ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 701 เจ้าอย่าเข้ามานะ

ตอนที่ 701 เจ้าอย่าเข้ามานะ

ซือคงเจี้ยนถึงกับหัวเราะออกมาอย่างอับจนถ้อยคำกับความคิดที่แวบเข้ามาเมื่อครู่ของตน

กำลังคิดจะพูดว่าตำแหน่งสิงโตหินหน้าจวนของตนนั้นดีอยู่แล้วเพื่อหาทางลงให้นาง

คำพูดยังมิทันออกจากปากก็ได้ยินฉินเหยาเอ่ยขึ้นก่อนว่า

“ไหนๆ วันนี้ข้าก็ว่างอยู่พอดี วันหน้าสามีของข้ายังต้องรบกวนให้ใต้เท้าท่านช่วยดูแลอีกมาก ข้าที่เป็นสตรีมิมีสิ่งใดจะตอบแทนใต้เท้าได้จึงขอย้ายสิงโตหินสองตัวนี้ไปไว้ในตำแหน่งที่ดีให้ใต้เท้าก็แล้วกัน”

พูดจบ นางก็เดินไปที่สิงโตหินทางด้านซ้าย ปัดไม้ปัดมือ ทำท่าเตรียมรวบรวมพลัง

“เดี๋ยว…เมียจ๋าเจ้าจะทำอะไร!” หลิวจี้ที่เพิ่งได้สติรีบถลันเข้าไปถามด้วยความตกตะลึง

เขาจงใจหันหลังให้คนของจวนราชครูแล้วขยิบตาให้ฉินเหยาถี่ยิบ กระซิบเกลี้ยกล่อมอย่างร้อนรนว่า

“เมียจ๋าเจ้าบ้าไปแล้วหรือ พวกเราแค่ขู่ให้คนกลัวก็พอแล้ว เรื่องย้ายสิงโตหินนี่จะเอามาคุยโวไม่ได้นะ!”

เขารู้ว่านางเกิดมามีพละกำลังมหาศาล แถมยังมีวรยุทธ์สูงส่ง จัดการนักฆ่าพลีชีพสามสิบคนด้วยตัวคนเดียวก็ไม่ใช่ปัญหา

แต่นี่มันสิงโตหินหนักตั้งหลายพันจิน มันจะไปเหมือนกับฆ่าคนได้อย่างไร!

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือเกิดนางยกไม่ขึ้นแล้วทำตัวเองบาดเจ็บ เขาจะไปหาเมียจ๋าที่เก่งกาจขนาดนี้ได้จากที่ไหนได้อีก

หลิวจี้พยายามจะลากนางถอยออกมา “ข้าเดาว่าเมื่อกี้นี้พวกเขาต้องฟังไม่ชัดแน่ว่าเมียจ๋าเจ้าพูดอะไร พวกเราก็ทำเหมือนไม่เคยพูดอะไรออกไปก็พอ รถม้ามาแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ…”

ทว่าสองขาของฉินเหยาราวกับถูกเชื่อมติดไว้กับพื้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย นางกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าหลบไป เดี๋ยวจะโดนลูกหลง”

“เมียจ๋า!” หลิวจี้แทบจะบ้าตายแล้ว เขารีบเหลือบไปมองทางซือคงเจี้ยน เห็นคนของจวนราชครูต่างทำหน้าตะลึงงัน เห็นได้ชัดว่ายังตั้งสติไม่ได้กับ ‘วาจาโอหัง’ ของเมียจ๋าเขาเมื่อครู่

โอกาสหลุดลอยแล้วยากจะหวนคืน เวลานี้ไม่หนีแล้วจะรอเมื่อไหร่!

หลิวจี้ใช้สองมือกอดเอวฉินเหยา ออกแรงดึงสุดแรงเกิดจนหน้าดำหน้าแดงก็ยังไม่สามารถถอนนางขึ้นมาจากพื้นได้

คนผู้นี้เปรียบเสมือนหินผาก้อนยักษ์ที่ฝังรากลึกอยู่ในดิน ไม่อาจสั่นคลอนได้เลย

“เมียจ๋า วันนี้เจ้าทำเพื่อข้ามามากพอแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องทำเพื่อข้าถึงขนาดนี้จริงๆ ถ้าวันหน้าเจ้าคนสารเลวซือคงเจี้ยนยังกล้าขู่ข้าอีก ข้าจะสู้ตายกับเขา…”

ฉินเหยายกมือขึ้นข้างหนึ่ง “ไม่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”

หลิวจี้ที่กำลังซาบซึ้งใจแทบตาย ชะงักไปครู่หนึ่ง “หา”

“ข้าแค่ไม่ได้ออกกำลังกายให้สะใจมานานแล้วเลยอยากจะระบายออกสักหน่อย”

