ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด - บทที่ 212 ยาเร่งการตั้งครรภ์

บทที่ 212 ยาเร่งการตั้งครรภ์

“ไม่ใช่ ข้าไม่ได้…ท่านแม่เจ้าคะ ท่านโปรดฟังข้าอธิบายก่อน ข้าไม่มีอะไรปิดบังท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ สิ่งนี้แม่ข้ามอบให้ข้า” หลิวซื่อมีสีหน้าเป็นกังวล

“ของที่เอามาจากบ้านพ่อแม่ใครบ้างที่ไม่ได้นำมาจากแม่? เช่นนั้นเจ้าได้ของมาจากแม่ แล้วพวกเราไม่ใช่หรือ? มีแต่เจ้าหรือที่มีแม่ แล้วพวกเราไม่มีหรือ?”

สุดท้ายหลิวซื่อพูดได้เพียงประโยคเดียว หลี่ซื่อก็กระทืบลงมาหนึ่งประโยค ทำให้ไม่มีช่องว่างให้กลับตัว

หลิวซื่อจ้องหลี่ซื่อ ทนไม่ไหวจนเผยให้เห็นแววตาเกลียดชัง และเรียกชื่อเต็มของอีกฝ่าย “หลี่หรูตง เจ้าอย่าให้มันเกินไปนัก!”

“ข้าเกินไปตรงไหน? ไม่ใช่ว่ามีแค่เจ้าที่พูดได้แล้วข้าห้ามพูดเสียหน่อย?” หลี่ซื่อไม่กลัวแม้แต่น้อย

“พอแล้ว สะใภ้สี่ เจ้ากลับไปดูลูกก่อนเถอะ” เย่อวี๋หรานไม่คาดคิดว่าเพียงไม่นานหลังจากนั้นทั้งสองคนจะทะเลาะกันขึ้นมา

บ้านสะใภ้สี่คนนี้ก็เป็นเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ก็ทะเลาะกับบ้านสะใภ้ห้า ตอนนี้ก็มาทะเลาะกับสะใภ้รอง นางน่ะชอบเด่นกว่าคนอื่น ไม่ว่าใครก็จะมาทำตัวเหนือกว่านางไม่ได้

หลี่ซื่อไม่ยอม “ท่านแม่ เป็นนางที่มาขโมยของกิน ไม่ใช่ข้านะเจ้าคะ?” แล้วทำไมถึงพูดกับข้าเช่นนี้?

“เจ้าควรไปเลี้ยงลูกได้แล้ว” เย่อวี๋หรานเน้นเพียงประโยคนี้

หลี่ซื่อจ้องไปยังหลิวซื่ออย่างไม่พอใจ ก่อนจะกระทืบเท้าออกจากห้องครัวไป

เย่อวี๋หรานเดินไปหยิบชามบนเตาขึ้นมาแล้วลองดมกลิ่นก่อน แม้ว่านางจะไม่ใช่แพทย์แผนจีน แต่ก็พอจะรู้ว่านี่ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นของสมุนไพร

“ทำไมเจ้าต้องทำยาสมุนไพร?”

หลินซื่อประหลาดใจ ยาหรือ?

นางมองไปยังสะใภ้รองอย่างไม่ค่อยเข้าใจ ป่วยเป็นอะไร ทำไมสะใภ้รองต้องปิดบังแล้วแอบมาทำยาดื่ม?

หัวใจของหลิวซื่อเต้นแรงขึ้น นางไม่กล้าอธิบายว่าสิ่งนี้มีไว้ใช้ทำอะไร ได้แต่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ แต่ผ่านไปนานก็ไม่สามารถหาคำแก้ตัวดี ๆ ได้

“สรุปแล้วมีเรื่องอะไรกันแน่?” เย่อวี๋หรานเห็นนางไม่พูดก็ขึ้นเสียง

หลิวซื่อตัวสั่น “ท่านแม่ นี่เป็นยา…ยาที่แม่ของข้าให้มาบำรุงร่างกายข้าเจ้าค่ะ…ตอนที่ข้ากลับไป แม่ข้ารู้สึกว่าสีหน้าข้าไม่สู้ดี ดังนั้นจึงเลือกยามาให้ข้าเพื่อใช้บำรุง…”

“ขึ้นชื่อว่ายาล้วนมีพิษอยู่สามส่วน[1] ถ้าไม่ไปหาหมอแล้วบำรุงเองมั่ว ๆ จะเกิดปัญหาได้ง่าย ๆ” เย่อวี๋หรานมองนางและพูดต่อ “ถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนก็ไปหาหมอ ในมือเจ้าใช่ว่าจะไม่มีเงิน ไปหาหมอโดยตรงก็จบแล้ว”

“ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรเจ้าค่ะ” หลิวซื่อก้มหน้าลงพูดเสียงเบา “นี่เป็นแค่ปัญหาเล็ก ๆ ของผู้หญิง กินยาบำรุงสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”

ถ้าเป็นแค่ยาบำรุงธรรมดาจริง หลิวซื่อคงพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม และเย่อวี๋หรานก็คงไม่คิดมากอะไร

ในทางตรงกันข้าม นางเอาแต่พูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เช่นนี้ด้วยท่าทีร้อนตัว ทำให้เย่อวี๋หรานอดไม่ได้ที่จะร้อนใจขึ้นมา ไม่ใช่ว่าหลิวซื่อมีเรื่องอะไรปิดบังนางอยู่หรือ?

