ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 80 หลินเชิ่งเทียนผู้มีความสุข

ตอนที่ 80 หลินเชิ่งเทียนผู้มีความสุข
โจวหานจิ้นเป็นคนที่หลุดพ้นจากเรื่องสนุกไร้สาระแบบผิวเผินไปแล้ว แม้ว่าเมื่อไม่นานมานี้เขาจะไม่พอใจที่รายการวาไรตี้ของเสินฮวากรุ๊ปเอาชื่อเขาไปสร้างกระแส แต่ในใจลึก ๆ ก็คิดอยากจะกลับไปดูความวุ่นวายสักหน่อย

แต่เมื่อรายการออกอากาศ เขากลับลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว จนกระทั่งแฟนสาวของเขาหลี่เซียวส่งวิดีโอมาให้ดู

ตัวเอกของวิดีโอนั้นคือจางซีหยาง

โจวหานจิ้นยังจำจางซีหยางได้ดี คิดว่าเขาเป็นนักร้องที่เจ๋งมากคนหนึ่ง แต่ก็แค่นั้น

แต่ทว่า วิดีโอนี้กลับกระตุ้นความรู้สึกของโจวหานจิ้นเข้าอย่างจัง เพราะในวิดีโอนั้น จางซีหยางได้คัฟเวอร์เพลงผลงานชิ้นเอกของตน!

เพลงของโจวหานจิ้นถูกคัฟเวอร์มาหลายเพลงแล้ว ซึ่งทางบริษัทก็ทำเงินจากลิขสิทธิ์เพลงได้ ราชาเพลงโจวเองก็ได้รับส่วนแบ่งด้วย จะไม่ดีได้อย่างไร

แต่มีอยู่เพลงหนึ่งที่แทบไม่มีใครกล้าคัฟเวอร์ นั่นก็เพราะมันยากเกินไป!

ถ้าหลงไปคัฟเวอร์อย่างไม่ระวังก็เท่ากับทำให้ตัวเองอับอาย แม้แต่โจวหานจิ้นเองยังไม่กล้ารับประกันเลยว่าร้องแล้วจะไม่พลาด

แต่แล้ว… จางซีหยางไม่เพียงคัฟเวอร์เพลงนี้ ยังร้องออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบอีกด้วย!

ที่สำคัญหมอนี่ไม่ได้มีท่าทีเลียนแบบตนเองเลยสักนิด แต่อย่างจางซีหยางเต็มตัว โดยเฉพาะเสียงหัวเราะกลางเพลงที่ทำเอาคนฟังทึ่งสุดๆ!

น่าทึ่งจน… แม้แต่โจวหานจิ้นซึ่งเป็นเจ้าของเพลงต้นฉบับยังรู้สึกไม่สบายใจ!

เขารีบส่งเครื่องหมายคำถามสามตัวไปให้แฟนสาวทันที

หลี่เซียว แฟนสาวของเขาตอบกลับมาว่า:

“เขาคัฟเวอร์ในรายการวาไรตี้ใหม่ของเสินฮว่านะ ฉันว่าฝีมือเขาไม่ได้ด้อยกว่านายเลยนะ ในเน็ตก็มีคนพูดกันเยอะเลยว่าเวอร์ชันของเขาดีกว่าของนาย”

โจวหานจิ้นหน้าแดง เวอร์ชันนี้ดีกว่าของฉันตรงไหนกัน!?

พูดได้แค่เวลาที่แฟนสาวชมผู้ชายคนอื่น ไม่มีผู้ชายคนไหนทนได้หรอก

โจวหานจิ้น: มันคือรายการอะไร?

ที่รัก: ก็ของเสินฮว่าไง รายการที่ไม่กี่วันก่อนเอาชื่อนายไปสร้างกระแสนั่นแหละ

โจวหานจิ้น: รายการนี้ไม่เจ๋งเหรอ?