ดวงตาของนางเป็นประกายวาววับ จับจ้องไปที่สิงโตหินยักษ์ตรงหน้า ถูไม้ถูมืออย่างกระหายจะใคร่ลอง

เมื่อสังเกตเห็นกลุ่มของซือคงเจี้ยนที่เดินเข้ามาใกล้ ฉินเหยาก็หันขวับไปยกมือห้ามพฤติกรรมเสี่ยงตายของพวกเขา

“ถอยไปให้ไกลหน่อย…ถอยกลับไปที่ประตูใหญ่เลย” ฉินเหยาชี้ไปที่ประตูใหญ่ หาพื้นที่ปลอดภัยให้พวกเขาด้วยความหวังดี

พร้อมกันนั้นก็จับหลิวจี้ที่กอดเอวนางอยู่ โยนออกไปทางนั้นด้วย

หลิวจี้ที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็รู้สึกว่าโลกหมุนติ้ว กว่าจะทรงตัวยืนได้ก็พบว่าตัวเองล้มอยู่ในอ้อมแขนของซุนเจียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ อยู่ห่างจากเมียจ๋าสุดที่รักไปตั้งไกลโข

ทั้งสองคนสบตากัน ต่างก็มึนงงไปชั่วขณะ

ซุนเจียง: ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงมาอยู่ในอ้อมแขนของข้าได้?

หลิวจี้: ???

พอได้สติ ซุนเจียงก็รู้สึกขยะแขยงเต็มทน รีบผลักคนออกไป

หลิวจี้อาศัยจังหวะนั้นลุกขึ้น ยังคิดจะเข้าไปห้ามเมียจ๋าที่กำลังบ้าเลือดก็ได้ยินเสียงตะคอกที่เต็มไปด้วยการข่มขู่ว่า

ฉินเหยา “อยู่เฉยๆ ตรงนั้นแหละ”

“…เมียจ๋า?” หลิวจี้เบิกตากว้างมองดูสิงโตหินตัวนั้นลอยขึ้นจากพื้นพร้อมกับเสียงดังครืนก็อ้าปากค้างอย่างตะลึงงัน คางแทบจะร่วงลงกับพื้น

เสียงรอบข้างพลันเงียบกริบ

ซือคงเจี้ยนกลั้นหายใจ ภาพเบื้องหน้าคือภาพอันน่าตื่นตะลึงที่ฉินเหยาใช้สองมือจับกรงเล็บหน้าของสิงโตหินแล้วยกสิงโตหินทั้งตัวขึ้นเหนือศีรษะ

ข้างหูแว่วเสียงทึบๆ ของแผ่นหินปูพื้นสีเขียวที่ไม่อาจรับน้ำหนักมหาศาลได้จึงแตกละเอียดไปทีละแผ่นๆ

ทุกย่างก้าวที่ฉินเหยายกสิงโตหินเคลื่อนที่ พื้นดินดูเหมือนจะสั่นสะเทือนอย่างชัดเจน พาให้หัวใจของทุกคนสั่นไหวตามไปด้วย

ร่างกายรู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว ซือคงเจี้ยนสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่โดยสัญชาตญาณแล้วชี้มือสั่นๆ ไปที่สิงโตหินยักษ์ที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ตรงหน้า ไม่สนแล้วว่าคนข้างกายจะเป็นใคร รัวมือตบตีร่างกายอีกฝ่ายไปอย่างบ้าคลั่ง

“เห็นไหม เห็นหรือเปล่า สิงโตหินหนักหกพันจินถูกสตรีผู้นั้นชูขึ้นเหนือหัว นี่เป็นเรื่องจริงหรือนี่ ข้าตาฝาดไปใช่ไหม”

หลิวจี้ที่ขาอ่อนอยู่แล้ว พอถูกตบแบบไม่ทันตั้งตัวจนเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น

โชคดีที่ข้างๆ ยังมีซุนเจียง เขาถูกบีบอยู่ตรงกลางระหว่างเจ้านายกับบ่าวอย่างซือคงเจี้ยนและซุนเจียง ถึงได้ไม่ล้มลงไป

“เจ้าพูดสิ ตอบข้ามา นี่เป็นเรื่องจริงใช่หรือไม่!” ซือคงเจี้ยนไม่ได้ยินเสียงตอบรับจึงรีบถามย้ำอย่างร้อนรน

ตอนนี้หลิวจี้เริ่มได้สติกลับมาบ้างแล้ว เพราะเทียบกับคนกลุ่มนี้ เมียจ๋าของเขาทำให้เขาอ้าปากค้างมาไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง เขาจึงมีภูมิคุ้มกันอยู่บ้าง

เขากดมือที่กำลังตบไหล่ตนอย่างบ้าคลั่งไว้ จ้องมองสตรีผู้ทำให้ผืนพสุธาสั่นสะเทือนด้วยความทึ่งแล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า

“เรื่องจริง สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้เป็นเรื่องจริง! นางช่างแข็งแกร่งและมีเสน่ห์เหลือเกิน!”