เย่อวี๋หรานมองนางจากด้านบนและถาม “ไม่ใช่ปัญหาใหญ่แล้วเจ้าจะปิดบังทำไม? เจ้าจะพูดเองหรือจะให้ข้าไปเชิญหมอมา?”

“ท่านแม่ไม่ต้องเรียกหมอหรอกเจ้าค่ะ” หลินซื่อรีบเงยหน้าขอร้อง “ถ้าท่านเรียกหมอ ข้าต้องจบสิ้นแน่ จบสิ้นจริง ๆ เจ้าค่ะ…”

พูดไปก็น้ำตาไหลไป

เย่อวี๋หรานสับสนมึนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ถ้าป่วยก็เชิญหมอมาดูอาการเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ? ถึงจะเป็นโรคทางนรีเวชก็ไม่อาจเลี่ยงการรักษาได้

ในขณะที่นางกำลังจะให้ความรู้ทางการแพทย์กับหลิวซื่อสักหน่อย หลิ่วซื่อก็รวบรวมความกล้าพูดออกมาเสียงเบา “ท่านแม่เจ้าคะ”

“เจ้ารู้อะไรหรือ?” เย่อวี๋หรานหันกลับมาเห็นหลิ่วซื่อถอยหลังกลับไป

“พี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าท่านรู้ท่านก็พูดออกมาเถอะเจ้าค่ะ ยิ่งปิดบังไว้ท่านแม่ไม่รู้อะไรก็จะยิ่งร้อนใจ” ถึงอย่างไรหลินซื่อยังค่อนข้างอายุน้อย แต่งเข้ามาไม่ถึงหนึ่งปียังไม่ถึงเวลาที่ต้องเร่งเรื่องมีลูก เป็นธรรมดาที่จะยังเดาไม่ออกว่าสรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับสะใภ้รอง

นางยังกังวลอยู่ว่าหรือพี่สะใภ้รองป่วยเป็นอะไรแล้วกลัวว่าบ้านสามีจะทอดทิ้ง จึงไม่กล้าบอกท่านแม่?

แต่ครั้งก่อนที่เจ้าเจ็ดถูกสุนัขกัดทำให้บาดเจ็บหนักจนถึงตอนนี้ก็ยังต้องกินยาอยู่ ท่านแม่ก็ยังไม่ทอดทิ้งเขา นางรู้สึกว่าพี่สะใภ้รองกังวลมากเกินไป

ในใจหลิ่วซื่อตึงเครียดเป็นอย่างมาก แม้ว่านางจะพอเดาได้แต่ก็ยังไม่แน่ใจมากนัก “น้องรอง ยาที่เจ้ากินเป็นยาที่ใช้เพื่อเตรียมตั้งครรภ์ใช่หรือไม่?”

หลิวซื่อก้มหน้ามากกว่าเดิม ไม่กล้าตอบ แต่การที่นางร้องไห้สะอื้นไม่หยุดก็ถือเป็นคำตอบได้แล้ว

เย่อวี๋หรานสับสนเล็กน้อย “เจ้ากินยาเตรียมตั้งครรภ์แล้วทำไมต้องทำแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ทำอย่างกับว่าเป็นเรื่องที่ให้คนเห็นไม่ได้ จนคนอื่นสงสัยว่าเจ้าแอบทำอะไรอยู่กันแน่”

พูดจบนางก็เพิ่งมีปฏิกิริยาออกมา เดี๋ยวก่อน ‘ยาเตรียมตั้งครรภ์’ ที่หลิ่วซื่อพูดใช่อย่างเดียวกับที่นางเข้าใจหรือไม่?

นางรีบถามหลิ่วซื่อว่า ‘ยาเตรียมตั้งครรภ์’ นี้มีไว้ทำอะไร ใช้เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการตั้งครรภ์ หรือใช้เพื่อรักษาอาการมีบุตรไม่ได้?