ที่รัก: ดังมากเลยนะ เมื่อเช้านี้ติดเทรนด์แบบถล่มทลาย

โจวหานจิ้น: แล้วเวอร์ชันที่จางซีหยางคัฟเวอร์ก็ดังด้วยเหรอ?

ที่รัก: =)

ที่รักเป็นชื่อเล่นที่โจวหานจิ้นตั้งให้แฟนสาวของเขาในรายชื่อผู้ติดต่อ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก

ประเด็นคือโจวหานจิ้นรู้สึกไม่สบายใจขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว! รายการของเสินฮว่าที่เอาชื่อเขาไปสร้างกระแสนั้นดันดังขึ้นมาซะได้?

แล้วจางซีหยางยังร้องผลงานชิ้นเอกของเขาในรายการนั้นอีก? ชาวเน็ตยังชมอีกว่า เวอร์ชันนั้นดีกว่าเวอร์ชันต้นฉบับที่เขาร้อง?

“แม… ให้ตายสิ!”

โจวหานจิ้นไม่ได้ด่าจางซีหยาง และไม่ได้ด่ารายการนั้นด้วย เขาแค่หงุดหงิดจนอยากสบถเท่านั้น

ไม่สบอารมณ์เลย โคตรจะอารมณ์เสีย

โจวหานจิ้นที่เป็นคนรักศักดิ์ศรีขนาดนี้ ย่อมไมอาจทนได้หากมีคนพูดว่าเขาเก่งไม่เท่าใคร

ฉันคือราชาเพลง! หมอนั่นยังไม่ใช่ราชาเพลงด้วยซ้ำ! แล้วพวกนายมีเหตุผลอะไรถึงชมว่าหมอนั่นเก่งกว่าฉัน?

โจวหานจิ้นถึงกับสงสัยว่าจางซีหยางนั่นจงใจยั่วยุตน คัฟเวอร์เพลงอื่นไม่ดีกว่าหรือไง? ดันเลือกคัฟเวอร์ผลงานชิ้นเอกของฉันเนี่ยนะ?

ถ้านี่เป็นรายการของเทียนกวง โจวหานจิ้นก็อยากลงแข่งให้รู้แล้วรู้รอดคืนนี้เลย จะได้ขึ้นเวทีไปดวลกับหมอนั่นสักตั้ง! บดขยี้ให้เละไปเลย

โจวหานจิ้นมั่นใจในทักษะการร้องเพลงของตัวเองอย่างมาก เขาไม่เชื่อว่าจางซีหยางจะเก่งกว่าตน

“อย่าให้ฉันเจอนายนะ”

ความมุ่งมั่นอยากเอาชนะของโจวหานจิ้นเริ่มปะทุขึ้น เขามีความกระหายชัยชนะมากกว่าคนทั่วไป

นาน ๆ ทีหลินจือไปจะอดนอน เพราะเมื่อคืนเขาอยากอยู่ดูการออกอากาศตอนแรกของ I Am a Singer กับครอบครัว

แม่กับพี่สาวถึงกับตะลึงตลอดทั้งรายการ และชมไม่หยุดว่ารายการนี้ยอดเยี่ยมขนาดไหน

หลินจือไปสงบนิ่งมาก หลินเชิ่งเทียนเองก็สงบนิ่งมากเช่นกัน

แต่ที่หลินจือไปสงบนิ่งนั่นคือแกล้งทำ แท้จริงแล้วในใจเขาดีใจสุด ๆ ครั้งนี้ ‘คุนเผิงกางปีก’ แล้ว

แน่นอนว่าความสงบนิ่งของหลินเชิ่งเทียนก็แกล้งทำเช่นกัน เพราะหลังจากดูรายการจบ เขานั่งเลื่อนดูเทรนด์ฮอตออนไลน์อย่างตื่นเต้น