ซือคงเจี้ยนขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจ นี่มันพูดจาเพ้อเจ้ออะไรอยู่?

เห็นสตรีอย่างฉินเหยาที่ยกสิงโตหินหนักหลายพันจินแบบนี้ได้ ไม่ใช่ว่าควรจะรู้สึกสยดสยองหรอกหรือ

“ตูม!”

สิงโตหินถูกวางลงบนพื้นอย่างมั่นคง ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเสาสีแดงชาดหน้าประตูจวนราชครูพอดิบพอดี

ซือคงเจี้ยนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งมาจากใต้ฝ่าเท้าก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอื้อมมือไปคว้าอะไรบางอย่างเพื่อยึดเกาะทรงตัวโดยไม่รู้ตัว พยายามรักษามาดราชครูเอาไว้

ฉินเหยาถอนหายใจออกมาอย่างสบายตัว สะบัดแขนทั้งสองข้างแล้วหมุนคอไปมา

ความรู้สึกที่ได้ปลดปล่อยพละกำลังทั้งหมดในร่างกายออกมาโดยไม่ต้องยั้งแบบนี้ มันช่างแสนจะสะใจจริงๆ!

นางกระโดดหยองแหยงอยู่กับที่ เพราะลืมควบคุมน้ำหนักเท้า แผ่นหินสีเขียวใต้เท้าที่มีรอยร้าวอยู่แล้วจึงพลันแตกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา

เศษหินกระเด็นว่อน เผยให้เห็นดินโคลน เหยียบลงไปทีหนึ่งก็เป็นหลุมทีหนึ่งจนฉินเหยาเกือบจะสะดุดล้มหน้าคว่ำ

หลิวจี้ที่จับตามองสถานการณ์ทางฝั่งนางอยู่ตลอด หัวใจก็พลอยแขวนอยู่บนเส้นด้ายไปด้วย

โชคดีที่นางควบคุมตัวเองได้ทัน กดพลังที่พลุ่งพล่านในร่างลงแล้วเดินไปหาสิงโตหินอีกตัวด้วยสีหน้าเบิกบานอุรา

แม้เมื่อครู่จะได้เห็นภาพอันน่าตื่นตะลึงไปแล้วรอบหนึ่ง แต่เมื่อสิงโตหินอีกตัวถูกยกขึ้น คนในจวนราชครูก็ยังคงกลั้นหายใจ

พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่า สายตาของตนเองได้เปลี่ยนจากความตกตะลึง หวาดกลัว ค่อยๆ กลายไปเป็นความเลื่อมใสศรัทธาและยำเกรงทีละน้อย

สายตาของซือคงเจี้ยนจับจ้องร่างนางไม่วางตา เกิดความรู้สึกไม่สมจริงราวกับโลกทั้งใบเป็นเพียงภาพลวงตา

มนุษย์คนหนึ่ง ในความรับรู้ที่เขามีมาตลอดชีวิตย่อมไม่มีทางยกสิงโตหินหนักหกพันจินขึ้นได้

ดังนั้น นางยังเป็นคนอยู่ไหม

เสียง “ตูม” ทึบๆ ดังขึ้นอีกครั้ง สิงโตหินตัวที่สองก็ถูกวางลงหน้าเสาอย่างมั่นคง

ครั้งนี้ฉินเหยาตั้งใจควบคุมแรง ดังนั้นแผ่นหินสีเขียวใต้ฐานสิงโตหินจึงยังคงสภาพสมบูรณ์ ไม่มีรอยแตกร้าว

แต่พอนางหันกลับไปมอง พื้นที่ว่างโล่งหน้าประตูจวนราชครูที่เดิมเรียบเนียนเป็นมันวาว ก็ไม่รู้ว่ามีหลุมขนาดเท่ารอยเท้าเพิ่มขึ้นมาหลายหลุมตั้งแต่เมื่อไหร่พร้อมกับเศษหินที่เกลื่อนพื้น

ฉินเหยามองซือคงเจี้ยนด้วยความรู้สึกผิดและยิ้มแหยๆ ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขา “ใต้เท้า ขออภัยด้วยนะเจ้าคะ”

ซือคงเจี้ยน “มะ…ไม่…เป็น…ไร ซ่อมแซม…ก็…ได้”

เขาค่อยๆ หาเสียงของตัวเองเจอจากความตกตะลึง ฝืนยิ้มออกมา “ขอบใจฉินเหนียงจื่อมาก ลำบากเจ้าแล้ว”

แต่คนตัวเล็กๆ ในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งว่า เจ้าอย่าเข้ามานะ!