เสียงร้องไห้ของหลิวซื่อหยุดชะงัก นางเงยหน้าขึ้น อ้อนวอนหลิ่วซื่อ ขอร้องว่าอย่าพูด

หลิ่วซื่อสบตานาง ด้านหนึ่งก็กลัวที่จะต้องปิดบัง แต่นางก็ไม่กล้าโกหกแม่สามีของนาง ทำได้เพียงพูดว่า “ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ”

ตอนนี้เองที่หลินซื่อคิดขึ้นมาได้ ‘ยาเตรียมการตั้งครรภ์’ ที่พี่สะใภ้ใหญ่พูดน่าจะหมายถึง ‘ยาเร่งการตั้งครรภ์’

ตอนที่นางแท้งลูกคนแรก แม่ของนางพร่ำบอกนางว่าช่วงพักฟื้นหลังแท้งลูกให้นั่งและพักฟื้นร่างกายให้ดี ถ้าท้องไม่ได้อีกจะเป็นปัญหาเอาได้

แม่ของนางยังกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุจึงเตรียมเทียบยาพวกยาเร่งตั้งครรภ์ให้นางมาสองสามตัว บอกให้นางเก็บไว้ให้ ดีถ้ามีเรื่องอะไรมันก็ยังมีประโยชน์

เมื่อนึกถึงแม่ หลินซื่อก็อดไม่ได้ที่จะตาแดงก่ำขึ้นมา ถ้าตอนนี้แม่ของนางยังมีชีวิตอยู่จะยังกังวลเรื่องพวกนี้แทนนางอยู่หรือไม่?

หากถึงตอนนี้เย่อวี๋หรานยังไม่รู้อีกว่าเป็นยาอะไร ละครโทรทัศน์แนวชิงบัลลังก์ที่เคยดูเมื่อชีวิตก่อนก็คงไร้ประโยชน์แล้ว นางหันกลับมามองหลิวซื่ออย่างคาดไม่ถึง “เช่นนั้น เจ้าไม่สามารถมีลูกได้หรือ?”

หลิวซื่อร้องไห้พลางส่ายหัว “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ไม่ใช่นะเจ้าคะท่านแม่ ไม่ใช่จริง ๆ เจ้าค่ะ…ข้าไม่ได้มีลูกไม่ได้ ข้ามีลูกได้นะเจ้าคะ ท่านแม่ ข้ามีลูกได้ ฮือ ๆๆ…ท่านแม่ ท่านอย่าให้ข้าหย่าเลยนะเจ้าคะ”

“ในเมื่อเจ้ามีลูกได้ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องกินยานี่ก็ได้ไม่ใช่หรือ? ยานี่ใครให้เจ้ามา? แม่เจ้าให้เจ้ามา เช่นนั้นแม่เจ้าได้พาเจ้าไปหาหมอหรือไม่? เป็นหมอที่ให้ยาเจ้าหรือเป็นพวกเจ้าเองที่ไปหามาจากที่ใด?” ดูแล้วเป็นไปได้ว่านี่จะเป็นสินค้าที่ไม่ได้มาตรฐาน เย่อวี๋หรานไม่สามารถมองเป็นอื่นได้

ถ้าหมอเป็นคนสั่งยาให้ก็ไม่เป็นไร เช่นนั้นก็เป็นยาที่ใช้รักษาตรงจุด ถ้าไม่ใช่หมอแต่เป็นพวกนางที่หายามากินมั่ว ๆ กันเอาเอง จากที่ไม่ป่วยก็อาจจะกลายเป็นป่วยได้ไม่ใช่หรือ?

หลิวซื่อก็คงหมดหวังเช่นกันจึงร้องไห้และปฏิเสธที่จะยอมรับ บอกว่าไม่ใช่รักษาการมีลูกไม่ได้ นางไม่ใช่ว่ามีลูกไม่ได้ และร้องไห้ขอให้เย่อวี๋หรานอย่าให้นางหย่า กลับกันคำถามของเย่อวี๋หรานนั้นนานมากแล้วก็ยังไม่ได้คำตอบแม้แต่น้อย

เย่อวี๋หรานทั้งโกรธทั้งร้อนใจ สรุปเจ้ามีลูกได้หรือมีลูกไม่ได้ เอาให้มันแน่นอนหน่อย!

“เข้าใจแล้ว เจ้าเลิกร้องไห้สักที” นางตะโกนด้วยความโกรธ “จะร้องไห้อะไรมากมายนัก? ร้องไห้แล้วจะแก้ปัญหาได้หรือ? ข้าจะถามเจ้าประโยคเดียว สรุปเจ้ามีลูกได้หรือไม่?”

หลิวซื่อสะอื้นไห้ “ได้เจ้าค่ะ ได้แน่นอนเจ้าค่ะท่านแม่ จริง ๆ นะเจ้าคะ ข้าสาบานว่าข้ามีลูกได้แน่นอนเจ้าค่ะ”

เจ้ามีลูกได้แล้วจะกินยานั่นทำไม? เย่อวี๋หรานเกือบจะถามออกไปอีกครั้ง แต่นางเกรงว่าตัวเองคงจะได้เสียเวลาไปเปล่า ๆ จึงทำได้เพียงถามประเด็นสำคัญ “มีลูกได้หรือไม่ ไม่ใช่ว่าเจ้าพูดแล้วก็จบ เจ้าได้ไปหาหมอหรือยัง?”

[1] ขึ้นชื่อว่ายาล้วนมีพิษอยู่สามส่วน หมายถึง ต่อให้จะเป็นยาสมุนไพรก็ใช่ว่าจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะยามีฤทธิ์ในการปรับสมดุลที่รุนแรงกว่าอาหาร จึงควรระวังเรื่องการกินยาให้ดี