กระทั่งถึงก่อนฟ้าสางก็ยังพลิกตัวไปมาใต้ผ้าห่มด้วยความดีใจ ทำให้เช้าวันถัดมา เขาต้องไปทำงานพร้อมกับใต้ตาที่ดำคล้ำเหมือนหมีแพนด้า แถมยังไปประชุมเช้าสายอีกต่างหาก…

เวลานี้ ภายในห้องประชุม หัวหน้าแผนกแต่ละคนนั่งกันพร้อมหน้า รวมถึงตำแหน่งสูงสุดแต่ละแผนกก็มากันครบ

ทันทีที่หลินเชิ่งเทียนก้าวเข้าประตู สายตาทุกคู่ในห้องประชุมก็จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว

“โอ้โห”

หลินเป้าเริ่มเหน็บแนม

“แผนกวาไรตี้แปดนี่พอรายการดังแล้วก็ไม่เหมือนเดิมเลยนะ ทั้งแผนกต้องรอคุณมาเปิดประชุมตอนเช้า แม้แต่หัวหน้าแผนกของเรายัง…”

หัวหน้าใหญ่ของแผนกวาไรตี้รีบขัดจังหวะหลินเป้าทันที

“พูดอะไรแบบนั้นละ ช่วงนี้หัวหน้าหลินทำงานหนักมาก มาสายก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้”

หลินเป้าชะงัก เมื่อก่อนหัวหน้าใหญ่ของแผนกไม่เคยพูดแบบนี้กับเขาเลย เขาพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

“เขาทันให้คุณต้องรอนานขนาดนี้…”

หัวหน้าแผนกเริ่มไม่พอใจ

“หลินเป้า อย่าจับผิดเล็กน้อยมาทำเป็นเรื่องใหญ่!”

นี่ถือเป็นการตำหนิอย่างชัดเจนแล้ว

หลินเป้าหุบปาก กัดกรามแน่นจนฟันแทบแตก หลินเชิ่งเทียนยังคงกล่าวขอโทษ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง

หัวหน้าใหญ่ของแผนกยิ้มให้หลินเชิ่งเทียน

“ผมต้องขอชื่นชมแผนกวาไรตี้แปด เมื่อวานรายการ I Am a Singer ประสบความสำเร็จอย่างมาก!”

ทุกคนปรบมือกันทันที แต่ละคนมีสีหน้ายิ้มแย้ม หลินเชิ่งเทียนยิ้มและปรบมือตามไปด้วย

หลินเป้าเองก็ปรบมือ ขณะที่ทุกคนหยุดปรบแล้ว เขาก็ยังปรบไม่หยุดจนมือแทบเปลี่ยนเป็นสีแดง

“ถ้าคุณมีปัญหาก็ออกไป!”

หัวหน้าใหญ่ของแผนกเหลืออดกับหลินเป้าเต็มที หลินเป้าก้มหน้าลง สีหน้ายิ่งดูไม่ได้

หัวหน้าใหญ่ของแผนกหันมาทางหลินเชิ่งเทียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอีกครั้ง

“หัวหน้าหลิน ผมว่าห้องถ่ายรายการของคุณดูจะเล็กไปหน่อยนะ งั้นผมให้ใช้ห้องถ่ายหมายเลขหนึ่งแล้วกัน อุปกรณ์เสียงดีกว่า พื้นที่ก็กว้างกว่าด้วย”

“ขอบคุณหัวหน้ามากเลยครับ!”

หลินเชิ่งเทียนดีใจสุด ๆ เพราะห้องถ่ายหมายเลขหนึ่งนั่นมีไว้สำหรับรายการที่ดังที่สุดของบริษัทเท่านั้น

ที่ผ่านมาแผนกวาไรตี้แปดแทบไม่มีโอกาสได้แตะเลย บางครั้งห้องถ่ายอื่นๆ ยังต้องแย่งมา หลายครั้งถึงขั้นแย่งไม่ทันแผนกอื่นด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าต้องทนกับความอัปยศอย่างถึงที่สุด

