม่ได้ “เช่นนั้น คงต้องขออภัยด้วย!”

เพียงไม่นาน ศรของลู่เฉินก็พุ่งทะยานออกไป

ฉีเหยียนพูดด้วยความพึงพอใจ “คอยดูว่าข้าจะหลบเช่นไร!”

เมื่อพูดจบ ฉีเหยียนผู้นี้ก็บินไปทั่วท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง และ ‘สะบัด’ ศรออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันยังคงพูดขึ้นมาด้วยความพึงพอใจว่า “ดูสิ ข้ากำจัดออกไปแล้ว!”