คราวนี้ละดีเลย ปืนลูกซองเปลี่ยนเป็นปืนใหญ่ เมื่อได้ห้องถ่ายหมายเลขหนึ่ง เพลงเหล่านั้นก็จะถูกนำเสนอออกมาสมบูรณ์แบบมากขึ้น

ตนเองก็ได้เชิดหน้าชูตาเสียที เพราะในสตูดิโอหมายเลขหนึ่งมีอุปกรณ์ที่ดีที่สุดในตลาด แม้แต่น่านเซินกับเทียนกวงก็ยังสู้เสินฮว่าไม่ได้ในด้านนี้!

“แล้วผมละ?”

หลินเป้าเงยหน้าขึ้นมาอย่างลืมตัว เพราะเขามีรายการหนึ่งที่กำลังถ่ายทำในห้องหมายเลขหนึ่ง

“ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้คุณใช้สตูดิโอหมายเลขหนึ่งสักหน่อย”

หัวหน้าใหญ่ของแผนกกล่าวเสียงเรียบ

“รอให้แผนกวาไรตี้แปดใช้เสร็จก่อนแล้วค่อยใช้ จัดตารางเวลาของสองแผนกให้ลงตัวก็พอ”

ล้อกันเล่นหรือไง?

ตอนนี้แผนกวาไรตี้ต่างก็ฝากความหวังไว้กับ I Am a Singer ในการสร้างผลงาน รายการนี้กำลังมีแววกลายเป็นกระแสหลัก

หากความร้อนแรงไม่ตกลงก็จะกลายเป็นระดับปรากฏการณ์ บริษัทต้องยกให้เป็นรายการลูกรักอยู่แล้ว! รายการอื่นต้องยอมถอยหมด!

ไม่พอใจงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็สร้างรายการที่ดีกว่า I Am a Singer ให้ได้สิ ที่เสินฮว่า ผลงานคือตัวตัดสินทุกอย่าง

แม้แต่ระดับผู้บริหารหัวหน้าฝ่ายวาไรตี้ก็ต้องการผลงานเหมือนกัน แน่นอนจริงๆ แล้ว หัวหน้าฝ่ายวาไรตี้เองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่ารายการ I Am a Singer จะดังได้ขนาดนี้ ถึงขั้นขึ้นเทรนด์ฮอตแบบถล่มทลาย!

ก่อนหน้านี้หัวหน้าใหญ่ของฝ่ายยังคิดอยู่เลยว่า ถ้ารายการนี้เกิดปัญหาขึ้น จะต้องปลดหลินเชิ่งเทียนออกหรือเปล่า

เขากับหลินเชิ่งเทียนไม่มีความขัดแย้งส่วนตัว เพียงแต่ไม่อยากรับผิดชอบเฉย ๆ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าตนต้องดูแลหลินเชิ่งเทียนให้ดีเสียแล้ว ตราบใดที่รายการของแผนกแปดยังดังอยู่

เขาจะต้องรับประกันว่าหลินเชิ่งเทียนจะมีความเป็นอยู่ที่สบายในบริษัท โดยไม่ถูกจำกัดจากใครทั้งนั้น!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หัวหน้าฝ่ายวาไรตี้ให้คำมั่นอีกครั้งว่า

“ต้องเพิ่มงบของ I Am a Singer และในส่วนของการโปรโมตก็ต้องทำให้สมบูรณ์ เรื่องพวกนี้ผมจะไปคุยกับฝ่ายที่เกี่ยวข้องเอง”

หลังจากการประชุมเช้าเสร็จสิ้น เมื่อหลินเชิ่งเทียนกลับถึงห้องทำงาน ผู้ช่วยก็รีบวิ่งมาด้วยท่าทีตื่นเต้นสุด ๆ

“หัวหน้า!”

“มีอะไรเหรอ?”

“ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ผมรับโทรศัพท์ไปหลายสิบสายแล้ว ทั้งหมดเป็นสายที่ขอพบคุณทั้งนั้น!”

“เป็นใครกันบ้างละ?”

“พวกสปอนเซอร์โฆษณาน่ะสิครับ!”

ผู้ช่วยพูดด้วยความตื่นเต้น

“ในนั้นมีแบรนด์ระดับแนวหน้าหลายเจ้าเลยที่อยากจะเป็นผู้สนับสนุนหลักให้กับรายการของเรา

ตอนที่เราประกาศหาผู้ลงโฆษณาก่อนหน้านี้ พวกเขายังไม่ยอมเสนอราคาสูงกันเลย

แต่พอเห็นรายการดังแล้ว แต่ละเจ้าก็เริ่มร้อนรน แถมเสนอราคาแข่งกันสูงขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยครับ!”

“เข้าใจแล้ว”

หลินเชิ่งเทียนยิ้มออกมา ความรู้สึกช่างสะใจเหลือเกิน เมื่อก่อนเขาต้องวิ่งอ้อนวอนผู้คนไปทั่ว แต่ตอนนี้กลับรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังวิ่งเข้ามาหาตนแทน!

ทันใดนั้น เสียงเคลื่อนไหวก็ดังมาจากด้านนอก พอหลินเชิ่งเทียนมองไปก็เห็นว่าหัวหน้าแผนกเพลงหลายคนเดินมาพร้อมกับของติดไม้ติดมือ

“นี่พวกคุณ?”

“สวัสดีตอนเช้าครับหัวหน้าหลิน คือรายการของเราน่ะ ตามกฎแล้วตอนที่สองจะมีนักร้องตกรอบใช่ไหม แล้วตอนที่สามจะมีนักร้องเสริมมาแทน…”

“ผมเข้าใจแล้ว”

กลุ่มคนพวกนี้ก็มาขอร้องเขาเหมือนกัน อยากให้ศิลปินจากแผนกตนมาเป็นนักร้องเสริม เหอะ ๆ

ก่อนหน้านี้ หลินเชิ่งเทียนพยายามขอยืมนักร้องจากแผนกเหล่านี้ นอกจากพี่สาวเขาที่ช่วยเหลืออย่างเต็มที่มาตลอด คนอื่น ๆ ก็เอาแต่พากันบ่ายเบี่ยง

ตอนนี้ละ? พอรายการดังก็อยากยัดคนเข้ามา? จะมาฉวยเอาผลประโยชน์ตอนนี้มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก

แน่นอนว่าฉันต้องให้สิทธิ์พี่สาวก่อนอยู่แล้ว

หลินเชิ่งเทียนทำทีเป็นลำบากใจ

“ของของพวกคุณผมคงไม่กล้ารับไว้หรอกครับ เรื่องนี้บอกอะไรแน่ชัดไม่ได้ ต้องให้ทีมงานประชุมตัดสินใจกันก่อน ยังมีปัจจัยหลายอย่างที่ต้องพิจารณาให้รอบคอบ…”

กว่าจะไล่คนพวกนี้ออกไปได้ก็ไม่ง่ายเลย หลินเชิ่งเทียนนั่งลงบนเก้าอี้ คลายเนกไทเล็กน้อย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าโลกนี้ช่างงดงามเหลือเกิน

รู้สึกผ่อนคลายมีความสุขแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! ครั้งสุดท้ายที่รู้สึกมีความสุขแบบนี้ คือตอนที่น้องชายหายป่วย…

เดี๋ยวนะ! ยังมีเรื่องสำคัญมากๆ ที่ต้องทำ! หลินเชิ่งเทียนรีบลุกขึ้น แล้วต่อสายโทรศัพท์

“ฮัลโหล?”

มีเสียงตอบมาจากปลายสาย

หลินเชิ่งเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีครับตัวแทนเจียง ผมหลินเชิ่งเทียนจากเสินฮวากรุ๊ป คุณคงรู้สถานการณ์ของ I Am a Singer แล้ว

ตอนนี้ผมโทรมาหาคุณก็เพื่อจะคุยกับคุนเผิงอินเวสต์เมนต์ของพวกคุณเรื่องลิขสิทธิ์ซีซันสอง…”

ในที่สุดก็รู้จักโทรหาฉันสักที ดูเหมือนพี่ชายจะไม่ฉลาดอย่างเจ้านายเลยนะ

เจียงเฉิงแอบบ่นในใจ คนฉลาดจริงๆ ควรจะโทรมาหาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว! แต่ใครให้เขาเป็นพี่ชายของเจ้านายละ

เจียงเฉิงกระแอมก่อนจะพูดทำเป็นเล่นตัว

“ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องคุยเรื่องเงื่อนไขกันสักหน่อยนะครับ เพราะตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

“แน่นอนอยู่แล้วครับ”

พอรายการดังคุนเผิงก็มีสิทธิ์ที่จะตั้งราคาตามต้องการ เพราะลิขสิทธิ์ยังอยู่ในมือของอีกฝ่าย หลินเชิ่งเทียนเข้าใจเรื่องนี้ดี

ดังนั้นท่าทีของเขาจึงสุภาพเป็นพิเศษ

“คุณสะดวกวันไหนครับ?”

“วันมะรืนแล้วกันครับ”

“ถึงตอนนั้นผมเลี้ยงเองครับ”

“ตกลงครับ”

หลังจากวางสายไปได้ไม่นาน เจียงเฉิงก็รับสายอีกสาย พอวางสายที่สองเสร็จ เจียงเฉิงก็รีบติดต่อหลินจือไปทันที

“เจ้านายครับ พี่ชายเราเพิ่งโทรมาหาผมครับ”

“พี่ชายเราเหรอครับ?”

“อะแฮม ผมว่าเรียกแบบนี้มันดูสนิทดีนะครับ”

“แล้วแต่คุณเถอะ”

“เขาต้องการลิขสิทธิ์ซีซันสองครับ”

“ให้เขาไป”

“งั้นถึงตอนนั้นผมจะยื่นเงื่อนไขที่ใกล้เคียงกัน ตามที่พวกเราเคยคุยกันไว้ก่อนหน้านี้นะครับ”

“ตกลง”

“ยังมีอีกเรื่องครับ”

“ว่ามาครับ”

“หลินเป้าจากแผนกวาไรตี้ของเสินฮว่าก็ติดต่อผมมาเหมือนกันครับ พอดีกับที่พี่ชายเราเพิ่งวางสายไปได้ไม่นาน”

หลินเป้า?

หลินจือไปหรี่ตาลงเล็กน้อย

“เขาไม่น่าจะตอบสนองเร็วขนาดนี้ ต้องมีใครบางคนคอยกระซิบอยู่เบื้องหลังแน่”

“แล้วผมควรจัดการยังไงดีครับ?”

“ถ้าคุณเบื่อ ๆ ก็ลองเล่นสนุกกับเขาดูสิ”

“เข้าใจแล้วครับ”

เจียงเฉิงหัวเราะ

“งั้นผมก็เบื่อสุด ๆ เลยครับ!”

คนฉลาดอย่างเจียงเฉิงย่อมเข้าใจความหมายของเจ้านายได้ทันที เขามั่นใจว่าหลินเป้ากับเจ้านายต้องมีความบาดหมางกันอย่างแน่นอน

หรืออาจถึงขั้นเป็นศัตรูกันเลยก็ได้! ไม่อย่างนั้นคนนิสัยแบบเจ้านายคงไม่พูดทำนองว่า ‘เบื่อก็ลองเล่นสนุกกับเขาดู’ ให้ได้ยินแน่

มีความแค้นกันงั้นเหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้น การแกล้งหลินเป้าเพื่อแก้เบื่อก็คงจะสนุกไม่น้อยเลยทีเดียวว่าไหม?